Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 75 reacties

NASA wil proeven uitvoeren met een 3d-printer in het ruimtestation ISS. De ruimtevaartorganisatie wil zo bekijken of 3d-printtechnologie gebruikt kan worden voor het printen van bijvoorbeeld reserveonderdelen.

De firma Made in Space heeft met NASA een contract gesloten voor de levering van een 3d-printer die in gewichtsloosheid objecten op basis van kunststof kan printen. Volgens de plannen zal de door Made in Space ontwikkelde 3d-printer in 2014 definitief goedgekeurd moeten worden door NASA. Nog datzelfde jaar moet de 3d-printer naar het internationale ruimtestation ISS worden gebracht voor het uitvoeren van proeven.

Volgens Made in Space, een bedrijf dat in 2010 werd opgericht, is zijn 3d-printer al uitvoerig getest in gewichtsloosheid door het apparaat proefobjecten te laten printen tijdens het maken van paraboolvluchten. Door de 3d-printer nu in het ISS te kunnen testen, wil het bedrijf meer data verkrijgen over het functioneren van dergelijke hardware in zero-g.

NASA ziet een grote toekomst voor 3d-printers bij zijn ruimtevaartprogramma's. Niet alleen kan de technologie gebruikt worden voor bijvoorbeeld het printen van onderdelen, die al dan niet hergebruikt kunnen worden, maar mogelijk kan 3d-printing op de lange termijn ook gebruikt worden om buiten de aarde samen met robots ruimtevaartschepen te assembleren. Ook ziet NASA mogelijkheden om 3d-printers in te zetten voor de bouw van bases voor astronauten, bijvoorbeeld voor bemande missies naar Mars. De ESA heeft soortgelijke ideeën.

3d-printer van Made in Space 3d-printer van Made in Space 3d-printer van Made in Space

Gerelateerde content

Alle gerelateerde content (26)
Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (75)

Met wat prote´nen, eiwitten, vezels en meuk printen ze in de toekomst een complete maaltijd.

NASA investeert in 3d-printer voor voedsel http://www.nu.nl/gadgets/...n-3d-printer-voedsel.html of http://www.nu.nl/tech/347...n-3d-printer-voedsel.html

[Reactie gewijzigd door Chris.nl op 2 juni 2013 16:22]

Ze hebben het artikel verplaatst. Het staat nu hier: http://www.nu.nl/tech/347...n-3d-printer-voedsel.html :)
Al de technologie,prote´nen,vezels en meuk meenemen naar de maan of Mars+de printer, terwijl een Double Whooper in US maar 2.29$ kost.
http://www.imu.indiana.edu/pdfs/burgerking/BKmenu.pdf

Verder een interessante artikel over de 3D printers,wat ik mij afvraag is of het mogelijk is een printer te maken of en manier te vinden om dit met zwaardere mineralen of metalen te doen(staal,titanium etz etz).
De 3D printer is het beetje de Zwitserse mes van de modern age aan het worden ,bij defecten met de ruimtevaartuig kunnen ze tegenwoordig zelf reserve onderdelen maken.

[Reactie gewijzigd door Essox Lucius op 2 juni 2013 13:37]

Ik snap nog niet helemaal hoe dit gaat helpen om gestructureerd grote zaken te bouwen in de ruimte, uiteindelijk blijf je grondstoffen nodig hebben. Om efficiŰnt en snel kleine onderdeeltjes te maken is het natuurlijk wel handig
Dit is een kleine test voor kleine onderdelen.
Ze willen dit later gaan toepassen op Mars, waar ze een hele grote versie dan naartoe sturen en die de grondstoffen (zand etc) van mars zelf gebruikt om hier ''huizen etc'' van te maken waar kolonisten dan zouden kunnen verblijven.
Menselijke kolonisten op Mars, voel je je wel lekker?
Robots zul je bedoelen...

Die planeet heeft te weinig zuurstof in de lucht (het is grotendeels CO2) en de temperatuur is er te koud voor planten om die zuurstof te genereren - dus zo'n missie betekent voor de duur van de missie dat degenen die daar wonen opgesloten zitten en enige gereedschap dat ze hebben wordt allemaal 100% vanaf de aarde geimporteerd.

Dan is er verder met zekerheid een nucleaire centrale daar nodig om de stroom te genereren voor het levensonderhoud, met name de warmte, want iets verbranden lukt er niet daar er te weinig zuurstof is!

Kortom het is een hopeloze missie tot de missie wegens te hoge kostprijs wordt afgeblazen.
Vroeger was er op aarde ook weinig O2 en vooral CO2. Toen kwamen de planten in opkomst en toen werd langzaam maar zeker de O2 die we nog steeds vandaag de dag gebruiken ontstaan.

Je hebt een punt over de temperatuur maar een paar kleine zonnecel batterijen en kernfusie centrales (ja het is nog lang niet zover maar stel). Kunnen dus een stel planten onderhouden in situ. Als deze planten er genoeg van zijn is er alleen nog zonlicht nodig (en stralings bescherming) en dan kan je de O2 dus weer uit de lucht filteren. Of wat andere wetenschappers voorstellen een broeikaseffect te initiŰren en zo Mars op te warmen.

En wat zou je willen verbranden? Het voordeel van een Mars missie is naast de prestatie zelf is dat we ook kunnen onderzoeken hoe we echt iets duurzaams maken. Want Mars zou zichzelf moeten onderhouden want een vrachtschip die er 3 maanden overdoet zal er dus alles (na de initiŰle apparatuur van de aarde) in situ moeten komen.

Dan kan er dus ook via 3D printers (er is genoeg ijzer op Mars) dus de apparatuur worden geprint die nodig is voor het onderhoud. Dus het is wel mogelijk en ja ik zal graag een paar extra procenten belasting betalen om het te zien gebeuren.
Je praat over 5 miljard jaar geleden nu?

Er is nu al een paar miljard jaar genoeg zuurstof, met name weinig CO2 en er zijn plekken zat op aarde waar het warm genoeg is om leven (planten/bomen etc) te laten groeien.

Je wilt de missie een miljard jaar gaan laten duren en elk jaar tientallen miljarden betalen om die missie te ondersteunen?
Het punt was meer dat het mogelijk is, en de natuur werkt zonder wezenlijk doel. Wan wat kan de natuur het percentage O2 schelen? Maar wij als mensheid kunnen het dus zo als we de juiste variabelen weten kunnen we het proces versnellen.

De missie duurt geen miljarden jaren. Je hebt gewoon eerst koepels (of onder de grond) nodig. Daar kunnen de eerste kolonisten leven, en als het goed gaat kunnen ze veel grondstoffen daar delven. Op die grondstoffen kan dan weer belasting worden geheven. Waardoor de totale investering naar beneden gaat.

Tevens moet niet de impact van zoiets worden onderschat op niveau van technologie en kennis. De technologie die voor deze missies nodig is zal voor nieuwe producten zorgen op aarde. Net zoals gebeurd met de NASA hun programma's (zoals het verder werken van IC's toen ze nog in kinderschoenen stonden). Dit zal zorgen voor extra banen waardoor de lasten van werklozen naar beneden gaat. Tevens zal het koloniseren van Mars (uitgaande van dat mensen willen gaan) dan zal dus de totale populatie op aarde dalen. Waardoor we A: meer ruimte hebben en B: iets kunnen doen aan het voedseltekort. En heel idealistisch zullen we dan echt een stap kunnen zetten naar een echt duurzame planeet.
Mars is:

- KOUD, denk aan -50C tot -80C

Met een deviatie van -143C tot +35C, afhankelijk van waar je zit op die planeet.

Zelfs wiki vind je dit simpel tegenwoordig:

"The atmosphere of Mars consists of about 95% carbon dioxide, 3% nitrogen, 1.6% argon and contains traces of oxygen and water.[6] The atmosphere is quite dusty, containing particulates about 1.5 Ám in diameter which give the Martian sky a tawny color when seen from the surface.[125]"

Op AARDE daar groeiden paar miljard jaar geleden dus al vanalles en hadden we LEVEN in de oceaan. Er wordt nu al geboord naar olie die ontstaan is uit plankton dat meer dan 1.5 miljard jaar geleden op de zeebodem terecht is gekomen.

CO2 is dus heel erg giftig en zuur al in kleine hoeveelheden voor het leven zoals wij dat kennen. Planten en dieren.

Afgelopen 50 jaar is op aarde het gehalte aan CO2 in de atmosfeer van 280 ppm (parts per million) naar 400 ppm.

Dus iets heel ver achter de komma naar bijna verdubbeling. Dat is al enorm zorgwekkend.

Nu praat je over een planeet dat niet 0.000x CO2 in de atmosfeer heeft maar 95%. Dus heel veel meer.

Een missie naar Mars is dus altijd een zelfmoordmissie, want op gegeven moment stopt de funding toch een keer en zijn degenen die op Mars zitten dus ten dode opgeschreven.

[Reactie gewijzigd door hardwareaddict op 2 juni 2013 13:51]

Buiten dat is er dan nog de dodelijke straling, waar we op dit moment nog niks tegen hebben.
''Zelfs een 30 centimeter dikke wand van aluminium zou weinig veranderen'', aldus Zeitlin
Bron (van quote): http://www.nu.nl/wetenschap/3488426/reizen-mars-vergroot-kans-kanker.html

Nog een bron over de straling:
http://www.scientias.nl/straling-een-groter-probleem-voor-marsreizigers-dan-gedacht/87543
Maar waarom zou je dan nog een printer nodig hebben die in zero-g kan printen? Op Mars is er zwaartekracht.
Ik denk dat Mopster gelijk heeft en dat het gaat over het niet in voorraad hoeven hebben van onderdelen. Elk onderdeel dat je in voorraad hebt en niet gebruikt is verspilde energie.
Zouden zwermrobots niet veel beter zijn voor zo'n taak? Want het nadeel van 3 d printers die in laagjes bouwen is dat het een Anisotroop materiaal oplevert. Wat veel moeilijker te voorspellen is (niet lineaire verbanden) dus als je dan koepels wilt maken moet je of heel goed de anistropie kunnen bepalen (wat redelijk moeilijk is op zich dus laat staan in situ) of vele malen dikkere wanden gebruiken om te compenseren.
Tevens is het nadeel nog van 3D printers dat ze geen elektronica kunnen integreren (bij mijn weten iig). Als dat nadeel is opgelost zal het misschien nog handig zijn maar op dit moment lijkt het me niet de meest zinnige oplossing in vergelijking met andere zoals:
Zwerm robotica (ook niet ver in ontwikkeling), Self-deploying of een soort Ikea in Space voor astronauten zoals de NASA dacht in de koude oorlog..
De grondstoffen gaan neem ik aan mee. in de ruimte vaart gaat het om de kilo's die je de lucht in knalt. maar een paar honderd kilo aan blokken ruimteplastic is beter dan een paar honderd kilo aan kant en klare onderdelen. Dat neemt minder ruimte in en hoeft het schip ook niet vele malen groter en dus zwaarder te zijn.
Gewicht is gewicht en daar zitten bij ruimtevaart vrijwel alle lanceerkosten in, ruimtevaartbedrijven zijn al erg goed in het zeer compact inpakken van ruimtecapsules, dus ruimtebesparing doen ze het echt niet voor. Waar het uiteindelijk om draait is het verzamelen van grondstoffen in de ruimte om vervolgens daar onderdelen te maken. Dan hoef je namelijk 0kg mee te nemen; alleen eenmalig een 3D-printer.
Gewicht is gewicht en daar zitten bij ruimtevaart vrijwel alle lanceerkosten in, ruimtevaartbedrijven zijn al erg goed in het zeer compact inpakken van ruimtecapsules, dus ruimtebesparing doen ze het echt niet voor. Waar het uiteindelijk om draait is het verzamelen van grondstoffen in de ruimte om vervolgens daar onderdelen te maken. Dan hoef je namelijk 0kg mee te nemen; alleen eenmalig een 3D-printer.
Leuk idee, maar dit gaat om ruimtemissies van Nasa, niet om een spelletje StarCraft. Feit blijft dat het heelal grotendeels uit lege ruimte bestaat en er niet veel te verzamelen valt. Daarnaast zou je dan een leger aan autonome mijnbouwrobotruimtevaartuigen moeten hebben en die hebben gewicht, hebben brandstof nodig, verslijten, etc. Kortom, je maakt nu meer problemen dan oplossingen en we hebben nog niet eens een 3d printer echt in de ruimte getest. :P

edit:
ik bedoelde te reageren op PhoenixT

[Reactie gewijzigd door Atomsk op 2 juni 2013 16:08]

Dit is ook gewoon de eerste stap: werkt een 3D printer in de ruimte? Waarom moeten we rekening mee houden? Wat zijn de voor/nadelen tegenoven printen in 1g?

Pas als we goed weten hoe een 3D printer zich gedraagt in 0g kunnen we serieus beginnen denken over daadwerkelijk productieprocessen in de ruime opzetten.

Grondstoffen uit de ruimte halen is trouwens niet zo gek. NASA is druk bezig met plannen maken om een asteroide in een baan rond de maan te brengen zodat we die kunnen onderzoeken. Blijkbaar zijn andere ruimte organisaties ook enthousiast over het plan. Het is natuurlijk weer gewoon een experiment: Kunnen we het doen? Waar moeten we rekening mee houden? etc etc.

Maar waarom astero´den? De voornaamste reden op dit moment is om te kijken of we het gewoon kunnen doen. Dit helpt ons veel vooruit moesten we ooit een astero´de vinden op ramkoers.

Tegelijk kunnen ze ook andere dingen onderzoeken: Over het algemeen geldt hier op aarde dat hoe zwaarder het element, hoe zeldzamer het is in de korst. Dit komt omdat door de zwaartekracht die harder worden aangetrokken en dus meer geneigd zijn om zich in de kern van de aarde te bevinden. Dit is eerst en vooral slechts in mindere mate het geval bij astero´den, maar ook door de vele botsingen in Kuipergordel is de kans relatief groot dat sinds het verharden van het gesteente de kern bloot is komen liggen. Hier zouden dus relatief grote concentraties zeldzame metalen te vinden kunnen zijn.

Moest die test dus slagen zou het nog zo een gek idee niet zijn moesten op termijn privÚ bedrijven astero´den dichter bij de aarde brengen voor ontginning. Op dit moment nog toekomstmuziek, maar niet ondenkbaar.

De volgende stap is natuurlijk verdere missies en dan is het natuurlijk wel handig als je niet eerst alles terug naar de aarde moet brengen om het dan terug omhoog te schieten. Je wilt gewoon kunnen produceren in de ruimte.

Maar je moet beginnen bij kleine stapjes. Zoals bij veel riskante operaties zijn het eerst de overheden die zich er aan wagen en pas als het risico daalt beginnen privÚ ondernemingen interesse te tonen. Als er zeldzame materialen in significante hoeveelheden blijken te zitten in die astero´de, wees maar zeker dat ze serieus naar de mogelijkheden gaan kijken. Het gaat hier niet om wat ijzer, maar materialen die in de prijsklasse van platina/goud of hoger liggen. Dan loont het rap de moeite om een leeg cargoschip naar boven te sturen, te vullen met brokstukken en terug op aarde te landen voor verdere verwerking.
Even beter lezen, mitch187 heeft het over verouderde onderdelen omzetten in grondstof, niet het mijnen van grondstof.
Of ze zetten kappotte/verouderde onderdelen om in grondstoffen voor de printer?
@Yalopa : Met de grondstoffen kunnen ze eender welk stuk maken die op dat moment nodig is in plaats dat dat specifiek stuk in voorraad zou moeten gehouden worden.
Ik snap nog niet helemaal hoe dit gaat helpen om gestructureerd grote zaken te bouwen in de ruimte, uiteindelijk blijf je grondstoffen nodig hebben. Om efficiŰnt en snel kleine onderdeeltjes te maken is het natuurlijk wel handig
Er is natuurlijk meer grondstoffen buiten de aarde dan op aard, aarde is maar heeeel kleine tegenover rest van de ruimte, vliegt jaarlijks meer grondstoffen langs de aarde dan er op aarde bevind.

Kwestie van manier vinden om die te mijnen en je hebt meer grondstoffen beschikbaar dan we ooit nodig zullen hebben.
@Yalopa:

Ik snap nog niet helemaal hoe dit gaat helpen om gestructureerd grote zaken te bouwen in de ruimte

Met een heel klein printertje kun je uiteindelijk een enorm voorwerp bouwen (bv een ruimteschip) als je de printer maar kan verplaatsen in de richting van de gewenste vorm.
Het gaat wel even duren maar je bent dan helemaal af van onhandige pre-fab vormen en formaten.
Bakstenen zijn ook makkelijker te vervoeren dan een hele muur.....
voor de marsbasis zouden ze op zoek gaan naar bruikbare grondstoffen die al ter plaatse zijn
Welke grondstof is zo duur dat we 'm of te weinig hebben op aarde, of dat hij op aarde meer kost dan een raket een kilo startgewicht naar boven kan brengen?

Je komt dan alleen uit op goud.

Heb je wel eens onderzocht hoeveel energie het kost om in een bevroren ondergrond te spitten?

het is daar heel ver onder nul op Mars.

Heel Alaska ontginnen is nog altijd stuk goedkoper om goud te vinden dan een kilootje op Mars vinden.
Dude. Een kilo lanceren kost ongeveer 10k-100k.

*Alles* in de ruimte is vele malen duurder dan zijn gewicht in goud.

Iets wat je vanuit de aarde naar mars stuurt is nog een graadje erger.

[Reactie gewijzigd door Jasper Janssen op 2 juni 2013 14:16]

De dromerds die zulke missies naar Mars propageren die hebben 't dan over 'een ruimtebasis' bouwen op Mars om dan goedkoper vanaf daar verder te kunnen lanceren.

Je hebt dan alleen wat 'robots' nodig die even wat grondstoffen delven en daarmee doe je de rest dan.

Wat ze vergeten is hoe ontzettend veel scheepsladingen materiaal je eerst naar Mars moet verschepen om iets voor elkaar te krijgen, terwijl de enige kleine bus die NASA gebruikte richting de ruimte, die is minimaal 2x geexplodeerd (space shuttle).

Mining tools die hebben continue onderhoud nodig met allerlei speciale tools. Dit afgezien van bulldozers, graafmachines en verwerkingsfabrieken.

Elk apparaat daar kan dan weer alles stuk van gaan. In normale mijnen gaat ook letterlijk elk onderdeel regelmatig kapot.

Voor je ueberhaupt een mijn voor 1 type product geopend hebt, ben je letterlijk scheepsladingen reservemateriaal en onderhoudstools verder.

Je moet 100 van dat soort mijnen daar openen om een beetje selfsustained te zijn.

Voor het zover is, moet je eerst ook nog eens ontzettend goed weten op welke plek je welk materiaal kunt halen.

Het valt niet uit te sluiten dat veel benodigde materialen ook duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn.

Dus de logistiek en transport dient ook geregeld te worden op Mars zelf. Voor dit alles is ook ontzettend veel energie nodig die helemaal geimporteerd dient te worden van planeet aarde.

Op elk van die locaties is dan een kerncentrale nodig.

We praten over enorme scheepsladingen materiaal, waarvan de kerncentrales nog 't kleinste probleem zijn - maar natuurlijk wel veel gewicht representeren.

Dit alles moet dan getransporteerd worden richting de ruimte door een raketje van ESA die ook af en toe ontploft?

Het belangrijkste is de realisatie van hoe ontzettend veel je nodig hebt om zo'n ruimtebasis self-sustained te krijgen op Mars. Dit besef is naar ik begrijp, om religieuze redenen, nog niet erg goed doorgedrongen bij de NASA/ESA's.
Het gaat hier om het delven van grondstoffen om een basis te kunnen onderhouden op mars. Als er stoffen aanwezig zijn die als brandstof kunnen worden gebruikt e.d.
Ik vraag me af welke techniek ze gebruiken, Ik heb nl het idee dat je iig zwarte kracht nodig hebt om te printen en te zorgen dat het model op de plaat blijft staan.
Een gewone fdm (Fused deposition modeling, een soort lijmpistool dat laagjes plastic smelt) moet volgens mij prima werken. Maar technieken zoals poeder 3D (lijmt laagjes poeder aan elkaar) printers of 3D printers die vloeibare polymeren gebruikt (printer laat vloeibaar polymeer uitharden mbv laserstraal) gaat zeker problemen geven denk ik.

[Reactie gewijzigd door satoer op 2 juni 2013 11:36]

Laat nou net die Lijmpistool 3D printers.. (dus die goedkope doe het zelf printers) gewoon hardstikke flut zijn.

Wil je een beetje kwaliteit moet je idd naar die vloeibaar polymeer uitharden gaan met lasers. Maar daar heb je zwaartekracht voor nodig.
In wat voor opzichte is in jouw ogen een fdm printer dan "hartstikke flut"? Heb je werkelijk wel eens een fdm geprint onderdeel in je hand gehad en vergeleken met een vloeibaar polymeer printer? Ik heb hier namelijk een fdm printer staan, en toen ik het eerste onderdeel geprint had was ik werkelijk verbaast over de mechanische sterkte ervan. Evenals de nauwkeurigheid en de looks van het onderdeel. Ja je ziet ribbeltjes (en er zijn overigens technieken om het eenvoudig helemaal glad te krijgen), maar om het nu om die reden "flut" te noemen...

Ik heb overigens nog nooit een vloeibaar polymeer geprint onderdeel in mijn handen gehad, maar mijn verwachting is dat dit mechanisch niet veel sterker zal zijn dan fdm geprint ABS. Alleen de nauwkeurigheid, ja dat ligt wel wat hoger ja. (evenals het prijskaartje van een litertje polymeer vs 1 kilo ABS
Ik heb beide type 3d geprinte onderdelen in mijn handen gehad (ook metaal geprinte onderdelen trouwens). Mijn conclusie is dat (voor fijnmechanica) deze techniek nog een heel eind moet komen. Ja het is zo dat je er mooie modellen van kan maken, maar mechanische machine onderdelen?

Het probleem van de "lijmpistool" 3d printer is dat het materiaal een slechte verbinding heeft met de verschillende lagen die deze print. Als je dit soort onderdelen op torsie of buiging belast zullen ze heel snel bezwijken.

Dit probleem heeft de vloeibare (stereolithography) 3d printer minder, maar dat is zeer zeker nog aanwezig. Deze onderdelen zijn (in 80% van de gevallen) niet geschikt voor machine onderdelen.

Metaal 3d printers daarintegen heeft de interconnectie problemen een STUK minder, deze onderdelen zijn stijf en (voor het simpele werk) nauwkeurig genoeg om te kunnen gebruiken als machine onderdelen. Maar zelfs deze techniek kom je als NASA zijnde bij lange na niet weg voor alle onderdelen.

Kortom, 3d print techniek is op dit moment leuk. Maar verwacht er geen complete machines mee te produceren...

Verder vind ik dit soort onderzoek ZEER waardevol, 3d "print" technologie zal steeds verder komen. Ik kan persoonlijk niet wachten tot de nauwkeurigheid van metaal printers in de buurt van ▒0.02 mm komt (metaal zit op dit moment nog op de ▒0.05-0.1mm over korte afstanden, maar dan niet in de opbouw richting)

[Reactie gewijzigd door HesRuud op 3 juni 2013 12:25]

zonder zwaartekracht kun je veel nauwkeuriger printen natuurlijk!
Allerlei afwijkingen en vervormingen van 't plastic (warping) heb je dan niet meer!

Wat natuurlijk wel zo is, is dat je niet met standaardplastic kunt gaan printen noch met een printertje zo klein als wij dat kennen (maar dan aangepast voor no-gravity).

Standaardplastic heeft te laag smeltpunt voor ruimte natuurlijk.

Dit wordt natuurlijk oneindig onderzoeksproject voor de NASA. Overigens 1 van de weinig nuttige plekken in 't heelal waar een 3d printer hebben de moeite waard is te onderzoeken!

Op aarde zijn ze veel minder nuttig en worden ze overrated!
Warping is vrijwel altijd het gevolg van het krimpen van het plastic door afkoeling, zwaartekracht heeft er weining tot niks mee te maken.
Maar het "bridgen" (het overbruggen van 2 stukken geprint kunststof zonder ondersteuning) zal waarschijnlijk wel veel profijt van de missende zwaartekracht hebben. (met een fdm printer)
Daar zat ik inderdaad ook aan te denken. Tijd om een zwaartekrachtloze kamer te hacken :)
@Hwaddict:

Onzin:

Zwaartekracht is een constante factor in 1 richting, het ISS is door regelmatige koerscorrecties en interne bewegingen veel minder constant.

Nasa zal juist gericht zijn op een klein en licht model. (kosten en ruimtegebrek)

De temperatuur in het ISS is uiteraard gewoon constant.

Ik zou niet weten waarom dit een oneindig project voor nasa zou moeten worden. Het testen van de printer zelf is redelijk straightforward. Evt projecten daarna is een ander verhaal.

Ik heb sterk de indruk dat je dit eerste project verward met evt toekomstige mogelijkheden en projecten.
ISS heeft met name iets wat reserveonderdelen kan printen voor ISS nodig. Survivalgear. Dat zijn joekels dus van onderdelen, dus het zal een kleine printer zijn die enorme onderdelen moet kunnen printen. Je wilt zo iets kunnen inzetten tijdens noodsituaties.

We praten dan al niet meer over ABS noch over PLA zoals de meeste 3d printers printen.

We praten dan met name over lichtgewicht metalen en enorm hoge smelttemperaturen.

Dus "3d printer" is al een enorm overloaded woord dan.

De klassieke warping moet je niet aan denken, maar met name aan het feit dat veel repraps in de Y as het hele object bewegen en daardoor tijdens het warmhouden van het object bij het afkoelen de invloed van de zwaartekracht dat object veranderen gaat.

Die kracht is veel groter dan de gewichtloosheid die in 't ISS heerst. Kleine correcties zijn geen enkel probleem hoor.

Probleem wordt zo'n megahoge temperatuur ergens te genereren in 't ISS op een manier dat ze toch joekels van onderdelen kunnen printen.

Bovendien hebben ze 't zichzelf niet makkelijk gemaakt , vanuit 3d printing opzicht gezien, als we kijken naar de tools die gebruikt worden om 't ISS te servicen.
ISS heeft met name iets wat reserveonderdelen kan printen voor ISS nodig. Survivalgear. Dat zijn joekels dus van onderdelen,
Een auto bestaat ook alleen maar uit een carosserie en bevat absoluut geen kleine onderdelen. :)

Het ISS is echt niet alleen maar gigantische objecten; er zijn genoeg 'kleine' onderdelen die net zo onmisbaar zijn als de grotere. Extern zal er misschien niet veel vervangen kunnen worden met deze technieken vanwege straling en temperatuur, maar intern maakt het bij veel dingen veel minder uit waar het precies van gemaakt is.

[Reactie gewijzigd door Raventhorn op 2 juni 2013 18:27]

Het ISS is echt niet alleen maar gigantische objecten; er zijn genoeg 'kleine' onderdelen die net zo onmisbaar zijn als de grotere
Ik durf wel te stellen dat er meer kleine dan grote onderdelen in de ISS zitten, net als de gemiddelde auto.
Je beseft dat dit een eerste test word met een eenvoudige 3D printer die kunststof print ?

"De firma Made in Space heeft met NASA een contract gesloten voor de levering van een 3d-printer die in gewichtsloosheid objecten op basis van kunststof kan printen."


En dat er dus van het ombouwen van het ISS tot een soort Hoogovens zoals jij voorstelt geen sprake is.
Er zijn nog veel meer krachten die ervoor zorgen dat deeltjes aan elkaar blijven zitten en zich kunnen verplaatsen, dus zwaartekracht is niet nodig. En het model hoeft natuurlijk niet op een plaat te blijven staan; als het maar stil blijft zweven dan is het al goed.
In plaats van demonstratief naar je twitteraccount te linken, had je een ons klik kunnen besparen:
http://www.dvice.com/2013...l-anti-gravity-3d-printer
juist wel goed. zo kunnen tweakers die er interesse in hebben gelijk op follow drukken en nieuwe tweets binnen krijgen. zo gek is dat niet. en is jou reactie imo beetje overbodig om ook even een linkje te willen plaatsen.
Er zijn ook mensen die het linken naar een twitter account voor een link kunnen zien als 'aandachttrekkerij'. Daarmee kan de hele geloofwaardigheid onderuit getrokken worden.
Daarnaast zijn er ook mensen die totaal niet zitten te wachten op een link via een twitter status-update, dus naar mijn mening is het zo gek nog niet.

@topic
Lijkt me wel handig, en vooral kostenbesparend.
Scheelt een aantal vluchten op en neer naar het ISS, mits de onderdelen die defect raken van kunststof zijn / zijn te maken.

Misschien kunnen er op termijn met dit soort techniek wel complete 'pods' worden gemaakt in de ruimte :)
Lijkt me een stap dichterbij (maar niet minder vet) dan wat de NASA en ESA nu voor ogen hebben.
Leuk, maar misschien de volgende keer even kijken naar de gebruiker. Die post is pure reclame van een gebruiker die zich alleen registreert voor die link.

Dat soort praktijken zijn hier niet gewild.

het is omdat t.net zo nodig mijn stemrechten moest innemen, maar anders had die reclame post een -1 gekregen ipv. de +1 die het nu heeft.

[Reactie gewijzigd door BLACKfm op 2 juni 2013 21:32]

Je kan beginnen met de gehele printkop en te-printen onderdeel in een zo klein mogelijke centrifuge te plaatsen. Of als het moet, de gehele printer in die centrifuge, desnoods.

Zo heb je afhankelijk van het toerental een bepaalde kunstmatige zwaartekracht. Lijkt me niet heel moeilijk, zeker omdat in de ruimte frictielozere mechanieken minder energie kosten dan op aarde. Hang m' buiten in de ruimte en je hebt ook nog vacuum gratis en voor niets ;)
Zie het zo...

Robot vult 'raw materials' tank bij van een groot depot.. beweegt over een constructierail/bouwwerk naar de benodigde plek en 'print' ter plekke een paneel en bevestigd het aan het ruimteschip dat daar gebouwd wordt door hem en zijn vriendjes.
Volgens mij gaan "de ruimte" en polymeren niet zo goed samen. "De ruimte" is een, en dan druk ik me zacht uit, harde omgeving. Er zijn 2 dingen: vacuŘm en straling. Een kunststof heeft een bepaalde dampspanning nodig, anders vervliegt het. Dat is ook een probleem in bv hoog vacuŘm machines. En straling van de zon, zonder dampkring, is funest voor kunststoffen. En daarbij: kunststof is een waardeloos constructiemateriaal.

Maar de NASA zal dit ook wel weten, denk ik.
Kunststof kan best hard zijn, zie bijvoorbeeld het geprinte pistool. Daarnaast zijn er ook technieken om bijvoorbeeld metaalpoeder te printen en dit aan elkaar te smelten (sinteren).

Vacuum lijkt me niet zo'n probleem, de machine kan gewoon onder druk worden gezet als dat nodig is. De straling lijkt me het grootste probleem. Plastics gaan op aarde al stuk door UV straling. In de ruimte is de straling veel sterker en is er een permanent bombardement van andere straling en kosmische deeltjes. Hierdoor kunnen allerlei materialen van samenstellingen en structuur door veranderen. Zonnepanelen worden hier ook op ontworpen, door het bombardement neemt de capaciteit geleidelijk af over de levensduur, dus je hebt grotere panelen nodig. Maar de plastics worden hierdoor bros en vallen uit elkaar.
Maar ik neem aan dat de plastics vooral intern in het ISS gebruikt gaan worden.

[Reactie gewijzigd door Mr_gadget op 2 juni 2013 13:25]

Kunststof kan best hard zijn, zie bijvoorbeeld het geprinte pistool.
Sorry, maar dit is NIET waar. Ze gebruiken ABS hiervoor (dacht ik) en de eigenschappen hiervan zijn niet om over naar huis te schrijven. Het geprinte pistool is verre van perfect
Daarnaast zijn er ook technieken om bijvoorbeeld metaalpoeder te printen en dit aan elkaar te smelten (sinteren).
Ja, dit heeft zin, alleen voor kleine onderdelen (sinterproces is traag) waar geen hoge eisen aan worden gesteld.
[...]
Maar ik neem aan dat de plastics vooral intern in het ISS gebruikt gaan worden.
Ja, dat denk ik ook. Zolang er maar geen hoge eisen aan het onderdeel gesteld hoeven te worden is het ideaal. Bv een tandwieltje of afgebroken handvat dat vervangen moet worden.
Ze gaan dan vast ook geen dingen maken die ze niet al gebruiken qua materialen.


En verder vinden ze, want ook tests zullen ze wel gaan doen er mee, nu misschien wEl een polymeer, die ruimte bestendig is.
wEI polymeer? Heb je hier iets meer info over? Ik ben nieuwsgierig.
Nou het is best een goed idee... alleen moet die printer waarschijnlijk wel een beetje aangepast worden, ik neem aan dat een normale "on-earth" printer er van uitgaat dat er zwaartekracht is (en dit dan ook gebruikt bij de toevoer van materialen, het aan-een-printen zelf, en zo voorts)

Daarnaast zal hij waarschijnlijk goed afgeschermd moeten zijn - je wil niet dat microscopisch kleine stujes plastic gewichtloos door de hele ISS gaan rondzweven in gewichtloosheid... lekker voor je longen.
Sterker nog: het zou zelfs fout zijn het een 3d printer te noemen wat ze gaan bouwen - gewoon wat ABS plastic is vrij nutteloos in de ruimte natuurlijk.

Reserveonderdelen voor ISS kunnen printen is wel heel nuttig. Je hebt dan wel extreem hoge temperaturen nodig en materialen die erbij passen. Denk met name aan metalen.

Dus het zou correcter zijn om het een 'smeltoventje' in de ruimte te noemen in plaats van een 3d printer, maar dat laatste is popi jopi nu en bekt lekker :)
Het is een "gewone" 3d printer die met polymeren werkt. En ABS zou ook geen probleem zijn. Wellicht is het je opgevallen dat er mensen in de ISS werken en leven. Die zijn nog "fragieler" dan ABS. Natuurlijk zul je van ABS geen onderdelen kunnen maken die de omstandigheden buiten de ISS overleven, maar onderdelen voor gebruik in de ISS lijkt me helemaal geen probleem.
@HWaddict:

Je bent in de war. Webdoc heeft het letterlijk over in het ISS en jij reageert op buiten het ISS.

Komt nog bij dat de 3d printer die nu op de planning staat gewoon een 3d printer is ws met plastic om te testen zonder zwaartekracht.

Heeft dus niets te maken met metalen of daarvoor benodigde smeltovens...... 8)7
Ah, jij weet beter wat er wel en niet nuttig is op en in het ISS dan NASA. Dank je voor je expertise.
@Jasper Jansen: was dat maar het enige..........

Ik denk dat je inmiddels wel kunt stellen dat hwaddict een tikkeltje de weg kwijt is.

Gooit onderwerpen door elkaar.
Feiten inhoudelijk en qua vorm onjuist.
Reageert op de verkeerde reacties met dus foute inhoud.
Gebruikt heel erg veel hoofdletters en uitroeptekens.
Plaatst regelmatig meer dan 20 reacties op 1 onderwerp.
Sommige van zijn reacties zijn drie kantjes lang.

Conclusie:
Hij denk alles van alles te weten, maar is systematisch inhoudelijk fout.
Daarnaast is de vorm en excessieve kwantiteit inmiddels ernstig storend.

Dus dat hij beter weet dan Nasa wat goed is voor het ISS verbaasd mij echt niet meer.

N.B. deze reactie zal wel weg-gemod worden maar wilde het toch een keer kwijt.

[Reactie gewijzigd door trm0001 op 2 juni 2013 16:18]

Je bent niet de enige die deze mening heeft.
trm00001 je praat graag over de vorm.

Maar als we over NASA praten weten we 1 ding zeker. Dat ze nu nog 18+ miljard dollar per jaar krijgen, maar de enige raket waarmee ze astronauten naar ISS sturen dat gaat met een Russische raketje.
Cool.
Dit gaat , als tussenstap , richting von neumann's zelf replicerende machines.
Zeker als de grondstoffen gerecycled kunnen worden.
En al helemaal als ze ze kunnen delven op planeet x.

"Hij bedacht het vakgebied van de cellulaire automaten op een papiertje en ontwierp de eerste zelfreplicerende automaten met papier en potlood. De term 'Von Neumann-machine' wordt ook gebruikt voor zelfreplicerende machines. Von Neumann wordt dan ook beschouwd als de grondlegger van de huidige computerarchitectuur."
Dat voedsel printen kunnen ze wel in de USA zelf testen.

Genoeg amerikanen die bijna niets meer te eten hebben :Y)
Die eerste foto is niet echt bevoorderlijk voor de emancipatie van de vrouw. 8)7
En als ze ff in het noorden gaan shoppen voor wat inspiratie dan komen ze een heel eind.

immers:
Van (geprint) LEGO kun je zo'n beetje alles bouwen.
Niemand die hierbij denkt dat dit de voorlopers gaan zijn van de Star Trek replicators? Moleculaire bouwstenen die echt alles maken wat je je voor kunt stellen :) Duurt nog even maar de eerste stap is gezet!

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True