Duke Nukem Forever

In een ander deel van het spel jat mini-Duke het radiografisch bestuurbare autootje van een jonge fan, om daarin al racend aan een overmacht aan aliens te ontsnappen. Ook in wapengebruik is er afwisseling, want uiteraard zijn de maffe wapens als de Shrink Ray en Freeze Ray weer terug, al kom je ze maar mondjesmaat tegen. Daar zorgt de beperking van twee wapens wel voor. Je hebt overigens nog wel ruimte voor twee soorten mijnen en speciale voorwerpen, zoals Steroids en de Holoduke, al zijn ook die slechts in zeer beperkte mate voorradig. Het geluid van al die verschillende wapens is overigens erg goed. Vooral de Trip Mine klinkt erg bevredigend, net als in de voorganger, en ook het geluid van de shotgun is erg goed. Vooral het laden klinkt lekker. Je hoort een prachtig zuigend geluid wanneer de patronen in de loop verdwijnen.

De Duke

Bovenop die afwisseling komt dan nog het handelsmerk van de serie: de hoofdpersoon en zijn oneliners. De humor is misschien niet helemaal meer zo verfrissend als vijftien jaar geleden, maar lekker fout, over the top en herkenbaar is hij wel. Als je om de voorgaande games in de serie kon lachen, zal dat nu ook zeker het geval zijn. Gelukkig hebben de makers Jon St. Jon weer weten te strikken om de teksten van Duke in te spreken, want zijn stem, uitspraak en intonatie zijn minstens zo belangrijk als de teksten zelf. Aliens op brute wijze om zeep helpen is leuk, maar als Duke er een oneliner overheen gooit, wordt het weer even hilarisch als vroeger. Dat gebeurt niet na elke kill, maar wel standaard na elke Execute. Dat is nieuw. Als je een alien bijna hebt gedood, zal hij door de knieën zakken, waarna je handmatig de genadeklap uit kunt delen.

Het verleden

De afwisseling en entertainmentwaarde van Duke Nukem Forever zijn dan wel goed, maar verder moet de game het vooral hebben van de nostalgische waarde. De humor is geweldig, maar of die ook leuk genoeg is om tegen de beperkingen van de game op te boksen, is maar zeer de vraag. Het antwoord op die vraag ligt waarschijnlijk in het verleden. Wie Duke Nukem 3D ooit heeft gespeeld, en dan liefst lang geleden op een 486DX2-66 met MS-DOS en een scherm met 256 kleuren, zal aan de herkenning genoeg hebben. Duke, met dezelfde stem en verse onliners, die met dezelfde wapens vecht tegen dezelfde aliens is een heerlijke wandeling door 'memory lane'. Wie die herinnering niet heeft, zal wellicht vallen over het wel erg ouderwetse uiterlijk, de simpele AI en het rechtlijnige verloop. Het is maar zeer de vraag of de humor van Duke dat kan compenseren.