Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 42 reacties

Onderzoekers zijn erin geslaagd kleine capsules gevuld met koolstof-nanobuizen te produceren die ingezet kunnen worden om elektronica te repareren. De nanobuizen kunnen de elektrische geleiding van beschadigde elektronica herstellen.

Het team van de Amerikaanse universiteiten van Illinois en North Carolina ontwikkelde microcapsules die onder invloed van mechanische stress kunnen scheuren. In de kleine bolletjes, die gemiddeld een diameter van 280 tot 350 micrometer hadden, bevond zich een organische oplossing met daarin koolstof-nanobuisjes. Deze zogenoemde singlewalled carbon nanotubes, kortweg swnt's, zijn van nature elektrisch geleidend. De wetenschappers onderzochten hoe de swnt's reageren op elektrische velden door twee elektroden in de oplossing met nanobuizen te hangen en een spanning aan te brengen.

Onder een spanning van 50V tot -50V bleken de nanobuizen naar de elektrodes te migreren en na verloop van tijd waren genoeg swnt's bij de elektrodes aangekomen om een gat tussen die elektrodes van 100 tot 150 micrometer te overbruggen. De onderzoekers denken dat dit fenomeen ingezet kan worden om elektronica te voorzien van microcapsules gevuld met nanobuizen die eventuele beschadigingen kunnen repareren. Zo zouden contactpunten of breuken in een printspoor gerepareerd kunnen worden. Eventueel zou extra elektronica ingezet kunnen worden om een spanningsveld bij de beschadiging aan te brengen om zo het 'helen' te bespoedigen.

Microcapsules met nanobuizen

Gerelateerde content

Alle gerelateerde content (23)
Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (42)

dit is allemaal wel heel tof enzo, maar zal niet voor consumenten gebruikt worden, ik bedoel, hoe lang gaat een moederbord nu mee? 10 jaar? en hoelang doet men met een computer? inderdaad ja :)

edit:
Er is anders recent weer groot onderhoud aan de Hubble telescoop geweest
Je moet juist kijken naar markten waar geld geen rol speelt als het om betrouwbaarheid gaat. Dus ruimtetechnologie of medische implantaten.
dat bedoel ik dus met "niet voor consumenten", kon idd niet op andere voorbeelden komen, maar voor die ruimtetoestellen is dit uitermate geschikt !

[Reactie gewijzigd door flamingworm op 12 september 2009 16:55]

Ik denk dat je dit niet direct in moederborden moet zoeken, maar bijvoorbeeld in aansluitingen als USB, HDMI, UTP en je poweradapter van je laptop. Dingen die je wel vaker eruit trekt.
er staat in het artikel dat de technologie printsporen op elektronica kan repareren :p niet dat er draden of kabels mee kunnen gefixt worden :)
nou de koptelefoon aansluiting van je mp3speler is afgebroken, spuit er wat van dat zut in en voila :P
Flexprint kabels: ik heb er zo al een aantal opnieuw moeten bestellen. O.a. flexkabels van openklapbare videoschermpjes... Veel mechanische stress, en toch koperbanen.
Ik denk eerder dat deze techniek in laboratoriums gebruikt zou worden, waar peperdure elektronica staat. Want deze oplossing van organische membranen gevuld met nanobuisjes lijken mij nou niet echt goedkoop en zou het voor de consument eerder goedkoper te zijn om een nieuw moederbord te kopen, in tegenstelling tot hele kostbare dure onderzoekselektronica.
Er is anders recent weer groot onderhoud aan de Hubble telescoop geweest, die toch al een hele tijd meegaat nu, wie weet zou een deel van dat onderhoud niet nodig zijn met dit soort technieken.
Het onderhoud zou natuurlijk net zo hard nodig zijn... Alleen hadden ze nu dan geen nieuwe printplaten, maar injectie spuiten moeten meenemen.

Hmmm... Ik weet wel wat de makkelijkste en goedkoopste reparatie is....
Ik bedoelde eigenlijk meer dat het als een soort failsafe mechanisme reeds aan boord is. Dus dat je een klein robotje met de reeds aanwezige injectiespuit naar het beschadigde deel manouvreert :)

Een druppel van die rommel op een printplaat mikken lijkt me makkelijker dan een ruimtemissie op te starten om een printplaatje te vervangen...
Die kleine robotjes kunnen dus ook weer zelf kapot gaan en het zou de schaal van alle apparatuur wel ernstig vergroten. Daarnaast is het niet mogelijk de apparatuur in te bouwen voor detectie (hier worden er electron microscopen gebruikt, dat zijn geen kleine machines).
Ook wil je in microzwaartekracht geen rondzwevende druppels van electrisch geleidend materiaal hebben.

En de Hubble reparaties zin voornamelijk uitgevoerde in de optische elementen, die gewoon in het geheel worden vervangen en zo gelijkertijd worden geupgrade naar de modernste technologie.

Dat wil niet zeggen dat er in de toekomst geen ruimtenanoreparatierobots zullen komen, maar voorlopig is het nog wel erg science-fiction.
klopt: als je wat de ruimte instuurt kan je er maar best voor zorgen dat het niét kapot gaat. En dat kan je doen mbhv redundantie, maar nog veel beter door geen overbodige zooi mee te sturen.
Du hubble bijvoorbeeld is technisch écht niet zo veel meer dan een hoopje zonnepanelen, wat optica en wat tranmissietechnologie om de beelden op aarde te krijgen in elkaar gelast zoals grootvaders schrijnwerk maken: beter te sterk dan te zwak. Geen fancy monitoringsystemen, geen onboard beeldbewerking, geen nano-robots of andere zelfreparerende systemen en geen "nieuwe" technologie overall... simpelweg omdat wat er niet is, niet stuk kan gaan!
Je moet juist kijken naar markten waar geld geen rol speelt als het om betrouwbaarheid gaat. Dus ruimtetechnologie of medische implantaten. Ruimtereparaties zijn te duur en je wilt zo min mogelijk in mensen snijden.
Ik vraag me af of dit snel in een ruimtevaartuig zal komen. Dat duurt wel effe zelfs al zou dit spul nu al direk inzetbaar zijn. Kijk maar eens wat er voor een computer zit in een space-shuttle
Dat voorbeeld van die space-shuttle heeft echt niets te maken met de snelheid waarbij techniek in de ruimtevaart gebruikt wordt. In tegendeel: ruimtevaart is voor heel wat technologie één van de eerste toepassingensdomeinen.

De huidige space-shuttle gaat immers binnenkort op pensioen (in 2010), dus is het wel logisch dat niet meer geïnvesteerd wordt in serieuze upgrades van de huidige shuttles.

Het zou best wel een mooie techniek zijn om in het Orion project te steken (de "opvolger" van de shuttle). Zeker omdat op termijn dit soort ruimtetuig richting de maan/mars zal gezonden worden. Dan is het wel mooi als eventuele kleine defecten op printplaten automatisch hersteld worden.
Ik weet het niet. Het is commercieel niet echt interessant. Als iets kapot gaat, koop je nu een nieuwe. Daar verdienen ze weer aan.

De consumentenmarkt wordt gedreven door vernieuwing, doordat mensen steeds nieuwere dingen aankopen. Als iets kapot gaat, dan koop je een nieuwere versie. En daardoor blijft de prijs ook relatief laag.

In de ruimte is dat allemaal wat moeilijker... :)
De vraag is eerder: hoe schadelijk zijn die dingen uiteindelijk voor het menselijk lichaam.
Asbest was ook een leuk product op het begin door zijn eigenschappen. Tot men erachter kwam hoe schadelijk het was voor het menselijk lichaam :/
Voornamelijk nanobuisjes van langer dan 20 micrometer zouden schadelijke gevolgen kunnen hebben, maar er moet nog meer onderzoek naar gedaan worden voordat men het 'zeker' weet: http://www.kennislink.nl/publicaties/nanobuisjes-en-kanker

Met andere woorden: dat wordt wachten op praktijkervaring!

* Stukfruit meldt zich alvast af, al vindt hij het wel een wonderlijke uitvinding..
Wachten op praktijk ervaring?
Je wilt toch niet op doelen dat we die dingen maar gewoon moeten gebruiken en dan kijken of het fout gaat?
Het is wat simplistisch gesteld, maar ik vrees dat het daar deels wel op zal uitlopen ja...
Het gevaar van nano-buisjes is te vergelijken me ASBEST, omdat de structuur hetzelfde is ...
Buisjes van 20 micrometer noem ik geen nanobuisjes meer maar eerder microbuisjes.
wel, nanotubes van 14nm zijn kankerverwekkend, kleinere nanotubes niet meer en grotere raken de cellen niet in. Zoiets dacht ik, maar als het gebruikt wordt in elektronica zal het absoluut onschadelijk zijn :)
Die vloeistof, waar de nanobuisjes-capsules in zitten, kan dat niet schadelijk zijn voor bepaalde elektronica en wat als je rest buisjes hebt, zouden die dan ook geen kortsluiten kunnen veroorzaken.

[Reactie gewijzigd door kwinvdv op 12 september 2009 15:55]

Ze zijn zo klein dat ze geen kortsluiting kunnen veroorzaken tenzij er een veel te veel aanwezig is. Daar voor is de te overbruggen afstand van verschillende geleiders dan weer te groot indien het een goed ontwerp is.
Zou deze methode, (Onder een spanning van 50V tot -50V bleken de nanobuizen naar de elektrodes te migreren) ook niet geschikt zijn om de swt van mwt te scheiden. Ik heb begrepen dat dit scheiden nog een uitdaging is.
Een printspoor breuk, lijkt me als ik het lees nog een aardige afstand om te overbruggen.
Ik vraag me trouwens af of dit ook in staat is ESD schade te repareren.
Dus als ze electronica in capsules of iets dergelijks maken kunnen ze deze techniek meeleveren vóórdat er iets kapot is.
Zoniet moet men de electronica altijd "laten behandelen" na het feit.

Klinkt heel interessant voor bedrijven/unieke electronica zoals iemand aanhaalde, Hubble.

Space exploration, dan kunnen we eindelijk iets wegsturen wat 10 000 jaar kan blijven werken, ok das nog niets wat tegen huidige snelheden ver zal geraken maar toch.
moet dan zo'n beetje je gehele moederbord (waar die dan ook inzit) voorzien zijn van die tubes? want hoe ver kunnen ze zichzelf transporteren?
Meters, een klein stipje op de linker hoek is genoeg. Gaat er iets fout, dan vliegen ze daar vanzelf naartoe! :)
Ik denk dat deze technologie voor interessant is voor Processors, RAM,SRAM, SSD en DRAM modules. Vooral voor de RAM en SSD modules kan het zeer intressant zijn om de levensduur van deze modules te verlengen, dus je fotos en data kan hier door langer bewaard gaan worden.

Ik zie ook een leuke toepassingen in processors, omdat deze meestal iest kostbaarder is om te produceren. Meestal zijn ze ook complexer van opbouw. Dit kan een ideaale toepassing worden worden voor processors. De processors hebben meestal te maken met piek belastingen, hier door kunnen er meer fouten en defecten kunnen onstaan, door deze methode kan het mogelijk worden dat processors uit zich zelf een reparatie kunnen doen. Dit is en lijkt me een zeer veel belovende techniek. Ik verwacht dat door deze vinding er ook nog wel eens een versnellde ontwikkeling kan gaan betekenen voor medische toepassingen, vooral omdat tegenvoordig veel medicijnen ook op basis van nano techniek ontwikkeld wordt.
ideale toepassing voor processors?? Hoe lang gaat de gemiddelde processor nu mee? Je zal vast blij zijn dat je intel i7 nog werkt over 30 jaar :)
Prachtige ontwikkeling imho :) Het zal voorlopig niet beschikbaar zijn voor de consument, maar zodra dat wel gebeurt zal de levensduur van je spulletjes een stuk langer worden.
Denk aan mobieltjes... Die staan bloot aan enorm misbruik. (broekzakken, er op zitten, vallen, vochtschade, etc etc) Als die zichzelf intern kunnen repareren zou dat prachtig zijn.
Sommige mensen doen serieus maar een paar maand met een telefoon...

Doet me trouwens wel denken... Deze technologie lijkt in theorie ook erg op de techniek in anti-lek fiets binnenbanden. Daar zitten ook miniscule capsules in die bij een barst/scheurtje/gaatje open breken, een substantie vrij laten en daarmee het gat dichten.
De microcapsules bevatten de nanobuizen *in* een organische oplossing :)

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True