Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 57 reacties

Wetenschappers aan de universiteit van Californië claimen dat ze met behulp van nanotechnologie een veilige methode hebben ontwikkeld om medicijnen tegen kanker doelgericht af te leveren.

Mesoporeus siliciumdioxideDe onderzoekers maakten gebruik van uit siliciumdioxide opgebouwde bolletjes met poriën met een diameter van 2 tot 50nm. De kleine gaatjes kregen een coating van azobenzeen, een stof die onder invloed van licht van vorm kan veranderen. In de poriën werden medicijnen tegen kanker opgeslagen, waarna de bolletjes in kankercellen werden ingebracht. Door vervolgens het weefsel selectief en gericht aan licht bloot te stellen, konden de medicijnen dankzij de vormverandering van het azobenzeen vrijgelaten worden.

De wetenschappers, een biochemicus en een microbioloog, denken dat hun onderzoek mogelijkheden biedt om diverse kankersoorten te behandelen. Dankzij de 'nanomachines', die de onderzoekers nano-impellers noemen, kunnen medicijnen via de bloedbaan overal in het lichaam gebracht worden. Door vervolgens alleen geïnfecteerd weefsel te belichten, kunnen de medicijnen bijzonder gericht afgeleverd worden. Het azobenzeen bleek niet alleen gevoelig voor de intensiteit van het licht: ook de duur van blootstelling aan het licht en de gebruikte golflengte zijn van invloed, wat het mogelijk maakt om de afgifte van medicijnen zeer precies te regelen.

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (57)

En wat gebeurt er met de overige bolletjes? Blijven die in het lichaam voor de rest van iemands leven? Dat lijkt me ten eerste niet echt gezond. Ten tweede kan ik me voorstellen dat bij een volgende vergelijkbare behandeling, maar met een ander medicijn voor een andere aandoening, het vorige medicijn ook afgegeven wordt. Tenzij er dan met een andere golflengte behandelt wordt...

[Reactie gewijzigd door Myth384 op 2 april 2008 17:27]

Of ze worden via de lever of nieren naar buiten toe geleid
precies LucarD, ze worden door de lever of nieren uit het lichaam verwijdert. Deze techniek bestaat al langer dmv zogenaamde liposomes, het enige revolutionaire aan deze bolletjes is het feit dat ze met licht gecontroleerd kunnen worden. Het mooie van deze techniek is onder andere het feit dat deze bolletjes van 100nm in de bloedbaan gebracht worden, en dankzij de eigenschappen van onze aders zullen deze bolletjes voornamelijk in tumoren door de ader-wand heen kunnen dringen om dan in de tumorcellen te blijven hangen, omdat de normale openingen van de poriën in een gezonde ader veel kleiner zijn. Door de structurele veranderingen van de aders in een tumor zullen deze bolletjes dus heel gericht afgeleverd kunnen worden en door de lichtcontrole kan ook worden voorkomen dat het medicijn zich in het bloed oplost (wat de liposomes tot nog toe wel deden).
Dit is dus een heel belovende uitvinding voor de velen kankerpatiënten, vooral omdat de hierboven besproken stralings-therapie veel minder effectief is en je met medicijnen de tumorcellen veel gerichter kan aanpakken (celdeling tegengaan, apoptosis (celdood) uitlokken of zelfs DNA veranderingen door mRNA). Ik voorspel dat we hier meer van gaan horen! :)

EDIT: @Myth384, lichaamscellen zijn veel kleiner dan deze bolletjes van 100nm, dat deze dus ooit op magische wijze in een cel terecht zouden kunnen komen is volkomen onmogelijk...

[Reactie gewijzigd door les_paulde op 2 april 2008 21:32]

Liposomen worden niet door het lichaam verwijdert. Die worden geabsorbeerd. Ze bestaan in weze uit hetzelfde als waaruit de celwand van cellen is opgebouwd. Dat is dus wel een tikkie anders dan deze bolletjes, die uit lichaamvreemde materialen zijn gebouwd.

Niettemin is er wel ervaring met bolletjes. ijzerbolletjes worden bijvoorbeeld als contrast vloeistof gebruikt. Of deze bolletjes klein genoeg zijn dat ze zomaar door de nieren worden verwijdert ben ik echter niet zo zeker van...

Een probleem van dit systeem, is dat er niet echt een concentratie methode is... Met licht kun je weliswaar zorgen dat de bollen alleen bij de kanker hun inhoud loslaten, maar de bollen moeten min of meer toevallig bij de kanker komen. Om de meeste bollen hun inhoud bij de kanker te laten lozen, zul je dus heel erg lang moeten belichten... Niet erg praktisch...

Het is heel mooi onderzoek, maar laten we niet doordrijven. Het idee is niet nieuw of revolutionair. Dit is weer een stapje dichterbij, maar ook niet meer dan dat.

Wat betreft Myth384's zorg dat deze dingen zich in lichaamscellen nestelen... Dat gebeurt niet zo makkelijk. De meeste cellen nemen dit soort grote bollen niet zomaar op. Zelfs virussen, (die kleiner zijn) moeten nog altijd een soort injectie naald gebruiken om hun DNA in een cel te brengen.

Het zullen typisch witte bloedcellen zijn die dit soort dingen willen opnemen. Dat is immers hun taak in je lichaam. Maar dat is met de juiste coating ook goed tegen te gaan.
Virussen moeten vaak via receptoren herkend worden om opgenomen te worden, maar als je bepaalde grote moleculen, bijvoorbeeld naakte DNA moleculen, op cellen aanbrengt kan je die al snel in de cel en zelfs in de celkern in het cel-eigen DNA ingebouwd terugvinden.

Quantum dots, bestaande uit Zn, Cd en Se, tussen de 2 en 10 nm worden ook tamelijk snel (30 minuten) en efficient opgenomen door verschillende soorten cellen en kunnen weken in cellen aanwezig blijven.
Lichaamscellen kleiner dan 100 nm? Met grofweg 10 tot 100 micron in diameter zijn ze een aardig stukje groter.
Ook als de bolletjes zich IN de lichaamscellen nestelen? Dat is volgens mij precies wat virussen doen. En die 'overleven' daar ook.
Die zullen ze wel heeel langzaam met licht laten verdwijenen na de behandeling.
Deze zullen ze niet in het lichaam laten zitten neem ik aan.

Op deze manier biedt het een heel goed alternatief op de huidige behandeling, ipv van het medicijn in de bloedbaan te gooien heb je gerichte medicijnenen en na afloop krijg je hele kleine hoeveel heden tegelijk om de bolletjes weer te laten verdwijenen.
Alleen de coating van azobenzeen lost op door licht. Siliciumdioxide, waar de bolletjes van gemaakt zijn, is volgens mij een vrij stabiele verbinding en zal niet zomaar oplossen.
Als je de rest van je leven (zeg jaar of 30 moet leven met 'die bolletjes' in je lichaam of je sterft en maakt niets van die volgende 30jaar mee......
lijkt me dan toch wel dat je voor het wat minder gezonde gaat, want sterven is nou eenmaal ook niet echt gezond.
Deze techniek lijkt mij anders ook toepasbaar voor minder terminale ziektes, waarbij precieze dosering ook van belang is...
Interessant in dit verband is het ook om te weten dat de meeste cellen in je lichaam maar een paar jaar mee gaan. Zelfs botcellen gaan hoogstens 10 jaar mee. Ik heb me laten vertellen dat er nu niet één atoom in je lichaam zit die er tien jaar geleden ook al zat! Je wordt dus elke 10 jaar een 'heel nieuw mens'.

De medicijnen zullen dus hoogstens 10 jaar achterblijven, maar dat is nog steeds lang natuurlijk. Jouw punt blijft staan: Hoe krijg je de niet geactiveerde medicijnen weer uit je lichaam?
Ik zou zeggen dat het lichaam bijna alles stoffen die er niet horen op den duur opruimt. Dus je wc-eet ze dr wel weer uit? Of ze hebben nog geen oplossing, dit is stap 2.

Zou ook een beetje lullig zijn als je voortaan disco a niet meer binnenkunt omdat hun laser jouw medicijn activeert...
Dus binnen tien jaar ben ik m'n tato weer kwijt?
Interessant om te weten is dat bepaalde cellen _nooit_ worden vervangen, te denken aan zenuwcellen en ik dacht ook je hartspier. En nog zomaar bepaalde cellen.

Dus er blijven genoeg cellen over die blijven leven. Daarnaast betekend het doodgaan van cellen niet dat de stofjes die erin zitten ook je lichaam uit gaan. Die kunnen prima worden opgenomen door andere cellen. En wat je dan kan krijgen is dat dit soort dingen gewoon je hele leven in je lichaam blijven.
Er staat in het artikel dat het azobenzeen afhankelijk is van de duur en de gebruikte golflengte. Men zou dus een azobenzeen kunnen ontwikkelen dat reageert op een bepaalde röntgenstraling dat niet dezelfde golflengt heeft als de röntgen bij een foto's of een CT-scan. Op die manier kan men zelf exact bepalen waar in het lichaam je wilt dat het azobenzeen oplost.

Het probleem is dan wel dan boven of onderligend weefsel ook wordt blootgesteld aan de giftige stof.

Een mogelijk oplossing daarvoor zou weer kunnen zijn dat je van twee kanten een rüntgenstraal op het weefsel afschiet en dat op het punt waarop ze elkaar raken d.m.v. interferentie de golflegte en klein beetje veranderd. Op die manier heb je een zeer accuraat systeem waarbij ook geen onschuldig weefsel wordt beschadigd.

[Reactie gewijzigd door mijosa op 2 april 2008 18:39]

Ik snap je punt wat betreft het richten van twee op elkaar staande röntgenstralen. In de radiotherapie wordt een soortgelijke techniek gebruikt. Echter, is Röntgenstraling nooit goed en zal het altijd onschuldig weefsel aantasten...hoe hoog of laag de dosis ook zal zijn.
@Een heleboel reacties
Het zou heel goed kunnen dat na de behandeling de (meeste) bolletjes al hun werk hebben gedaan. De overige bolletjes... Tja jammer, die vallen mogelijk ook wat gezonde cellen aan. Maar dit gebeurt ook bij de "oude" chemotherapie-technieken. Er zullen dus hoogst waarschijnlijk veel minder gezonde cellen worden aangetast met deze nieuwe techniek, zelfs al blijven er bolletjes achter. Bovendien als je in de zon loopt wordt alleen de huid verlicht. Door de combinatie van dit licht en de bolletjes gaan waarschijnlijk dus relatief vooral veel (zo niet alle) huidcellen dood. Geen paniek. Deze cellen sterven ook zonder chemotherapie binnen no-time. De complete huid waar wij tegenaankijken is in feite dood. Sleit supersnel bovendien, dus constante vernieuwing is noodzakelijk. Je zal dus geen vervelende problemen krijgen van deze chemokuur. Helaas kan het waarschijnlijk alleen bij huidkanker worden gebruikt. Misschien is het mogelijk om op een of andere manier ook de wat meer binnen gelegen kankercellen te belichten. Misschioen bestaat er een stofje dat zich bind met kankercellen. Dan zou je veel meer mensen kunnen redden dan nu. Bij uitzaaiing zou dit gewoonweg schitterend zijn. Maar toch is dit geen geneesmiddel tegen elke kanker. Er zullen nog steeds mensen aan sterven. Het perfecte middel bestaat nog steeds niet.
Verkeerde gedachtegang...

Als deze bolletjes door zonlicht op de huid zouden worden geactiveerd, dan zouden ze niet de dode huid aanvallen, maar juist die cellen die de huid constant aanmaken. Dat zou dus juist wel degelijk huidkanker kunnen veroorzaken.

Maar ik denk niet dat zonlicht krachtig genoeg zou zijn om de bolletjes te activeren...
Uit het artikel blijkt dat de kankercellen na behandeling met nanodeeltjes maximaal 10 minuten aan licht (2000 W/m2) zijn blootgesteld, waarna meer dan 80% sterft na 72 uur. Ben benieuwd wat na langere tijd blootstelling gebeurt, zeker als alle lichaamscellen (bijvoorbeeld huid, ogen) deze deeltjes opnemen en daarna blootgesteld worden aan zonnestraling (ongeveer 1400 W/m2).

De onderzoekers hebben in het artikel geen gezonde controlecellijnen gebruikt, slechts 2 kankercellijnen. Verder, als je dit materiaal dat niet specifiek op tumorcellen gericht is in de bloedbaan injecteert lijkt me dat het eerst wordt opgenomen door bloedcellen en cellen in de vaatwand. Daar zal je na bestraling de meeste schade vinden.

Volgende stap is onderzoek in proefdieren met kanker, en het lijkt me dat je het materiaal direct in de tumor moet injecteren en dan bestralen voor maximaal effect, of in geval van huidttumoren als een creme aanbrengen.
Zonlicht mag dan in W/m2 ongeveer gelijk lijken, dat licht is wel uitgespreid over een enorm breed spectrum. Wanneer je je beperkt tot dat deel van het spectrum dat deze bollen ook daadwerkelijk activeert, dan kom je tot hele andere getallen. Dat zal zomaar meerdere grootte ordes schelen.
Interessant. De vraag is hoeveel 2000 W/m2 geconcentreerd in een golflengte, in dit geval 413 nm, is. Dit ligt nog in het zichtbare spectrum, maar wel dicht bij UV, dus zou bij die intensiteit ook nog wel eens mutageen, i.e. DNA schadelijk, kunnen zijn.

[Reactie gewijzigd door Huge op 3 april 2008 06:50]

Dat is erg handig. Tot nu viel een chemokuur alle cellen aan. Ik vraag me alleen af hoe ze die kankercellen dat laten doen. Is het gewoon in het ziekenhuis met een lampje erop?
Dan is het nog jammer.
Dan kan het alleen aan het huid oppervlak. Toch blijft het zeer handig.
Niet helemaal waar: in sommige gevallen wordt de chemo ook direct ingespoten. Uiteraard niet zo mooi als de gedachte achter deze techniek, maar de meest gerichte techniek die ik ken voor chemotherapie.

Daarnaast kan je ook nucliaire geneeskunde gebruiken voor zeer plaatselijke bestraling, maar dan zit je altijd nog met een stralende patiënt. (uiteraard is het middel totaal anders dan het doel)
Fel genoeg licht gaat dwars door je huid heen (ook afhankelijk van de golflengte natuurlijk) en kan ook de onderhuidse weefsels en zelfs organen bereiken. Maargoed, dan raak je relatief wel weer heel veel cellen, wat het minder precies maakt.. Het zou interessant zijn te zien hoe ze dat oplossen (misschien door middel van twee geconcentreerde lichtstralen van verschillende golflengte en de nano capsules laten openen als ze een mengsel van beide krijgen?)

[Reactie gewijzigd door wumpus op 2 april 2008 17:10]

Fel genoeg licht gaat dwars door je huid heen
Dat valt dus nogal tegen... Het meeste licht is na 1 cm toch echt wel verdwenen... Jouw finger is bijvoorbeeld niet erg doorschijnend, zelfs niet bij een heel felle lamp. Hooguit een beetje rood aan de randen. Je handpalm is al echt hopeloos. Dan moet je wel met een absurd hoge intensiteit komen, om daar nog wat licht doorheen te schijnen. Om organen te bereiken, ga je dat dus echt niet met een lamp doen...

Wat wel zou kunnen, is met een glasfiber het lichaam binnengaan, en daarmee dan organen te belichten. Dat is dan weliswaar een operatieve handeling, maar omdat je op deze manier betere de medicijnen kunt plaatsen waar ze nodig zijn, kun je ook een veel hogere dosis gebruiken, en kun je dus met minder behandelingen volstaan.
Er is gebruik gemaakt van licht met een golflengte van 413nm.
Dat is vervolgens vijf minuten met een intensiteit van 2000 W/m2 op de behandelde cellen gegooid.
(de zon doet zulke dingen niet gelukkig, dus ik denk dat we niet bang hoeven zijn dat behandelde bejaarden allemaal kankermedicijn in hun lichaam krijgen ;))

Ik zie echter het nut van dit onderzoek niet zo. We kunnen al heel gericht hoogfrequente straling op kankergezwellen richten. Dat noemen we "bestralen". Wat is nou het voordeel van "bestralen" met straling die niet door de huid komt (dus je moet opereren) welke vervolgens hetzelfde effect moet hebben nml: het vernietigen van de kankercellen. Dan zie ik meer heil in de nu al toegepaste tomotherapie.

Waar men nog wel naar opzoek is is een zgn "marker" die aan de ene kant specifiek hecht aan kankercellen en aan de andere kant nuttige eigenschappen heeft zoals "fluorescentie" (voor vroege detectie), of thermische activiteit onder invloed van straling (kanker verbranden), of wat ze hier hebben "medicijn afgifte" (maar dan is coaten met een biodegradabel polymeer ook voldoende).
Het nut van deze alternatieve methode bij het bestrijden van kankersoorten, is dat deze nano-impellers als first choice zouden kunnen fungeren. Daarmee bedoel ik, zolang je een alternatief hebt voor het gebruik van röntgen of andere soorten straling, je dat moet toepassen. het bestralen van tumoren is een vrij rigoreuze aanpak en zeer stralingsbelastend voor de patiënt, je zal dus met deze methode (hoe effectief soms ook) toch meer kapot maken dan je in eerste instantie wil. Men probeert volgens het ALARA principe te werken met dit soort methodes, "As low as reasonably achievable" -> patiëntdosis. In feite is deze nieuwe techniek met nano-impellers, juist een grote vooruitgang.

Wat betreft het overblijven van bolletjes elders in het lichaam, denk ik niet dat deze daar zullen blijven zitten. Het lijkt mij logisch dat ze die nano-impellers zo maken, dat ze zichzelf na een bepaalde tijd "onschadelijk" maken en het zal kunnen worden afgevoerd en opgenomen door het extracellulaire weefsel.
Inderdaad, maar wat te denken van oudere mensen? Je ziet daar vaak dat de aders hoger op de huid liggen. Zeker wanneer het zonnetje fel schijnt kan ik me voorstellen dat er in de aders zelf de nodige hoeveelheid licht binnenkomt.
of je bind een radioactive isotoop aan het medicijn, volgt dat door het lichaam en om plaats van bestemming aangekomen "belicht" je het lichaam.

veel belovende techniek :)
Dat gaan ze dus niet doen. Want ze belichten alleen die plaatsen die het nodig hebben:
Door vervolgens alleen geïnfecteerd weefsel te belichten, kunnen de medicijnen bijzonder gericht afgeleverd worden.
Geen reden dus om radioactieve isotopen te gebruiken.
wel bruikbaar aangezien het goed richten van de juiste golflengtes nog voor problemen zorgt ;)
Volgens mij is het idee juist dat richten in feite helemaal niet nodig is.
Waarschijnlijk wordt dit bijvoorbeeld in het bloed gebracht. Vervolgens worden door de natuurlijk bloedsomloop de deeltjes door het lichaam rondgepompt.
Als je dan op een bepaalde plek in het lichaam belicht zullen daar vanzelf deeltjes langskomen, die dus alleen op die plek "open" gaan.

Je hebt dan natuurlijk nog wat (kans)berekeningen nodig om te bepalen hoeveel stof er nodig is en hoe lang je moet wachten voor belichten (om een goede spreiding te krijgen), en hoe lang je vervolgens moet belichten.
Dit is goed nieuws :D Ik vrees alleen dat de kostprijs hiervan wel redelijk hoog gaat liggen...
Ja en nee... De techniek is nieuw dus het onderzoeksgeld en investeringen in productiemachines zullen er wel uitgehaald moeten worden, maar juist omdat we het hier over nanomedicijnen hebben zullen de prijzen van grondstoffen waarschijnlijk redelijk laag liggen (aangenomen dat er niet veel verloren gaat tijdens het productieproces).

Overigens zal de herstelperiode cq het ongemak van een patiënt waarschijnlijk omlaag gaan als er minder operatieve ingrepen en/of chemische kuren/stralingstherapiën nodig zijn, dus zo iemand zal sneller weer met z'n leven verder kunnen gaan en minder resources van een ziekenhuis in beslag nemen. 't Verdient zich allemaal terug.

[Reactie gewijzigd door Nefiorim op 2 april 2008 17:11]

Hangt nattuurlijk ook nog af van de hoeveelheid energie die nodig is, en hoeveel tijd een laborant/doctor aan voorbereidingen kwijt is.

Maar de voordelen lijken mij groot, nu wordt je nog erg ziek van de behandeling omdat veel gezonde cellen ook op hun donder krijgen.
Dankzij de 'nanomachines', die de onderzoekers nano-impellers noemen, kunnen medicijnen via de bloedbaan overal in het lichaam gebracht worden. Door vervolgens alleen geïnfecteerd weefsel te belichten, kunnen de medicijnen bijzonder gericht afgeleverd worden.
Je spuit dus iemand vol met nanodeeltjes. Worden ze na verloop van tijd afgebroken in het menselijk lichaam, of accumuleren ze? Azobenzeen is trouwens zeer kankerverwekkend en een aparte keuze om te gebruiken in nanotechnologie die ertoe moet dienen om kanker te bestrijden.

De laatste paar jaren is de EU nanotechnologie aan het promoten, zonder goed na te denken over de gevaren van die deeltjes. Die dingen moeten echt goed worden onderzocht, want nanodeeltjes hebben totaal andere eigenschappen dan deeltjes van normale grootte. Er is al een Chinese student gestorven, omdat hij een paar gram koolstofbuisjes (nanotubes) naar binnen had gewerkt.
daarmee .. hoe weet jij of azobenzeen op nanometers zelfde negatief effect hebben als de stoffen bij normale grote..
Worden ze na verloop van tijd afgebroken in het menselijk lichaam, of accumuleren ze?
Als ze accumuleren en de azobenzeen, dat dus ook doet, kom tdat op het zelfde neer als azobenzeen in grotere hoeveelheden.
Nu moet daar wel bij gezegt worden dat als je een gaatje van 2 - 50nm vult met welke stof dan ook er niet zo heel veel in dat gaatje past :) Ook kun je er van uitgaan dat er nog wel wat verder gekeken zal worden naar welke stoffen er gebruikt worden.

Wat betreft de gevaren van nanodeeltjes, over een paar jaar zullen we er net zo tegen aan kijken als we nu doen waneer we lezen over een zekere Marie Curie en de manier waarop zij met straling om ging, om maar eens een voorbeeld te noemen.
Als je nu later (als je hierdoor genezen bent van kanker) een ongeluk krijgt en je hebt een diepe snee. Dan zijn deze dingen weer aan licht blootgestelt en worden ze dus geactiveerd wanneer het niet moet. Is dat dan wel zo goed?
als het een klein sneetje is komt er maar een beetje licht bij, en is het dus niet erg relevant, dat kan je lichaam wel hebben.
als het een grote snee is komt het bloed naar buiten en als de bolletjes daar open gaan heeft het ook geen effect meer op het lichaam.
Volgende probleem: Hoe krijg je het licht precies waar je het wilt hebben?
Op dezelfde manier waarop men nu bestralingen doet.
UV-licht gaat idd makkelijk door je huid heen, zolang het krachtig genoeg is. Maar het verstrooit wel snel, dus ik vraag me af of het echt op die manier gaat...
Normaal licht gaan nauwelijks door de huid heen. Je komt niet verder dan een paar mm (UV) tot een paar cm (IR). Als je organen wilt bestraligen, dan zul je toch echt die lichtbron onderhuids moeten krijgen...
Ligt eraan hoe sterk. Ik kan met mijn laserpointer (5mW) m'n hele duim oplichten. Dus het komt wel degelijk door de huid heen, maar verstrooit teveel. En 500mW is prima te doen; je brandt je daar niet eens aan.

[Reactie gewijzigd door _Thanatos_ op 3 april 2008 20:56]

weer een stap dichterbij genezing, misschien wordt het volgende Borg Nanoprobes?
Wat vinden overigens de mensen die een paar posts terug vonden dat artsen en wetenschappers niks voorstelden wat therapien betreft? Altijd vrij stil.

Schitterende techniek, echter inderdaad een evolutie op technieken die al bestonden. Ook moet niet worden vergeten dat het nog steeds afhankelijk is van de medicijnen in deze bolletjes en die zijn nog altijd niet zeer gericht. Een techniek als deze kan dit probleem dus al voor een zeer belangrijk deel omzeilen, een samenwerking dus van techniek en biologie, prachtig. Nu nog een aantal jaar wachten op en betere medicijnen (die dus nog steeds hard nodig zijn natuurlijk) en nano-machines.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True