Ik voel en deel je frustratie. Ik snap niet hoe mensen zo kunnen werken. Onderweg snel even iets opzoeken gaat nog wel, maar meer dan een paar regels tekst schrijven is ellende. Ik denk wel eens dat velen het prima vinden.
Blijkbaar. Als ik bijvoorbeeld mijn schoonmoeder iets zie opzoeken in de app van Bol.com...
"Oh, even kijken..."
"Wacht..."
"Uh, waar is het nou?"
*swipe, swipe*
"Oh, hier... nee, wacht... oh, chips, ik snap het niet"
En dat gaat maar door en door.
En dan ik: Ik ga naar Bol.com (of Tweakers, of Coolblue, whatever), zoek de categorie op met de artikels die ik wil hebben, stel de filter in, maak een shortlist van 3-4 artikels, zet die naast elkaar om te vergelijken, en ik bestel degene die er het beste uitkomt. Als het geen supergrote aankoop is dan ben ik binnen 15 minuten klaar en weet ik precies waar ik mee bezig ben en heb overzicht over alles.
Zo gaat het ook met andere apps; de mensen die bezig zijn op hun telefoon zitten altijd te rotzooien zonder overzicht.
Ik snap dat mensen een hekel aan computers en telefoons hebben en eigenlijk niet snappen hoe ze werken, waar hun data staat, wat apps wel en niet kunnen doen. Met al mijn kennis en ervaring heb ik er nog moeite mee en vind ik het frustrerende apparaten
Ik heb ooit een Samsung-telefoon voor mijn vader geïnstalleerd. Die bevat de Google Cloud, de Samsung Cloud, en soms ook nog Dropbox als sponsor. Als je een foto maakt krijg je 3 popups in welke cloud je die wil opslaan. Als je Word gebruikt op je telefoon of tablet, krijg je ook de Microsoft Cloud nog erbij, en dan heb je dus 4 locaties voor je foto's. Een document dat je met Word maakt staat in de MS Cloud, en eentje dat je met Google Docs maakt staat bij Google. Niemand weet wat waar staat, en niemand heeft overzicht.
Op de PC kan dat tegenwoordig net zo erg zijn, maar gelukkig gebruik ik al eeuwig Linux voor mijn 'echte' werk en Windows om te gamen... maar sinds 2019 gebruik ik zelfs Linux om te gamen.
met een userinterface die meer voelt als een hufter-proof openbaar toilet dan als chirurgisch gereedschap. Ze gebruiken voelt als een voortdurende belediging en vernedering. Ik sta sterk genoeg in mijn schoenen om te begrijpen wat er aan de hand is en dat niet als persoonlijk falen te zien. Een hoop anderen zijn zo ongeveer getraumatiseerd omdat ze voortdurend het gevoel hebben dat ze te kort schieten en geen controle hebben over hun (digitale ) omgeving.
De situatie is te ingewikkeld. Heb je al eens een 60+-er zien worstelen met 2FA? Dat is dramatisch. Ten eerste kunnen ze hun wachtwoorden niet uit elkaar houden. "Is dat niet gewoon het wachtwoord van de computer?" Er is geen concept dat je een wachtwoord hebt voor de computer, voor Wifi, voor e-mail, en voor elke account overal. Ze schrijven die wachtwoorden op losse papiertjes die dan kwijt raken, en als er 2FA bij komt kijken, of iets als de DigiD-app, dan is het helemaal voorbij.
En het is niet alleen de boomer-generatie die hier problemen mee heeft; ook veel jongere mensen (zoals mijn zus, 2 jaar jonger dan ik) heeft met dit soort dingen gigantische problemen. Haar dochter (15) snapt er ook geen donder van. Beiden maken gewoon bij een nieuwe telefoon een nieuwe account en dan zijn ze alles kwijt; de inloggegevens van de vorige account kan niemand zich meer herinneren want die zijn nooit ergens vastgelegd.
Digitalisering heeft sommige dingen makkelijker gemaakt, zoals aan bepaalde spullen komen via het internet, maar veel dingen in het dagelijks leven zijn in mijn ogen enorm ingewikkeld geworden. Omdat iedereen zijn computerwerk met zijn telefoon doet, en alles online gaat tegenwoordig, is je telefoon misschien wel je belangrijkste apparaat in je leven... terwijl bijna niemand begrijpt HOE het werkt, en het qua bediening en overzicht volledig RUK is.
Vroeger was het nog zo slecht niet dat je je computerzaken gewoon deed op de computer die in de hoek van de kamer stond, want dan kon je een beperkt aantal dingen doen op een beperkt aantal manieren die je daadwerkelijk aan kon leren, en als je voor de rest geen computerenthousiasteling was, dan had je het apparaat verder niet nodig. Als je nu je telefoon onderweg verliest (of hij wordt gestolen) dan ben je gehandicapt.
Discussies of iOS of Android gebruikersvriendelijker is vind ik ook maar vreemd. Het voelt allemaal een beetje als een cult vol echte gelovers die altijd op zoek zijn naar het volgende niveau van verlichting en vrijheid, maar ondertussen alle vrijheid en inzicht kwijt raken maar het zelf niet zien omdat hun hele omgeving hetzelfde doet (en ondertussen worden de leiders stinkrijk).
Ik ben overgestapt van Android naar de iPhone vanwege véél langere ondersteuning. Er is heel weinig verschil eerlijk gezegd. Beide systemen zijn zwaar naar elkaar toe gegroeid. Tevens heb ik ook ervaring met Windows (sinds versie 3.1, maar ik heb 9.x overgeslagen), Linux, en MacOS. Thuis gebruik ik Debian/KDE, op het werk Windows (kan niet anders) en mijn laptop is een Mac, omdat ik die de beste bouwkwaliteit vind hebben en ik thuis geen Windows meer wil gebruiken maar WEL iets moet hebben dat niet Linux is. En weet je wat? Met een beetje prutsen op die drie systemen, en allemaal voorzien van een MX Master 3 of 4, werken ze voor 90% hetzelfde. Omdat ik alleen open-source apps draai waar mogelijk heb ik overal dezelfde programma's en het maakt bijna niet meer uit welk OS eronder zit.
Los daarvan: het tijdperk van "Een PC in elke huiskamer" is duidelijk voorbij, en de massa zit vast aan een of ander superklein 6.1 inch apparaat om hun computerwerk mee te doen. Niet omdat het moet, maar omdat ze zelf ervoor kiezen. Het moment dat ik mijn dekstopcomputer opgeef komt pas wanneer ik er dood bij neerval, en ik ga nog niet MISSCHIEN dingen in de cloud doen (ook geen AI). Ik weiger het om mezelf afhankelijk te maken van diensten.