Rechter Dale Kimball heeft bepaald dat SCO geen eigenaar is van de Unix-broncode, maar dat Novell dat is. Per saldo blijft er hierdoor weinig over van de juridische claims van SCO tegen verschillende partijen.

SCO begon in maart 2003 een rechtszaak tegen IBM, omdat deze laatste broncode uit een SCO-Unix-product in Linux gebruikt zou hebben. Al snel kwam Novell op de proppen met de mededeling dat SCO in het geheel geen auteursrechten, patenten of andere zaken, behalve het gebruiksrecht, zou bezitten op de in 1995 van Novell overgenomen Unix- en UnixWare-broncode. Vanzelfsprekend was SCO hier niet over te spreken, waarna ook tegen Novell een rechtszaak werd gestart. Oppervlakkig gezien leek het alsof SCO gelijk had: in de eerste overeenkomst die in 1996 was opgesteld, viel te lezen dat een aantal van Novells auteursrechten geen onderdeel waren van de deal. Een uitzondering was gemaakt voor de rechten op Unix en UnixWare. In een latere versie van de overeenkomst was deze passage aangescherpt.

In de asset purchase agreement tussen de twee bedrijven was afgesproken dat Santa Cruz, de juridische voorganger van SCO, met Novell zou moeten samenwerken aan de ontwikkeling van een x86-besturingssysteem. Dit OS moest een samenvoeging worden van UnixWare en NetWare, en zou een concurrent moeten worden van Microsoft Windows. In de technology license agreement was verder te lezen dat, mocht Santa Cruz binnen twee jaar worden overgenomen, Novell automatisch onbeperkte, royalty-vrije en eeuwige rechten zou krijgen op de in licentie gegeven technologie. De overname vond plaats, maar pas in 2001, toen Santa Cruz onderdeel werd van Caldera. Dat bedrijf wijzigde later zijn naam naar SCO Group.

In de periode tussen 1995 en 2001 waren Novell en Santa Cruz het niet volledig eens over het antwoord op de vraag in hoeverre bij de deal intellectueel eigendom (IP) was overgegaan naar laatstgenoemde. Santa Cruz meldde in een persbericht over de overeenkomst dat IP van Novell was verkregen, maar Novell bracht een aanzienlijk minder vergaand bericht uit. Aangezien zowel SCO als Novell van mening zijn dat er bij de deal rond 1995 geen patenten van eigenaar zijn verwisseld, heeft de rechter besloten dat de bedrijven er een andere definitie van IP op nahouden, waardoor de persberichten niet langer als bewijsmateriaal mogen worden opgevoerd. Verder vraagt Kimball zich af hoe het kan dat de getuigen zich weinig tot niets voor de geest kunnen halen met betrekking tot de overgang van auteursrechten, hoewel diezelfde getuigen over andere gebeurtenissen rond de deal nog erg veel weten.

In het vervolg van zijn uitspraak gaat Kimball pagina na pagina in op de verschillende juridische problemen rond Novells pogingen om de overeenkomst uit 1995 te beperken, voordat ze was gesloten. Uiteindelijk wilde Novell namelijk slechts zoveel rechten aan Santa Cruz overdragen als noodzakelijk was, hoewel dat in de initial purchase agreement was vastgelegd dat er meer rechten zouden worden overgedragen. Novells slaagde uiteindelijk in zijn opzet. Volgens Santa Cruz was het terugkrabbelen van Novell juist bewijs dat het bedrijf eerder wel auteursrechten op Unix en UnixWare had willen overdragen. Volgens Kimball stelt de Amerikaanse 'Copyright Act' dat er een schriftelijk bewijs moet zijn als er auteursrechten worden overgedragen. Hierdoor moet onduidelijkheid over wie bepaalde rechten bezit, worden tegengegaan.

Het probleem is, althans voor SCO, dat een dergelijk bewijsstuk niet bestaat. Volgens Kimball is de situatie dan ook eenvoudig: SCO bezit geen auteursrechten op de broncode. De juridische strijd tussen SCO en zijn tegenstanders is hiermee officieel nog niet voorbij, hoewel door deze uitspraak een groot deel van SCO's bewijsmateriaal niet langer geldig lijkt te zijn. Eind augustus zal Kimball spreken met IBM en SCO, om na te gaan of de uitspraak in deze rechtszaak enige invloed heeft op die zaak. Naar verwachting zal dit inderdaad het geval zijn en zal ook die rechtszaak op korte termijn tot een einde komen. De kans daarop is des te groter, omdat de rechter Novell het recht heeft gegeven om die zaak te laten seponeren.

Google biedt sinds gisteren tegen betaling extra webruimte voor Gmail- en Picasa-gebruikers aan. De speculaties over gratis ongelimiteerde opslag zijn daarmee definitief van de baan.

Wie zijn foto's aan Picasa en zijn inbox aan Gmail toevertrouwt, weet dat de gigabytes die Google gratis levert, snel verbruikt zijn. Sinds vrijdag kunnen gebruikers daarom extra ruimte bij het bedrijf huren. Het aanbod begint bij 6GB voor 25 dollar per jaar; het duurste abonnement kost 500 dollar per jaar en zorgt voor 250GB aan extra ruimte. 'Binnenkort' wordt de storagedienst uitgebreid met ondersteuning voor de online kantoorapplicaties Docs en Spreadsheets. Het is niet voor het eerst dat Google een dergelijke dienst aanbiedt - al is de opslag volgens Googles Ryan Aquino wel voordeliger geworden - maar de integratie met Gmail en Picasa en de lagere prijzen wijzen erop dat de zoekgigant op zoek naar marktaandeel is. Nog geen week geleden verhoogde bijvoorbeeld Apple de online-ruimte voor zijn .Mac-abonnees van 1GB naar 10GB, en zo te zien wil Google zich de kaas niet van het brood laten eten. Voor gratis extra ruimte kan de consument ondertussen overigens ook bij bijvoorbeeld Yahoo of 30Gigs terecht, maar die bedrijven missen weer de ondertussen behoorlijk uitgebreide reeks programma's van Google.

Google kondigde op 1 april 2004 aan dat het zijn Gmail-dienst van 1GB opslagruimte ging voorzien. Dat leek in eerste instantie erg veel, maar wie conform het Google-advies nooit een mailtje weggooit, weet dat die ruimte snel volloopt. In tegenstelling tot vele ongelovige reacties op het oorspronkelijke bericht maakte het bericht dat Google 'onbeperkte' opslag ging aanbieden, een jaar later, dan ook weinig sceptische reacties los - maar ditmaal betrof het wél een 1-aprilgrap. In werkelijkheid introduceerde het bedrijf op die datum een gestaag groeiende limiet voor Gmail, die nu op ruim 2,8GB staat. Niet-betalende Picasa-gebruikers hebben momenteel 1GB - oftewel een stuk of zeventig rauwe tienmegapixelplaatjes - tot hun beschikking. Interessant is de vraag of Google de betaalde opslag ook zal doorspitten op zoek naar voor adverteerders relevante gegevens, waarmee gebruikers in feite dubbel zouden betalen. Anders dan sommige concurrenten, houdt Google nog altijd vol dat dergelijke analyses essentieel zijn voor het goed laten functioneren van zijn zoekdiensten.