Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 124 reacties
Submitter: RatedR

SpaceX heeft bij de Amerikaanse toezichthouder FCC een aanvraag ingediend om 800 satellieten te mogen lanceren voor het opzetten van een satellietnetwerk. Uiteindelijk moet dat wereldwijde netwerk voor breedbandinternet uit 4425 satellieten bestaan.

Volgens de aanvraag zal het satellietnetwerk in eerste instantie snelle internettoegang naar de VS, Puerto Rico en de Maagdeneilanden brengen. Het ruimtevaartbedrijf van Elon Musk wil daartoe 800 satellieten in een baan om de aarde brengen, op een relatief korte afstand van de aarde tussen 1150 en 1325 kilometer. Die korte afstand moet snel satellietinternet mogelijk maken, dat kan concurreren met glasvezelnetwerken op het land.

Het is niet bekend wanneer SpaceX wil beginnen met het lanceren van het satellietnetwerk. Het technische document laat wel zien dat het netwerk uiteindelijk uit 4425 satellieten moet bestaan. Op dit moment zijn er ruim 1400 actieve satellieten in een baan om de aarde. Ook zijn er duizenden inactieve satellieten die niet meer werken. Het netwerk van SpaceX zou het aantal satellieten dat rond de aarde vliegt nog eens verveelvoudigen. De satellieten hebben afmetingen van 4x1,8x1,2 meter, exclusief zonnepanelen. Ieder exemplaar weegt 386kg en volgens SpaceX hebben de satellieten een levensduur van vijf tot zeven jaar.

Naast het lanceren van duizenden satellieten, wil SpaceX grondstations bouwen om het wereldwijde netwerk mogelijk te maken. Elon Musk maakte zijn plannen voor het satellietnetwerk begin 2015 bekend. De ceo schatte destijds in dat het project op zijn minst tien miljard dollar gaat kosten. Na de bekendmaking van die plannen investeerde onder andere Google flink in het ruimtevaartbedrijf.

Bij de aankondiging van het project zei Musk dat het voornaamste doel van het satellietnetwerk is om mensen die nu nog geen internet te hebben, te voorzien van een breedbandverbinding. Uiteindelijk wil Musk ook Mars van internet voorzien met satellieten, als daar een kolonie gevestigd is.

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (124)

4425 satellieten met een levensduur van maximaal 7 jaar?
Als je er per dag , vanaf nu, gemiddeld 1,7 de lucht in schiet, heb je over 7 jaar je 4425 satellieten hangen en kunnen de eerste alweer vervangen worden. Kortom, je blijft er dan gemiddeld 1,7 satellieten per dag lanceren voor de levensduur van dat netwerk.. Ben benieuwd hoe ze dat gaan doen. Meerdere satellieten per lancering of zo?
Meerdere satellieten per lancering is gebruikelijk hoor.
Hoeveel gaan ze er dan in een raket krijgen? 4? 8?
Dat is nog steeds 1 lancering in rond de 4 dagen. Da's een enorm aantal.
Als het een soort cubesats zijn dan kan je er wel 100 meenemen op 1 lancering.
De satellieten hebben afmetingen van 4x1,8x1,2 meter, exclusief zonnepanelen. Ieder exemplaar weegt 386kg
Niet echt een cubesat, wel?
Ik weet er weinig van maar het lijken me nogal grote satellieten. Misschien zijn dit de eerste en willen ze later (veel) kleiner maken?
Dit zijn redelijk kleine satellieten dus het lijkt me dat ze een behoorlijk aantal tegelijk kunnen lanceren.
Waarschijnlijk meerdere lanceerinstallaties? Desalniettemin blijft het een aanzienlijke hoeveelheid.
Doet me denken aan Wall-E :)
Ik wil je graag verwijzen naar de reddit thread hierover:
https://www.reddit.com/r/...ir_massive_constellation/

Deze mensen houden van speculaas... ehh speculeren.
Het is al een puinzooi rondom de aarde vanwege oude meuk. Zou het niet wat zijn om eerst die zooi op te ruimen en daarna pas nieuwe de ruimte in te schieten?
Each satellite in the SpaceX System is designed for a useful lifetime of five to seven years. SpaceX intends to dispose of satellites through atmospheric reentry at end of life.
(zie pagina 53 van het technisch document).
Ze zouden zichzelf dus moeten opruimen, maar dat is zolang deze er ook rondzweven inderdaad constant 4000 satellieten meer in de atmosfeer.

[Reactie gewijzigd door Matthijss22 op 17 november 2016 08:35]

Is het niet dat op deze hoogte die satelieten vanzelf weer naar beneden vallen door de aantrekkingskracht van de aarde?
Opruimen wordt dan wel heel wijd begrip. De rommel valt immmers dan in kleine stukje op de grond (welke dan onmogelijk zijn om op te ruimen).
Is het niet dat op deze hoogte die satelieten vanzelf weer naar beneden vallen door de aantrekkingskracht van de aarde?
Dat is niet het geval, een satelliet moet tijdens zijn missie op een vaste hoogte rond de aarde kunnen vliegen[EDIT: Zoals Niosus zegt: op zo'n hoogte is dit ruimschoots zonder hulp mogelijk]. Volgens paragraaf 4.6.1 van de NASA Technical Standard 8719.14A is de efficientste manier voor de zogeheten "postmission disposal"(opruimen na afloop van de missie) onder een hoogte van 1400km door middel van "natural reentry":
In general, the most energy-efficient means for disposal of space structures in orbits below 1400 km is via maneuver to an orbit from which natural decay will occur within 25 years of EOM and 30 years from launch.
Zoals gequote houdt dit dus in dat er naar een andere baan rond de aarde wordt bijgestuurd zodat de satelliet binnen 25 jaar na het eind van de missie vanzelf naar beneden wordt getrokken. Er moet dus wel degelijk van baan worden veranderd.

Wat betreft de hoeveelheid puin dat het oppervlak van de aarde bereikt: Afhankelijk van het materiaal waar de satelliet van gemaakt is komt 10 tot 40% van het puin op de aarde terecht, de rest zal verbranden in de atmosfeer.

[Reactie gewijzigd door Matthijss22 op 17 november 2016 19:15]

Satellieten in een baan om de aarde onder de 1400km vallen dus (zoals je zelf quote) vanzelf terug naar de aarde.
Elke satelliet moet zichzelf (onder de 1400km) dus constant versnellen om in z'n baan te blijven.
Het ISS doet dit ook continue. ( heeft een baan van 400km)
Zouden ze dit niet doen, dan verbrand het ISS dus binnen 30 jaar.

Aangezien Spacex uitgaat van een baan tussen de 1150 en 1325km valt de satelliet na die 7 jaar vanzelf binnen 30 -7=23 jaar terug op de aarde.

Het grote probleem met ruimtepuin zit hem bij de Geostationaire banen op 36000km. Daar worden oude satellieten naar een nog hogere graveyard-baan gestuurd.
Kleine correctie: Het is niet continu versnellen, maar af en toe worden er correcties doorgevoerd. Dat is hier duidelijk te zien voor het ISS.

Er zit ook een fout in de berekening voor de tijd waarin iets terug valt. Het ISS zou terugvallen in maximum een paar jaar als ze niet die boosts zouden doen om de zoveel maand. 30 jaar in zo'n lage baan (~300km) is gewoon niet realistisch. Kijk maar naar het grafiekje.

De quote spreekt over een manoeuvre waardoor het maximum 25-30 jaar duurt om terug te vallen, niet dat dit vanzelf gebeurt. Als we even kijken naar een NASA FAQ dan vinden we deze quote:
The higher the altitude, the longer the orbital debris will typically remain in Earth orbit. Debris left in orbits below 370 miles (600 km) normally fall back to Earth within several years. At altitudes of 500 miles (800 km), the time for orbital decay is often measured in decades. Above 620 miles (1,000 km), orbital debris normally will continue circling Earth for a century or more.
Hieruit valt te zien dat de tijd om terug te vallen ruwweg exponentieel stijgt met de afstand (200 km hoger ~= 10x langer). Voor een baan op 1400km kijken we dus naar gemakkelijk duizenden tot tienduizenden jaren voor ze vanzelf terugvallen. Actief de-orbiten voor satellieten in dit soort banen is dus een absolute must.

[Reactie gewijzigd door Niosus op 17 november 2016 15:20]

Thanks voor de verduidelijking!
Ik bedoelde eigenlijk ook de correcties af en toe, maar zo is het wel duidelijker. Mir had ook zo'n mooie grafiek geloof ik.

Duizenden jaren in orbit wordt wel een probleem ja. Hopelijk verzinnen ze iets zodat het de-orbiten altijd lukt, ook als de satelliet het niet meer doet.
Ach over een paar 100 jaar sturen we gewoon schepen naar boven met tractor-beams die de boel opruimen :Y)
Zie ook de hoogte van het ISS op Heavens Above.

En zie hier in een filmpje hoe een ISS reboost in zijn werk gaat.

Het is natuurlijk ook vrij logisch, op 200 km zijn nog veel meer moleculen (zuurstof, stikstof, waterstof, etc) aanwezig, dan op 1000 km hoogte. Op 200 km is dus veel meer weerstand dan op 1000 km hoogte. E.e.a. is ook afhankelijk van de activiteit van de zon en de invloed daarvan op de atmosfeer (zoals ook te zien aan de variaties in het grafiekje).

[Reactie gewijzigd door GlobalHawk op 17 november 2016 15:50]

"Is het niet dat op deze hoogte die satelieten vanzelf weer naar beneden vallen door de aantrekkingskracht van de aarde?"

Dat ligt aan de snelheid van de satelliet.
Toen China dat een tijdje terug deed, door een van hun oude satellieten uit de ruimte te schieten, werd dat niet zo op prijs gesteld... (ik zie tot mijn verbijstering dat dat alweer tien jaar geleden is: https://en.wikipedia.org/...ti-satellite_missile_test)
Toen China dat een tijdje terug deed, door een van hun oude satellieten uit de ruimte te schieten, werd dat niet zo op prijs gesteld...
Ik denk dat de reacties zo negatief waren omdat China dit niet vooraf communiceerde en omdat het ook potentieel als wapen tegen satellieten van anderen kan worden gebruikt. Andere landen werden daar wat nerveus van.

Daarnaast blijft het afval nog jarenlang in de ruimte rondzweven. In plaats van een enkel object heb je plots heel veel kleine objecten met veel kinetische energie over een grotere ruimte. Dat vindt men daarboven niet zo prettig, omdat een botsing met een klein object met zoveel energie net zo fataal is als een groot object. Effectief heeft China daarmee het afvalprobleem erger gemaakt, niet minder.

Opruimen van oud puin kan alleen met een investering die zo groot is dat landen daarvoor samen moeten werken. Door de wereldwijde polarisatie zie ik dat niet snel gebeuren. Wel zouden nu afspraken gemaakt kunnen worden om nieuw puin te voorkomen.

[Reactie gewijzigd door The Zep Man op 17 november 2016 08:35]

Daar zijn al afspraken rond, ik dacht dat dit de reden was waarom nieuwe "einde" missies steeds gecrashed worden. (zo ook op mars en de komeet die ESA onlangs bezocht)
Nee. Het kapotschieten is totaal het omgekeerde als het laten neerstorten en laten opbranden in de atmosfeer van de satelliet. Als je hem kapot schiet, zoals bij die missile test, dan blijven er 1000en stukken schroot achter in de baan van de satelliet die daar altijd blijven en bijna onmogelijk op te ruimen zijn... Dat was het probleem..
Toen China dat een tijdje terug deed
Wat China deed was niet het opruimen van afval, maar een wapentest die één stuk ruimtepuin (groot, gemakkelijk te volgen, in een eenvoudig te voorspellen baan) opsplitste in talloze kleine stukjes ruimtepuin (die zijn klein (maar bijna net zo gevaarlijk!), onmogelijk te volgen, in nauwelijks te voorspellen banen die werkelijk alle kanten op gaan). Je kunt het enigszins vergelijken met een groot munitiedepot (geen ideale situatie, het zou beter zijn als het ontmanteld wordt, maar het probleem is te overzien) opblazen en daarmee een gigantisch gebied in een mijnenveld veranderen. Dat is geen oplossing, je maakt het probleem juist vele malen groter!
Zal mij niks verbazen dat over 5-10 jaar een soort van ruimte recycle station bestaat. Vooral handig dat je die metalen niet meer in LEO hoeft te bezorgen. Waarmee ze in dat station (vol-automatisch) weer verwerkt worden voor volgende projecten. Zie de Tesla Gigafactory, mega veel robots die 80+% van het werk doen.

Maargoed, wel een belangrijk punt, denk dat Elon hier wel over nagedacht heeft en rekening mee zal houden. Maar we zullen zien.
Zal mij niks verbazen dat over 5-10 jaar een soort van ruimte recycle station bestaat. Vooral handig dat je die metalen niet meer in LEO hoeft te bezorgen. Waarmee ze in dat station (vol-automatisch) weer verwerkt worden voor volgende projecten. Zie de Tesla Gigafactory, mega veel robots die 80+% van het werk doen.
Er is een project dat een soort wegenwacht satelliet ontwikkelt. Het idee is om een robot te maken die je naar een oude satelliet toestuurt om het ding bij te tanken en klein onderhoud te doen.

Ik zelf verwacht dat satellieten in de toekomst meer als GSM-masten worden. In plaats van dat iedereen overal z'n eigen masten zet is het goedkoper om je zender aan een bestaande mast te hangen. Zo'n satelliet zou dan voor zonnepanelen, accu's, zenders en een raketmotor moeten zorgen en de klanten kunnen zich richten op hun eigen apparaat of onderzoek. Ik weet alleen niet of het rendabel is, als die verschillende partners van te voren al afspraken kunnen maken dan kunnen ze zo'n satelliet kant en klaar naar boven sturen, dat is altijd goedkoper dan er apparatuur bij hangen.

[Reactie gewijzigd door CAPSLOCK2000 op 17 november 2016 10:32]

Zodra we echt een "ruimte generatie" worden kunnen we natuurlijk gewoon meerdere space-stations bouwen. Het ISS principe, maar dan wellicht een slag groter.

Deze space stations kunnen prima grote zendapparatuur aan boord hebben voor GPS, internet, of wat dan ook. Het station is groter, waardoor zenders ook groter kunnen worden. Hierdoor is er minder noodzaak om duizenden kleine satellieten te hebben.

Onderhoud verschuift dan van de vele kleine satellieten naar een paar grotere space stations. Waarbij in space stations gewoon mensen kunnen wonen / werken, en dus ook eenvoudig(er) onderhoud verricht kan worden.

Vele handen maken licht werk, maar andersom werkt dat net zo.
Het is al een puinzooi rondom de aarde vanwege oude meuk. Zou het niet wat zijn om eerst die zooi op te ruimen en daarna pas nieuwe de ruimte in te schieten?
Op zich is het wel beheersbaar als wij gezamenlijk afspreken dat meuk die nu de lucht in gaat de capaciteit heeft om zichzelf te vernietigen (e.v.t. via een timer). Dit kan door een koerswijziging waardoor het betreffende object verdampt in de atmosfeer.
Of iedere satelliet verplicht een kleine booster laten hebben waarmee dat ding richting zon gestuurd kan worden.
Veel mensen denken dat vliegen in de ruimte simpel weg vliegen van A naar B is. Zo werkt dat helaas (of misschien wel gelukkig) niet. Simpel gezegd gaat alles in cirkels (Door de aantrekkingskracht van in dit geval de aarde). Als je iets vanuit de baan rond de aarde naar de zon wilt schieten dien je de cirkel zo groot te maken dat hij precies door de zon gaat. Dat doe je door snelheid te maken en dat kost zoals @svennd zegt veel energie en precisie.
Er zal ongetwijfeld wel een redeneringsfout zijn, maar ik heb altijd begrepen dat er geen weerstand is in de ruimte.
Als je een golfbal met 10km/u richting de Zon zou gooien zou deze bal 10km/u blijven vliegen tot hij "gepakt" wordt door een aantrekkingskracht of ergens tegenaan vliegt.
Satellieten vliegen in een baan rond de aarde, door de snelheid die deze satellieten hebben behouden deze satellieten hun afstand tot de aarde, dus zo'n satelliet heeft maar een kleine versnelling nodig om uit zijn baan te komen en de uiteindelijk de zwaartekracht van de aarde te ontsnappen.
Als je het uitgangspunt kan berekenen waar de satelliet de zwaartekracht ontsnapt en dat zo kan berekenen dat de satelliet dan richting de zon schiet -en dat hoeft helemaal niet met hoge snelheid te wezen, want who cares of die satelliet pas over 400 jaar bij de zon is- ben je toch van het satelliet probleem af?
Het punt is dat het enorm veel energie kost om uit die baan om de aarde over te stappen in een baan om de zon, en dan vervolgens af te remmen om "in de zon" te landen (dat laatste is vrij cruciaal want anders blijf je in een baan om de zon en dan is het probleem nog niet opgelost).

De Delta-V die nodig is om in een baan om de aarde te komen is zo'n 9.4 km/s. De Delta-V om van die baan in een baan om de zon te komen is zo'n 29.8 km/s. Als je kijkt wat voor extra fuel er mee moet om die 9.4 km/s te halen bedenk dan eens wat er bij moet om meer dan 3x die energie nodig te hebben, plus elke kilo fuel extra is meer gewicht dus nog meer nodig.

Het feit dat je in een orbit om de aarde bent betekend niet dat er geen effect meer is van de zwaartekracht van de aarde. Dat zou ook niet goed zijn want dan kan het universum niet bestaan. De aarde draait haar rondje om de zon, omdat het wordt aangetrokken door de zwaartekracht van de zon. Als je en beetje "gas" geeft met een raket die in baan om de aarde is wordt de elipse gewoon iets groter. Dat gebeurt dus tot ongeveer 29.7 km/s (je hebt dan een enorme elips om de aarde). Geef je nog iets meer gas dan kom je op een punt dat je ver genoeg bij de aarde weg bent dat je zelf in een baan om de zon terecht komt.

Van planeet naar planeet binnen ons zonnestelsel (een Hohmann transfer) werkt eigenlijk door je Elipse te laten kruisen met de zwaartekracht van die planeet, waarna je afremt en daar een orbit om hebt.

(Als dit iets is wat je interesseert kan je eens op YouTube kijken naar Scott Manley, hij heeft Kerbal Space Program filmpjes waarin hij veel laat zien en uitlegt.)

[Reactie gewijzigd door Spectaculous op 17 november 2016 10:42]

Heel mooe uitleg. Eén klein foutje: Als je 3x zo snel gaat heb je 3^2=9x zoveel kinetische energie, niet "maar" 3x. En om te versnellen moet je eerst nog je eigen brandstof mee versnellen, waardoor de totale hoveelheid brandstof meer dan een factor 9 moet toenemen (daar zijn simpele formules voor, maar die weet ik niet van buiten).
Zelfs de maan, plakt nog aan de aarde in heel grote cirkels, steeds verder weg

jij hebt het trouwens over de geostationaire baan, er zijn maar enkele satellieten in deze baan, GPS vliegt half zo laag,
En ja, af en toe moeten we GPS een klein beetje omhoog duwen en bijsturen.
en dan gaat die weer verder in cirkels, omlaag.

met 10miljard kan je beter glasvezel leggen naar alles plaatsen van de wereld.

is na 5 jaar niet op, heeft niet continu raketwetenschappers nodig om op peil te houden, en zorgt dus ook voor jobs voor iedereen

Al die dure materialen gewoon de ruimte ingooien, we gaan er nog spijt van hebben.
Glasvezel, is Silicium, daar hebben we genoeg van.

[Reactie gewijzigd door g4wx3 op 17 november 2016 10:52]

met 10miljard kan je beter glasvezel leggen naar alles plaatsen van de wereld.
Het vervelende is dat glasvezel door de grond moet (of op masten die aan de grond verankerd zitten) en dat dus ook betekent dat je over het grondgebied van andere landen moet graven. Dat gaat politiek niet altijd even handig, ook niet als je dat met nobele doeleinden doet zoals iedereen van internet voorzien via 'jouw' glasvezel-netwerk.

Met satellieten heb je daar geen last van, vanwege een internationaal verdrag is de ruimte niemandsland van iedereen, dus je mag zonder problemen een satelliet lanceren die een dekking heeft boven een ander land.
Dat zou enorm grote boosters vereisen, logischer is gewoon even afremmen en terug de atmosfeer insturen.
Of iedere satelliet verplicht een kleine booster laten hebben waarmee dat ding richting zon gestuurd kan worden.
De andere reacties leggen al uit dat iets "in de zon gooien" een verschrikkelijk onhandige oplossing is. Maar je hebt wel enigszins een punt.

Het idee is echter niet een extra booster (eigenlijk alle satellieten hebben immers al een booster), maar het reserveren van het laatste beetje stuwstof. En het doel is niet de zon, maar de dampkring (hoe lager je zit, hoe meer wrijving, hoe eerder je orbit een re-entry wordt) waar ze op kunnen branden. Dat is een net zo effectieve manier om de rotzooi op te ruimen.

Helaas is een ander mogelijk gebruik van dat laatste restje stuwstof het nog net wat langer in gebruik houden van je satelliet, daarom hadden eigenaren er geen zin in. Als we echter op de lange termijn door willen gaan met satellieten en ruimtevaart (spoiler alert: ja, dat willen we!), dan hebben we erg weinig andere opties.
Misschien dat het gezamenlijk kan en dan een opruimronde doen, heel groot spinnenweb tussen motoren die rond de aarde vliegen en alle satellieten in het net opvangen en dan richting zon sturen. Dat spinnenweb kan gemaakt worden van grafeen draad.
Nee joh. Vroeger ruimde je toch ook je kamer pas op toen je er bijna niet meer kon lopen?
Je moet gewoon een paar plekken gebruiken voor rommel waar je op kunt staan. Dan kun je via die plekken je pc en je bed bereiken.
Vroeger? Genoeg mensen hebben er nu nog steeds last van.
Wachten met vooruitgang is natuurlijk geen optie en niemand wil echt investeren in een opruimactie. Zolang het nog economisch en verantwoord is (en blijft) om satellieten omhoog te sturen is opruimen ook niet echt nodig. Opruimen gaat voor een groot deel vanzelf, maar het kost tijd.

Nieuwe satellieten moeten zich tegenwoordig uit hun baan verwijderen als ze end of life gaan.

[Reactie gewijzigd door AJediIAm op 17 november 2016 08:24]

Satellieten in 'moeilijke banen' worden 'opgeruimd' door ze in een graveyard orbit te zetten. Dan zitten ze niemand meer in de weg. Deze satellieten zitten in een LEO en vallen na verloop van tijd vanzelf terug in de dampkring, waar ze zullen verbranden.
Volgens mij zijn er al de nodige plannen hiervoor opgezet, maar is het nog zoeken naar eentje die praktisch en betaalbaar is.

Zelf zou ik graag het voorstel van een groep Japanse astronomen in werking willen zien dat in een artikel van WIRED wordt genoemd (bron: WIRED). In hun plan wordt de ISS voorzien van een laserkanon om al het afval te verbranden.

In het artikel staan ook andere initiatieven zoals project 'Stardust' waar de EU achter staat en ook lasers willen gebruiken. Ook is er een plan om ruimtepuin via electriciteit af te remmen.

Ik denk dat er nu nog weinig van de grond komt omdat niemand de verantwoordelijkheid voor het afval op zich neemt. Zolang het de ruimtevaart niet heel veel hindert, bekommert niemand zich er om helaas.
tsja dat gaat bijna niet met rommel die met minimaal 200km per uur rond de aarde zweeft
Dat gaat prima, alleen de kosten wegen bij lange na niet op tegen de baten, dus niemand doet het.
Je kan ze terug de dampkring in sturen. Door de wrijving met gassen uit de atmosfeer worden die dingen zo warm dat ze (grotendeels) opbranden.

Dit hebben de russen ook met ruimtestation MIR gedaan en die was nog wel wat groter dan een satelliet.
Of je probeert het 'op te vangen' en her te gebruiken in de ruimte zelf (vereist natuurlijk wel dat we eerst een nieuw 'station' in de ruimte plaatsen)..
Tot je opeens een stuk plutonium op je dak krijgt...
In satellieten zit geen plutonium, dat zit alleen in ruimtesondes die nooit meer terug komen.
tenzij ze bij de start ontploffen natuurlijk
Die snelheden liggen wel een stuk hoger vrees ik:

Orbital speed
Op dit moment zijn ze bij de ESA bezig met het voorbereiden van een opruim missie om al die oude zooi te verwijderen.
Ja inderdaad, daarnaast ook erg benieuwd over de mileu impact van de straling.
IDD,, volgens SpaceX hebben de satellieten een levensduur van vijf tot zeven jaar. En wie ruimt de rotzooi dan weer op
Eerste schroot is inmiddels ook al geland op mars
Als het kleine sattelieten zijn kunnen ze waarschijnlijk opbranden in de atmosfeer.. Dus dat zal beter zijn dan die grote lompe dingen die afbreken en blijven rondzwerven.
Misschien kunnen ze zelfs wel de satellieten laten botsen met puin om het op te ruimen!
Oké...is dat niet wat absurd veel ? Op dit moment hebben we allerlei redelijk werelddekkende netwerken (GPS, maar ook satelliet telefoon en internet alreeds, breedband tv etc) die met véééééél minder nodes de dekking realiseren. Waarom precies moeten er duizenden ipv een paar honderd satellieten worden gelaunched voor een internet netwerk voor 3 (!!!!) landen, of eigenlijk één want het is allemaal VS... 8)7
Bandbreedte. Al eens een satelliet internetverbinding gebruikt? Hoogstens enkele Mbit verkrijgbaar vandaag de dag als particulier. En als je ze lager laat vliegen om de latency te verlagen heb je een veel kleiner dekkingsgebied.
Bandbreedte heeft meer met de frequentie dan met de hoogte te maken. Ku and Ka band zijn relatief gezien behoorlijk snel alleen voor particulieren compleet onbetaalbaar.
Laten we het dan zo zeggen: Bandbreedte + zendvermogen.

Om een fatsoenlijke bandbreedte te halen naar een satelliet op 1100km afstand zal aardig wat zendvermogen nodig zijn. Wil je met 24 satellieten de hele wereld dekken (zoals GPS doet), zul je nooit een satelliet recht boven je hebben, maar geregeld genoegen moeten nemen met 2 à 3 satellieten ergens rond de horizon. Waardoor de afstand (dus latency) veel groter wordt, en het benodigde zendvermogen evenzo, temeer omdat je in een schuine lijn véél meer atmosfeer tussen jou en de satelliet hebt.
Signaal ontvangen gaat nog wel, maar terugzenden met een handheld device kun je wel schudden naar zo'n netwerk.

De huidige telecommunicatienetwerken heb je in 2 smaakjes:
1) laagvliegend netwerk van satellieten (irridium): zeer lage bandbreedte, goede latency, geschikt voor bellen
2) geostationaire satellieten (inmarsat): hoge bandbreedte, geschikt voor bijv. TV-streams, schotelantenne benodigd.
Wil je een hoge bandbreedte combineren met lage latency, dan zit er niets anders op dan gewoon héél véél satellieten te lanceren.
Dat is niet helemaal waar. In Duitsland en Frankrijk is het een serieus alternatief om uberhaupt breedband internet thuis te hebben.
Download van 22MBit, upload van 6. Er zit wel een gezellige datalimiet op. Je betaalt dan ongeveer EUR 60 in de maand, dan heb je nog een beetje redelijke datalimiet.

Nee het is niet ideaal, maar zeker wel betaalbaar en soms je enige mogelijkheid om breedband internet te hebben. De 800ms latency heb je dan maar voor lief te nemen.
Niet alleen als particulier. Die Inmarsatverbindingen die in vliegtuigen en schepen worden gebruikt zijn ook maar heel beperkt.
Je moet even de juiste aanbieder vinden, maar op zich is het best te doen als particulier als je geen andere opties hebt. Tooway KA-Sat heeft bv 22Mbps down en 6 Mbps up. Weliswaar met datalimiet (10, 25, 40, 100GB). De investering in de apparatuur is wel iets wat er vaak over heen komt, maar de abonnementsgelden zelf zijn prima te doen.

Het is een serieus alternatief als een bekabelde verbinding niet voldoende of haalbaar is. Latency en diensten die kijken naar je geografische locatie werken blijven jammer genoeg issues (afhankelijk van welke aanbieder ga je het internet op in de UK of elders in Europa ipv Nederland)
Het heeft te maken met de afstand van het aardoppervlak naar de satellieten. Satellieten in een geostationaire baan, +/- 36.000 km hoog blijven stationair boven één punt van het aardoppervlak staan (één baan rond de aarde duurt op die hoogte 24 uur, waardoor ze met de draaiing van de Aarde meedraaien) en zien ongeveer 1/3 van het aardoppervlak. Op die hoogte heb je dus 3 satellieten nodig om de hele Aarde te kunnen bereiken.
Een probleem is dat radiosignalen er ongeveer een tiende seconde over doen om de satellieten te bereiken (en ook weer een tiende seconde om terug te komen en eventueel een extra tiende wanneer het signaal naar een andere satelliet doorgestuurd moet worden), wat samen met de verwerkingstijd in de apparatuur een merkbare vertraging oplevert. Daarnaast heb je behoorlijk wat vermogen nodig en/ of een behoorlijk grote antenne om radiosignalen over die afstand te ontvangen.
Je wilt dus de afstand tussen satelliet en ontvanger zo klein mogelijk houden om de vertraging minimaal te houden en om het uitte zenden vermogen en de antenne zo klein mogelijk te houden. Bij dit systeem is dus gekozen voor een afstand van ongeveer 1000 km. Maar om dan altijd één of meerdere satellieten in zicht te hebben, heb je dus een paar duizend satellieten nodig voor een dekkend netwerk. Er zal wat 'overcapaciteit' zijn, zodat je in drukke gebieden meerdere satellieten heb die samen meer handsets/ terminals kunnen bedienen. Door de banen slim te kiezen kun je gebieden creëren waar meerdere banen zich kruizen en je daar meer satellieten tegelijk binnen bereik hebt dan boven rustige gebieden, bv. boven de Stille Oceaan.
5 tot 7 jaar is idd absurd kort. Na 7 jaar dus wederom 4000 stuks de ruimte invliegen. Wie rekent even uit hoeveel co2 uitstoot onze grote visionair en milieuvoorvechter de atmosfeer inpompt met al deze transport vluchten.
Inderdaad, plus 4425 x 386kg die "zichzelf vernietigen" door in de dampkring te verbranden.
Dat is 1708050kg aan afval in de lucht!

En dan nog eens de afval van de productie.
Ik las laatst dat voor een topmodel smartphone van enkele honderden grammen, enkele honderden kilos grondstoffen verwerkt moeten worden, hoeveel grondstoffen zullen er dan wel niet verwerkt moeten worden voor 1708050kg satelliet en hun transportmiddelen...

[Reactie gewijzigd door Knutselmaaster op 17 november 2016 08:51]

Dat klinkt veel, maar 1700 ton is niet echt veel, een binnenvaartschip neemt dat makkelijk mee, en vergeleken met wat er per dag aan grondstoffen wordt verkwanselt is het peanuts..
De Chelyabinsk meteoroïde had alleen al een massa van zo'n 13.000 ton.
inderdaad, klagen over de hoeveelheid afval hiervan is onzinnig. Er wordt dagelijks meer dan 100 miljoen ton CO2 uitgestoten om maar even iets te noemen.
'Ik las laatst dat voor een topmodel smartphone van enkele honderden grammen, enkele honderden kilos grondstoffen verwerkt moeten worden'

Artikel?
Thanks. Dat voor voedsel echt veel water gebruikt wordt wist ik, maar zoveel kilo grondstof voor de dunste en meest lichte telefoons is echt lijp.
Ik zou wel eens willen zien wat de grondstofkosten zijn om iedereen te voorzien van een koper- of glasvezelverbinding. dat zou nog een kunnen tegenvallen. Het is trouwens ook geen eenmalige kost en er is ook onderhoud aan.

Als de satellieten terug in de dampkring verbrand worden is er ook geen verlies aan grondstoffen. (energie is geen grondstof, die halen we in de toekomst altijd uit de zon toch? )


Ik denk dat het nog zal meevallen (als de energie voor de transmissie van data naar de satellieten niet te hoog is natuurlijk).

[Reactie gewijzigd door Baritee op 17 november 2016 11:54]

CO2? Ik geloof niet dat die raketten een dieselmotor hebben; die vliegen toch op waterstof en zuurstof? Het verbrandingsproduct is dan water en je kan ze fabriceren met electrolyse uit water via zonnepanelen.
CO2? Ik geloof niet dat die raketten een dieselmotor hebben; die vliegen toch op waterstof en zuurstof? Het verbrandingsproduct is dan water en je kan ze fabriceren met electrolyse uit water via zonnepanelen.
Dat ligt maar net aan de raket in kwestie. Er zijn genoeg raketten die op RP-1 vliegen, wat eigenlijk een variant is op kerosine (een neefje van diesel, dus). SpaceX wil gaan werken met een combinatie van vloeibaar methaan en LOX, dat blijft een koolwaterstof dus er komt bij een lancering wel CO2 vrij.

[Reactie gewijzigd door Stoney3K op 17 november 2016 13:35]

Elektrolyse is alleen belachelijk inefficiënt, ik gok dat de waterstof die als brandstof dient gemaakt word uit methaan (CH4) zoals ook de waterstof voor waterstofauto's. Het methaan wordt met een chemisch proces omgevormd tot H2 en, je raad het al, CO2. In principe kan je de CO2 afvangen, maar voorzover ik weet doet niemand dat.

Ergo: Waterstof verbrand erg schoon, maar het gebruik ervan is zeker niet co2-emissievrij
heeft hij bovendien de capaciteit om zoveel satellieten in orbit te brengen? 7 jaar zijn 2555 dagen, als je dan 4425 satellieten de ruimte in wil brengen komt neer op iets meer dan 1.7 satellieten per dag. nu snap ik dat ze er meerdere per launch de ruimte in kunnen sturen maar dan nog blijven het ontzettend veel lanceringen. zelfs met re-usable rockets.
Als je het document leest zie je daarin dat elke sat ongeveer 350 kilo weegt. Per vlucht met een Falcon 9 kunnen er grofweg maximaal (afmetingen daargelaten) 50 mee. Houd je rekening met de afmetingen zullen dat er in de praktijk ongeveer de helft zijn (25 per vlucht).

Het plan is om in 2019 te beginnen met lanceren. In eerste instantie zijn er minimaal 144 F9 en 22 FH lanceringen nodig (zie: https://www.reddit.com/r/...ir_massive_constellation/)

[Reactie gewijzigd door Poepel op 17 november 2016 08:52]

Als je puur naar de payload capaciteit kijkt en rekent met een massa per satelliet van 386 kg, dan kunnen er 59 stuks met de Falcon 9 mee (22,8t naar LEO), 140 stuks met de FH (54,4t naar LEO) en 777 stuks met de ITS launcher (300t reusable naar LEO 8)7 :D ).
In de praktijk zullen deze aantallen vermoedelijk minimaal 50-75% lager uitvallen, door afmetingslimieten van de fairing en extra structuren / separatie interfaces die nodig zijn om de satellieten binnen de fairing in te bouwen. Verder zullen deze satellieten een stukje hoger dan LEO geparkeerd worden, wat de payload capaciteit wat verder omlaag brengt.

[Reactie gewijzigd door GlobalHawk op 17 november 2016 09:40]

Neem aan dat ze die satellieten niet in bundel willen loslaten in de baan om de aarde. dus je kan ze echt maar 1 voor 1 loslaten. Denk niet dat ze in de baan om de aarde een koerscorrectie kunnen doen om zo naar de andere juiste baan te gaan om daar een aantal satellieten kunnen plaatsen.
Dat is geen probleem, zie bijv. deze ORBCOMM-2 lancering.
Vergeet ook niet dat de satellieten er gerust een aantal maanden over mogen doen om de juiste baan te bereiken, dus met relatief kleine impulsen (ionenmotor bijv.) kun je ze al in de gewenste baan krijgen.
Ah nice, en gelijk linkje erbij met onderbouwing en uitleg.

top :)
Indien ze de Falcon 9 gebruiken, dan ben ik het volledig met je eens. Die LOX-RP-1 zuiper wil ik niets van weten.

Indien ze met LOX-LH2 zouden werken kan de CO2 uitstoot nog wel meevallen, indien op een verantwoordelijke wijze geproduceerd.
Prima. Ruimt (haha) hij ze ook zelf weer op?
Tegenwoordig halen ze sattelieten vaak uit hun baan door met de laatste brandstof een kamikazekoers in te zetten. Mits hij natuurlijk nog werkt, anders werkt dat ook niet.
Kwestie van bijtijds de satelliet in een lagere baan om de aarde brengen, waarna ze na verloop van tijd vanzelf naar beneden vallen en verbranden in de dampkring. Het enige probleem is dat dit niet werkt als de satelliet voor z'n end of life stuk gaat. Dan blijft hij veel langer in de ruimte, maar uiteindelijk zal hij na een lange tijd (100+) jaar wel naar beneden vallen door allerlei invloeden.
Moet denken aan de film gravity. Zou dat niet echt kunnen gebeuren als er zoveel satellieten zijn? Ook een levenduur van 5 jaar vind ik weinig
Korte levensduur komt door de lage baan om de aarde. Die satelliet wil continue op aarde vallen en de baan moet dus regelmatig gecorrigeerd worden en dat vereist dan weer brandstof waar je maar een beperkte hoeveelheid van hebt.
Ik neem aan dat de satellieten in een lagere baan ook een hogere snelheid hebben? Waarschijnlijk zal dat aanzienlijke kosten met zich meebrengen voor de lancering gezien de raket dan ook een veel hogere snelheid moet bereiken.
Ik neem aan dat de satellieten in een lagere baan ook een hogere snelheid hebben

Nee, want in een stabiele cirkelvormige omloopbaan is de kinetische energie van een satelliet gelijk aan zijn potentiële energie.
Als de omloopbaan lager is, is de potentiële energie dat ook, de satelliet heeft immers minder ver om te vallen. Dat betekent dat de kinetische energie, en daarmee de snelheid, ook lager is.

Nou maakt het ook niet zoveel uit of de baan 170 km hoog is of bijvoorbeeld 100 km hoger. De snelheid van de satelliet is omgekeerd evenredig met de wortel van de straal van de baan. De afstand van het middelpunt tot aan het oppervlak van de aarde is ongeveer 6400 km; 100 km is daar 1.5% van, dus voor de snelheid van de satelliet scheelt die extra 100 km hoogte dus maar zo'n driekwart procent.

[Reactie gewijzigd door Brousant op 17 november 2016 10:43]

Ik neem aan dat de satellieten in een lagere baan ook een hogere snelheid hebben

Nee, want in een stabiele cirkelvormige omloopbaan is de kinetische energie van een satelliet gelijk aan zijn potentiële energie.
Als de omloopbaan lager is, is de potentiële energie dat ook, de satelliet heeft immers minder ver om te vallen. Dat betekent dat de kinetische energie, en daarmee de snelheid, ook lager is.

Nou maakt het ook niet zoveel uit of de baan 170 km hoog is of bijvoorbeeld 100 km hoger. De snelheid van de satelliet is omgekeerd evenredig met de wortel van de straal van de baan. De afstand van het middelpunt tot aan het oppervlak van de aarde is ongeveer 6400 km; 100 km is daar 1.5% van, dus voor de snelheid van de satelliet scheelt die extra 100 km hoogte dus maar zo'n driekwart procent.
Kijk hier even naar.
Snelheid in de ruimte
Geostationaire baan
Da zie je dat een Geostationaire sateliet minder dan de helft van de snelheid heeft dan een satelliet op 300km hoogte.

Dit heeft met de Middelpuntvliedende kracht in combinatie met de zwaartekracht te maken.
Deze moet in evenwicht zijn. Als deze niet overeenkomt met de zwaartekracht zal het object of in de ruimte vliegen of op de aarde storten.
Oké, dank. Maar het klopt toch niet (wat Matroosoft veronderstelde) dat je om in een lagere omloopbaan te komen méér brandstof nodig zou hebben dan in een hogere omloopbaan?
Ik denk dat je onderschat hoeveel ruimte er in de de ruimte is... (no pun intended)
De film treedt de wetten van Newton ook stevig met de voeten (ironisch genoeg)
Ook een levenduur van 5 jaar vind ik weinig
Dat zal te maken hebben van de kwaliteit van de onderdelen. Vijf jaar is een normale levensduur voor elektronica voor consumentenproducten (die massaal en goedkoop worden gemaakt).
Ruimtevaart is verschrikkelijk duur door een soort opwaartse spiraal. Een satelliet lanceren is erg duur. Dan wil je wel zeker zijn dat je satelliet langere tijd goed werkt, dus je gebruikt geen standaard componenten, maar speciale componenten van hoge kwaliteit. Die componenten zijn gemaakt van hoogwaardiger materialen, worden gemaakt in kleinere hoeveelheden en onder speciale, zeer schone omstandigheden. Dat maakt het allemaal nog weer veel duurder. Omdat die satelliet daardoor erg duur wordt, moet de economische levensduur langer worden. Dit heeft ook weer tot gevolg dat de componenten nog weer beter moeten zijn en dus duurder worden. Wanneer je de componenten lichter maakt, kun je óf een kleinere en dus goedkopere raket gebruiken voor de lancering of je kunt bij gelijk gewicht een grotere satelliet lanceren die meer mogelijkheden heeft. En die lichtere componenten zijn ook weer veel duurder.
Alle beïnvloedt elkaar en alles maakt de rest duurder. Maar wanneer je een satelliet 1000% duurder maakt, waar dan 1001% meer levensduur/ capaciteit tegenover staat, heb je toch 1% 'winst'.
Musk probeert die spiraal kort te sluiten. Hij heeft een betrekkelijk goedkope raket, waardoor het relatief goedkoop is om een vervangende satelliet te lanceren. Die satellieten hoeven dus niet zo perfect te zijn en lang mee te gaan, waardoor er normale componenten gebruikt kunnen worden (die alleen iets beter tegen straling beschermd moeten worden).
De geschatte kosten voor het project van 10 miljard dollar klinkt veel (is het natuurlijk ook), maar je hebt er maar 10 tot 20 traditionele communicatiesatellieten voor (inclusief lancering en beheer) die samen veel minder capaciteit hebben dan dit project.
Je zou verwachten dat je voor de kosten van 4400 satelieten inclusief lanceringen en grondstations en personeel aardig wat glasvezel kan laten trekken. Waarom is er concurentie nodig, en waarom moet dat zo "vervuilend"?
Aardig wat is niet wereld dekkend; een beetje stad in the VS (bv kansas city) kost Google momenteel +- 1 miljard om te verglazen! En vervuilend is nogal een ruim begrip, hoeveel kabel/grondstation/masten/palen denk je dat er op aarde zou moeten worden gebouwd om deze helemaal van glasvezel te voorzien? 4400 klink veel, maar als je dat afzet tegen het aantal vliegtuigen op aarde bv (+-20.000) is het niet zo veel, helemaal als je rekening houd met het feit dat het "oppervlakte" in die baan nog eens veel groter is dan die van de aarde.
Ja ik heb dat met meer projecten van Musk. Zo ook de Hyperloop die maximaal 1000km/h (maar waarschijnlijk iets van 600~700km/h) tussen 2 fixed points gaat reizen. Wat is de toegevoegde waarde ten op zichte van een vliegtuig of een maglev trein? Je krijgt een derde optie, die niet beter is. En de derde optie gaat miljarden kosten.

Ook hier vind ik het idee weer weinig toevoegen voor de investering die er gedaan moet worden.

Maar goed. Zijn geld. Zijn keuzes.
Ik zie het nog nergens genoemd, maar volgens mij willen ze dit netwerk vooral gebruiken als test. Op mars hebben ze ook een verbinding nodig en ze zouden van plan zijn een netwerk van satellieten te gebruiken :)
Ik zie nog het nut niet van een satelliet netwerk op Mars. Als er morgen mensen die kant opgaan die zitten zo dicht op elkaar dat een goed (W)Lan voldoende zal zijn. Met een goede schotel op 1 van de polen zal voor de eerste x jaar voldoende moeten zijn om daar te kunnen "leven"
Ook goed om de opwarming op de aarde tegen te gaan. Het wordt alleen een stukje donkerder op aarde :D
De hoeveelheid valt best mee. We hebben het over de ruimte. Zelfs een baan om de aarde heeft meer plek dan de surface of the earth. 5000 sattelieten kan zat, vooral als ze op verschillende hoogtes hangen.


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn



Nintendo Switch Google Pixel Sony PlayStation VR Samsung Galaxy S8 Apple iPhone 7 Dishonored 2 Google Android 7.x Watch_Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True