Tom's Hardware Guide heeft zes verschillende widescreen lcd-monitors getest. Naast het ontwerp van de behuizing en de aansluitmogelijkheden, keek Tom's Hardware Guide ook naar de beeldkwaliteit. Hiervoor werd er onder andere de kleurechtheid, de diepte van de kleur zwart, de stabiliteit van het contrast, de vertraging en de uniformiteit van de helderheid gemeten. Daarnaast werd er gekeken of de monitors geschikt zijn voor office-taken, het spelen van spellen en het bekijken van films. Een van de monitors is slechts 17" groot, de Sony MFM-HT75W. De Acer AL2032WM en Philips 200W6 hebben een beelddiagonaal van 20". Drie inch groter zijn de Sony SDM-P234 en ViewSonic VP231WB. Voor wie echter 23" niet groot genoeg is, is er nog de Dell 2405FPW met een 24"-scherm.

Wie breedbeeld zegt is haast verplicht om ook films te zeggen. Het is dan ook verwonderlijk dat slechts twee van de geteste lcd-monitors, de Sony MFM-HT75W en SDM-P234, in staat waren om videobeelden weer te geven zonder excessieve ruis en andere onvolkomenheden in het beeld, iets waar de overige vier wel veel last van hadden. Voor het spelen van spellen zijn de meeste schermen ook niet geschikt. Dit komt vooral door de hoge vertraging van de schermen. Voor office-werk zijn alle monitors geschikt, hoewel er bij sommige wel de helderheid een flink stuk moet worden teruggedraaid. Voor het bewerken van foto's is alleen de Sony SDM-P234 geschikt. Alleen deze geeft de kleuren trouw genoeg weer. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze monitor als winnaar van deze test uit de bus komt.

Professor Hany Farid - hoofd van de Image Science Group van de universiteit van Dartmouth - heeft software ontwikkeld die in staat is om gemanipuleerde foto's te herkennen. Het programma zoekt daarvoor naar afwijkingen in het plaatje die het menselijk brein niet kan zien of zelfs gewoon negeert. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan de manier waarop het licht invalt, maar ook naar subtielere tekenen zoals statistische afwijkingen in de kleuren van de pixels binnen een bepaald gebied - iets dat wijst op het gebruik van bepaalde beeldbewerkingsalgoritmes. Hoewel het bewerken van foto's om wat voor reden dan ook geen nieuw fenomeen is, komt het door de opkomst van digitale camera's en steeds makkelijkere software wel vaker voor dan ooit. Naast onschuldige esthetische aanpassingen zijn er ook legio voorbeelden van wetenschappers, rechters en journalisten die om de tuin zijn geleid door doelbewust aangepaste beelden. In veel van zulke gevallen zou de maatschappij beter af zijn als de fraude werd ontdekt.

Onder andere de FBI en grote mediabedrijven hebben al veel interesse getoond in de software van Farid, maar deze doet vooralsnog alleen op verzoek onderzoek naar een bepaalde foto. Zijn programma is in Matlab ontwikkeld en is niet geschikt om door een leek te worden bediend. Over een halfjaar hoopt hij echter een Java-versie af te hebben die wijder verspreid kan worden, bijvoorbeeld naar de politie en kranten. Hoewel hij het pakket gratis en inclusief broncode weg wil geven aan instanties die het in zijn ogen nodig hebben, is hij toch wat huiverig bij het idee om het helemaal openbaar te maken. Vervalsers zouden het immers ook kunnen gebruiken om de kwaliteit van hun werk te testen, en in de wapenwedloop tussen manipulatie en de detectie daarvan is het voor geen van beide partijen een goed idee om alle kaarten op tafel te leggen.

Een recent voorbeeld van manipulatie in de media die aan het licht kwam was een foto uit Irak, gemaakt door een fotograaf van de L.A. Times. De 30-jarige man, die werd ontslagen toen zijn bewerking aan het licht kwam, voegde twee plaatjes samen tot een 'spannender' geheel.

In een artikel in Spectrum, het vakblad van de IEEE, geeft Lee A. Hollaar een verfrissende visie op patenten. De nadruk ligt voor de verandering eens niet op de nadelen van het huidige systeem, maar op een oplossing die mogelijk een deel van de bezwaren kan wegnemen. De schrijver en zijn collega's stellen voor om een 'beperkt patent' in te voeren, dat maar vier in plaats van twintig jaar geldig is en bovendien pas ingaat vanaf het moment dat een vinding commercieel verkrijgbaar is. Een ander belangrijk verschil tussen een beperkt patent en een normaal patent is dat een beperkt patent over een 'voordehandliggend' idee mag gaan, wat wil zeggen dat anderen met gemiddelde kennis op het vakgebied hetzelfde bedacht zouden hebben. Voor een normaal patent zijn voordehandliggende ideeën (in theorie) uitgesloten. De enige echte voorwaarde voor een beperkt patent zou dus worden dat het nieuw is, en het idee gaat zelfs zo ver om te suggereren dat er geen controle plaats zou moeten vinden op beperkte patenten, waardoor de aanvraagprocedure goedkoop en vooral snel kan worden doorlopen. Kortom: het voorgestelde beperkte patent zou bedrijven in staat stellen om het kopieëren van hun product onmiddelijk tegen te gaan, mits het iets nieuws is.

Op het eerste gezicht lijkt de patentenjungle hierdoor alleen maar donkerder gevaarlijker te worden, omdat er veel meer (onterechte) patenten aangevraagd en toegekend zullen worden. Toch zijn er een aantal duidelijke voordelen aan het systeem: de beperkte patenten zouden op termijn een ideale database kunnen worden van ideeën die al eerder zijn bedacht. Juist omdat een normaal patent krijgen een duur en moeizaam proces is, zouden de beperkte patenten ervoor kunnen zorgen dat ook de kleinere spelers op de markt hun ideeën kunnen vastleggen en beschermen, zodat automatisch voorkomen wordt dat een grotere vis later het alleenrecht opeist. Hetzelfde geldt voor de voorwaarde dat het patent pas geldig is als het commercieel wordt toegepast: een beperkt patent aanvragen puur in de hoop dat een ander later in de val loopt en aangeklaagd kan worden is er dus niet bij. Verder zou het laten vallen van de eis op het niet-voordehandliggend-zijn van een uitvinding de rechtszaken vele malen makkelijker (en goedkoper) maken, omdat de datum waarop iets is bedacht veel eenvoudiger te bepalen is dan of een idee al dan niet voordehandliggend was op een bepaald moment.

Door de 'makkelijke' beperkte patenten in te voeren zouden de eisen voor de volwaardige patenten omhoog kunnen gaan, en er dus beter en meer onderzoek kunnen worden gedaan voor deze worden ingediend en toegekend. De kwaliteit van de twintig jaar geldige 'echte' patenten zou daardoor behoorlijk omhoog kunnen gaan, zo redeneert men. Een laatste belangrijk punt voor de beperkte patenten is dat gerechtelijke uitspraken erover niet absoluut zouden zijn. Wanneer Bedrijf A bijvoorbeeld een gepatenteerd product uitbrengt, maar Bedrijf B blijkt zo'n soort product al eerder verkocht te hebben, dan zou onder de huidige wetgeving betekenen dat het patent ongeldig wordt verklaard, waardoor ook Bedrijf C het product kan gaan namaken. In het idee van beperkte patenten zou dat niet zo werken: bedrijven die kunnen aantonen dat ze tegelijk met hetzelfde idee bezig waren hebben beide recht op het patent, en het is dus geen alles-of-niets-race naar de eerste aanvraag. De 'Bedrijf C'-en van deze wereld kunnen daardoor niet niet meer profiteren van de strijd tussen hun concurrenten.

StarForce meldt op zijn homepage dat de kopieerbeveiligingsprogrammatuur van het bedrijf veilig gebruikt kan worden, omdat niemand naar Moskou is afgereisd om aan te tonen dat de StarForce-beveiliging hardware kan beschadigen. Het bedrijf schreef na aanhoudende kritiek in december een soort prijsvraag uit, waarbij degene die ten kantore van StarForce kon bewijzen dat een cd- of dvd-speler door de software gevaar liep, tienduizend dollar kon verdienen. Er verscheen echter niemand, wat door het bedrijf wordt gezien als absoluut bewijs dat het bewuste probleem niet bestaat. 'We hebben nu het bewijs dat de klachten pure verzinsels zijn; alle geruchten zijn onwaar en waarschijnlijk in de wereld gebracht door gefrustreerde piraten', aldus het bericht. Ook het probleem waarbij de StarForce-driver gebruikt zou kunnen worden om systeempermissies toe te kennen aan applicaties met alleen gebruikersrechten zou hierom uit de lucht gegrepen zijn, al was dat probleem geen onderdeel van de prijsvraag.

Het probleem dat aanleiding tot de 'wedstrijd' gaf, is dat de snelheid van optische drives onder Windows teruggeschroefd wordt op een manier die uiteindelijk bepaalde drives de das om zou kunnen doen. Dit - naar verluidt lastig bewijsbare - issue is ook wel bekend als het 'Code 41'-probleem, en is vernoemd naar de foutmelding waarmee Windows laat weten dat de betreffende drive niet meer gevonden kan worden. Een simpele zoekopdracht laat echter zien dat er ook op andere punten veel klachten zijn. De driver die StarForce ter vervanging van de standaard cd-/dvd-drivers installeert, zou bijvoorbeeld niet goed werken op SCSI-, SATA- en 64bits-systemen en slecht of niet gedeïnstalleerd kunnen worden. Of al die problemen verzonnen zijn, lijkt onwaarschijnlijk. Dat StarForce werkelijk gerechtelijke stappen zal ondernemen tegen iedereen die nu nog 'niet-bestaande problemen' aankaart, lijkt dan ook een loos dreigement. Sterker nog: de logica waar het bedrijf zich van bedient, zal het vuur waarmee de producten van het bedrijf worden bestreden waarschijnlijk alleen maar verder doen oplaaien.

Een grootaandeelhouder van Palm heeft het bedrijf laten weten dat hij geen toekomst voor de fabrikant van handhelds ziet. Mark Nelson, die acht procent van de aandelen van Palm in handen heeft, zou graag zien dat de onderneming 'voordat het te laat is' wordt verkocht aan bijvoorbeeld Dell, HP of Research In Motion. Hoewel Palm met de Treo een behoorlijk succesvol product voert, verwacht Nelson dat het apparaatje op de lange termijn de concurrentie niet aan zal kunnen. In een open brief aan de raad van commissarissen betoogt hij dat Palm simpelweg de financiële slagkracht en de verkoopkanalen mist om de strijd met de grote spelers op de smart phone-markt aan te gaan.

Palm wilde geen commentaar op de uitlatingen van Nelson geven. Todd Kort, analist van onderzoeksbureau Gartner, betwijfelde echter of de geringe omvang van Palm wel zo'n groot probleem voor het bedrijf is. Volgens hem biedt de onafhankelijkheid van de Treo-fabrikant genoeg compensatie op andere terreinen: 'Ze zijn sneller en wendbaarder dan bijvoorbeeld Nokia.' Dankzij de relatief lage investeringen in onderzoek en ontwikkeling kan de Treo-fabrikant volgens hem aanzienlijk sneller op veranderende marktomstandigheden inspelen dan de Finse mobieltjesfabrikant, die jaarlijks honderden verschillende producten op de markt moet brengen.

Wanadoo zal naar alle waarschijnlijkheid door de Britse advertentiewaakhond ASA op de vingers getikt worden vanwege misleidende reclame. De isp adverteert voor zijn breedbanddienst met snelheden 'tot 8Mbit', maar de beschikbaarheid van deze snelheid zou volgens de Britse variant van de Reclame Code Commissie volstrekt onvoldoende zijn. Wanadoo claimt middels een pagina met uitleg op zijn site dat de verbindingssnelheid in de praktijk afhangt van de afstand tot de telefooncentrale, waardoor klanten eventueel met een lagere snelheid genoegen moeten nemen. Ook de concurrentie maakt veelvuldig gebruik van de 'tot'-advertenties om klachten over lagere snelheden voor te zijn.

In dit geval bleek de afstandsbeperking echter maar het halve verhaal: om de snelheid te kunnen leveren, moeten ook aanpassingen aan de telefooncentrale worden gedaan. Wanadoo zou volgens de ASA tot dusverre maar een beperkt aantal telefooncentrales hebben aangepast, waardoor niet meer dan vijf procent van de Britse bevolking zelfs maar kans maakt op acht megabit per seconde. De rest moet het vooralsnog doen met maximaal een kwart van die snelheid. De reclamecampagne van het bedrijf was vooraf door de BACC, een soort keuringsdienst van waren voor reclame, onderzocht en goedgekeurd, maar na klachten van zowel particulieren als concurrenten besloot de ASA tot een onafhankelijk onderzoek. Naar verwachting wordt het definitieve oordeel deze week gepresenteerd. Wanadoo, met zes miljoen abonnees de grootste breedbandleverancier van Europa, heeft al aangegeven dat het 'alle aanbevelingen van de ASA zal opvolgen'.