Onderzoekers van de Rijksuniversiteit Groningen en Philips Research zijn er in geslaagd om moleculaire diodes te maken. Deze diodes werden door de onderzoekers op een standaard substraat gefabriceerd en de yield, de opbrengst per substraat, zou volgens de onderzoekers hoog zijn. Een moleculaire diode is even dik, hoewel je beter kunt spreken van even dun, als een molecuul: 1,5nm. Ze kunnen in de toekomst gebruikt worden voor het bouwen van elektronische schakelingen die geheel in plastic zijn uitgevoerd. Een dergelijke schakeling is slechts enkele moleculen dik en daarmee geschikt om bijvoorbeeld op een dun laagje buigbaar plastic aangebracht te worden. Plastic elektronica zal vooral toegepast worden voor schakelingen die snel en goedkoop gemaakt moeten worden. Een concurrent voor silicium halfgeleiders is het niet.

Gezien conventionele fabricagetechnieken voor halfgeleiders op deze schaal niet bruikbaar zijn, moesten de onderzoekers een andere manier vinden om de diodes te fabriceren. De onderzoekers moesten dus een oplossing vinden om de moleculen op het substraat zo te rangschikken dat deze de gevraagde diodes vormen. Gelukkig zijn er in de natuur een aantal voorbeelden van moleculen die zich geheel zelfstandig in een structuur rangschikken, zoals bij fotosynthese in planten en bij het zenuwstelsel van zoogdieren. Hier werd dan ook naar gekeken en uiteindelijk werd er gekozen om de diodes te fabriceren met organische moleculen die zichzelf automatisch rangschikken.

Om een moleculaire diode te maken wordt als eerste een dun laagje goud op een ondergrond, substraat, aangebracht. Hierop laat men een laag moleculen groeien die slechts een molecuul dik is, de monolaag. Deze moleculen staan rechtop op het dunne laagje goud. Op de monolaag wordt hierna weer een dun laagje goud aangebracht om de diode te vormen. Het probleem is echter dat er soms kleine gaten in de monolaag zitten, waardoor beide gouden lagen met elkaar in contact komen en er een kortsluiting ontstaat. De onderzoekers hebben dit probleem opgelost door op de monolaag een laag moleculen aan te brengen die niet rechtop staan, maar plat liggen om zo eventuele gaten af te sluiten. Hierna kan er op deze laag een laagje goud worden aangebracht, waardoor de gewenste diode ontstaat.

De mensen van Real World Tech hebben in een Intel-presentatie gedetailleerde informatie aangetroffen over Tukwila, een versie van de Itanium die als alles volgens plan gaat in 2008 geïntroduceerd wordt. De specificaties zijn niet alleen interessant vanwege de processor zelf, maar vooral ook vanwege de details die er over de post-FSB systeeminfrastructuur worden gegeven. De Tukwila is een highend serverchip met vier cores en 6MB cache per core (totaal 24MB). Aan het beloofde prestatieniveau van 40 gigaflops per socket valt af te leiden dat men zich op een kloksnelheid van 2,5GHz richt. Al eerder is bekendgemaakt dat de chip op 65nm gebakken zal worden.

De Tukwila krijgt een geïntegreerde geheugencontroller die vier FB-DIMM-kanalen aanstuurt. Uitgaande van DDR2-800 zou dat 25,6GB/s aan geheugenbandbreedte per socket opleveren, een flinke vooruitgang ten opzichte van de gedeelde 10,6GB/s bus waar de huidige generatie, alsook Montecito, het mee moet doen. Tukwila's zullen direct met elkaar kunnen praten via een HyperTransport-achtig systeem dat onder de voorlopige naam CSI bekend staat. Iedere processor krijgt vier CSI-links voor communicatie met andere chips en daarnaast nog twee 'half-width' links voor externe I/O. CSI werkt full duplex en ondersteunt snelheden van 4,8 en 6,4GT/s. Omdat nog niet duidelijk is hoe breed de links zijn kan de bandbreedte nog niet met zekerheid bepaald worden, maar 8 bit brede interconnects zouden al 64GB/s op kunnen leveren. Met 16 bits (net als HyperTransport) zou dat 128GB/s zijn.

Met CSI kunnen tot zestien processors 'glueless' (zonder hulp van een chipset) aan elkaar worden geknoopt. Een van de problemen die bij dit soort grote systemen zonder hulpchips komt kijken is de schaalbaarheid van het systeem om de caches synchroon te houden. Voor een core een bepaald stuk data kan gebruiken moet gecontroleerd worden of het niet door een andere core of processor gewijzigd is. De meest eenvoudige manier om dit te doen is door stomweg alle andere cores te vragen of ze iets met die data gedaan hebben. Voor een systeem met 64 cores die ieder tientallen gigabytes per seconde kunnen verwerken wordt dat echter een enorme stortvloed aan verkeer, genoeg om de prestaties ernstig onderuit te trekken.

De Tukwila lost dit probleem op door een onboard router en directory. In de directory wordt precies bijgehouden welke core met welk stuk data bezig is, zodat niet steeds opnieuw iedere core lastiggevallen hoeft te worden. Routers zorgen ervoor dat het CSI-netwerk niet te snel overbelast raakt, door gegevens alleen de relevante kant op te sturen in plaats van deze te broadcasten. Hoewel dit soort technieken sowieso interessant zijn voor highend servers, zal het uiteindelijk ook zijn weg vinden naar de gewone Xeon. Verwacht wordt dat serverchips gebaseerd op Nehalem (de opvolger van de Core-architectuur) net als Tukwila op CSI zullen inhaken, en ook in hetzelfde socket zullen passen. In principe zal het zelfs mogelijk worden om Xeons en Itaniums naast elkaar op hetzelfde moederbord te draaien.

Online marktplaats Kapaza is een bodemprocedure begonnen tegen elf domeinkapers die domeinen hebben geregisteerd die slechts enkele letters afwijken van de domeinnaam van Kapaza. In totaal zijn er twintig domeinnaamvarianten met de rechtszaak gemoeid. Kapaza eist niet alleen de domeinnamen op, maar heeft ook een schadeclaim ingediend omdat het bedrijf inkomsten zou mislopen en het bovendien in zijn imago zou worden aangetast. Kapaza laat weten dat het meteen naar de rechter is gestapt om de domeinkapers geen kans te geven onder vervolging uit te komen door bijvoorbeeld de domeinnaam alsnog te laten vervallen. Een andere reden om meteen de gang naar de rechter te maken, was dat de kwestie zich niet tot binnen de landsgrenzen beperkte; de domeinkapers komen uit België, Duitsland en Nederland. Een van de registranten heeft inmiddels contact gezocht met Kapaza. Het bedrijf sluit niet uit dat het met deze partij tot een schikking komt, maar wel op voorwaarden die Kapaza stelt. Kapaza is het eerste bedrijf in de Benelux dat op deze manier zijn domeinnamen opeist.

Nanotechnologie wordt door veel wetenschappers gezien als de toekomst. Door het uitbuiten van deze techniek hoopt men op steeds kleinere elektronische componenten, nieuwe manieren om geneesmiddelen toe te dienen en verbeterde brandstoffen. Hoewel de mogelijkheden eindeloos lijken, is de afgelopen jaren de vraag opgedoken wat de toxische werking is van nanodeeltjes. In 2004 onderzochten wetenschappers van NASA het effect van koolstof nanotubes op de longen. Uit de resultaten bleek dat de deeltjes zelfs giftiger waren dan pure koolstof of kwarts van datzelfde gewicht. Een jaar later toonden onderzoekers van UT El Paso aan dat het toxische effect van de tubes op cellulair niveau in essentie gelijk was aan dat van asbest. Vorige maand werden er op een bijeenkomst van Society of Toxicology beelden gepresenteerd van nanotubes die na nauwelijks een minuut contact met de longen de bloedvaten waren binnengedrongen en zich aan de rode bloedcellen begonnen te hechten.

Het effect van nanotubes op het menselijk lichaam is niet altijd schadelijk voor de gezondheid. Door hun structuur zijn ze onder andere zeer geschikt voor het laten groeien van botten. Daarnaast hebben nanodeeltjes van cerium en yttrium juist een positief effect op de levensduur van cellen. Volgens DailyTech is maar één vraag relevant: moeten alleen diegenen die betrokken zijn bij de productie van nanodeeltjes extra waakzaam zijn of is het een probleem dat zich uitstrekt tot buiten de fabriekshallen en invloed heeft op onder andere het milieu. Een tak van de Centers for Disease Control and Prevention en de Europese Commissie zijn in ieder geval al bezig met het opstellen van richtlijnen voor de productie van nanodeeltjes.

Tulip Benelux heeft bekendgemaakt dat het bedrijf de naam wijzigt in Terra Computers Benelux. De afgelopen vier jaar werden de producten van Tulip Benelux al geassembleerd bij Wortmann AG in Duitsland. Dit bedrijf heeft een groot deel van de Duitse markt in handen met Terra computers. Wel leverde Tulip bij de assemblage zelf de Tulip-branded benodigdheden voor de computers. Het gevolg daarvan was volgens Tulip Benelux dat de levertijden regelmatig uitliepen en dat ook de prijzen niet altijd marktconform waren. Door de naam van het bedrijf aan te passen hoopt men deze problemen nu achter zich te laten. De computers zullen binnen afzienbare tijd voorzien worden van onder meer een Terra-label en -verpakking.

De centrale server van het Queen Mother Hospital in het Engelse Margate heeft twee dagen platgelegen omdat hij was bezweken onder de immense hoeveelheid muziek die het personeel had gedownload om op hun iPods te zetten. Niet alleen muziek deed het systeem de das om; ook puilden de schijven uit van films, spellen en plaatjes die van internet waren gehaald. Tijdens de storing moesten röntgenfoto's weer op film worden verwerkt en voor patiëntendossiers moest worden teruggevallen op de papieren versies. Een boze patiënt zei erover: 'Wat een wanvertoning. Ze moeten geen muziek downloaden, ze moeten voor de patiënten zorgen!' De directie moest beschaamd toegeven dat het computermisbruik geld had gekost. Dit was extra pijnlijk, omdat het ziekenhuis onlangs nog een afdeling had moeten sluiten wegens geldgebrek. Een zegsvrouw verklaarde namens de directie dat misbruik van de computers absoluut niet meer zou worden getolereerd. Alle muziek of ander niet voor het werk bestemd materiaal zou voortaan onmiddellijk worden verwijderd.

Het NCWIT kan een donatie van een miljoen dollar van Microsoft op zijn bankrekening tegemoet zien. Het NCWIT is opgericht om de deelname van vrouwen aan de informatietechnologie te bevorderen. Nog geen twintig procent van de Amerikaanse afgestudeerde IT-ers is vrouw. De interesse voor computerwetenschap loopt over de hele linie hard terug in de Verenigde Staten. Van 2000 tot 2004 daalde het aantal inschrijvingen voor IT-studies maar liefst met zestig procent, terwijl het aantal banen in deze sector alleen maar toeneemt. Microsoft werkt inmiddels al met verschillende universiteiten samen om de deelname van vrouwen en andere minderheden aan IT-gerelateerde opleidingen te stimuleren.Het NCWIT laat op zijn website weten dat het ontzettend blij is dat Microsoft er het belang van inziet om vrouwen enthousiast te maken voor de IT-sector. Volgens Lucy Sanders, CEO en medeoprichter van het centrum, is een divers potentieel aan arbeidskrachten niet een optie, maar een prioriteit voor de Verenigde Staten omdat er een tekort aan personeel in de sector dreigt.