Bij DigiTimes vinden we het bericht dat VIA een stuk meer CPU's verwacht te verschepen in 2004. Er wordt gesproken over een aantal van 5,5 miljoen processors, hetgeen een stijging is van ruim 50 percent ten opzichte van de 3,6 miljoen stuks vorig jaar. Op dit ogenblik biedt het bedrijf voor drie doelgroepen processors aan, allen gebaseerd op de Nehemiah-core; de C3 voor desktops, de Antaur voor notebooks en de Eden voor geïntegreerde systemen. De positieve verwachtingen hebben waarschijnlijk te maken met de in de tweede jaarhelft te lanceren 0,09µ-processor, die voorlopig nog als Esther door het leven gaat. Ook de verkoop van chipsets zou erop vooruit moeten gaan: van zo'n 33 miljoen stuks in 2003 naar 40 tot 45 miljoen chipsets dit jaar.

Het sinds mensenheugenis geldende huwelijk tussen Abit en nVidia is ontbonden, zo schrijft The Inquirer. Het gaat niet om een gerucht aangezien het nieuws volgens Mike Magee, hoofdredacteur van die site, door zowel nVidia als Abit bevestigd is. Volgens laatstgenoemde fabrikant is dit niet het gevolg van de recentelijk aangekondigde samenwerking met ATi, maar heeft het te maken met 'onverenigbare verschillen inzake management'. Het beëindigen van de samenwerking heeft tot gevolg dat er geen GeForce-videokaarten meer zullen verschijnen onder Abit's vlag, maar ook dat er geen nVidia-chipsets meer zullen prijken op Abit-moederborden. Een officiële mededeling vanwege een van beide partijen is er nog niet.

Apple's Advanced Computing Group komt met software voor supercomputing genaamd Xgrid, zo is hier te lezen. Xgrid kan zowel in screensaver als in dedicated mode werken en kan ook makkelijk een groep Mac's aansturen om als geclusterde supercomputer te dienen. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van Rendezvous waardoor er geen IP-adressen geconfigureerd hoeven te worden om andere rekenkracht te vinden, het programma zoekt zelf de beschikbare rekenkracht binnen een netwerk. Rendezvous is gebaseerd op Zeroconf, een open source IP-based protocol. Via een control panel kan de gebruiker dan Mac's toewijzen die datasets kunnen ontvangen om te verwerken en welke computer als 'verspreider' van de datasets dienst doet. Met Xgrid kunnen nu grote complexe problemen worden gekraakt met behulp van een cluster zonder dat het opzetten van dergelijke projecten veel tijd vergt.

Xgrid BLAST screenshot

Wat in de Verenigde Staten al langer bestond, wordt nu ook in Groot-Brittannië ingevoerd: de WiFi-hotspots in de hamburgerrestauranten van McDonalds. De fastfoodketen heeft daarvoor een overeenkomst gesloten met British Telecom. Net als in Nederland schieten hotspots in het Verenigd Koninkrijk als paddestoelen uit de grond: ze zijn vooral terug te vinden in restaurants, pubs en treinstations. British Telecom heeft eerder ook al overeenkomsten gesloten met de Hilton Hotels en Costa Coffee, waardoor het bedrijf intussen zo'n 1700 hotspots in het hele land beheert. Het doel is om er voor het einde van dit jaar 4000 opgezet te hebben. Hoewel er op dit moment wereldwijd nog niet bijzonder veel draadloze internetverbindingen zijn, zit WiFi duidelijk in de lift, zo bevestigen ook de grote fabrikanten. Vooral de 802.11b-standaard wordt gebruikt om een verbinding tot stand te brengen tussen een access point of hotspot en een ontvanger in een desktop- of laptop-pc. De 802.11g-variant heeft dan weer meer te bieden op het gebied van snelheid en veiligheid. Vooral dit laatste blijft een van de grootste issues bij het gebruik van draadloze netwerken.

Op de site van Philips staat een persbericht waaruit blijkt dat Philips en Samsung samen een interface voor consumenten-electronica hebben ontwikkeld genaamd Universal Home Application Programming Interface (UH-API). Andere fabrikanten zullen ook aangemoedigd worden om van de nieuwe interface gebruik te maken zodat er wereldwijd een uniforme standaard ontstaat voor toekomstige consumenten-electronica. De eerste toepassingen van de UH-API zullen door Philips in de Nexperia Home halfgeleider-produktlijn worden geïmplementeerd en door Samsung in zijn HD TV-chipsets.

Voor het platform-onafhankelijke UH-API geldt ook dat de verschillende soorten electronica die er gebruik van maken onderling beter zullen kunnen samenwerken en door de consument makkelijker te gebruiken is. Dit komt vooral doordat de huidige software die de electronica aanstuurt erg complex is en vaak specifiek voor èèn bepaald produkt ontwikkeld wordt. Door die hobbel weg te nemen met de UH-API hopen Philips en Samsung de fabrikanten van het eindprodukt werk uit handen te nemen zodat die zich kunnen concentreren op de ontwikkeling van nieuwe innovatieve produkten.

Thermaltake heeft een nieuwe lijn van kasten uitgebracht. Deze nieuwe lijn is de opvolger van de Xaser III-serie en is XaserV gedoopt, de Xaser IV-serie is dus schijnbaar overgeslagen of komt misschien later nog? Uiteraard vinden we de meeste features van de Xaser III-serie terug in deze kast, met een paar wijzigingen. Een van die wijzigingen is het gebruik van een dubbele deur als frontje. Achter de eerste deur bevindt zich het daadwerkelijke front dat via een scharnier ook als een deur weg te klappen is waardoor de structuur van de kast zelf zichtbaar wordt. De andere wijziging betreft de ventilators. In plaats van zeven 80mm-ventilators zoals in de Xaser III, is de XaserV uitgerust met twee 80mm- en drie 90mm-ventilators. Indien voor een kast met een window wordt gekozen, zijn twee van de drie 90mm-ventilators zelfs voorzien van blauwe led's.

In eerste instantie is de kast verkrijgbaar in twee versies, de Damier-serie en de WinGo-serie. Beide versies bieden plaats aan vijf 5,25"-drives en vijf 3,25"-drives waarvan twee extern toegankelijk. Als kleur is er de keuze tussen aluminium, blauw of zwart. Deze laatste twee versies zijn trouwens in staal uitgevoerd, terwijl de eerste van aluminium is gemaakt. Behalve de kleur kun je ook kiezen of je wel of geen window wilt. Het verschil tussen de Damier en de WinGo zit hem vooral in het ontwerp van de voorkant, respectievelijk voorzien van een schaakpatroon en zonder patroon, en de zogenaamde 5.25" Intelligent Multifunction HDD kit waarmee de Damier is uitgerust. Deze kit kan de snelheid van drie van de vijf ventilators aan de hand van drie gemeten temperaturen automatisch regelen.

In een persbericht lezen we dat Elan Speech en Babel Technologies zullen gaan fuseren, waarmee de twee bedrijven naar eigen zeggen de Europese leider worden op het gebied van spraaktechnologie en -synthese. Op alle gebieden worden de activiteiten samengevoegd: kennis, verkoop, klantenbestanden en bedrijfsgebouwen. Onder welke naam het nieuwe geheel door het leven zal gaan is nog niet bekendgemaakt. De grootste kracht van de groepering is de verscheidenheid aan meertalige teams, aldus Elan. Door middel van het combineren van allerlei verschillende culturen, probeert men een hoog niveau in de branche van de spraaktechnologie te behalen:

This merger will present the market with a new and strong global player, based in Europe, whose strengths are a very wide product and language portfolio able to meet the demands of all our clients." explains Vincent Fontaine, CEO of Babel Technologies. "Our main force is our ability to rely on extremely qualified multilingual teams. The success of Voice interface deployments is dependent on how we can cater for linguistic specificities. By combining very different cultures, we will excel in that domain." specifies Antoine Kauffeisen, CEO of Elan Speech.

Philips heeft vandaag een persbericht de wijde wereld ingestuurd waarin het bedrijf de hdd060 micro-juxebox mp3-speler introduceert. Deze compacte mp3-speler is gebaseerd rond een 1,5GB harde schijf waarop circa 350 MP3- of 750 WMA-bestanden geparkeerd kunnen worden. De speler is kleiner dan een creditcard, is 1,8 centimeter dik en het gewicht is slechts 93 gram. De behuizing is gemaakt van magnesium en om het beeldscherm ook goed leesbaar te laten zijn in moeilijke omstandigheden is een helder wit backlight aanwezig. De speler zal binnenkort in de winkels verschijnen met een prijskaartje van € 279.

Op de site Enterprise Storage Forum hebben ze zich verdiept in de tactieken die van pas komen wanneer een opslagmedium is gecrashed. Disaster Recovery richt zich hierbij op data-integriteit en beschikbaarheid van de gegevens. Zo werd jaren lang verkondigd dat het bewaren van back-up tapes in kluizen - die niet op het bedrijfsterrein stonden - een adequate oplossing was tegen uitval. De tapes konden namelijk makkelijk worden ingeladen voor een restore wanneer een systeem was uitgevallen en eventueel voor een sneller herstel werd er gekozen voor het beheren van twee gelijke systemen tegelijk. Het zogenaamde 'mirroring', waarbij het secundaire systeem de taken van het primaire systeem kan opvangen als deze uitvalt en op basis van dezelfde gegevens.

Deze filosofie was gebaseerd op uitvallen door redelijk onschuldige oorzaken, zoals onderhoud, een hardwaredefect of een fout van de beheerder. Er werd geen rekening gehouden met grootschalige gebeurtenissen, zoals stroomuitval in de hele regio en terroristische aanslagen. Nu deze gebeurtenissen zich ook voordoen, heeft de filosofie van de Disaster Recovery een ander pad moeten inslaan om de continuïteit van data-integriteit en beschikbaarheid te blijven waarborgen.

Vandaar dat er nu wordt gedacht aan datarecovery-mogelijkheden op lange afstand. Niet de afstand van New York naar New Jersey, maar afstanden verder dan 160 kilometer. Iets wat nu mogelijk is dankzij IP SAN-technologie, waarmee via glasvezel data ver voorbij de 160 kilometer kunnen worden verzonden. Hiermee is één probleem opgelost, maar er komt meteen een ander probleem om de hoek kijken, latentie. Voor elke 160 kilometer die wordt afgelegd door de gegevens komt er vanwege de lichtsnelheid 1ms aan latentie bij. En dat is alleen voor de heenweg, op de terugweg geldt het principe uiteraard ook.

Vandaar dat voor synchrone programma's aangeraden wordt om de afstand niet op te laten lopen en een maximum aan te houden van 320 kilometer. Dubbele afstanden worden in de praktijk weliswaar toegepast, maar de eventuele problemen die daaruit vloeien worden niet ondersteund door de leveranciers. Voor asynchrone applicaties is het latentieprobleem natuurlijk niet van toepassing, vandaar dat een datarecoverycentrum van zo'n bedrijf dan ook duizenden kilometers van het kantoorpand verwijderd kan zijn.

Het nadeel van zo'n grote afstand kan zijn dat een bewerking niet is overgekomen tijdens de uitval op de werkplek, waardoor de integriteit van de gegevens op het spel staat. Er wordt dan meestal ook gekozen voor een combinatie van beide mogelijkheden. Een regionaal centrum voor real-time en dus synchrone applicaties en vanaf het regionale centrum een verbinding met een stuk verder gelegen Disaster Recovery-centrum voor het asynchrone herstel.

Enkele nieuwe technieken die toegepast worden ter aanvulling van de nieuwe DR-filosofie zijn Fibre Channel over SONet (Synchronous Optical Network), Fibre Channel over IP (FCIP) en SAN Routing met behulp van het Internet Fibre Channel Protocol (iFCP). Zowel glasvezel via SONet als FCIP passen dezelfde methode toe als DWDM (dense wavelength division multiplexing) om gegevens over te brengen, alleen is de afstand een stuk groter. Daarnaast zijn de kosten ook een stuk lager in vergelijking met DWDM, vandaar dat de keuze niet is gevallen op het al langer bestaande DWDM.

Op het gebied van benodigde bandbreedte voor datarecovery op afstand, wordt er minimaal 45Mbps (T3) aangeraden. Hiermee kan bij volledige benutting van de capaciteit ongeveer 700MB per uur worden overgepompt, iets wat meer dan genoeg is voor de meeste synchrone datareplicatiesystemen. Echter, er wordt altijd gezocht naar een betere oplossing en die is er dan ook. Met behulp van datacompressie - zoals Fast Write - kan een tienvoudige hoeveelheid aan data worden verstuurd in dezelfde tijdsspanne.

Een andere mogelijkheid is om meerdere opslagprogramma's over dezelfde IP-structuur tegelijkertijd hun werk te laten doen, waardoor efficiënter gebruikt wordt gemaakt van de verbinding en ook meer flexibiliteit in de keuze voor IP-netwerkdiensten is. Momenteel zijn ongeveer duizend bedrijven bezig met het installeren van de verbeterde DR-techieken, waarbij er verbindingen tussen Europa, Noord-Amerika en Azië worden aangelegd. Met de verbetering én de komst van nieuwe IP-opslagtechnieken kunnen bedrijven in de toekomst nog beter bepalen hoe zij de datarecovery intern gaan toepassen en aan de hand van welke strategieën natuurlijk.

Op zestien januari komt Apple met het nieuwe softwarepakket iLife '04, zo lezen we op hun site. Het softwarepakket bevat de media-applicaties iTunes, iPhoto, iMovie, iDVD en het nieuwe programma Garage Band. Dit laatste programma is gebaseerd op Logic Audio van de Duitse fabrikant Emagic, die een anderhalf jaar geleden door Apple is overgenomen. Met het programma is het mogelijk zelf muziek te maken met behulp van simpele drag-and-drop technieken. Behalve het toevoegen van een nieuw programma, heeft Apple ook wat veranderingen aangebracht in de andere applicaties. iPhoto4 bezit nu Smart Albums, die het sorteren van foto's zouden moeten vergemakkelijken. Ook iMovie 4 heeft een vernieuwing ondergaan:

iMovie 4 vermag nun auch von Apples Webcam iSight Aufnahmen zu importieren und Videoclips direkt in der Timeline zu trimmen. Es gibt neue sowie überarbeitete Titelstile und -effekte -- darunter im 3D-Star-Wars-Look -- und verbesserte Tonwerkzeuge.

ZDNet schrijft dat de 'chief technology officer' van MP3.com samen met nog een andere zakenman een nieuw bedrijf heeft opgezet: TruSonic. Het bedrijf is vernoemd naar de gelijknamige technologie, die door MP3.com gebruikt werd om via internet muziek beschikbaar te stellen aan onder andere bedrijven en restaurants. Technologisch gezien is het een zeer gedegen product volgens een van de zakenpartners, dat met een betere marketing een grote speler in de markt kan worden.

Alle rechten voor de techniek waren eerst in handen van Vivendi en zijn voor een nog onbekend bedrag door TruSonic opgekocht. Onderdeel van de koop zijn de rechten voor niet minder dan anderhalf miljoen liedjes en het klantenbestand dat MP3.com reeds had aangelegd. Daarnaast zijn er contacten met platenmaatschappijen gelegd, om een continue toestroom van digitale content te houden.

Op het MiniDisc T-board zijn de eerste plaatjes van Sony's nieuwe MiniDisc-schijfjes en de apparaten die ze gaan afspelen te Sydney Morning Herald.

De nieuwe Sony MZ-NH900 Hi-MD-speler

Microsoft heeft gisteren een betaversie van Windows Server 2003 voor de AMD Opteron gepresenteerd. Het softwarebedrijf verwacht de volledige versie van het aangepaste besturingssysteem in de tweede helft van 2004 te introduceren. Eerder had het bedrijf nog een introductiedatum genoemd in het voorjaar van 2004. Windows Server 2003 voor 64bit-systemen zal in twee smaken verkrijgbaar zijn, een Standaard- en een Enterprise-editie. Tegelijk met deze introductie zal Microsoft een Standaard-versie van Windows Server 2003 voor Itanium-processors op de markt brengen. Op dit moment zijn al Enterprise- en Datacenter-edities beschikbaar voor deze CPU. De prijs van de 64bit-versie zal gelijk zijn aan die van 32bit-Windows-versies: 999 dollar voor de Standaard-editie, inclusief vijf Client-Access Licenses (CAL's) en 3.999 dollar voor de Enterprise-editie, inclusief 25 CAL's.

De Standaard-editie van Windows Server 2003 voor AMD's Opteron zal maximaal vier Opteron-CPU's en 32GB RAM ondersteunen. Volgens Microsoft is deze versie geschikt voor de zwaardere businessapplicaties, databases, Active Directory's die groter zijn dan 2GB en voor gebruik in computing clusters waar een hoge performance nodig is. De Enterprise-editie daarentegen zal om kunnen gaan met maximaal acht CPU's en 64GB RAM. Deze versie is onder andere bedoeld voor line-of-business applicaties, grote databases en als Terminal Server in combinatie met Terminal Server Session Directory. Bezitters van een AMD Opteron-processor die deze Windows-versie uit willen proberen, kunnen zich op deze pagina gratis inschrijven om de betaversie van de Enterprise-editie te kunnen downloaden.

Het lijken gouden tijden te zijn voor de grote spelers op de IT-markt. Nadat eerder bedrijven als ATi en Adobe goede kwartaalcijfers lieten zien, heeft Lite-On afgelopen maandag de voorlopige cijfers voor 2003 gepresenteerd, zo lezen we bij Digitimes. Op bijna alle fronten hebben Lite-On en bijbehorende dochterondernemingen beter gepresteerd. De totale omzet was in 2003 dan ook 48 procent hoger dan 2002. De maand december was een bijzonder sterke maand. De afzet van mobiele telefoons steeg ten opzichte van november met 25 procent naar 492.000 stuks, nadat deze eerder was geplaagd door een tekort aan onderdelen. Ook de verkoop van monitoren en toetsenborden steeg, met respectievelijk 22 en 21 procent.

Gisteren lanceerde AMD de Athlon 64 3400+ processor en daarmee de snelste in de Athlon 64-reeks op Socket 754. Deze Athlon wordt aangeboden voor 417 dollar (bij afname van minimaal duizend stuks). Ten opzichte van het vorige topmodel van de Athlon 64-serie op Socket 754, de Athlon 64 3200+, zijn er geen spannende wijzigingen te melden. De op 2,2GHz geklokte Athlon 64 3400+ (11 x 200MHz CPU-referentiesnelheid) wordt geoogst uit 8-inch wafers met dezelfde core-stepping als de 3200+. Beiden zijn voorzien van 1MB aan L2-cache, dit in tegenstelling tot de met slechts 512KB L2-cache toebedeelde Athlon 64 3000+ met de Newcastle core. Ook de reeds besproken Cool'n'Quiet-feature is aanwezig. Helaas ondersteunen nog niet alle moederbordfabrikanten deze nuttige functie, die op zichzelf slechts een gepaste update van het BIOS vereist. Deze energie-, warmte- en geluidbesparende feature maakt de Athlon 64 3400+ tevens geschikt voor toepassing in DTR-notebooks (desktopvervangers of 'desknotes').

Als basis voor de Athlon 64-processors zijn er de AMD 8151-, ALi M1687-, nVidia nForce3 150-, SiS 755- en de VIA K8T800-chipsets. Daarvan weten de chipset van VIA en SiS op sommige punten wat beter te scoren, maar er zijn gemiddeld geen grote verschillen in prestaties. Waar diverse OEMs zoals Dell en anderen de Athlon 64 (nog) niet leveren, zijn de eerste complete systemen met deze processor te verwachten van Compaq, HP en Fujitsu-Siemens, gevolgd door vele andere systeembouwers.

AMD heeft de lancering goed aangepakt; tientallen hardwaresites hadden eerder al een exemplaar ontvangen, getest en hun reviews gisteren online gezet. De diverse reviewers gebruiken onderling soms andere moederborden, geheugen(timings), en benchmark-variaties en -parameters, waardoor er niet altijd eenduidige meetresultaten opduiken. Desondanks zullen we proberen een indruk te geven van de prestaties van deze nieuwste Athlon 64-telg, die een sportieve tik uit zou kunnen delen aan Intel nu er nog geen Pentium 4 3,4GHz - al dan niet in EE-uitvoering - of Prescott op de markt is.

Benchmarks: synthetisch

PCMark04 is de meest recente test-suite van Futuremark en test op een mix van veelgebruikte applicaties inzake geheugen-, CPU- en systeemperformance. Aan CPU-perfomance scoorde de Athlon 64 3400+ 4112 punten en de Pentium 4 3,2GHz 4882 punten. Zowel AMD als Intel zijn lid van het Futuremark BETA programma. In Veritest Business Winstone 2004 en Multimedia Content Creation Winstone 2004 laten echter de Athlon 64 3200+ en zijn snellere broers de P4s achter zich. De Athlon 64 3400+ doet het hier even goed of beter dan de FX-51. 3DMark2001 SE en 3DMark03 laten de Athlon 64 3400+ iets hoger scoren dan de Pentium 4 3,2GHz.

Benchmarks: 3d-rendering

NewTeks Ligthwave 3D profiteert van multi-threading (HTT), waardoor de Pentium 4 hier domineert. Athlon 64 3400+ is typisch genoeg sneller dan de FX-51. In het populaire 3d-modellingpakket 3ds max waren jaren geleden de eerste Athlon-generaties kampioen vanwege hun snele FPU. Na de komst van de snel doorschalende Pentium 4 en ondersteuning voor technieken zoals Hyper-Threading werden de rollen omgedraaid. Bij het renderen van 3d-scenes tot 'stills' moeten de Athlons vaak hard in het stof bijten. Wanneer echter een scene meteen tot een animatie in avi-formaat moet worden gerenderd, verliest de Pentium 4 kennelijk een stuk profijt. De prestaties tussen de kemphanen gaan dan min of meer gelijk op, met mogelijk zelfs een voordeel voor de Athlon 64 3400+ en FX-51. Maxon CineBench 2003 ondersteunt Hyper-Threading, waardoor de P4-processors bovenaan eindigen. De 3400+ blijkt sneller dan de gelijkgeklokte FX-51.

Benchmarks: games

Gameperformance is globaal gezien het sterke punt van de Athlon 64-reeks. Met name DirectX 7/8 spel UT2003 lijkt wel op maat gemaakt voor de Athlons. DirectX 8/9-spellen AquaMark3 en Halo echter hebben een lichte voorkeur voor de Pentium 4, al zijn de verschillen eigenlijk verwaarloosbaar. In Quake III Arena behoudt de P4 3,2GHz EE de koppositie, maar de normale P4 3,2GHz (Northwood) moet de twee snelste Athlon 64-modellen voor zich dulden. In Wolfenstein zien we ongeveer hetzelfde verhaal. In andere games staan de snelste Athlons meestal bovenaan in de ranglijsten. De Athlon 64 3400+ doet niet onder voor of is soms iets sneller dan de FX-51.

Benchmarks: Audio- en video-encoding

Als het om het bewerken en encoden van audio- en videobestanden gaat, laten de meeste programma's een groot voordeel zien voor de Pentium 4-processors. Hyper-Threading en andere NetBurst-eigenschappen betalen zich hier uit. Ook de Athlon 64 3400+ verandert daar niets aan, maar laat meestal wel een bijna tien procent grote verbetering zien ten opzichte van de Athlon 64 3200+. Temidden van alle MP3-, MPEG-2, MPEG-4-,DivX-, WME- en andere encoders die de Pentium 4-processors als winnaar tonen, is de MPEG-2-encoder Canopus Procoder 1,5 een van de weinige uitzonderingen die een lichte voorkeur voor Athlons aan de dag legt.

Benchmarks: overige applicaties

In het compressieprogramma WinAce 2.2 verslaat de Athlon 64 3400+ de Pentium 4 3,2GHz, ook in EE-uitvoering, en evenaart bijna winnaar FX-51. WinRAR 3.2 laat een ander beeld zien: dit inpakprogrammaatje kan met SSE(2)-instructies overweg, waardoor de Pentium 4 hier volwaardig partij geeft. Benchmarks waarbij het om rauwe FPU-performance gaat zoals ScienceMark, zijn nog steeds het domein van de Athlons. Ook daarin verandert nu natuurlijk niets, behalve dat de Athlon 64 3400+ ook hier weer duidelijk afstand kan nemen van zijn minder snelle broer, en de gelijkgeklokte FX-51 erg dicht nadert. In Adobe Photoshop CS 8 hangt het er vanaf welke handeling of filter er toegepast wordt, als het gaat om de vraag welke processor het snelst zijn werk verricht. Een mix daarvan wordt gemeten door psbench7 en deze plaatst de Pentium 4 3,2GHz en 3,2GHz EE voor de Athlon 64 3400+ en FX-51. De twee Athlons presteren hier vrijwel gelijk. In AutoCAD 2004 blinken de Athlon 64 3400+ en de FX-51 uit. In 3d-wireframes zijn de beide Pentiums op 3,2GHz het sterkst.

X-bit labs geeft tevens een aardig vergelijkend overzicht van de prestatieverschillen tussen de Athlon 64 3400+, de Athlon FX-51, de Pentium 4 3,2GHz en de Pentium 3,2GHz EE, in de door hen gemeten scores.

Overclocking

Omdat de 3400+ uit exact hetzelfde 'hout' gesneden is als de 3200+, is ook op het gebied van overklokken een vergelijkbaar snelheidsplafond te verwachten. De overklokpogingen van de diverse hardwaresites bevestigen dit. Men is beperkt tot het verhogen van de CPU-referentiesnelheid vanwege de vaste multiplier. Zonder naar extreme koelmaatregelen te grijpen komt men uit op maximale stabiele klokfrequenties variërend vanaf 2,3GHz tot soms over de 2,4GHz.

Het uitbrengen van een volgende speedgrade op 2,4GHz (mogelijk te bestempelen als Athlon 64 3600+) lijkt door selectie mogelijk, maar op de korte termijn voor massaproductie met deze stepping volgens sommige reviewers niet zeer waarschijnlijk. Die stap is wellicht voorbehouden aan een volgende serie later dit jaar, gebakken met een procédé op 0,09 micron. Een Athlon FX-53 en mogelijk Opteron 150/250/850 zouden met hun hogere prijzen een snellere core wel rechtvaardigen. Bovendien is het marketingtechnisch noodzakelijk, want de dure Athlon FX-51 is nu min of meer ingehaald en virtueel dood verklaard door zijn goedkopere broer de Athlon 64 3400+; en verschil moet er zijn nietwaar? Over de komst hiervan werd ook al eerder driftig gespeculeerd.

Conclusie

De Athlon 64 3400+ wakkert het vuurtje nog eens extra aan in de processorstrijd. In games, 2d-CAD en office-applicaties steekt de Athlon 64 3400+ de concurrentie meestal naar de kroon. De Pentium 4 heerst nog steeds op het gebied van audio- en video-encoding, en 3d-CAD en -rendering. De Athlon 64-processors zullen pas echt hun kracht kunnen tonen als software beter op hen zal zijn afgestemd en x86-64-applicaties wijd en zijd verkrijgbaar zijn. De komst van Microsofts Windows XP 64-bit Edition blijft nog even uit: de officiële release wordt ergens medio 2004 verwacht. Sommige criticasters beweren dat Microsoft rekening houdt met Intels roadmap in ruil voor grote zakken met geld; weer anderen beweren cynisch dat Microsoft prima in staat is om geheel op eigen kracht een dergelijke vertraging te bewerkstelligen. Hoe het ook zij, we moeten nog even wachten voordat het x86-64-bit geweld echt kan losbarsten en tot die tijd ons zien te 'behelpen' met 32-bit-performance. Hopelijk kunnen AMD én Intel daarna in grote hoeveelheden de nieuwste generaties processors uit hun high-tech poffertjeskraampjes laten rollen.

De grootste klap deelt de Athlon 64 3400+ echter niet uit aan Intel, maar binnen de eigen familiekring. De Athlon FX-51 werkt op dezelfde corefrequentie, is uitgerust met twee geheugencontrollers en kan meer geheugenbandbreedte verwerken, maar het vereiste Registered-geheugen is trager (latency) en duurder, wat dit voordeel vaak teniet doet. Ook de 6-lagige moederborden voor de FX-51 zijn duurder, naast natuurlijk de veel hogere prijs van de chip zelf. De moord op FX-51 is door AMD beraamd, de trekker werd overgehaald door de Athlon 64 3400+, maar opvolger FX-53 is waarschijnlijk al onderweg.

Ondertussen staan er voor later dit jaar Athlon 64-processors in Socket 939-uitvoering in het vooruitzicht en dat is voor sommige geduldige belangstellenden een reden om nog even te wachten met de aanschaf van een AMD64-systeem. Wie niet kan of wil wachten met een aanschaf, maar ook geen groot budget (over) heeft voor één van de snelste desktopprocessors op Aarde, kan eens kijken naar AnandTech's uitgebreide prijs/prestatie-vergelijking gegenereerd met diverse Athlon- en Pentium 4-modellen. De vergelijking is onderverdeeld in verschillende applicatiegebieden, zoals video-encoding, business, DirectX 7/8/9, et cetera. Deze tabellen tonen niet de relatief dure Athlon 64 3400+ of Pentium 4 3,2GHz als winnaar, maar al naar gelang het toepassingsgebied beurtelings de Athlon 64 3000+ (vanaf 221 euro*) en de Pentium 4 2,8GHz (800MHz FSB) (vanaf 217 euro*).

Athlon 64 3400+ reviews

De Sydney Morning Herald komt met meer informatie over de voorgenomen beursgang van Google, waarover wij in oktober reeds berichtten. De eerste openbare emissie van het bedrijf zal worden geleid door de zakenbanken Morgan Stanley en Goldman Sachs Group. Analisten verwachten dat Google vier miljard dollar binnen zal halen door een uitgifte van ongeveer een derde van de aandelen. De marktwaarde van het bedrijf zal waarschijnlijk na de uitgifte boven de twaalf miljard dollar uitkomen. Nog deze maand zullen de aandelen geregistreerd worden voor beursnotering, waarna de gang naar de beurs in april gemaakt kan worden. Google heeft geen verkeerd moment uitgekozen voor deze stap. In de afgelopen twaalf maanden is de Nasdaq, de index van de Amerikaanse technologiebeurs, met meer dan 45 procent in waarde gestegen. De vooruitzichten voor het bedrijf zelf zijn ook niet mis.

Deskundigen verwachten namelijk dat het bedrijf dit jaar een omzet van anderhalf miljard dollar zal halen en een nettowinst van driehonderd miljoen. Afgelopen jaar was de omzet nog één miljard en de nettowinst tweehonderd miljoen. Morgan Stanley en Goldman Sachs zullen een garantiesyndicaat leiden, dat ervoor moet zorgen dat er voldoende inschrijvingen zijn op het aandeel. Eén van de leden van die groep bankiers is WR Hambrecht. Dit bedrijf is gespecialiseerd in de verkoop van aandelen via een online veilingprogramma. De opdracht van Google is de grootste uit het bestaan van WR Hambrecht. Bij de online veiling geven potentiële kopers aan hoeveel aandelen ze willen en voor welke prijs. De bank vergelijkt dan alle inschrijvingen en probeert de aandelen voor de hoogste prijs te verkopen.