Zoals John Carmack al op QuakeCon had aangekondigd, is de broncode van het ruim vijf jaar oude Quake 3 Arena vrijgegeven. De broncode van het populaire shoot-em-up-spel is grotendeels onder de GPL-licentie gepubliceerd; voor een paar libraries van derden gelden andere bepalingen. Volgens de bijgesloten readme is de source zowel op Mac-, Linux- als Win32-platforms te compileren. Naast de source van versie 1.32 van Quake 3 Arena bevat het archief ook de broncode van versie 200f van Q3Radiant, een editor waarmee Quake 3-levels gemaakt en gewijzigd kunnen worden. De voor Quake 3 Arena gebruikte maps en textures zijn overigens niet vrijgegeven, alleen de vijfenhalf megabyte grote engine is gepubliceerd. Wie het originele spel wil spelen zal dus alsnog naar de winkel moeten.

De gewoonte van id Software om oudere code vrij te geven is uiteraard gunstig voor het bedrijf, dat met eerdere publicaties bijvoorbeeld voor een barrage van mods en maps voor Doom zorgde. Dat leverde het bedrijf niet alleen veel naamsbekendheid en goodwill op, maar heeft ook in niet geringe mate aan de populariteit van het spel bijgedragen. Maar al is deze actie niet belangeloos, id Software doet de open-sourcecommunity wel degelijk weer een technische en creatieve impuls cadeau, en heel wat developers zullen dan ook onder luid gejuich met de 'nieuwe' code aan de slag gaan.

De National Science Foundation gaat tot 2010 een bedrag van 148 miljoen dollar uitgeven aan het TeraGrid netwerk van supercomputers. Op deze supersnelle systemen wordt onderzoek gedaan naar onder andere aardbevingen, tornado's, nanotechnologie en het ontwikkelen van vliegtuigen. De Universiteit van Chicago krijgt elk jaar negen miljoen dollar waarmee de ontwikkeling van software en computerarchitectuur gefinancierd kan worden. Acht onderzoekscentra en laboratoria krijgen elk jaar samen twintig miljoen voor de operationele kosten.

Op dit moment wordt het TeraGrid netwerk gebruikt door ongeveer 800 wetenschappers. In 2010 moet deze groep gegroeid zijn naar 7.000 tot 10.000 gebruikers. Er worden tien zogenaamde 'science gateways' gebouwd. Deze zullen onderdak bieden aan online communities van onderzoekers. De wetenschappers zullen in de toekomst op een standaard manier gaan werken met de software die via de gateways ter beschikking wordt gesteld.

Microsoft heeft de Open Source Development Labs benaderd om samen te werken aan een onafhankelijke vergelijkende analyse tussen Linux en Windows. Het bedrijf heeft aangeboden om de helft van het onderzoek te bekostigen, mocht het Lab met dit voorstel akkoord gaan. Het lijkt erop dat Microsoft Linux nu officieel erkent als een van zijn directe concurrenten. Steve Ballmer heeft in een interview gezegd dat, naast Google en Yahoo, Linux een van de belangrijkste uitdagingen was voor de softwaregigant. Met name op het gebied van webhosting wint Linux het van Microsoft, maar de laatste is op zulke fronten hard aan de weg aan het timmeren, aldus Ballmer.

Er is vanuit de opensourcegemeenschap fel gereageerd op Microsofts ‘Get the Facts’-campagne; het is dan ook niet waarschijnlijk dat de softwaregigant uit deze hoek veel hulp kan verwachten voor een dergelijk onderzoek. Bovendien maken Linus Torvalds en zijn rechterhand Andrew Morton deel uit van het werknemersbestand van de OSDL, waardoor de kans dat deze akkoord gaan met een dergelijk ‘onafhankelijk’ onderzoek zeer klein is. Martin Taylor, de ontwerper van de gewraakte campagne, heeft al contact gezocht met OSDL-directeur Stuart Cohen. Taylor zegt dat hij deze stap heeft ondernomen naar aanleiding van een artikel in een Linux-magazine, waarin de auteur pleitte voor een feitencampagne vanuit het gezichtspunt van het Tux-OS.

Taylor zei dat hij voor de jaarlijkse Linux World Conferentie een e-mailconversatie met Cohen is gestart. Op deze conferentie in San Francisco hebben de twee elkaar ontmoet en de plannen besproken. Uit deze gesprekken zijn nog geen concrete afspraken voortgekomen. Het voorstel valt niet in goede aarde bij een aantal prominente Linux-verkopers. Red Hat heeft al aangegeven niets te zien in dit initiatief van Microsoft. Bovendien plaatst een woordvoerster van het bedrijf vraagtekens bij de onafhankelijkheid van een onderzoek wat deels door de belanghebbenden gefinancierd wordt. Bovendien wil het bedrijf geen gebruik maken van onderzoek in zijn marketingtechnieken. In plaats daarvan gebruikt Red Hat echte gebruikerservaringen, die niet gebaseerd zijn op gesimuleerde labomstandigheden.

De kwaliteit van gratis vertaalmachines op het internet laat te wensen over, zo bleek maar weer eens toen een test van Gigabyte's GC-DDR21 in onze nieuwssubmit werd aangetroffen. De pagina toonde gelukkig ook plaatjes, en wel van een adapter waarmee kennelijk DDR-geheugen in DDR2-slots te plaatsen is. Dat is geen kleine prestatie, aangezien beide geheugenformaten volstrekt niet compatibel zijn. Normaliter is dat al duidelijk na een blik op de pincounts - DDR2 heeft 56 pinnen extra - en verder werkt DDR op 2,5V terwijl zijn opvolger aan 1,8V genoeg heeft. Bovendien pompt DDR2 per klokpuls tweemaal zoveel bits rond als het oudere broertje.

Een systeem ontwerpen dat de vertaalslag tussen de twee specificaties maakt is al geen sinecure, maar bijzonder is dat Gigabyte er kennelijk in geslaagd is om die vertaling geheel zonder actieve elektronica uit te voeren: er zitten geen chips, weerstanden, of andere componenten op het pcb'tje. Hóe de GC-DDR21 erin slaagt om DDR2-bandbreedte zo in te dammen dat een reepje DDR de data kan wegslikken blijft dan ook een mysterie, maar de vermelding van enkele chipsets op oc.com.tw suggereert dat de converter wellicht platformafhankelijk is. Wat het bedrukte schijfje plastic moet kosten is ook niet duidelijk, maar wie na de aanschaf van een P4EE nog even wil wachten met het kopen van nieuw geheugen zal hier vast baat bij hebben - in elk geval, zo denken we, totdat de benchmarks beginnen.

Update:
Inmiddels hebben we uitgezocht hoe de techniek achter de conversie in elkaar steekt. Dat blijkt eenvoudiger dan het lijkt: uit de specificaties van Pentium 4-chipsets blijkt dat deze over het algemeen overweg kunnen met zowel DDR- als DDR2-geheugen. Dit verklaart meteen waarom er geen extra electronica op de GC-DDR21 zit: het enige wat nodig is, is een manier om aan de controller te laten weten dat er geen DDR2-geheugen, maar DDR-geheugen in een slot is geprikt. Ook daarvoor is geen extra electronica nodig. Tijdens het opstarten van de computer leest het BIOS namelijk via een aantal door de JEDEC gestandaardiseerde functies uit welk type geheugen er aan de geheugencontroller hangt. Hierop wordt de controller door de cpu geprogrammeerd. Ook kan de spanningsregulator aan de hand van deze waarden worden geherprogrammeerd, mocht er een andere spanning nodig zijn.

Fabrikanten van moederborden kunnen er voor kiezen om of DDR-slots, DDR2-slots of beide op een moederbord aan te brengen. Meestal kiezen ze voor vier DDR2-sloten, omdat dat de beste prestaties levert. Een DDR2-slot geschikt maken voor DDR-geheugen, zoals de GC-DDR21 doet, is in feite dus erg triviaal; een flink aantal verbindingen worden zowel door DDR- als door DDR2 gebruikt. De rest wordt door de controller afgehandeld. In theorie zouden deze adapters dan ook moeten werken met elke chipset die zowel DDR- als DDR2-geheugen ondersteunt. Dat is de theorie - het kan best zijn dat het BIOS roet in het eten gooit als dit niet weet wat het moet doen als er DDR-geheugen wordt gedetecteerd.

Het Japanse Nec komt met een watergekoeld desktopsysteem. De Nec Valuestar G Type C is voorzien van een geïntegreerd koelsysteem om een Intel Celeron- of Pentium 4-processor stoom af te laten blazen. De computer is vanaf een bedrag van 760 euro verkrijgbaar en is dan voorzien van een Intel Celeron D-processor die op 2,93GHz draait. Een Pentium 4 op 3,4GHz behoort ook tot de mogelijkheden. Op het grafische vlak kan de pc onder andere worden uitgerust met nVidia's GeForce 6200 met TurboCache. Nec zegt dat het om het eerste watergekoelde consumentendesktopsysteem gaat. Vooralsnog is de pc alleen te koop via de Japanse website van Nec.

Achter de voedingsventilator is relatief onopvallend een koelradiator gemonteerd. De processor is voorzien van een koperen waterblok dat met rubberen buisjes aan een pompje en een reservetank bevestigd is. Laatstgenoemde zou voldoende koelvloeistof bevatten om gedurende tien jaar compensatie te bieden voor verdamping door de buisjes. Het pompje kan volgens Nec ten minste vijf jaar onderhoudsvrij draaien bij een processortemperatuur van 65 graden Celsius. Het geluidsniveau zou zich om en nabij de 30 decibel bevinden wanneer de pc op volle toeren draait; het apparaat zou daarmee fluisterstil zijn.

De koelradiator achterop gemonteerd en het hele koelsysteem

Na ruim drie jaar heeft de HomePlug Power Alliance overeenstemming bereikt over de HomePlug AV-standaard, waardoor commerciële toepassingen van netwerken via het stopcontact vrij baan moeten krijgen. Deze implementatie van 'PowerLine Communications', die vorig jaar al werd gedemonstreerd, zou in theorie snelheden tot 200Mbps mogelijk moeten maken. In de praktijk zal daar ongeveer de helft van overblijven, waarmee de standaard geschikt is voor diverse multimedia-toepassingen. Met voorganger HomePlug 1.0 kon maar 4 tot 5 Mbps gehaald worden.

De specificaties behelzen verder QoS-technieken voor multimediatoepassingen en 128bits versleuteling. Dat laatste is een flinke vooruitgang ten opzichte van de 56bits DES-encryptie die momenteel in gebruik is, terwijl de QoS zorgt voor probleemloos streamen van audio en video. Intellon, een van de bedrijven die deel van de alliantie uitmaakt, verwacht al eind september werkende elektronica te kunnen leveren, maar de eerste apparaten met HomePlug AV zullen waarschijnlijk pas over een jaar in de schappen verschijnen.

'De techniek is veelbelovend, maar zal nog aardig wat hindernissen moeten overwinnen', aldus IDC-analist Jonathan Gaw. Het grootste probleem is wel de slechte naam die de voorganger de PLC-techniek heeft bezorgd: vooral in huizen met een wat ouder elektriciteitsnetwerk functioneerden de HomePlug 1.0-apparaten niet goed. Fabrikanten zouden het risico op nóg een flop met deze techniek niet aandurven, ook al biedt netwerken via het stopcontact flinke voordelen boven directe concurrent WiFi. Zo weet Andy Melder van Intellon te melden dat de draadloze netwerken, die bijvoorbeeld niet over QoS beschikken, veel minder voor audiovisuele toepassingen geschikt zouden zijn.

Ook van kabelmaatschappijen wordt concurrentie verwacht, wat meteen duidelijk maakt dat de ontwikkelaars zich niet alleen op SOHO-netwerken, maar vooral ook op de 'last mile'-markt richten. Naast een kleinere gevoeligheid voor storingen wordt de betere DRM als voordeel van coaxiaal transport genoemd, maar, zo weet Melder: 'Een huis heeft wel veel meer stopcontacten dan kabelaansluitingen. Bovendien zal DRM toch vooral door decoders geregeld moeten worden, de transportlaag zal daar geen rol in spelen.' De toekomst zal het uitwijzen - want deze keer betreft het geen één april-grap.

PLC-promotiemateriaal uit 2003 kan weer uit de mottenballen

Zwitserse wetenschappers zijn erin geslaagd om de snelheid waarmee licht reist te manipuleren. Waren al meerdere wetenschappers bezig geweest met het vertragen van licht, dit team heeft het ook gepresteerd om de lichtstralen te versnellen. Bovendien maakte men voor het vertragen van het licht gebruik van een simpel medium, optische kabel, in plaats van de geavanceerde en veel duurdere media die tot dusver gebruikt werden. In het Nanophotonics and Metrology-laboratorium van de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne is het team van Luc Thévenaz bezig geweest met de lichtsnelheid. Met collega-wetenschappers Miguel Gonzaléz en Kwang-Yong Song is het Thévenaz gelukt om de snelheid van het licht een factor 3,6 te vertragen.

Hiervoor maakte het team gebruik van een methode die Stimulated Brillouin Scattering wordt genoemd. Normaal reist licht met een snelheid van driehonderd miljoen meter per seconde door een vacuüm; in de optische kabel van het team werd de snelheid van de stralen verlaagd tot minder dan vijfenzeventig miljoen meter per seconde. Hoewel er al eerder sprake is geweest van geslaagde experimenten met lichtvertraging, is deze test spraakmakend omdat zij gebruikmaakte van een standaard optische kabel in plaats van de speciale media, zoals extreem koude gassen, die voorheen werden gebruikt. Lichtvertraging is met name van belang voor de computerwetenschap omdat hiermee de overzetting van optische signalen naar elektrische signalen vermeden kan worden.

Op dit moment gebruikt men voor de telecommunicatie optische vezels om informatie te verzenden. Omdat de computer de data niet op de snelheid kan verwerken als dat het aankomt, moeten deze signalen eerst worden omgezet. Wanneer de snelheid door de optische kabel zodanig vertraagd wordt dat de computer deze meteen kan verwerken, is dit een enorme stap voorwaarts voor de snelheid van dataverwerking. Doordat het nu gelukt is om het licht te vertragen terwijl het door de tegenwoordig gebruikte kabels reist, heeft men hoop dat de elektrische omzetting binnenkort verleden tijd is. Opvallend is niet alleen de vertraging van het licht; misschien nog wel spectaculairder is het feit dat de wetenschappers de stralen ook hebben kunnen versnellen.

Onder bepaalde extreme omstandigheden reisden een deel van de stralen sneller dan de eerder genoemde driehonderd miljoen meter per seconde. Dit was mogelijk doordat men de relatie tussen de snelheid van de verschillende componenten van de lichtpuls manipuleerde. Door de samenwerking tussen de zogenaamde fasesnelheden te veranderen leek het erop dat de gemiddelde snelheid van de verschillende onderdelen tezamen hoger lag dan de lichtsnelheid. Deze verhoogde snelheid geldt echter niet voor de gehele lichtpuls, maar slechts voor een aantal van zijn frequentiecomponenten.

Sony heeft onlangs de 'Walkman Bean' uitgebracht, een mp3-speler die de vorm van een boon heeft. De ronde vorm zou lekker in de hand liggen en het aparte uiterlijk moet mensen die van gadgets houden aantrekken. Het apparaatje is vooral bedoeld om de concurrentie met de Apple iPod Shuffle aan te gaan. Er zijn twee modellen: de NW-E205 met 512MB flashgeheugen en de NW-E207 met 1GB. Binnenkort zal ook een 512MB model met FM-radio worden uitgebracht, de NW-E305.

De Walkman Bean wordt geleverd in vier kleuren: zwart, wit, roze en blauw. De blauwe versie zal enkel verkrijgbaar zijn in de Sony Centers en in de online winkel Sony Style. De overige modellen zullen ook door reguliere handelaars verkocht worden. De speler heeft een lithiumaccu die volgens Sony vijftig uur speelduur geeft. Handig is de snellaadfunctie, die na drie minuten laden de accu voldoende heeft opgeladen voor drie uur muziek. Om muziek vanaf een pc in te laden heeft de Bean een USB-stekker die met een druk op de knop naar buiten schiet. Het programma 'Sonic Stage 3.2', waarmee muziek op een pc kan worden beheerd en naar de speler kan worden overgezet, wordt bijgeleverd.

Zoals bij alle Sony-producten geldt dat de eigenaars ook toegang krijgen tot Connect, de online muziekwinkel van Sony die over een uitgebreide catalogus met honderdduizenden nummers beschikt. De Walkman Bean zal vanaf half september in Groot-Brittannië geleverd worden. De NW-E205 zal omgerekend 118 euro gaan kosten en de NW-E207 147 euro. Wanneer hij in Nederland zal worden geleverd en hoeveel hij zal gaan kosten is nog niet bekend.

Oud AOL-medewerker Jason Smathers is veroordeeld tot 15 maanden cel voor het doorverkopen van e-mailadressen. De 24-jarige ex-werknemer stal 92 miljoen e-mailadressen van AOL en verkocht deze door aan een spammer voor 28.000 dollar. Oorspronkelijk werd er tegen Smathers twee jaar geëist. Door mee te werken aan het onderzoek tegen de spammer kon hij echter strafvermindering krijgen tot een straf van maximaal 1,5 jaar. De aanklager heeft in een verklaring aangegeven dat hij wilde aantonen dat de wetten ook gelden voor activiteiten op het internet. Het probleem met de mailadressen is niet opgelost met deze veroordeling: de oorspronkelijke lijst met adressen zal waarschijnlijk onder spammers blijven circuleren.

Het Canadese bedrijf ATi Technologies Inc. heeft de Xilleon 240 aangekondigd, een chip die vele functies voor digitale televisie bevat. Digitale televisie heeft als voordeel dat er veel meer kanalen in de beschikbare ether- of kabelfrequenties passen dan bij analoge televisie. De meeste huidige tv-toestellen kunnen echter geen digitale signalen ontvangen. Dit probleem wordt vooral opgelost met decoders, die het digitale signaal omzetten naar een analoog signaal. Een optimale oplossing is dit bepaald niet. Voor iedere televisie of videorecorder is weer een eigen decoder nodig en dit scheept de kijker op met extra kastjes, afstandsbedieningen en kabels. Bovendien kosten de decoders zo'n honderd euro per stuk.

Aanmerkelijk handiger is het wanneer de ontvangstapparatuur zelf de digitale signalen kan ontvangen en decoderen. Gezien het feit dat digitale televisie steeds verder oprukt heeft de Amerikaanse overheid dan ook bepaald dat per 1 juli de helft van alle verkochte grootbeeld-tv's een digitale tuner moet hebben. Per 1 maart 2006 moeten ze die zelfs allemaal hebben. Om dit tegen enigszins redelijke kosten mogelijk te maken heeft ATi de Xilleon 240 ontwikkeld. De chip bevat een demodulator voor digitale kabel- en etheruitzendingen, decoders voor digitale video- en audiosignalen en schakelingen voor beeldbewerking en filtering. Vrijwel alles wat nodig is voor digitale ontvangst zit op deze chip.

ATi houdt zich al lang bezig met digitale video en heeft begin juli het handelsmerk 'ATi AVIVO' laten registreren, zonder er bij te zeggen wat het precies betekent. Het bedrijf omschreef het als: 'software die de kwaliteit van het beeld op een computermonitor verbetert en de hardware die deze functie ondersteunt.' Volgens sommigen staat AVIVO voor 'Advanced Video In Video Out.' Wat ATi er precies mee bedoelt, wordt waarschijnlijk snel duidelijk, want een bedrijf begint doorgaans enige maanden na het registreren van een handelsmerk met het gebruik ervan.

ATi heeft al een klein aantal proefmodellen van de Xilleon 240 gemaakt en deze samen met de documentatie naar tv-fabrikanten gestuurd, zodat ze alvast nieuwe toestellen op basis van de chip kunnen ontwerpen. De massaproductie gaat naar verwachting deze herfst van start. Over de prijs is nog niets bekend.

De nieuwe Xbox 360 zal alleen backwards compatible zijn met bestaande Xbox-spellen als er een harde schijf ingebouwd is, zo blijkt uit een gelekte brochure van Microsoft. Hoewel al langere tijd gespeculeerd werd dat dit het geval zou zijn, is dit voor het eerst dat deze vereiste bevestigd wordt door het bedrijf uit Redmond. Mogelijk is de harde schijf nodig om de emulatiebestanden op te slaan die nodig zijn voor het spelen van spellen voor de oude Xbox. Afgelopen week werd al bekendgemaakt dat de nieuwe console zal verschijnen in twee versies, een kaal 'Core System' en een 'Premium' editie die als extra's onder meer een harde schijf, geheugenkaart en twee draadloze controllers meegeleverd krijgt. Naar het zich laat aanzien zal dus alleen de Premium versie af-fabriek in staat zijn om oude Xbox-spellen te spelen.

Er is nieuwe informatie verschenen over de aankomende standaard DisplayPort, die zowel VGA als DVI moet gaan opvolgen. Het voorstel, dat onder andere door ATi, nVidia, Dell, HP en Samsung is ontwikkeld, is eerder deze week bij de VESA ingediend voor evaluatie. Deze review zal minstens een halfjaar in beslag nemen, en verwacht wordt dan ook dat de eerste producten die DisplayPort ondersteunen op zijn vroegst over een jaar zullen verschijnen. Het voordeel van de nieuwe standaard zit vooral in de verhoogde bandbreedte. Via een dunnere kabel kan er dankzij een 'low-voltage differential signal' maximaal 10,8 gigabit per seconde verstuurd worden, waardoor er voor grote schermen zoals de Cinema Display van Apple geen speciale dual-link kabels meer nodig zijn om de maximale resolutie te halen.

Tevens kan er naast beeld ook audio en 'interactieve communicatie' (denk bijvoorbeeld aan de terugvoer van een touch screen of afstandsbediening) door de DisplayPort heen, waardoor het aantal kabels achter de pc weer extra kan afnemen. De beeldkwaliteit gaat volgens de ontwerpers omhoog, omdat niet langer voor ieder frame het complete scherm getekend wordt, maar alleen de wijzigingen ten opzichte van het vorige beeld worden doorgegeven. Als extra voordeel zou dit nog stroom kunnen besparen in laptops ook.

Hoewel DisplayPort dus duidelijk voordelen heeft boven DVI, verwacht niet iedereen dat het een groot succes wordt. De geïnstalleerde markt van VGA en DVI is zo enorm groot dat de overgang moeizaam zal verlopen. Bovendien is er dit keer een concurrerende standaard met een behoorlijke voorsprong: HDMI. Ook zit er nog een potentiële adder onder het gras, een optioneel kopieerbeveiligingsmechanisme dat mensen die normaalgesproken altijd de nieuwste technieken willen hebben af zou kunnen schrikken.