Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 70 reacties

Wetenschappers van de Technische Universiteit Delft hebben een meetinstrument op basis van een koolstof nanobuis ontwikkeld. De nano-snaar is gevoelig genoeg om de invloed van een enkel elektron waar te nemen.

De Delftse wetenschappers zijn verbonden aan het Kavli Institute of Nanoscience Delft, een onderzoeksgroep dat zich met de studie van nanostructuren bezighoudt. Zij publiceerden hun onderzoek in het wetenschappelijke vakblad Science en beschreven hoe een snaar gemaakt van een koolstof nanobuis gebruikt kan worden om de invloed van een enkel elektron op de trilfrequentie van de koolstofbuis te meten. Het onderzoek moet bijdragen aan de ontwikkeling van Nano Electro Mechanical Systems, of NEMS, de opvolger van MEMS, waarin de eerste M voor Micro staat. NEMS zou het onder meer mogelijk maken zeer kleine sensoren, gebaseerd op hoogfrequente resonatoren, op nanoschaal te produceren.

De Delftse wetenschappers borduurden voort op onderzoek dat zij al eerder publiceerden: in hun cleanroom waren zij in staat hoge-kwaliteitsnanobuizen te produceren, waarin elektronen gevangen kunnen worden. De nanobuizen vibreren zeer snel, op ongeveer 140MHz, en wanneer een elektron 'gevangen' wordt, verandert de trilfrequentie van het koolstofbuisje minimaal. De verandering wordt veroorzaakt door een effect dat bekend staat als elektron-tunneling, een quantummechanisch verschijnsel.

Het trillen van de nano-'sensor' werd veroorzaakt door een nabij geplaatste antenne, maar tijdens het onderzoek bleek dat ook een gelijkstroom in het buisje de resonantie kan opwekken. De meetapparatuur van de onderzoekers bleek voldoende gevoelig om het effect van één enkel elektron op de trilfrequentie van het koolstof nanobuisje waar te nemen. Daartoe moest de testopstelling overigens in een ruimte worden opgesteld die tot bijna nul Kelvin werd gekoeld. Een praktische toepassing lijkt daarmee nog niet op korte termijn haalbaar.

Koolstof nanobuis vormt nano-resonator

Gerelateerde content

Alle gerelateerde content (25)
Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (70)

Toevallig ben ik voor mijn afstudeer-opdracht (ik studeer technische natuurkunde aan de UTwente) bezig een elektron-emitter te maken die elektronen één voor één 'uitstoot'. Dit is essentieel om de kwaliteit van elektronenmicroscopen en elektron-beam lithografie systemen naar een nog hoger plan te tillen; de resolutie van zo'n microscoop of lithografie systeem is omgekeerd evenredig met de diameter van de elektronenbundel. Een bundel van slechts 1 elektron breed zou dus zeer hoge kwaliteit microscopen en lithografie-systemen mogelijk maken waarmee ook weer nog kleinere transistors en andere nano-elektronica kan worden gemaakt (met bijvoorbeeld structuren van enkele nanometers i.p.v. enkele tientallen nanometers).

Helaas heb ik na verloop van tijd mijn doelstellingen naar beneden moeten bijstellen; ondanks dat het zeker mogelijk is om elektronen één voor één uit te stoten; er was geen echt goede manier nog om individuele elektronen te meten. Dat probleem lijken de onderzoekers van de TU Delft nu dus elegant te hebben opgelost.

Uiteraard zal het nog een hele uitdaging zijn om geëmitteerde elektronen precies op de carbon nanotube (CNT) te krijgen, maar wellicht kan de CNT positief gebiassed worden waardoor deze langsvliegende elektronen gaat aantrekken (positief gebiassde CNT trekt dan de negatief geladen elektronen aan). In elk geval de moeite waard om uit te proberen.

Hopelijk helpt dit een ieder die zich geen voorstelling kan maken van het 'nut' van dergelijk onderzoek; behalve dat je de grenzen van de wetenschap verlegd (en 'nut' of eventuele toepassingen misschien nog niet meteen duidelijk zijn), help je ook andere onderzoekers (zoals mij) om tot nog meer geavanceerde apparaten te komen. Zeker nuttig en toepasbaar onderzoek dus wat mij betreft :)
@Stevenski;

Is het niet zo dat je een antenne kan maken die de elektronen een voor een uitspuugt volgens dit principe?

nieuws: Supergeleidende laag van twee atomen dik ontwikkeld

edit: @Stevenski

[Reactie gewijzigd door bigbrother1984 op 26 juli 2009 13:30]

Mijn elektronen-emitter is gebaseerd op een quantum dot (QD), waarbij geldt dat kleiner (en dus ook dunner) = beter. Waarom dat is gaat wat dieper, maar behalve dat de emitter dus dun zou moeten zijn moet deze verder ook smal en kort moeten zijn (oftewel een minuscuul suikerklontje dus), daar zit 'm ook eigenlijk meer de uitdaging in. Hiervoor gebruik ik overigens e-beam lithografie, met fotolithografie zou je nooit zulke kleine structuren kunnen maken.

Een andere grote uitdaging zit 'm in het extraheren van de elektronen uit het emitter-materiaal (vrijwel altijd metalen zoals wolfraam met een bepaalde coating erover heen). De vorm van emissie die de meest coherente elektronen oplevert is in termen van energie-spreiding is koude-veld emissie. Hierbij trekken sterke elektrische velden elektronen uit het emitter-materiaal het vacuüm in. Elektron-extractie-elektrodes moeten precies symmetrisch om de emitter-tip (de QD) worden geplaatst en een elektrisch veld kunnen genereren van 109 Volt/meter (ofte wel 1 V/nm). Ook hierbij komt het dan dus neer op hoe goed je een structuur in de lengte en breedte kunt definiëren en -helaas- niet enkel dus de dikte van het materiaal.

Wel zorgt het dunner maken van je structuur er voor dat je iets meer speelruimte krijgt in de andere dimensies (lengte, breedte). Ook dat onderzoek (over de supergeleider van slechts 2 atoomlagen dik) kan dus nuttiger zijn dan de wetenschappers die het gemaakt hebben zelf doorhebben :) . Heel erg bedankt voor de link naar het artikel; ik had 'm nog niet gezien!
betekend dit dat je potentieel je doelstellingen weer op hun oude niveau zou kunnen zetten? Of is dit te pril vooralsnog?

(want wat je wil bereiken, heeft behoorlijk veel nut in haast oneindig veel onderzoeksgebieden, niet alleen nano-electronica, maar ook in de medische wetenschap)
'Helaas' ga ik over 2,5 week afstuderen, dus zelf zal ik mijn doelstellingen niet meer gaan veranderen. Ik hoop wel dat iemand anders mijn stokje over gaat nemen want het is naar mijn mening een veelbelovend onderzoeksgebied (al vind elke onderzoeker dat natuurlijk van zijn/haar eigen vakgebied :) ).

Of het onderzoek van Delft dan alsnog geïntegreerd kan worden in dit project zou ik niet durven zeggen, maar het lijkt mij zeker het proberen waard!
Al helpt het jou op het einde van het jaar je punten te behalen is heeft het al een nut gehad zou ik zo zeggen ;-)
Misschien even handig om bij het filmpje te zetten dat elke 'dip' veroorzaakt wordt door een extra elektron dat op de snaar wordt gezet.

Maar waar is dit nuttig voor? Denk dat ze nog even iets moeten verzinnen dat ze kunnen onderzoeken hiermee. De omgekeerde wereld, normaal gaat het precies andersom.

[Reactie gewijzigd door Tower410 op 25 juli 2009 18:42]

@Tower410,

"Misschien even handig om bij het filmpje te zetten dat elke 'dip' veroorzaakt wordt door een extra elektron dat op de snaar wordt gezet."

Dat is niet helemaal correct (ik ben coauteur van dit artikel en heb meegewerkt aan de experimenten); de dips worden veroorzaakt door meerdere springende elektronen (op en af de snaar), die als het ware de vibratie dempen omdat de aandrijfkracht fluctueert. Het verschil in frequentie van elk "plateau" naast de dips wordt veroorzaakt door het verschil van een extra elektron op de snaar.

@others:
Waarom het onderzoek naar deze nanosnaren nuttig is:
Het helpt ons de volgende vraag te beantwoorden, waar houd de klassieke mechanica op (zeg maar de pool/biljart ballen mechanica waar we dagelijks mee te maken hebben) en waar begin de kwantum mechanica (tunnelen, superpositie van toestanden, verstrengeling etc.). We weten, qua mechanica eigenlijk niet echt wat er daar gebeurt. Om in dit gebied te komen moeten we mechanische resonatoren zo klein mogelijk zijn en moeten ze zo snel mogelijk trillen. Deze nanobuis resonatoren zijn ideale systemen om dit gebied te bestuderen, omdat ze van nature klein zijn en gemakkelijk korter gemaakt kunnen worden. Zoals vele groepen zijn wij daar in Delft ook mee bezig.

Waar is dit experiment nuttig voor:
We hebben als eerste in de wereld aangetoond dat een nanobuis resonator zo gevoelig is voor externe krachten, dat een extra enkel elektron (die de aandrijfkracht veranderd met een belachelijk kleine hoeveelheid; attoNewtons (18 nullen achter de komma) als ik het me goed herinner) genoeg is om de resonantiefrequentie significant te veranderen (0.5 MHz). Je zou daarom deze resonatoren kunnen gebruiken als extreem gevoelige kracht/lading sensoren.

Voor meer informatie: http://med.tn.tudelft.nl

[Reactie gewijzigd door bwitkamp op 25 juli 2009 23:44]

Ik ben een beetje leek op dit vlak hoewel het mateloos interessant is.

Als ik het goed begrijp resoneert de snaar dus onafhankelijk van elektronen. Ze wijzigen alleen de resonantie indien ze toegevoegd worden?

Kan je aan de hand van de resonantie wijziging de snelheid van het elektron bepalen?
"Als ik het goed begrijp resoneert de snaar dus onafhankelijk van elektronen. Ze wijzigen alleen de resonantie indien ze toegevoegd worden?"

Je hebt het goed begrepen, maar het ligt iets lastiger, laat ik het proberen:

De nanotube-resonator trilt in principe uit zich zelf met een natuurlijke resonantie frequentie en amplitude (thermische uitwijking, evenredig met de temperatuur, hoe kleiner de temperatuur hoe kleiner deze amplitude is), echter is het zo dat deze amplitude veel te klein is om te meten met onze opstelling (0.001 nanometer bij de temperaturen waar we deze experimenten hebben gedaan, 20 mK=-273.13 oC) .

Om de beweging toch te kunnen meten hebben we gebruik gemaakt van de antenne, waarop we een sinusvormige spanning zetten met een controleerbare frequentie. Dit creëert een sinusvormig elektrische veld E_ant (zoals het veld tussen twee platen, i.e. een capaciteit). Omdat op de nanotube een eindig aantal elektronen (Q) is opgeslagen werkt er een kracht op de nanotube die hem laat oscilleren (F_ant=Q x E_ant) .

Als we nu de nanotube-resonator precies op zijn natuurlijk resonantie frequentie aanslaan wordt de amplitude vele malen groter (tot wel 0.5 nanometer) dan de bovengenoemde thermische amplitude (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Tacoma_Narrows_Bridge voor een extreem real-life voorbeeld). Onze detector (ik bespaar je de exacte details) meet dan een dramatische toename van de uitwijking. Dit punt is in de bovenstaande youtube-figuur als een witte lijn weergegeven (op de y-as staat de frequentie van de sinusvormige spanning op de antenne)

Wat niet in het artikel hierboven staat is dat we een tweede antenne (elektrode) in de buurt hebben liggen waarmee we het aantal elektronen (Q) op de snaar onafhankelijk van de eerste antenne kunnen controleren met een statische spanning (V) (dit staat op de x-as van de youtube-figuur). Een bijwerking van deze tweede antenne is dat we hiermee tegelijkertijd ook een (statische) kracht uitoefenen op de nanotube, die hem uitrekt. Voor elk elektron dat we toevoegen, wordt deze kracht groter. Hierdoor verandert de stijfheid en als gevolg de natuurlijke resonantie frequentie van de nanotube voor elk elektron dat we toevoegen.

"Kan je aan de hand van de resonantie wijziging de snelheid van het elektron bepalen?"

Dit is een leuke vraag :>
Helaas kan dit voorlopig nog niet (in onze groep), omdat de tunnelsnelheid van een elektron veel sneller (>GHz) is, dan de snelheid waarmee we veranderingen van de resonantie frequentie kunnen volgen.
Wat ik dan nog wel interessant vind is hoe jullie aan die extreem lage temperatuur komen.

Ik weet dat er nog wel eens lager gepresteerd is( 500 pK; http://nl.wikipedia.org/wiki/Absoluut_nulpunt), maar het is toch verre van algemene kost. (Overigens die atto klopt hoor :), alleen dan 17 nullen en een ander cijfer: http://en.wikipedia.org/wiki/Atto-)

Werken jullie onder ultrahoog vacuüm. Ik kan me nl. voorstellen dat als een atoom/molecuul eens even botst met de nanosnaar dan ook een gigantische impact zou kunnen hebben. Hoe corrigeren jullie daar überhaupt voor, of schat ik de invloed helemaal fout in.

Verder zie ik op de foto dat de nanobuis wit (?) van kleur is. Het is opgebouwd uit puur koolstof. Hoe ziet die structuur van de buis eruit? Gaat het richting een diamant, want gewoon iets grafiet-achtig lijkt mij niet sterk genoeg (je zal wel in de buurt van een unimoleculaire laag zitten). Hoe worden die buisjes eigenlijk gemaakt?

Ik ben al jaren uit de echte research, maar als ik dit zo lees en dan m.n. jouw verhaal, moet ik zeggen dat het toch weer een beetje kriebelt. Maar ja, zoals vrijwel iedere chemicus, van de moderne natuurkunde begrepen we geen snars, met een zes of een zeven wegkomen voor natuurkunde was al een hele kluif......

Nog veel leuke publicaties toegewenst bij dit onderzoek.
@Pjerry

"Wat ik dan nog wel interessant vind is hoe jullie aan die extreem lage temperatuur komen."

Dat is eenvoudig: we maken gebruik van een dillution fridge

" Werken jullie onder ultrahoog vacuüm. Ik kan me nl. voorstellen dat als een atoom/molecuul eens even botst met de nanosnaar dan ook een gigantische impact zou kunnen hebben. Hoe corrigeren jullie daar überhaupt voor, of schat ik de invloed helemaal fout in."

We monteren onze samples inderdaad in redelijk hoog vacuum 10^-5 mbar (=10^-8 bar). Het klopt inderdaad dat als er een atoom/molecuul botst tegen de snaar de impact enorm is. Er zal hierdoor extra bewegingsenergie verloren gaan door deze botsing, waardoor de beweging sneller zou uitdempen als hij niet wordt aangedreven, ook wordt hierdoor de maximale amplitude van de snaar kleiner. Echter drijven wij hem continue vrij hard aan met de antenne, dus van dat uitdempen merken we niet veel.

"Verder zie ik op de foto dat de nanobuis wit (?) van kleur is. Het is opgebouwd uit puur koolstof. Hoe ziet die structuur van de buis eruit? Gaat het richting een diamant, want gewoon iets grafiet-achtig lijkt mij niet sterk genoeg (je zal wel in de buurt van een unimoleculaire laag zitten). Hoe worden die buisjes eigenlijk gemaakt?"

De nanobuis is wit omdat we hem ingekleurd hebben :> voor PR doeleinden. Dit geldt ook voor de elektrodes, de bovenste foto is namelijk oorspronkelijk een SEM foto, die normaal gesproken zwart/wit is. Over de structuur en de fabricage methode: als je meer informatie wil, kan je hier mijn proefschrift downloaden.

"Nog veel leuke publicaties toegewenst bij dit onderzoek."

Bedankt!

[Reactie gewijzigd door bwitkamp op 27 juli 2009 13:29]

Zou het mogelijk zijn met een tweede nanosnaar die eigenlijk resoneert in tegenovergestelde richting. Eigenlijk een soort negatieve sinusspanning op de tweede snaar. Dit zou in theorie een soort antigolf (antigeluid) moeten creeren die de resonantie van de eerste beperkt. De uitslag die het toevoegen van een elektron dan geeft zou veel uitgesprokener moeten zijn. Dit zou de moeilijkheid van het 0K probleem misschien ook een beetje meer kunnen compenseren?
Oh aha, ik herhaalde ook alleen maar wat er onder het filmpje stond van het artikel op de site van de TU ;)
Interessant, ook al snap ik nog niks van die kwantum mechanica :)
Het kunnen meten van een elektron kan alles feitelijk betekenen. Het kan de basis zijn voor nieuwe kwantumfysica theorieen, energie opslag / stabilisatie, medische meetapparaten etc etc etc etc etc miljoenen mogelijkheden hoor.

concreet voor jou: chips zoals een CPU, GPU of andere IC. Of wellicht zelf display technieken gebasseerd op nano technologie. Met het kunnen sturen en meten van nanodeeltjes werk je ineens tig keer kleiner dan onze huidige silicium techniek. Het kan zomaar de wet van moore breken.

Hoewel de resultaten van dergelijk onderzoeken nog ontoepasbaar zijn, kunnen deze dit letterlijk onze hele toekomst bepalen.

[Reactie gewijzigd door kalechinees op 25 juli 2009 20:24]

Dat is dus net het verschil tussen toegepast en fundamenteel onderzoek. Vreemd is wel dat op de TU Delft alleen een faculteit voor toegepaste natuurkunde is..
Echt waar?
Niet voor theoretische wiskunde?
Ik ken toch iemand die nu wel pissed off zal zijn, die heeft dat toch een tijde daar gestudeerd :+

http://www.tnw.tudelft.nl...9673-f7c0c5ca0ae0&lang=nl
De omgekeerde wereld, normaal gaat het precies andersom.
In de wetenschap juist niet hoor :Y)
conclusie: de wetenschap is niet de normale wereld.
heh heh, Grappig.

Ik werk bij mapperlithography
ik neem aan dat je dit bedrijf kent aangezien dit bedrijf tools maakt waarmee E-beam lithography wordt gedaan. als het goed is, is de er net een machine richting taiwan vertrokken dit weekend :)

tevens studeer ik aan de TUDelft waar mapper eigenlijk ontstaan is door een aantal oudstudenten en een leraar daar. ben benieuwd of dit soort techniek EUV gaat inhalen op de markt.
Ik ken Mapper inderdaad; zeker het parallele e-beam systeem (waar 10.000 individuele patronen simultaan mee geschreven kunnen worden) is erg indrukwekkend en kan één van de grootste nadelen van e-beam lithografie (EBL), de schrijf-snelheid voor grotere oppervlakken (> 10 micron) verhelpen.

Het grote voordeel van fotolithografie is dat je met enkele seconde belichten met (E)UV een complete 300 mm wafer kunt belichten. Gewoon een masker tussen wafer en lichtbron houden, even belichten en alle structuren van het masker zijn gekopieerd naar de wafer (even maximaal kort door de bocht) Omdat bij EBL de elektronenbundel als het ware het te schrijven oppervlak helemaal moet afscannen (net zoals een elektronenbundel bij een CRT scherm dat doet op het forforscherm om een beeld te genereren) kan het schrijven van één 300 mm wafer met EBL zeker meerdere dagen of zelfs weken duren; dit is daarom vooralsnog allen geschikt voor experimentele structuren en niet echt voor commerciële massaproductie van grote geavanceerde processoren.

Ik ben erg benieuwd of dit onderzoek Mapper en andere e-beam bedrijven kan gaan helpen om nog preciezere EBL systemen te bouwen, want dat blijft vooralsnog het grote voordeel van EBL boven fotolithografie: de mogelijkheid om veel en veel kleinere structuren te maken dan met fotolithografie ooit mogelijk zou zijn (vanwege de ~105 kortere golflengte van electronen t.o.v. fotonen).
Daartoe moest de testopstelling overigens in een ruimte worden opgesteld die tot bijna nul Kelvin werd gekoeld. Een praktische toepassing lijkt daarmee nog niet op korte termijn haalbaar.

Dat de nanosnaar resoneert door een externe antenne lijkt me een tweede probleem. Weliswaar zal een ongewenste extra antenne de juiste resonantiefrequentie in z'n spectrum moeten hebben, maar omdat het systeem is ontworpen om te reageren op zo'n trillingsbron bestaat de mogelijkheid van een storingsbron.

Is het mogelijk vast te stellen dat de "dip" afkomstig is van een electron ipv een storingsbron?
"Is het mogelijk vast te stellen dat de "dip" afkomstig is van een electron ipv een storingsbron?"

Als ieder dip samenvalt met het moment waarop een electron wordt toegevoegd, dan zou het wel heel toevallig zijn als de dips worden veroorzaakt door iets anders dan het toevoegen van een electron.
Daar heb je weinig aan als je een nanosnaar als sensor wilt gebruiken. Als je zelf bepaalt wanneer een electron wordt toegevoegd hebt je daar geen sensor meer voor nodig.
waar gaan ze eigenlijk stoppen? met het verkleinen van alles? tot aan de molecule of ...?
een nanobuis IS één molekuul... ;)
maar dan wel een gigantisch grote. zo kan je DNA ook 1 molecule noemen
Nanobuis: één molecuul, heel veel koolstofatomen
DNA: heel wat eiwitten, heel wat moleculen

[Reactie gewijzigd door ctrlaltdelbe op 25 juli 2009 21:17]

DNA zit vaak om eiwitten heen gewikkeld om het hanteerbaar te houden, dat klopt, maar de daadwerkelijke DNA streng is toch echt maar één molecuul, hoor. Al die ATCG nucleotiden zijn covalent aan de deoxyribose- en fosfaatgroepen gebonden, zodat het geheel één enorm molecuul is. Okay, twee, als je de twee strengen als afzonderlijke eenheden beschouwt.
Daar maak je toch een grove fout...
DNA bestaat uit nucleotiden. Een stuk DNA kan wel vertaald worden naar een eiwit. Maar tussen die 2 is er een wereld van verschil!

DNA (keten van nucleotiden) en een eiwit (keten van aminozuren) zijn elk te beschouwen als 1 molecuul :)
Ik verwacht dat ze daar ook niet zullen stoppen, we hebben ook subatomair deeltjes (zoals bv. quarks). Wellicht dat ze in de toekomst nog dieper duiken. En wat het 'nut' is? Ik heb nu een computertje in mijn borst zak die velen malen krachtiger is dan een computer van 50 jaar geleden die een enorme ruimte in beslag nam. Miniaturisering dankzij 'nutteloze' uitvindingen...
En waar wordt het voor gebruikt, om je hyveszszz pagina bij te kunnen werken en.... zwaar nutteloze smsjes te versturen en ook niet onbelangrijk... emesennen!!


Het onderzoek was dan niet nutteloos, maar de gemiddelde burger weet het wel weer te reduceren tot nutteloze onzin.

Toch nog zonde van die onderzoeken zou je denken..
Als je de verdeling in sociale milieus erbij pakt (klik) dan kun je zien dat het merendeel van de mensen inderdaad wat praktischer is ingesteld. Maar is dat erg? Die Hyvende mensen hebben ook een computer moeten kopen en daarmee indirect het onderzoek en de innovatie gesteund.
Ik weet niet wat jij precies allemaal doet met je smartphone, maar ik heb een hekel aan hyves etc., gebruik het voornamelijk om zakelijk te bellen, en SMS alleen maar als bellen niet goed uitkomt. Ik lees er bv. ook veel op.

Ik heb er bv. een paar boeken kasten in zitten aan boeken (een gezipt tekst bestandje per boek). Referentie materiaal, muziek, adressen, gps, agenda, notities, etc. Het spul waar je vroeger een kleine vrachtwagen voor nodig had om het allemaal te vervoeren.

Wat wil je dan? Terug naar de grot en vuur nog een mysterie?

Diezelfde mini computers worden ook bv. gebruikt in prothetische ledematen (armen en benen, maar tegenwoordig ook bionische ogen, etc. Miniaturisatie wordt ook veel gebruikt in operaties.

Wellicht weet je nog dat in het begin supergeleiders alleen werkte (dicht) bij 0 Kelvin, een paar jaar later worden hoge-temperatuur-supergeleiders ontdekt waardoor je deze al werken met stikstof. Al die jaren geleden zeiden mensen ook van "wat heeft dat nu voor nut als het alleen maar werkt bij 0 Kelvin, dat krijg je niet voor elkaar buiten een laboratorium!".

Wellicht kunnen ze er communicatie apparatuur van maken, of het gebruiken om iets te snijden. Ik weet het niet, maar bij NASA dachten ze ook dat klittenband ook alleen maar interessant zou zijn in een ruimtepak ;-)
Geweldig nieuws.
Waar kan een nanosnaar toe leiden ?
Direct toepasbaar lijkt me de frequentie van 140MHz een leuke snelheid om ja van nee te onderscheiden. En dit op moleculair niveau.
Ik kan ernaast zitten, maar toch.
Het zou wel kunnen dat het kan helpen bij andere onderzoeken :)

Misschien handig als de wiskundebacteriën zich vervelen. :+
Dat er niet direct een toepassing voor zou zijn hoeft nog niet te betekenen dat die er nooit zal komen. Het lijkt me een slechte zaak wanneer onderzoek zich moet beperken tot dingen die bij voorbaat nuttig zijn, zo vind je natuurlijk nooit iets nieuws uit.
Als je het bron artikel had gelezen, had je kunnen lezen dat er reeds toepassingen bestaan, en wat het belang is van dit onderzoek.
Ik wacht al tijden met smart op de snaarcomputer! Onderzoek zou vaker barrieres moeten breken, laat de commercials maar lekker met de al bestaande mogelijkheden spelen. Het is zonde dat zoveel onderzoekscapaciteit verloren gaat aan zaken die eigenlijk al achter de feiten aanlopen.
Stel je doet 100 "nutteloze" onderzoeken waar je veel geld aan verliest. En plots vind je iets uit, zeg... euhm... rontgen straling ofzo... was het dan de moeite waard? Ik denk van wel. M.a.w.: net zoals een bedrijf moet je als kennis instituut soms risico's nemen (en daarbij zijn zowel het percentage "nutteloze" resultaten, als de rewards van 1 nuttig onderzoek zijn vele malen groter dus je moet het geheel van fundamenteel onderzoek van een instituut bekijken over 10 jaar en dan beoordelen... niet op 1 ZEER PRIL resultaat.

Bovendien, zoals Faust ook al suggereeerde, soms blijkt het nut pas na vele jaren.

NIEMAND zegt nu meer: "madam Curie... was dat niet die gek die hele snelle golfjes besudeerde? Wat heb je DAAR nou aan?" .

[Reactie gewijzigd door Crugster op 25 juli 2009 18:51]

Wetenschappelijk onderzoek, vooral in de bètavakgebieden, is bijna nooit nutteloos als het gedocumenteerd wordt. Wie weet kan dit hypergevoelige meetapparaat over 50 of 100 jaar zo geperfectioneerd worden dat het ons in staat stelt om dingen te doen die we nu nog niet eens kunnen bedenken. Het is vaker gebeurd dat er dingen zijn uitgevonden die pas honderd of nog meer jaren later praktisch bruikbaar of realiseerbaar waren.
Als je het zo bekijkt is het hele leven nutteloos (is het eigenlijk ook).
We worden geboren, maken vervolgens een hele hoop rotzooi op de wereld en gaan weer dood. Hoeveel nuttelozer kun je nog bezig zijn.

Desondanks kunnen we in de tijd dat we leven voor onszelf wel een hoop lol beleven. :)
Je moet toch wat doen in die 80 jaar dat je leeft. Blijkbaar vonden onderzoekers het in dit geval leuk om eens wat meer over nanostructuren te weten te komen, ieder zo zijn eigen hobby.

[Reactie gewijzigd door Darude1234 op 26 juli 2009 00:53]

Er valt genoeg te bedenken waarom dit niet zo nutteloos zal zijn, denk aan meetapparatuur met (tot nu toe) ongekende precisie.
Voor iedereen die zich afvraagt wat het nut is van kleine trillende objecten: dat is hoe je een moderne accelerometer (versnellingsmeter) bouwt. Deze vindt je bijvoorbeeld in de duurste TomToms, voor navigatie door tunnels. Maar je kunt ze ook gebruiken om de richting van de zwaartekracht te bepalen, bijvoorbeeld om vast te stellen hoe je je iPhone houdt. Schokdetectie kan ook, bijvoorbeeld om je HDD kop van de platter weg te houden.
Wat is er mis met nutteloos? Veel, zoniet alle zaken waar wij ons dagelijks mee bezighouden zijn nutteloos. Er zijn complete volkstammen die nutteloos bezig zijn hebben verheven tot het grootste goed van hun bestaan.
Als hele volksstammen er mee bezig zijn is het niet meer nutteloos, dan word er veel gebruik van gemaakt en is het juist nuttig voor hun, al is het maar voor vermaak of plezier. Is dus verre van nutteloos voor hun. Dit onderzoek en data word misschien nooit meer gebruikt voor iets behalve dit onderzoek, dan pas is het nutteloos. Word het buiten dit onderzoek gebruikt voor weet ik veel wat, dan is het alweer nuttig, word immers gebruikt door iemand en heeft het weer nut gehad. :+

Iets wat nutteloos is word niet gebruikt of doel wat niet bereikt word is nutteloos. ;)
Wellicht wordt dit onderzoek gebruikt door andere wetenschappers om er op hun beurt weer iets (on)nuttigs mee te doen. Soms is kennis om kennis ook iets waard. Toen de laser werd uitgevonden, kon ook niemand een praktisch nut bedenken van een reeks parallelle lichtstralen.
@faust:
Je reacte is weggemod, en ik neig er naar dat terecht te vinden. Ook je latere wijziging maakt de zaak niet beter.
Dat dit buiten het het begripsveld van sommige mbo-ers en hbo-ers valt is begrjipelijk, maar het verschaft je nog niet het recht om je proletengewauwel over nut rond te toeteren. Definieer nut eens voor de aardigheid. …mss toch eens wat informeren bij de faculteit Wijsbegeerte?

Wetenschap is niet op zoek naar nut, maar naar inzicht. Jij bent op zoek naar een nuttige klapstoel bij de lokale bouwmarkt om er met je domme reedt in te gaan zitten. Dat zijn twee heel verschillende drijfveren.
Uiteindelijk bewijst de academische wereld ook nog eens nuttig te zijn voor de verstandelijk minderbedeelde. Ik zou wat meer respect hebben voor de verdiensten van de top van het menselijk ras.
En nee, ik ben geen natuurkundestudent. Maar van dit soort reacties wordt ik gewoonweg boos.
Neerbuigend commentaar? Mbo-ers , hbo-ers, mensen met het syndroom van Down, academici en wie dan ook; iedereen heeft een eigen plaats. Dat is bij mij geen discussiepunt.
ik denk dat 'proletengewauwel' het 'm doet.

Overigens heb je wel gelijk in de basis, dat we nog niet weten wat het nut is, betekend niet dat het niet nuttig zal zijn. In het meest ongunstige geval geeft het ons de visie dat een bepaalde onderzoeksrichting domweg niet de moeite waard is. (alhoewel dat iets is wat je niet zonder meer voor waar moet aannemen)
Dat was nu juist niet de essentie van de reactie. Het ging hem meer om dat academici op zoek zijn naar inzicht, dit in tegenstelling tot beroepsopleidingen waarin het doorgaans draait om directe toepasbaarheid. Wetenschap om de wetenschap dus. Bulle Bas zou met een betere verpakking van de boodschap waarschijnlijk minder directe aversie opwekken. Diverse stuitende toevoegingen leiden nogal af van wat Bulle Bas probeert over te brengen.
Volgens mij ga ik me niet geliefd maken, maar ikzelf Hbo'er, ben het wel een beetje met Bulle Bas eens. Ik stoor me ook erg vaak aan mensen die het nut van onderzoek niet kunnen zien. En ja zeg zelf eerlijk, WO zal dat het meeste snappen, HBO daarna, en MBO daarna. Het is gewoon zo, hierbij zeg ik echt niet dat MBO dom is of wat dan ook, maar hun capaciteiten liggen gewoon vaak op een andere plek. De een kan dit heel goed, de ander dat. De een kan heel goed met zijn handen werken en de ander met zijn hersenen (of vind het leuker). Nu brengt Bulle Bas het inderdaad wat minachtend. Maar er zit wel een kern van waarheid in.

Elk onderzoek heeft nut aangezien het inzicht geeft (tenzij het mislukt.) Of er dan een ook direct een praktische toepassing voor is is niet nodig voor een onderzoek om nut te hebben. En het is jammerlijk dat niet iedereen dat ziet.

En spelling verbeteren is een onbegonnen zaak. Zolang de boodschap duidelijk is moeten mensen niet zeuren.
Het volgende is nogal verwarrend, maar hieronder een aantal verschillen in afkortingen en samenstellingen. Er zijn tal van regels die hierbij inzicht zouden moeten verschaffen en ik heb een paar ervan tussen haakjes aangeduid. Voor dat inzicht moet je dus wel een goede kans hebben om deze aan te leren, met ook correcte en zo mogelijk eenduidige uitleg ervan.
En die eenduidigheid laat zich ook nogal moeilijk volgen door combinaties van regels.

Laat ik dus om dit te verduidelijken meteen enkele voorbeelden geven:

Jan zit op de hbo (naam van school).
Jan volgt een HBO-opleiding (type onderwijs).
Jan is een hbo'er (apostrof bij een afleiding van een woord dat wel en een woord dat niet als apart zelfstandig woord kan voorkomen).
Jan is een hbo-student (samenstelling van woorden met die apart als zelfstandig woord kunnen voorkomen).

Karel is een student Natuurkunde (naam van studierichting, opleiding).
Karel studeerde gisteren Engels (taal) en natuurkunde (vak).
Joost is een student HBO-Verpleegkunde.(samenstelling met 1 of meer hoofdletters, afkorting, ... ).

Daarbij kan je dus nog allerlei andere regels combineren!

Wees gerust, ik heb het ook opgezocht (o.a. Groene Boekje, 2005). Ik kan het alsnog fout hebben, maar iedereen snapt zo meteen dat ook mensen met een hoger opleidingsniveau, inzicht, kennis en met name afdoende capaciteit tot het reproduceren van informatie uit het geheugen ontberen om dit allemaal paraat te hebben.

[Reactie gewijzigd door amn op 27 juli 2009 04:07]

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True