Van Arpanet tot www: veertig jaar internet

Toch was het eerste netwerk waarmee computers over langere afstand met elkaar communiceerden geen bibliotheek, maar een defensiesysteem van het leger. Het Semi-Automatic Ground Environment bestond uit 23 locaties waartussen gegevens werden uitgewisseld via telefoonlijnen. Het geautomatiseerde systeem was begin jaren vijftig ontworpen als verdediging tegen aanvallen met bommenwerpers.

Eind jaren zestig was het systeem volledig operationeel, maar tegen die tijd was de dreiging van bommenwerpers al grotendeels vervangen door de angst voor raketten en daar was Sage niet voor ontworpen. Het systeem was echter van groot belang voor de ontwikkeling van het internet; niet alleen betrof het ’s werelds eerste wide area network, ook had Sage de eerste computer die direct kon reageren op gebeurtenissen op het moment dat deze plaatsvonden.

Een zekere defensie-organisatie met de naam Arpa raakte gaandeweg ook geïnteresseerd in computernetwerken. Arpa, later omgedoopt tot Darpa, was opgericht in 1958, enkele maanden na de lancering van de eerste satelliet, de Spoetnik 1, door de Sovjet-Unie. De lancering van de Spoetnik bracht een schok teweeg bij het Amerikaanse leger en de nieuwe r&d-organisatie Arpa werd opgezet om Amerika weer aan de leiding te brengen bij de wapenwedloop.

Veel wetenschappers deden onderzoek in opdracht van Arpa, en die onderzoekers vroegen vaak om computers, meestal voor het verrichten van rekenwerk. Er waren echter weinig krachtige computers beschikbaar, die ook nog eens erg kostbaar waren. Dat maakte het efficiënt om aan timesharing te doen: het concept waarbij meerdere gebruikers vanaf goedkope terminals hun processen op centrale computers laten uitvoeren. Robnett Licklider, hoofd van van het computeronderzoeksprogramma van Arpa, beschreef uitvoerig hoe zoiets eruit zou moeten zien. Hij voorzag een ‘Galactic Network’, een netwerk van computers waarmee gebruikers gegevens en programma’s  moesten kunnen uitwisselen.