Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Astronomen ontdekken planeet in bewoonbare zone op elf lichtjaar

Astronomen hebben op ongeveer elf lichtjaar afstand een planeet ter grootte van de aarde ontdekt. De planeet, Ross 128 b, bevindt zich waarschijnlijk in de 'bewoonbare zone' van rode dwergster Ross 128, waardoor er in theorie een relatief goede kans is op buitenaards leven.

De nieuw ontdekte planeet heeft slechts 9,9 dagen nodig om zijn baan om Ross 128 te voltooien en staat in vergelijking met de aarde zo'n twintig keer zo dicht bij zijn ster. In ons eigen zonnestelsel zou een dergelijke, relatief geringe afstand tot de zon de planeet volstrekt onbewoonbaar maken vanwege de straling van de zon en de veel te hoge temperaturen. Bij Ross 128 b is dat niet het geval, omdat de ster Ross 128 een niet al te actieve rode dwerg is. Dit zijn de koelste, minst felle en meest voorkomende sterren in het heelal. De oppervlaktetemperatuur van Ross 128 bedraagt ongeveer de helft van die van onze zon.

Ross 128 b ontvangt slechts 1,38 keer zoveel straling van de ster als de aarde van de zon ontvangt. De astronomen denken dat de temperatuur op de planeet tussen de -60 en 20 graden Celsius ligt. Daardoor zou er water kunnen zijn, wat wordt gezien als een belangrijke voorwaarde voor de aanwezigheid van leven. De onderzoekers weten overigens nog niet zeker of de planeet zich ook daadwerkelijk in de bewoonbare zone bevindt.

De planeet heeft minimaal 1,35 keer de massa van de aarde en lijkt sterk op de dichtstbijzijnde exoplaneet Proxima b. Deze planeet werd in 2016 ontdekt en bevindt zich op een afstand van 'slechts' 4,24 lichtjaar. Ross 128 b is met 11 lichtjaar nu de op een na meest nabije 'gematigde' exoplaneet. Ondanks de overeenkomsten met Ross 128 b is Proxima b geen goede kandidaat voor eventueel buitenaards leven, omdat de rode dwergster Proxima Centauri erg actief is en enorme zonnevlammen de ruimte in stuurt. De straling die daarmee gepaard gaat, is wellicht zo hevig, dat de atmosfeer van Proxima b is weggeblazen, wat eventueel leven op de planeet onmogelijk zou maken.

De ontdekking is gedaan met het instrument High Accuracy Radial velocity Planet Searcher, dat zich bevindt in Chili, bij de European Southern Observatory's La Silla Observatory. Dit instrument maakt het mogelijk om de kleine verschuivingen van sterren te detecteren die worden veroorzaakt door de zwaartekracht van planeten die zich in een baan om de sterren bevinden. De NASA maakt met de Kepler-ruimtetelescoop gebruik van een andere techniek om exoplaneten te ontdekken, namelijk het in kaart brengen van kleine dalingen in de helderheid van het licht van sterren, die een indicatie kunnen zijn voor de aanwezigheid van een planeet die langs de ster schuift.

De onderzoekers willen de planeet in de toekomst verder bestuderen en daarvoor is de in ontwikkeling zijnde Extremely Large Telescope zeer geschikt. Deze telescoop, die een spiegel met een diameter van veertig meter krijgt en in 2024 operationeel moet zijn, is dankzij verschillende spectrograven in staat om bepaalde biomarkers, zoals zuurstof en andere tekenen van leven, te detecteren.

In juli pikten astronomen van de Arecibo Observatory in Puerto Rico vreemde radiosignalen op die afkomstig leken van Ross 128. Ze konden toen niet direct een verklaring voor de signalen geven en sloten buitenaards leven als bron niet uit, al werd dat gezien als het meest onwaarschijnlijke scenario. Enkele dagen na de ontdekking kwamen de onderzoekers na verdere bestudering tot de conclusie dat de signalen werden veroorzaakt door een of meer geostationaire satellieten.

De wetenschappers hebben over hun ontdekking gepubliceerd in het tijdschrift Astronomy and Astrophysics, onder de titel A temperate exo-Earth around a quiet M dwarf at 3.4 parsecs.

Door

Nieuwsredacteur

167 Linkedin Google+

Reacties (167)

Wijzig sortering
Het is te verwachten dat een groot deel van de sterren planeten in de 'Habital Zone' hebben. We ontdekken nu exoplaneten die voornamelijk of een korte omlooptijd hebben (dicht op de ster staan), óf heel heet zijn (zelf stralen) en ver van de ster af staan. Waarom ontdekken we geen planeten die 'echt' op de Aarde lijken? Simpelweg omdat we geen instrumenten hebben die dat kunnen detecteren. Maar aangezien we exoplaneten ontdekken met vrijwel alle 'parameters' waar we wel instrumenten voor kunnen bouwen om ze te detecteren, is er natuurlijk een zeer sterk vermoeden dat de exoplaneten met parameters die we niet kunnen detecteren ook gewoon bestaan.

Zoals aangegeven is deze planeet ontdekt met de 'Radial velocity' methode. Om een planeet rondom een zon-achtige ster in de habitable zone te kunnen detecteren is 'direct imaging' eigenlijk de enige methode. Om dit te kunnen doen is het nodig om het sterlicht te onderdrukken (met een 'Stellar coronagraph), aangezien je dan alleen kijkt naar het gereflecteerde sterlicht van de planeet. Dit is echter in het zichtbare deel van het spectrum ongeveer 10-miljard keer zo zwak als het licht dat van de ster komt, én de planeet staat héél dicht op de ster. Het is dus alsof je een fietslampje wil zien die naast een vuurtoren staat, vanaf grote afstand. Dit zal alleen mogelijk zijn met een ruimtetelescoop (omdat onze turbulente atmosfeer voor verstoringen zorgt) en daar is nog veel onderzoek voor nodig. NASA is onder andere de WFirst telescoop aan het ontwikkelen, dat als technology demostrator voor de benodigde technieken moet dienen (en ongeveer een 'koude' Jupiter achtige planeet zou kunnen direct-imaging'). En ook in Nederland vinden de nodige ontwikkeling in deze richting plaats (bijvoorbeeld in Leiden en Utrecht)

Na de WFirst telescoop (lanceerdatum ~2025...) is er nog ongeveer 1 ordegrootte in contrastverbetering nodig om 'echte' Aardachtigen te kunnen zien, en wellicht spectroscopisch (de samenstelling van de atmosfeer!) te kunnen onderzoeken. Als we dan 'biomarkers' kunnen detecteren (bijvoorbeeld ozon), dan is dat wellicht de eerste echte aanwijzing van buitenaards leven!

[Reactie gewijzigd door Shadow op 16 november 2017 12:03]

Goed verhaal, begrijp me niet verkeerd, maar ik vraag me af of het niet een beetje naief is van de mens om te denken dat er alleen leven is zoals wij dat kennen? Atmosfeer, ozon, zuurstof.. En dan van die mensachtigen met grote ogen in hun grote hoofd..

Het voelt voor mij af en toe alsof er alleen wordt gezocht naar wat op leven op aarde lijkt, terwijl je met die oogkleppen misschien andere zaken mist.
Niet dat ik ook maar het geringste idee heb van hoe 'leven', of in elk geval intelligentie vorm zou krijgen buiten hoe we het hier kennen.. Misschien is die hele planeet wel een groot denkorgaan. Misschien is de aarde dat ook wel :X
Niet dat ik expert ben in biochemie, maar voor leven zoals wij het kennen is een grote diversiteit aan chemische reacties nodig, en vele vele chemische reacties zijn alleen mogelijk als er vloeibaar water is. Zonder vloeibaar water zijn er gewoon veel minder diverse chemische reacties mogelijk, waardoor het creeëren van (complex) leven volgens mij echt een stuk moeilijker wordt. En ik geloof echt dat we een groot deel van de chemische reacties inmiddels wel in kaart hebben gebracht, en het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat er zomaar een hele 'groep' on-ontdekte chemische reacties zomaar ergens 'spontaan' kan optreden. Als het spontaan zou gebeuren, dan zouden we het zeker al ontdekt hebben.

Dan hebben we het inderdaad over leven zoals wij dat kennen. Maar of er leven zonder biochemie kan ontstaan, ik kan me niet voorstellen hoe dat er uit zou zien of hoe dat zou moeten werken. Dan kom je volgens mij echt in vage concepten terecht of bij de vraag 'wat is leven'. Zeker, wie weet bestaat er ergens iets waar we totaal geen weet van hebben wat ook 'leven' is. Maar momenteel zoeken we dus gewoon naar tekenen dat er ergens biochemische processen aan de gang zijn, of dat er ergens omstandigheden zijn waaronder een grote diversiteit aan chemische processen mogelijk is...
Ik heb wel eens iets gelezen over kristallen die een aantal eigenschappen van leven bezitten (voorplanten, overerving, etc) bezitten. De details ben ik vergeten.
Als ik mij niet vergis staat dat beschreven in dit boek. Ech een aanrader om te lezen trouwens!
Goed verhaal, begrijp me niet verkeerd, maar ik vraag me af of het niet een beetje naief is van de mens om te denken dat er alleen leven is zoals wij dat kennen? Atmosfeer, ozon, zuurstof.. En dan van die mensachtigen met grote ogen in hun grote hoofd..

Het voelt voor mij af en toe alsof er alleen wordt gezocht naar wat op leven op aarde lijkt, terwijl je met die oogkleppen misschien andere zaken mist.
Niet dat ik ook maar het geringste idee heb van hoe 'leven', of in elk geval intelligentie vorm zou krijgen buiten hoe we het hier kennen.. Misschien is die hele planeet wel een groot denkorgaan. Misschien is de aarde dat ook wel :X
Dat zullen vooral non-carbon lifeforms zijn denk ik

https://en.wikipedia.org/...cal_types_of_biochemistry

Tevens in een van de "Through The Wormhole" afleveringen ook uitgebreid uitgelegd, ik kan alleen even niet 1-2-3 de specieke aflevering vinden.

Er zijn zelfs een paar bacterien die non-carbon zijn, dus het is sowieso aannemelijk dat er misschien ook complexer leven is.

[Reactie gewijzigd door Bjorn89 op 16 november 2017 14:41]

Er is geen enkele reden om uit te gaan van non-carbon based life. Het is een van de meest voorkomende elementen naast waterstof en zuurstof. Andere producten van nucleosynthesis zijn helium en neon, maar die kun je gerust afschrijven omdat ze chemisch niet zo boeiend zijn. Met een overdaad van zuurstof, waterstof en koolstof, en wat prut als ijzer en stikstof is het vrij onwaarschijnlijk dat planeten heel ver afwijken van de samenstelling die we in onze nabije omgeving zien. En met juist deze elementen in de buurt is het onwaarschijnlijk dat als er leven ontstaat, dit niet gebaseerd is op koolstofketens.
Er is geen enkele reden om uit te gaan van non-carbon based life. Het is een van de meest voorkomende elementen naast waterstof en zuurstof. Andere producten van nucleosynthesis zijn helium en neon, maar die kun je gerust afschrijven omdat ze chemisch niet zo boeiend zijn. Met een overdaad van zuurstof, waterstof en koolstof, en wat prut als ijzer en stikstof is het vrij onwaarschijnlijk dat planeten heel ver afwijken van de samenstelling die we in onze nabije omgeving zien. En met juist deze elementen in de buurt is het onwaarschijnlijk dat als er leven ontstaat, dit niet gebaseerd is op koolstofketens.
Ik had het over mogelijke andere levensvormen op planeten die niet perse op aarde lijken. Aangezien er al bacterien zijn die in z'n omgeving kunnen leven, zou complexer leven niet geheel uitgesloten hoeven te zijn.

Ging meer erom dat het niet hoeft te lijken op wat wij als 'leven' kennen.

[Reactie gewijzigd door Bjorn89 op 16 november 2017 20:33]

ik vraag me af of het niet een beetje naief is van de mens om te denken dat er alleen leven is zoals wij dat kennen?
Dat is de enige vorm van leven waarvan we weten hoe we het kunnen vinden.
Da's niet helemaal waar. SETI zoekt ook naar leven (de intelligente versie) en als ze die vinden zegt dat niets over waar dat leven op gebaseerd is. Zou zomaar silicium-gebaseerd kunnen zijn, of weet ik wat..
Het klopt dat we alleen naar leven zoeken op plaatsen waar de omstandigheden zodanig zijn dat ze 'ons' soort leven mogelijk maken. Dat is niet omdat we oogkleppen ophebben en voor de rest niets willen zien, maar omdat we geen idee hebben waar we anders naar moeten kijken.

Het is niet zo dat we alles buiten ons idee van randvoorwaarden voor leven links laten liggen. Wanneer we zo meteen de middelen hebben om direct een planeet waar te nemen (in de zin van licht ontvangen dat door de planeet zelf is weerkaatst), zullen we die na ontdekking niet negeren. Deze zal met alle beschikbare middelen bestudeerd worden.
En misschien zien we iets vreemds. Zuurstof is een gas dat nooit van nature in de atmosfeer van een planeet zonder leven voor zal komen. Zuurstof reageert heel snel met verschrikkelijk veel andere stoffen, waardoor het nooit lang in een atmosfeer aanwezig zal zijn, zonder dat het continu ververst wordt door levende organismen. Door spectroscopie is een minime hoeveelheid licht voldoende om de samenstelling van de atmosfeer en het oppervlak te bepalen. Misschien vinden we bij een planeet een andere stof die zo reactief is dat het niet lang vrij aan de oppervlak van een planeet voor kan komen zonder ververst te worden. Dan zal er eerst gekeken worden naar natuurlijke processen waardoor dat zou kunnen gebeuren, maar wanneer daar geen goede kandidaat voor is, zal er ook naar biologische processen gekeken worden. Op die manier zouden we leven kunnen ontdekken dat ons voorstellingsvermogen nu nog totaal te boven gaat.
Met die redenatie kunnen we leven op Mars of de Maan niet eens uitsluiten. Het beste is om te zoeken naar parameters waarvan we weten die nodig zijn voor levensvormen.
Het voelt voor mij af en toe alsof er alleen wordt gezocht naar wat op leven op aarde lijkt, terwijl je met die oogkleppen misschien andere zaken mist.
Het is uiteraard niet uit te sluiten, maar het is bijzonder onwaarschijnlijk dat zichzelf replicerende moleculen hun werk zouden kunnen doen zonder een vloeibaar medium, dat op zich limiteert al enorm de mogelijkheden. Daar komt nog bij dat water bijzondere eigenschappen heeft die uitermate geschikt blijken voor leven,
Ook koolstof vervangen lijkt een bijzonder moeilijke klus, gewoon het feit dat er op aarde zoveel leven is en dat dat letterlijk allemaal op koolstof gebaseerd - ondanks het massale voorkomen van silicium, wat in SF vaak als vervanger wordt gezien (zelfde kolom in tabel van mendeljev) - is een aanwijzing dat het weinig waarschijnlijk is om daar veel van de verwachten.
Kijk alleen al naar het beerdiertje. Overleeft 8 dagen in een vacuum, drie dagen in helium bij kamertemperatuur, 0 graden Kelvin, 100 x de hoeveelheid radioactieve straling die voor ons al dodelijk is.

Er is nog genoeg te ontdekken.

Een mens weet niet wat hij NIET weet.
Zo lang iets niet bewezen is bestaat het niet en dat is wel naïef. Wie weet bestaan er wel levensvormen die voor ons mensen onzichtbaar zijn en leven van bronnen waar wij mensen door dood gaan. Ik vermoed dat we ook nog lang niet alle stoffen kennen zelfs niet wat hier op aarde allemaal voorkomt.
James Webb telescoop schieten ze volgend jaar de ruimte in. Exoplaneten & leven is daar een missie van. Dus ik verwacht dat we voor de WFirst al een berg informatie kunnen verzamelen.

https://jwst.nasa.gov/origins.html
JWST is een infrarood telescoop. Door de lange golflengte infrarood licht, en door de verstoringen (diffractie / wavefront aberrations) die de 'segmenten' en de 'centrale obstructie' die de telescoop van JWST opleveren is het voor JWST fundamenteel onmogelijk om dicht bij een ster te kijken. Hij heeft wel een coronagraaf instrument aan boord, maar deze is om sterlicht te onderdrukken zodat hete jonge gasreuzen (die dus zélf in het infrarood stralen) in grote omloopbanen (Jupiter en verder) gedectecteerd kunnen worden. Maar dus totaal ongeschikt om Aardachtigen te detecteren.

[Reactie gewijzigd door Shadow op 16 november 2017 14:05]

Ik wil je niet betwisten, maar als ze letterlijk "Collaboration with ground-based telescopes can help us measure the mass of the planets, via the radial velocity technique..." en "Webb will also carry coronagraphs to enable direct imaging of exoplanets near bright stars" schrijven op de eigen website. Rotsplaneten stralen toch ook in het infrarood? De aarde straalt toch ook in het infrarood?
Ik probeer het een beetje simpel uit te leggen! De Aarde-Zon hebben een minimaal contrast van ongeveer 10^-6 in het mid/ver-infrarood (30um), waar de piek van de black-body curve van de Aarde ligt. Dat is inderdaad meer dan een factor 1000 beter dan in zichtbaar licht (600nm), waar het vooral gereflecteerd zonlicht is.

Maar (en een grote 'maar'!), mid-IR golflengte is zoveel langer, dat de Aarde (op afstand 1AU van de zon) vér binnen de difractielimiet van iedere telescoop zal liggen: Een Aardachtige in een omloopbaar van 1 AU op een afstand van 3 Parsec (~10 lichtjaar, wat erg dichtbij is) afstand heeft een angulaire seperatie van 0.1 boogseconde. De diffractielimiet van een telescoop zit op 1.22l/D, dat is waar de eerste dip in het Airy-patroon zit en dat gaat ongeveer tot 10^-4 contrast, en voor een 6meter telescoop (JWST) op 30um is dat op ongeveer 1.25 boogseconden. De Aarde ligt dus slechts op 0.1 / 1.25 = 0.08l/D angulaire seperatie voor een 6meter telescoop op 30um. Een coronagraaf probeert juist dat airy-patroon te onderdrukken, en dát is waar alle technologieontwikkeling zit (wavefront-correctie / shaping, coronagraaf maskers, etc), maar 10^-6 op 0.08l/D is compleet kansloos. Momenteel is de state-of-the-art ongeveer 10^-6 op 2 l/D.

JWST kan dus planeten detecteren die een veel lager contrast hebben (een hete grote planeet, die feller straalt en waarbij de piek van de black-body curve op een kortere golflengte ligt) en een veel grotere angulaire seperatie hebben (en ster dichterbij dan 11 lichtjaar, of een grotere omloopbaan van de planeet).

[Reactie gewijzigd door Shadow op 16 november 2017 15:20]

Bedankt voor de uitleg! Ik denk dat ik het snap nu. Vaag toch.
...
Na de WFirst telescoop (lanceerdatum ~2025...) is er nog ongeveer 1 ordegrootte in contrastverbetering nodig ...
Dus na 2025 moet het contrast nog 10x zo goed worden? Aan wat voor termijnen zou ik dan moeten denken? Ik bedoel wanneer is het realistisch, gezien techniek en benodigde budgetten, om zoiets te verwachten? Zijn we dan na 2025 nog 10 jaar verder of 50 jaar?
Een observatorium die dat kan doen, is waarschijnlijk 'the next big thing', dus het volgende grote project ná JWST, en daar wordt nu veel voorbereidend en fundamenteel onderzoek naar gedaan en missie-concepten voor ontwikkeld (LUVOIR, ATLAST of de High Definition Space Telescope, etc.). De technologie is zó ingewikkeld dat er een multi-miljard kostende 'technology demonstrator' nodig is (WFirst) om uberhaupt de fundamentele concepten te testen en te demonstreren. Ik werk voor mijn promotieonderzoek aan een klein deel van deze technologie, en ik hoop dat het ergens in 2040 bijdraagt aan het werkelijk kunnen direct-imagen en karakteriseren van Aardachtigen...

[Reactie gewijzigd door Shadow op 16 november 2017 14:17]

Fascinerend. Het voelt een beetje zoals vroeger de ontdekkingsreizigers. Nieuwe werelden verkennen. Ik hoop maar dat jij en je collega's de mogelijkheid krijgen al het benodigde onderzoek uit te voeren. Dat brengt de kennis van de mensheid weer een stukje verder. Heel veel succes en plezier met je onderzoek!
Ik meen me te herinneren dat er voor de detectie van atmosferen voornamelijk gewerkt wordt met detectie van spectra van sterren waar een planeet tussen ons en die ster kruist. Door het spectrum te vergelijken van de ster met die van de ster tijdens de 'verduistering' weet men of er een atmosfeer is en wat de samenstelling is. Ook hierbij is de gevoeligheid van de huidige sensoren nog voor verbetering vatbaar.
Klopt, dit is de 'transit' methode. Maar deze methode is (fundamenteel) een stuk minder geschikt om een planeet 'echt' zoals de Aarde te detecteren en te karakteriseren. Die is het meest geschikt voor grote planeten die dicht bij de ster staan.
Hier is een mooi spreidingsdiagram van de massa tegen omlooptijd van de exoplaneten die we gedetecteerd hebben, mét de methode van detectie. De Aarde zit dus op [0,0], waar we nog geen planeten van kennen. Een planeet zoals Mars zit dus rechtsonder in dat spreidingsdiagram, waar het nog helemaal leeg is. Betekend dat dat er geen planeten zoals Mars zijn? Nee, we kunnen gewoon nog geen instrumenten bouwen die planeten 'rechtsonder' kunnen detecteren, en direct-imaging is dus de techniek die het gebied rechtsonder moet gaan 'vullen' met detecties :)

[Reactie gewijzigd door Shadow op 16 november 2017 14:09]

"dankzij verschillende spectrograven in staat om bepaalde biomarkers, zoals zuurstof en andere tekenen van leven, te detecteren"

Misschien lees ik het verkeerd, maar zuurstof is een teken van leven? Meer een van de voorwaarden voor leven zoals wij dat kennen.
Zuurstof is erg reactief. Zonder dat het door levende organismen continu wordt aangevuld zou het snel verdwijnen in de vorm van allerhande -oxides.
Er is ons geen chemisch proces bekend dat van nature op een planeet voor kan komen dat genoeg zuurstof zou produceren om er een deel van de atmosfeer uit te laten bestaan.
Ik geloof dat de 'losse' zuurstof op aarde allemaal door bacterien is gemaakt. Normaal zit het gebonden in oxiden maar de bacterien hebben dat ooit 'vrijgespeeld' (en daarmee al het ander leven destijds uitgemoord, maarja :) ).
Zuurstof is al een tijdje geen voorwaarde meer voor leven. Er zijn de laatste jaren al verschillende organismen ontdekt hier op aarde die hun hele levenscyclus doorbrengen in 100% zuurstofloze omstandigheden.
https://bmcbiol.biomedcen...bmcbiol.biomedcentral.com
elf lichtjaar, hoe dicht bij (relatief gezien op het universum bijna om de hoek) dat ook lijkt, het is nog steeds een te verre afstand voor ons om te overbruggen. Zelfs ons snelste object ooit met een whopping 75000km/h heeft al bijna ~4 uur nodig wat het licht in 1 seconde kan doen, dat doorrekenen wat licht dus in 11 jaar doet.. dat zijn pas afstanden :)
Afstand is reletief, als daar leven is, kunnen ze al 103 jaar van onze radio genieten.
http://planetary.s3.amazo...0115_radio_broadcasts.jpg
Dat vind ik nog steeds 1 van de meest indrukwekkende plaatjes, het blauwe stipje is hoever radiosignalen tot heden hebben afgelegd in ons melkstelsel, 1 van de miljarden stelsels in het universum.
Deze kan anders ook wel tellen:
https://cdn.pmylund.com/b...scale_of_the_universe.jpg

Of als je een muis met horizontaal scrollwheel eens aan een torture test wenst te onderwerpen:
http://joshworth.com/dev/...xelspace_solarsystem.html
Ik heb tot jupiter gescrolld op m'n ipad, toen vond ik het welletjes.
Druk 1x op je muiswiel en zweef je muis naar links en rechts en je hoeft niet naar de eerste hulp. :+
Dit is ook een hele mooie pagina om een gevoel voor schaal te krijgen: http://htwins.net/scale2/

Heeft wel flash nodig.
Pffffff... Dat was een end op m'n smartphone!
Ergens bij 270 lichtminuten moest ik echt even pauzeren ;)
Mijn duim is je ook dankbaar (not) :+
https://nl.wikipedia.org/wiki/Omgekeerde_kwadratenwet

Daarbij komt nog eens dat het signaal degradeert. Na een paar lichtjaar is het niet meer te onderscheiden van achtergrondstraling. Als er al intelligent leven in de buurt is, dan nog zouden ze niet op de hoogte zijn van ons bestaan via radiosignalen.
Ik hoop dan dat wij binnenkort van hun radio en tv kunnen genieten, want wat er hier op TV is vind ik bagger ;)
Volgens mij ontvangt men daar dan net de 1e uitzendingen :+

[Reactie gewijzigd door ReneX op 16 november 2017 13:28]

Ik weet zo niet meer hoe hij heet, er is een SF film waarin Aliens reageren op uitzendingen van Hitler, daar die als een van de eersten op TV was.
Dat is Contact, eind 90er jaren alweer, met Jodie Foster. Schitterende film overigens...
Genieten is ook relatief...
met een constante versnelling van van 1 G ben je er zo ;) Vanaf Aarde gezien lijkt het alsof het schip er dan rond de 12 jaar over doet. Voor de passagiers van het schip is het echter vele malen sneller, dankzij tijdsdilatie, waardoor de afstanden 'krimpen'
Volgens mij is het andersom. Voor de passagiers van het schip duurt het 12 jaar als het schip heel snel gaat. Omdat het schip zo snel gaat, gaat de tijd langzamer dan die op aarde, en duurt het dus langer voor ons op aarde voordat we zouden kunnen zien dat het schip aankomt daar.
De afstand krimpt dus niet, maar de tijdsduur voor mensenop aarde groeit.
Voor ons duurt het een vaste tijd (bv. 12 jaar wanneer het schip met lichtsnelheid reist), voor de reiziger duurt het korter (0 seconden als het schip met lichtsnelheid reist).
voor ons duurt het dan toch 2x 12 = 24 jaar? 1x 12 jaar voor het schip om met lichtsnelheid erheen te reizen, en dan nog 12 jaar voor licht/signalen om terug te reizen zodat wij het kunnen waarnemen dat de boel is aangekomen.

Voor de reizigers lijkt het idd snel te gaan allemaal :)
Nee, want als het schip daadwerkelijk met de lichtsnelheid reist dan zijn ze er "instantaan" (vanuit hun perspectief). Wij zien ze er met de snelheid van het licht heenreizen en op het schip lijkt vanuit ons perspectief de tijd stil te staan; na 12 jaar zien we met 12 jaar oud licht dat ze zijn aangekomen.

Natuurlijk kan je in de praktijk niet zomaar met de snelheid van het licht reizen; om alleen al te versnellen naar deze snelheid (los van alle andere problemen) zou je bij een versnelling van 1 g (9.8 m/s²) ongeveer een jaar nodig hebben (het is niet bekend hoe goed het menselijk lichaam tegen langdurige versnelling van meer dan de zwaartekracht kan), en dan moet je ook weer afremmen voordat je aankomt.
Maar vanuit ons perspectief duurt het voor hun 12 jaar om aan te komen. En vanaf die aankomst moet het licht nog eens 12 jaar naar de aarde reizen voor wij het kunnen observeren toch?

Als hun achterop het schip een spiegel hebben en wij sturen wat fotonen direct achter ze aan duurt het 12 jaar voor die fotonen om daar te komen en te reflecteren (als hun daar instantaan remmen natuurlijk, ook een lastige issue), en dan moeten ze nog weer 12 jaar terug reizen? Dan zien wij pas na 24 jaar vanaf vertrek op aarde een bevestiging dat ze zijn aangekomen.
Uhh ja, nog even heel diep nagedacht en je hebt helemaal gelijk :) Ik lijk iedere paar maanden weer te vergeten hoe speciale relativiteit precies werkt..
het is niet bekend hoe goed het menselijk lichaam tegen langdurige versnelling van meer dan de zwaartekracht kan
Zo'n 77 jaar, gemiddeld. In een ruimteschip dat versnelt met 1G ondervindt je.. 1G. Net als de aarde op je uitoefent. Er is dus geen meer dan.
Nee maar je zou natuurlijk ook kunnen kiezen om sneller te versnellen, 1G is specifiek voor (het oppervlak van) de aarde. Natuurlijk ondervinden mensen dagelijks heel verschillende G-krachten, bij autorijden bijvoorbeeld, maar er is niet bekend wat er gebeurt als iemand een jaar lang bijvoorbeeld constant aan 2G onderhevig is.
Volgens mij gaat het precies andersom, op het schip doe je er gewoon 12 jaar over (is gewoon afstand), maar relatief tot de aarde zal dit tot zelfs oneindig langer duren, afhankelijk van de snelheid die je met het schip zou kunnen halen. Het is vanuit welk perspectief je kijkt of tijd sneller of juist langzamer zal gaan (zou je tot 99,999~% van lichtsnelheid gaan, neem daarbij uitbreiding van universum, zou je zelfs aarde niet meer zien als je vanaf het schip terugkijkt waar je vandaan kwam, lichtdeeltjes komen simpelweg niet meer aan :P).
Simplistisch uitgelegd:

Nee, wanneer iets aan lichtsnelheid vertrekt vanaf de Aarde duurt het voor ons, de waarnemers, 12 jaar eer het daar aankomt. Het ruimteschip zou er instant aankomen vanuit het perspectief van de ruimtereizigers. Nu kan je die lichtsnelheid niet bereiken omdat je massa dan nul moet zijn (kan je afleiden uit E=MC²) maar je kan in theorie wel de lichtsnelheid benaderen en dan is 12 lichtjaar niet zo ver meer. Alleen moet je wel afscheid nemen van je aardse familie en vrienden want ook al duurt de reis voor de ruimtereiziger niet zo lang, op Aarde gaat er wel meer dan 24 jaar verstreken zijn voordat je terug thuis bent.

Vb. Een foton (licht) heeft geen massa en is daardoor het enige dat wel de lichtsnelheid bereikt. Een lichtdeeltje dat aan de oppervlakte van de zon vertrekt richting Aarde is vanuit het perspectief van het deeltje zelf instant bij ons. Vanuit het perspectief van de waarnemer (om het even waar in het Universum) duurt het meer dan 8 minuten voordat het de afstand heeft afgelegd.

De tijdsdilatatie (verschil tussen de reiziger en de waarnemer) ga je pas echt voelen wanneer je meer dan pakweg 40% van de lichtsnelheid haalt, staat hier mooi uitgelegd: http://www.emc2-explained.info/Time-Dilation/
Alhoewel je gemiddeld ook weer verder verwijderd zult zijn van zwaartekracht velden, waardoor de tijd relatief weer zal versnellen. Dus ik vraag me af hoeveel tijdswinst dit dan daadwerkelijk oplevert. Naast dat relativiteit een enorme breinbreker is die niemand nog echt goed begrijpt.
Ik heb dat ooit eens uitgerekend.
Ik meen me te herinneren dat bij een constante versnelling van 1 g elke afstand te bereiken was in ongeveer twee jaar relatieve 'scheepstijd'. In realiteit helaas onmogelijk, omdat wanneer de scheepstijd serieus begint te vertragen, de massa van het ruimteschip serieus toeneemt en de 1 g versnelling niet meer gehaald kan worden.
Ik meen me ook te herinneren dat je na iets van een half jaar meer energie gebruikt hebt dan via totale massa-annihilatie in je ruimteschip aan materie beschikbaar is.

Ik vrees dat reizen van interstellaire afstanden met een beetje snelheid alleen mogelijk gaat zijn met iets exotisch als een warpdrive. En ook dan zullen we exotische energiebron nodig hebben.
wanneer de scheepstijd serieus begint te vertragen, de massa van het ruimteschip serieus toeneemt
Dat lijkt alleen maar zo te zijn voor een 'stationaire' waarnemer, inzoverre dat toename vd massa vh schip een klassieke (Newtoniaanse) verklaring is waarom de versnelling van het schip afneemt (zoals waargenomen door de stationaire waarnemer). Vanuit het perspectief van het schip veranderd er niets aan het schip, en de versnelling blijft constant.
Het probleem van constante versnelling is met zulke afstanden en reis tijd ook de massa van enery bron die ook de hele reistijd aan bezig moet zijn want je moet midden ook weer decelereren met voordeel minder massa. Energy bron massa is dan geslonken.

Rocket fuel voldoet niet om paar jaren van trust te voorzien.
Een Ion drive kan wel zeer lang werken alleen de kracht is te subtiel. Maar met lange reis tijden en enorme afstanden wint het van de chemische brandstoffen voor energie.
Haha dat zet idd alles wel in perspectief. 11 lichtjaar lijkt zo opgeschreven niet ver gezien de afstanden die normaal gesproken worden geschat. Het is helemaal niets in ons sterrenstelsel wat ongeveer 6000 120.000 lichtjaar beslaat. Maar nog steeds veel en veel te ver om überhaupt maar ook in overweging te nemen om daarheen af te reizen.

[Reactie gewijzigd door juggle op 16 november 2017 19:31]

Volgens mij is de Melkweg 100.000 - 120.000 lichtjaar. https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Melkweg_(sterrenstelsel)
Klopt ik had het uit mijn hoofd gedaan maar het is idd nog veel groter in diameter. Klaarblijkelijk had ik de dikte onthouden. Niet te bevatten dus.

[Reactie gewijzigd door juggle op 16 november 2017 19:32]

Klopt, bijna surrealistisch om daarover na te denken hoe klein we eigenlijk zijn
Helios 2 zou dat in iets meer dan een uur doen.
Over snelste satteliet ooit gesproken
Alcubierre drive.
Oke complete leek hier maar ik wil toch mijn vraag stellen:

Waarom gaan we bij het zoeken naar buitenaards leven uit van onze eigen leefbare eisen, de bewoonbare zone? Het kan toch dat bepaald buitenaards leven het juist moet hebben van belachelijke hoge temperaturen of straling van hun ster? Of kijken 'we' naar mogelijk andere bewoonbare planeten voor onszelf?
Je kunt toch beter uitgaan van de dingen die je zéker weet, ipv van de dingen die je niet zeker weet? We weten de condities waarin leven is ontstaan op aarde. Dus dat zijn de condities waar je logischerwijs als eerst naar gaat zoeken.

[Reactie gewijzigd door .oisyn op 16 november 2017 11:49]

Oke dat is een logisch argument :)
Maar waarom altijdaar water, waarom geen zwavel gebaseerd leven, cs2 als transportmiddel in het *lichaam*. Altijd word er gezocht naar zuurstof/water....
Gezien de verhalen de afgelopen jaren over het 'bewonen" van planeten (Mars) en manen is die drang er in ieder geval bij een aantal groot-investeerders/bedrijven :)
In principe gaat de wetenschap ook uit van alle mogelijkheden. Zo is het op zich mogelijk dat er leven in een ster is of op een komeet. Alleen de enige vorm van leven die wij kennen, is te vinden op aarde en die heeft een sterk verband met vloeibaar water. In die zin lijkt de kans dus groter om leven te vinden als je naar aardachtige planeten zoekt. Daarbij is er slechts beperkte tijd om te zoeken en je moet ergens beginnen. Omgekeerd is ook nog: waar ga je naar zoeken, als je niet weet wat je zoekt.
Edit: en je laatste vraag. We gaan voorlopig alleen nog op zoek naar buitenaards leven. Dat zou een enorme mijlpaal zijn. Het bewonen van Mars lukt nog niet echt vlot, laat staan het bewonen van een planeet die rond een andere ster draait. Dus we zijn op dit moment nog zeker niet aan het zoeken naar een kandidaat voor ons zelf.

[Reactie gewijzigd door Tjeerd84 op 16 november 2017 11:53]

Ik vermoed dat leven bijna overal is. Dat we ooit eens als mensheid (als we daar nog van kunnen spreken over honderden jaren) moeten verkassen van de aarde is een feit dus het meest interessante (voor nu) is idd "mogelijke andere bewoonbare planeten" zoeken voor ons. Wij kennen dit ook (makkelijker zoeken idd).
Ook denk ik dat de rest lastiger te bepalen/zien is (manen bijvoorbeeld) Hier in ons zonnestelsel zijn er meerdere manen "geschikt" voor leven en die vallen niet binnen de goldy lock zone en die zijn voor ons al "lastig" te zien en te observeren.

Maar hoe ver 11 lichtjaren ook lijkt gaat ook dit straks "te doen" zijn, we zijn al lekker bezig met nieuws: Delftse onderzoekers testen 'lichtzeilen' voor aandrijving van ruimte...

En ze praten al over 20% van het lichtsnelheid. https://en.wikipedia.org/wiki/Solar_sail#Interstellar_flight
Kost dus met zo'n zonnezeil alsnog 60 jaar om daar te komen. Goed, dat is met 1 mensenleven te doen maar dan zul je dus onderweg moeten zorgen voor de training van de mensen die op lokatie de kolonisatie gaan doen. Science fiction vanaf hier :) Tenzij je ze een soort hypersleep kunnen ontwikkelen waarmee je niet verouderd.
Klopt idd maar ik vermoed dat "wij" niet in eerste instantie zullen gaan, stel je voor een satelliet daar plaatsen (ja i know duurt elf jaar voor antwoord maar vanaf dan een feed ;-)

Mijn idee voor dit is eigenlijk dit soort zeils meerdere kanten opsturen en "leren" (satelliet/robots/etc.) en ons klaarmaken hiervoor (mensen/nieuwe technieken/etc)_ ik zou ieder geval tekenen als dit nu zou gebeuren :)

Maar idd sci-fi blijft het, tot we het doen ;-)
Dan is het nog maar te hopen dat die 20% een gemiddelde snelheid is. Daar je reizigers aan niet al te gekke G-krachten kan blootstellen en op tijd moet afremmen, kan je anders wel voor een paar generaties luiers meenemen en een hele club sturen om de genenpool gezond te houden. 😁
Om het anders op te schrijven als .oisyn:

Je kan niet zoeken naar iets als je niet weet waar je naar zoekt.
In de astronomie is het niet zo dat we mooie "plaatjes" krijgen van verre planeten en de beestjes zien rondlopen. Dit zijn metingen van hoeveel licht/straling iets uitzend, in welk spectrum, etc.

Stel we "vinden" nu een planeet met buitenaardse wezens zoals jij die beschrijft. De onderzoekers zien niets meer dan dat er erg veel radioactiviteit is (oid) met bepaalde waardes. Maar wij weten nu niet dat die bepaalde waardes ook een indicatie van leven zijn, simpelweg omdat we nog nooit zoiets hebben gezien en niet weten waar we naar kijken.

Daarom zoeken we naar leven zoals wij die kennen, omdat we ander leven niet kunnen identificeren.
dat is wat ik me ook afvraag, in principe zou elke planeet leefbaar kunnen zijn, maar niet perse voor mensen.
Ondanks dat de andere reacites geen ongelijk hebben is het toch iets complexer. Voor leven heb je chemische reacties nodig. Op aarde spelen twee elementen een essentiele rol, vloeibaar water en koolstof. Je kunt inderdaad stellen dat andere vormen ook mogelijk zijn, maar feit is dat die veel meer nadelen hebben: https://en.wikipedia.org/...cal_types_of_biochemistry
Ja exact. Bij die documantaire van diepste punt van de aarde van James Camaron waren zwaar giftige, zonder zonlicht "lava" schoonstenen die het zeewater lieten koken (hopelijk dat ik een link kan vinden) en daar was leven te vinden tegen alles in.
Maar zelfs dat leven had vloeibaar water nodig.
Dat is wat er nu wordt aangenomen als minimale basisbehoefte, bij de zoektocht naar mogelijke levensvatbare planeten.

Is het uitgesloten dat er leven mogelijk is zonder water? Uiteraard kan dat niet uitgesloten worden. Maar we hebben geen idee waar we dan naar moeten kijken. We weten dat voor één bepaald soort leven water één van de gemeenschappelijke voorwaarden is, dus zoeken we daar naar.
Het gaat in de basis niet eens zozeer om water, maar om een vloeistof.
Dit omdat, om chemische processen te doen (wat een basale kenwerk is voor leven in iedere vorm), je chemische bouwstenen nodig hebt. Een vloeistof is het medium voor de aanvoer van die bouwstenen.
(Daarom is drogen trouwens een conserveer methode.)

Je kan je misschien voorstellen dat er leven zou kunnen zijn in bv. vloeibaar Methaan.

Overigens vind ik buitenaards leven niet eens zo interessant. Intelligent buitenaards leven wel; dan zijn we pas echt niet meer 'alleen'.

[Reactie gewijzigd door Durandal op 16 november 2017 21:19]

Wat ik me altijd afvraag met betrekking tot de afstand van andere planeten en sterren...het universum dijt uit . De afstand tussen hemellichamen varieert dus (dan laat ik rotatie van de aarde om de zon even weg, want dit is met deze afstanden natuurlijk maar een minimaal verschil). Ik snap dat we niet met een lichtsnelheid door het universum heen flitsen, maar hoe langer we wachten, hoe groter de afstand wordt, toch? Mijn uiteindelijke vraag is - in hoeverre heeft het uitdijen van het universum invloed wanneer we een voertuig/sonde naar een andere planeet sturen welke een aantal lichtjaar van ons af staat? Wordt dit normaal gesproken in de berekening meegenomen wanneer er geschat wordt dat we met moderne/toekomstige technieken een andere planeet met xx jaar kunnen bereiken?
Het uitdijen van het heelal heeft vooral invloed op de afstand tussen melkwegstelsels.

Deze planeet / ster bevind zich in ons eigen melkwegstelsel, dus de afstand wordt niet significant groter.

Edit: de afstand van ons eigen melkwegstelsel en andere melkwegstelsels wordt per seconde zo'n 600km groter. Voyager2 (het snelste ruimtevaartuig wat op dit moment rondvliegt) legt zo'n 18 km per seconde af.

Het bereiken van een planeet op enkele lichtjaren afstand is technisch gezien niet onmogelijk (praktisch gezien wel). Het bereiken van een ander melkwegstelsel is door het uitdijen van het heelal technisch gezien wel onmogelijk.

[Reactie gewijzigd door Peoplen op 16 november 2017 12:19]

Klein puntje, meer voor de schoonheid dan echt inhoudelijk, maar melkwegstelsels bestaan niet. Ons sterrenstelsel heet 'de Melkweg' ('Milky Way' in t Engels), maar de rest zijn gewoon sterrenstelsels.
"Melkwegstelsels" is alsof je alle auto's "Volkswagenkarren" zou noemen omdat je toevallig zelf een Volkswagen rijdt.
Het bereiken van een ander melkwegstelsel is door het uitdijen van het heelal technisch gezien wel onmogelijk.

Ook dit is niet in zijn geheel waar, het klinkt erg paradoxaal, maar het is wel degelijk mogelijk om het uiteinde te bereiken als je zelf maar 18 km/s gaat, en het uitdijen met 600 km/s gebeurt.

Zie het begin van de rit als 0%, en de bestemming als 100%. Bij de start ben je op 0% van de rit, zodra je begint ga je over de 0% heen. Omdat je zelf vooruit beweegt is ook de ruimte achter je aan het uitdijen, het zal miljarden jaren duren, maar percentueel gezien zal je steeds verder komen op de rit, waardoor steeds meer van het uitdijen achter je zal gebeuren.

Ik kan hem nu niet direct vinden, maar Numberphile op Youtube heeft hier in het verleden ook een filmpje over gemaakt.

Maakt het niet minder praktisch onmogelijk uiteraard.
Wij vallen op dit moment met melkweg en al richting een ander sterrenstelsel, nl. Andromeda. Op een kippe-eindje van 2,5 miljoen lichtjaar heeft de uitdijing geen vat en wint de zwaartekracht het.
Ga je dan niet gewoon tegen een limiet oplopen? Als dat andere stelsel steeds verder weg vliegt en de afstand tussen jou en je target in absolute afstand steeds groter wordt kunnen de procenten misschien wel langzaamaan oplopen maar nooit de 100% halen. Als je nou met 0.0001% per seconde constant naar je doel zou vliegen heb je gelijk. Maar zolang het percentage per seconde hard genoeg naar 0 blijft zakken ga je er oneindig lang over doen.
Ik zal proberen om het op een beetje overzichtelijke manier uit te leggen, geef me een whiteboard en ik denk dat ik het wel inzichtelijk zou kunnen maken, maar ik zal m'n best doen.

Beginsituatie: Afstand tussen punt 1 en punt 2 is (hypothetisch) 1.000.000 k
Beginpercentage: 0%

1 seconde verstrijkt / Situatie 2
Afstand: 1.000.600 km
Afgelegd: 16 km
Percentage: 0.00159%

1 seconde verstrijkt / Situatie 3
Afstand: 1.001.200
Afgelegd: 32 km
Percentage: 0.003196%

Nu gaat het inderdaad lijken alsof de afstand steeds verder weg gaat, echter de afstand ACHTER je wordt steeds meer van invloed, omdat de afstand achter je onderdeel wordt van de 600KM die uitbreidt.
Er komt dus op je reis op een gegeven moment (ver ver ver ver weg) een punt waarbij het uitdijen van de afstand relatief zo weinig wijzigt op je pad dat je daadwerkelijk 'vooruit' gaat komen.

Als je op een gegeven moment de 10% aantikt, dan breidt het voor je nog maar met 540KM uit in plaats van de 600 waar je mee begon. In absolute aantal gaat het nog steeds verder en verder weg, maar de snelheid waarmee het gebeurt begint al langzaam af te nemen.

Ik probeerde het net in Excel in elkaar te zetten, maar Excel heeft in dit geval op m'n werk gewoon niet voldoende regels om tot een fatsoenlijk inzicht te komen. Als je het interessant vind dan zal ik vanavond even zoeken in m'n Youtube geschiedenis waar het duidelijk wordt uitgelegd hoe het werkt, en dat in hun voorbeeld het enkele duizenden miljarden jaren duurde voordat ze er uiteindelijk kwamen, maar dat het wel mogelijk is.
Maar als punt 2 zich altijd met 300km/s van het middenpunt afbeweegd, en jij nooit sneller dan 16km/s erachter aan hobbelt dan ga je er nooit bij komen. Mijn begrip van de expansie van het universum is beperkt, maar ik geloof dat je niet er eerst tegen in moet vechten en dan opeens er op mee kan liften.

Stel je voor dat je de afstand van 1.000.000 hebt afgelegd na 62.500 seconden, dan is punt 2 17.750.000 km van je af. Elke seconde loopt die afstand met 284km op. de afstand tot punt 1 (waar je vertrok) is nu groter dan je afstand tot punt 2 (waar je wilt aankomen). Maar je zult altijd er tussen in hangen. Als je lang genoeg door gaat met je ruimtereis zal je op 99.99999+% zitten van de afstand tussen punt 1 en punt 2 maar je zult nooit op punt 2 aankomen. Maar kom maar op met die youtube, ik heb vaak zat ongelijk en leer graag wat nieuws :*)
Dat maakt dat de Voyager2 er 33,33 seconden over doet om 600km af te leggen, zolang deze binnen ons eigen sterren stelsel blijft rond zweven.
Wat een cijfers ook eigenlijk, het is soms gewoon haast niet meer te vatten om wat voor afstanden het in pace soms gaat, maar blijft daarentegen wel enorm interessant.
Ik kan zelf dan ook haast niet wachten wanneer we de eerste beelden van de Extremely Large Telescope
binnen gaan druppelen, wellicht dat we dan instaat zijn om planeten op dit soort afstanden ook daadwerkelijk eens goed te kunnen bekijken.
Maar dat wordt dus nog even wachten tot op zijn vroegst 2024, als het allemaal even mee zit.
Anyhow, top dat we weer een exoplaneet in de boeken kunnen bijschrijven, hoe meer hoe beter.
:)

Edit: Typo

[Reactie gewijzigd door SSDtje op 16 november 2017 14:33]

Edit: de afstand van ons eigen melkwegstelsel en andere melkwegstelsels wordt per seconde zo'n 600km groter. Voyager2 (het snelste ruimtevaartuig wat op dit moment rondvliegt) legt zo'n 18 km per seconde af.
Dat is de snelheid relatief van de zon. Hoe groot is de snelheid relatief tot het middelpunt van de Melkweg? Dat is de snelheid die relevant is voor de vraag of het een ander sterrenstelsel kan bereiken.
Theoretisch klopt dat. In de praktijk is alleen de expansie van de ruimte tussen sterrenstelsels van belang. In een sterrestelsel is de onderlinge zwaartekracht overheersend. Geen factor dus.
Dat klinkt vrij logisch. Bedankt! :)
De ruimte dijt voornamelijk uit tussen de enorme afstanden tussen clusters van sterrenstelsels. En niet binnen clusters, sterren- of zonnestelsels zelf. Objecten die door gravitatie met elkaar verbonden zijn voelen de uitdijing niet. Zo valt de hele melkweg op dit moment richting Andromeda. Hoe langer we zouden wachten hoe kleiner de afstand wordt. Maar dit geldt dus alleen voor nabije objecten.
De uitdijing van de ruimte is overal en niet onder invloed van de zwaartekracht. Het enige dat speelt is dat he tniet significant is op de 'korte' afstanden binnen sterrenstelsels.
1 lichtjaar is 10 biljoen kilometer!!! en als die nu 11 jaar weg staat kan het dus in theorie zijn dat je naar een planeet kijkt die er nu niet meer is.

Las laatst dat je van sommige sterren het licht ziet dat er meer dan een miljoen jaar geleden vertrokken is. 99% van de lucht die je ziet zal dus vergaan of verplaatst zijn. (las ik)

Nu begint mijn hoofd te duizelen.;...
Lijkt me niet dat een hele planeet in 11 jaar zomaar verdwijnt ;)
hahaha dat lijkt me ook niet. Maar de theorie is dat het kan. Maar die van iets meer jaartjes zou heel goed kunnen :-)

Al moet ik zeggen dat mijn haar in 11 jaar tijd toch echt verdwenen is....
In "theorie" kan de zon of Aarde ook over 11 jaar verdwenen zijn, toch gaan we daar niet van uit. Eigenlijk kan het in theorie ook gewoon niet.

[Reactie gewijzigd door StelioKontos op 16 november 2017 12:53]

Nee tenzij die ster aan het einde van zijn levensduur is en de planeet op slokt.
Zeg dat maar eens tegen de mensen op Alderaan... ;)
Een planeet of ster verdwijnt niet zomaar, we kunnen er redelijk zeker van zijn dat deze planeet er dus nog gewoon is.
Klopt, maar planeten die veel verder weg staan kunnen ondertussen verwoest zijn door hun ster zonder dat we dat door hebben.
Titel: Astronomen ontdekken planeet in bewoonbare zone op elf lichtjaar

Tekst: De onderzoekers weten overigens nog niet zeker of de planeet zich ook daadwerkelijke in de bewoonbare zone bevindt.

Wat is het nu?
Dat noemen ze astronomie :)

Valt me wel vaker op in artikelen over dit soort "ontdekkingen", dat het veelal om speculatie lijkt te gaan. Vraag me af of bevindingen later vaak nog bijgesteld worden? En ergens mis ik naast de genoemde gebruikte telescoop ook een beetje de link met technologie?
Dat noemen ze astronomie
Echt niet hoor, dit noemen ze goedkope journalistiek. Astronomen gruwelen net zo sterk van dit soort conclusies als wij. Hetzelfde als nieuws dat zegt 'onderzoek wijst uit dat X ongezond is' of 'je leeft langer met elke dag een Y'. Alsof dat dan 'geneeskunde' heet...
Hetzelfde als nieuws dat zegt 'onderzoek wijst uit dat X ongezond is' of 'je leeft langer met elke dag een Y'. Alsof dat dan 'geneeskunde' heet...
Dit soort statistiekverdraaiing is toch echt van een andere grootte. :)
Dit soort beweringen zijn vaak complete onzin omdat er fouten worden gemaakt in de interpretatie van causale verbanden.
Zo wordt een uitspraak als 'Mensen die aan Y doen, leven gemiddeld langer' als snel vertaald naar 'Door Y leef je langer', terwijl dat verband helemaal niet bestaat.

Dit artikel echter is mischien wat euphorisch maar het klopt in essentie wel.
Wetenschappers hebben een object ter grootte van een planeet rond een ster gevonden en rekenen uit dat de temeratuur er hoogstwaarschijnlijk schappelijk moet zijn.
Het is mischien iets aangedikt qua zekerheid maar isin essentie wel hetzelfde verhaal.
Tsja, buiten dat er wel een erg optimistische titel is gekozen weer, is er bij alle journalistiek ook een subjectiviteit in de keuze van welk nieuws je presenteerd (al zou je de presentatie wel objectief doen). Ze moeten nou eenmaal een subjectieve keuze maken wat interessant is en wat niet, en correcties op onderzoek als dit zijn vaak niet zo nieuwswaardig voor de media.

Maar journalisten moeten wel subjectieve keuzes maken, je kan moeilijk elke poep en scheet gaan verslaan.
Wat is het verschil tussen astrologie en astronomie? Het ene is natte-vingerwerk en bij het andere berekenen ze je horoscoop :+
Bewoonbare zone is ook wat anders dan een leefbaar planeet. Onze maan zit ook in de bewoonbare zone, maar erop leven gaat niet echt.
Ross 128 b is met 1,35 x de massa van de aarde 'erg' vergelijkbaar in schaalgrootte. Het ligt aan de elementen en atmosfeer of het voor ons als leefbaar beschouwd kan worden. Meer onderzoek is dus nodig.

[Reactie gewijzigd door SuperflipNL op 16 november 2017 11:51]

En onder het ijs van Europa en Enceladus is op dit moment de beste kans om leven binnen ons zonnestelsel aan te treffen, terwijl deze manen buiten de leefbare zone vallen.
De onderzoekers weten precies waar de planeet zich bevindt binnen de hun geteste modellen echter de leefbare zone wordt door hun afhankelijk gemaakt van de karakteristieken van de planeet. Dit is niet heel handig aangezien er nu verwarring optreed.

Als ik het zou moeten uitleggen:

Als je theoretische modellen gebruikt dan vindt men dat de planeet wel, niet of net warm genoeg is voor plantaardig leven zoals wij dat kennen. Dit plantaardig leven kan de O2 aanmaken die je zou kunnen detecteren via spectrografie, dit is gemodelleerd op verschillende manieren en de gevonden modellen worden gelinkt aan waarneem mogelijkheden nu en in de toekomst.

Gelukkig is de originele publicatie gelinkt en vrij simpel en kort om even te checken.

Edit: Krom Nederlands

[Reactie gewijzigd door Nacht op 16 november 2017 12:24]

Dit fenomeen noemt men: "Clickbaits'.
Maar even serieus, het is inderdaad wel verwarrend ja. Toch vet dat zulke dingen ontdekt kunnen worden.
‘Wetenschap’

Heel veel onderzoek met heel veel aannames en interpretaties overnemen en claimen als feit. Het is pas waar voor mij als het onomstotelijk wordt bewezen.
Onomstotelijk bewezen? Dat is een lastige, sommige dingen worden jaren voor bewezen aangenomen en blijken dan opeens vanwege een doorbraak (b.v. ontdekking van DNA) toch net niet te kloppen.
Wanneer bewijs je iets onomstotelijk? Of is er een bepaalde threshold aan onomstotelijkheid die je voor jezelf hebt bepaald?
‘Wetenschap’ 'Journalistiek'
Interessant, flinke telescoop dan die een planeet op 11 lichtjaar in kaart zet/zichtbaar maakt.

We hebben er weinig aan, toch vet om te weten.
We hebben er weinig aan, toch vet om te weten.
Sorry... Kleine correctie, NU hebben we er weinig aan.
Wie weet kunnen we over 100 jaar een bemande vlucht sturen?

Cryostase, 0,8x lichtsnelheid, warp, gecontroleerd kunstmatige wormhole/portal?

*denkt aan de film "Interstellar"*
edit: typo
Je hebt gelijk, Nu hebben wij er weinig aan was beter geweest ja. Al zullen de meeste van ons over 100 jaar hier niet meer reageren/tweaken :D

[Reactie gewijzigd door Macboe op 16 november 2017 11:53]

ik hoop op een koele opa cyborg te zijn dan ;-)
Wie weet kunnen we over 100 jaar een bemande vlucht sturen?
Over honderd jaar hebben we ongetwijfeld betere instrumenten om dit soort planeten te vinden.
De vraag is wat we er nu aan hebben om dit onderzoek te doen. :)

Uiteindelijk doen we dit natuurlijk vooral om onze nieuwsgierigheid te bevredigen over onder andere het ontstaan van leven.
Over honderd jaar hebben we ongetwijfeld betere instrumenten om dit soort planeten te vinden.
De vraag is wat we er nu aan hebben om dit onderzoek te doen. :)
Betere instrumenten ontstaan niet uit het niets. Je bouwt eerst een instrument en bepaalt dan wat er beter kan. Wanneer we dergelijke instrumenten honderd jaar lang niet maken, kunnen we ze over honderd jaar niet veel beter maken dan nu. Waarschijnlijk zelfs een heel stuk minder goed, omdat we dan geen ervaring meer hebben in het bouwen van die instrumenten.
Uiteindelijk doen we dit natuurlijk vooral om onze nieuwsgierigheid te bevredigen over onder andere het ontstaan van leven.
Nieuwsgierigheid is één van de meest krachtige drijfveren die we kennen.

Het vinden van buitenaards leven zou wel meteen de meeste religies in een stuip laten schieten.
Het vinden van buitenaards leven zou wel meteen de meeste religies in een stuip laten schieten.
Deze discussie heb ik eens in een kerk in een afro american gemeenschap gevoerd toen ik op doorreis was. Er was een groot feest dus ik werd de kerk ingesleurd om mee te vieren. Toen de pastoor erachter kwam dat ik ongelovig was kreeg ik een HALELUJA en toen hij vroeg waarom ik niet geloofde heb ik dit argument ook gebruikt. IK zei ook "Als we morgen Aliens of buitenaarde beschavingen ontdekken dan stort iedere godsdienst op aarde in." Waar hij begon te lachen en ook vertelde dat er in de bijbel staat dat onze god hemel en aarde heeft geschapen maar er staat nergens in de bijbel dat er geen andere god is die andere beschavingen en andere aardes en hemels heeft geschapen.

Ik stond toen met en mond vol tanden, we kregen een halleluja en ondanks dat ik niet gelovig was mocht ik blijven en meefeesten <3
Dat is een erg ruimdenkende pastoor!
Ik zou willen dat alle gelovigen zo ruimdenkend zouden zijn.
Nooit geweten dat het christendom polytheistisch was, maar het blijkt toch echt zo te zijn.
Afro gemeenschap is naar mijn mening ook veel en veel losser dan standaard christendom of katholiek. Ondanks dat ik niet geloof vind ik de gedachtegang wel heel interessant. En waar wij "blanken" Heel serieus in t bankje zitten en bidden staan ze in afro gemeenschappen met de gehele kerk luidkeels te zingen en te feesten iedere zondag.
Betere instrumenten ontstaan niet uit het niets. Je bouwt eerst een instrument en bepaalt dan wat er beter kan.
Ging me meer om dat we tegen die tijd meer kennis hebben over fundamentele zaken zoals natuurkunde waarmee we dan volledig andere technieken kunnen toepassen.
Radiotelescopen zijn er bijvoorbeeld niet gekomen omdat we zo veel met lenzen en spiegels aan het klooien waren maar omdat er meer bekend is geworden over fundamenteel gedrag van electromagnetisme.
En ik verwacht dat we over 100 jaar dingen zullen weten die heel andere soorten telescopen mogelijk zouden maken.
Het vinden van buitenaards leven zou wel meteen de meeste religies in een stuip laten schieten.
Heh. Al zou dat het enige zijn dat wordt bewerkstelligd is het het nog waard. ;)
Heh. Al zou dat het enige zijn dat wordt bewerkstelligd is het het nog waard. ;)
Maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. Wanneer je nu al ziet wat voor hetze conservatief-religieus Amerika tegen de Evolutietheorie voert, kan er wel eens een zeer onaangename toestand ontstaan. Helemaal omdat er een zeer grote overlap is tussen conservatief-religieuze kringen NRA-leden.
Nja, "zichtbaar" maakt. Hoe gaaf het ook is, wat we zien is natuurlijk niet wat je in de flyby filmpjes ziet, of andere renders gemaakt door artiesten. Wat we zien is een dipje in een line graph, en onze verklaring is: "Er draait een planeet van grootte x op afstand y van de ster"

Natuurlijk nog steeds erg gaaf, en de techniek gaat rap vooruit.
Als de planeet een dampkring heeft kunnen we hem leefbaar maken als hij net te koud is. Dan zouden we bijvoorbeeld N2O in de atmosfeer kunnen loslaten en zo een versterkt broeikas effect kunnen triggeren. Echter zal dit ten kosten gaan van biodiversiteit op die planeet.

Maar ach, voorlopig kunnen we nog niet naar die planeet :(
Echter zal dit ten kosten gaan van biodiversiteit op die planeet.
En recreatief gebruik van N2O op de onze :P
Een mooi kijkje in de “geschiedenis”.
Het licht doet er namelijk 11 jaar over om ons te bereiken dus je ziet de planeet zoals hij 11 jaar geleden was. (Niet dat er veel verandert aan een planeet in 11 jaar)
Maar dat geldt voor alles. De monitor die jij nu ziet als je dit leest kan wellicht niet meer bestaan omdat het licht er een bepaalde tijd over deed om je ogen te bereiken. Het is alleen een kwestie van schaal.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone X Google Pixel 2 XL LG W7 Samsung Galaxy S9 Google Pixel 2 Far Cry 5 Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*