Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 112 reacties

De restanten van de afgedankte UARS-satelliet zijn hoogstwaarschijnlijk in een afgelegen deel van de Grote Oceaan gestort, aldus de Nasa. Eerdere berichten maakten melding van Canada en de West-Afrikaanse kust als mogelijke locatie.

De UARS-satelliet kwam in de nacht van vrijdag op zaterdag in het noordelijke deel van de Grote Oceaan terecht, zo meldt The New York Times. Eerder doken er berichten op dat de restanten van de twintig jaar oude onderzoekssatelliet mogelijk in Canada of voor de kust van West-Afrika terecht zouden zijn gekomen, maar de ruimtevaartorganisatie hield een slag om de arm.

De afgedankte satelliet woog 6 ton en is volgens de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie grotendeels verbrand toen het de dampkring binnendrong. Toch zouden enkele zware onderdelen, samen goed voor een gewicht van 500kg, de enorme warmteontwikkeling hebben kunnen doorstaan om uiteindelijk op aarde terecht te komen.

Volgens kansberekeningen van de Nasa zou er een risico van 1:3200 bestaan dat de brokstukken iemand zouden kunnen verwonden. Sinds 1979 is niet eerder een satelliet ongecontroleerd de dampkring binnengedrongen.

Lees meer over

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (112)

Sinds 1979 is niet eerder een satelliet ongecontroleerd de dampkring binnengedrongen.
Dit klopt niet. Bijna dagelijks komen delen van satellieten neer op aarde, met complete satelieten meer als 1x per jaar.

UARS was wel de grootste satelliet sinds 1979 die ongecontroleerd terug kwam.
Wellicht dat het verschil zit in gecontroleerd neerkomen en ongecontroleerd neerkomen op aarde.
ik was het woordje ongecontroleerd vergeten :-)

Het moet zijn: Bijna dagelijks komen delen van satellieten ongecontroleerd neer op aarde, met complete satelieten meer als 1x per jaar.
De reden dat UARS zo enorm in het nieuws kwam was niet alleen omdat het een grote, ongecontroleerde re-entry was. Er bestaat al jaren (IIRC, 14 jaar) een samenwerking tussen twaalf ruimtevaart-organisaties die gericht is op het voorspellen van potentieel gevaarlijke re-entries, het volgen van objecten en alles wat er verder bij komt kijken. Die club houdt elk jaar een oefening om hun systemen en samenwerking te testen. Dit jaar was UARS het test-object.
Als ik nou alleen de pagina terug kon vinden waar dat stond..., want daar stond inderdaad ook de informatie die BobEvers hierboven geeft.

Edit:
Ah, hebbes:
During 1996-1997 the Inter-Agency Space Debris Coordination Committee (IADC) developed a reentry risk object data communications network for the exchange of tracking data and reentry predictions in the event of the imminent reentry of a hazardous satellite.
(..)
Exercises of the communications network are normally conducted annually.
– First exercise in 1998; latest (12th) exercise in April 2010.
– Targets of opportunity (natural orbital decays) are selected by consensus.
(..)
At the recommendation of NASA, the IADC has accepted UARS as the subject of the 2011 IADC Reentry Risk Object Exercise.
(..)
UARS does NOT meet the IADC definition of a risk object.
(emphasis added)
Hoewel het hier niet in staat, is het misschien wel leuk om er ook nog even bij te vermelden dat de enige oefening normaal elk jaar is; met de eerste in 1998 en de twaalfde in 2010 mist er dus n jaar. Toen in maart 2001 de Mir naar beneden kwam "was iedereen daarmee bezig", zodat de jaarlijkse IADC oefening toen niet doorging.

[Reactie gewijzigd door robvanwijk op 25 september 2011 17:21]

Volgens het nasa orbital debris office http://orbitaldebris.jsc.nasa.gov/faqs.html:
During the past 40 years an average of one cataloged piece of debris fell back to Earth each day.
of:

http://www.orbitaldebris....rary/EducationPackage.pdf met foto's van gevonden onderdelen.

en een plaatje met wat data over de tijd heen: http://www.aero.org/capab...reentries_vs_yr-large.gif
Sinds 1979 is niet eerder een satelliet ongecontroleerd de dampkring binnengedrongen.
Zal ook niet de laatste zijn?

Ik denk dat we dit de komende jaren vaker mee gaan maken. Er is natuurlijk een grote groep satellieten die er nu hangt en die ooit ook naar beneden komen?
Zal ook niet de laatste zijn?
Dat klopt, want eind oktober word iets dergelijks verwacht met een Duitse satelliet, ROSAT, die zal dan ook neerstorten.

De kans op brokstukken is daar nog een stuk groter, omdat die Duitse satelliet veel degelijker is gebouwd dan de Amerikaanse, waardoor er naar verwachting minder zal verbranden.
Het zou me weinig verbazen als dat ding zo degelijk is gebouwd dat het intakt in iemands achtertuin land.
Lijkt me volstrekt uitgesloten... het ding heeft nu niet bepaald de juiste aerodynamische vormen om een re-entry te kunnen overleven. En dan hebben we het nog niet eens over het totale gebrek aan hitteschilden.

Dat ding gaat er gewoon aan. Alleen dan in grotere brokstukken dan de UARS deed.

De kans dat hij een re-entry intact overleeft lijkt me aanzienlijk kleiner dan de kans dat Pasen en Kerstmis volgend jaar op dezelfde dag gaan vallen.
Het zou me weinig verbazen als dat ding zo degelijk is gebouwd dat het intakt in iemands achtertuin land.
Doorgaans wordt dat wel goed in de gaten gehouden, en landen ze in zee of afgelegen gebieden zoals woestijnen. Waarschijnlijk zijn ze nog bestuurbaar in orbit.
Dat was nou het het hele punt met die UARS. Die was niet echt bestuurbaar meer. Die Duitse satelliet waar wildhagen het over heeft is een vergelijkbaar geval en volgens zijn bron is er een kans van 1:2000 dat hij bij iemand op zn hoofd terecht gaat komen. Bij de UARS was dat 1:3200.
Die kans van 1:2000 is ook weer op de totale wereldbevolking van 7 miljard bereken(ze hebben dat getal iig bij de UARS gebruikt).

Dus de kans dat jij geraakt wordt is nog eens gedeeld door die 7 miljard.
Gelukkig, zolang ik niet geraakt wordt valt het allemaal nog wel mee |:(
Doorgaans wordt dat wel goed in de gaten gehouden, en landen ze in zee of afgelegen gebieden zoals woestijnen. Waarschijnlijk zijn ze nog bestuurbaar in orbit.
De pagina die wildhagen linkt zegt:
Ook de kans dat brokstukken schade of slachtoffers in dichtbewoonde gebieden zullen maken, is bij ROSAT groter dan bij UARS: 1 op 2000 tegen 1 op 3200.
Bij een gecontroleerde re-entry zou je toch hopen dat die kans juist flink lager is... Helaas vermeldt nu.nl niet expliciet of ROSAT nog bestuurbaar is (zelfs als er genoeg brandstof gereserveerd is voor een laatste manoeuvre, dan nog kan bijvoorbeeld de boordcomputer kapot zijn, of het communicatiesysteem, of ...). Ook vermelden ze nergens hun bron. Als ik zelf even zoek dan vind ik wel de pagina van NASA over ROSAT, maar ook daar staat niet of ie nog werkt (er staat daar sowieso niks over zijn re-entry).
ROSAT heeft helemaal geen motoren aan boord om een re-entry mogelijk te maken, dat was destijds nog niet verplicht (ruimteafval dacht men nog niet over na)
Ik dacht zelfs ergens gelezen te hebben dat de satteliet zelfs geen motoren had om 'm in een baan om de aarde te houden, kan de link alleen niet meer vinden.
Deutsche Grundlichkeit ten top.
Maar de meeste daarvan kunnen ze gecontroleerd naar beneden halen, dees niet..


Er werd overigens ook gesproken over dat brokstukken in de Noordzee zouden belanden. Vreemd dat ze daar nu ineens geen melding meer van maken want er stond vooral de noordzee in en niet echt de grote oceaan ofzo. Maargoed gelukkig maakt t niet uit, water=water.
Waarom kan zo'n satelliet dan niet gecontroleerd naar beneden gehaald worden? Zijn die dingen zo oud dat ze niet meer bestuurbaar zijn? Zijn er defecten?
Een satelliet is volgens mij uberhaubt niet bestuurbaar, deze word meestal door een draagraket de ruimte in geschoten en dat was het dan.
Nee hoor, een satelliet heeft meestal ook een aantal kleine stuwraketjes om kleine koerscorrecties uit te kunnen uitvoeren (opvoeren baan, ontwijken ruimtepuin etc).

Als je op deze pagina kijkt, zie je dat die ook zijn gebruikt:
UARS was decommissioned in 2005, and a final orbit-lowering burn was followed by the passivation of the satellite's systems in early December of that year.
Die burn gebeurt dus door de stuwraketjes.

Ze hebben hem dus in een afnemende baan geparkeerd, en uiteindelijk is hij daardoor in de dampkring terechtgekomen.
De satelliet is inderdaad wel bewust naar beneden gehaald, maar niet gecontroleerd, daar zit een groot verschil tussen. Dus om het resultaat wat deze stuwraketjes geven echt besturen te noemen gaat mij wat ver. Het lijkt meer op ontwijken van..

Heeft iemand overigens enig idee/bron met wat voor snelheid deze brokstukken uiteindelijk over ons aardoppervlak vliegen? Ik kan me namelijk voorstellen dat dit wellicht een stuk harder gaat dan wat een vliegtuig kan? Anders zou je wellicht vliegtuigen/straaljagers kunnen inzetten om het puin te 'onderscheppen' of om brokstukken kleiner te maken en van baan doen veranderen o.i.d.

Ook vindt ik overigens het risico van 1 op 3200 nog vrij hoog als je nagaat dat het grootste gedeelte van onze aardbol uit water bestaat. Ik ben dan ook wel benieuwd wat voor (als je die uberhaupt krijgt) schadevergoeding je (of je familie in ernstige gevallen) kan krijgen.
Natuurlijk gaan die dingen sneller dan een vliegtuig, anders zouden ze ook niet verbranden met de rit omlaag...

Een exacte snelheid kan ik je niet geven, maar ze gaan niet sneller dan het licht. O-)
Natuurlijk gaan die dingen sneller dan een vliegtuig, anders zouden ze ook niet verbranden met de rit omlaag...
Totaal niet te vergelijken situatie natuurlijk.... een vliegtuig blijft in de onderste delen van de dampkring, een satelliet komt vanuit de ruimte de dampkring in.

Kijk maar eens naar dit plaatje om het in verhouding te zien.

De ruimte begint pas bij 100 kilometer, de zogenaamde Krmn-line. Het hoogst vliegende passagiersvliegtuig, de Concorde, vloog op zo'n 20 km hoogte. Een gemiddelde Boeing of Airbus vliegt op 10-14 km hoogte.
Een exacte snelheid kan ik je niet geven, maar ze gaan niet sneller dan het licht. O-)
Deze UARS deed in de ruimte zo'n 18.000 mijl per uur, oftewel een kleine 29.000 km/h. Maar in de dampkring is dat uiteraard aanzienlijk minder, door de wrijving enzo, die je in de ruimte natuurlijk zo goed als niet hebt.
Neen, de meeste satellieten hebben kleine stuw raketjes en zelfs vliegwielen om ze in de juiste baan te houden.

@GWTommy: meestal lukt het wel om een satelliet gecontroleerd te laten crashen, maar dit kan/lukt niet altijd.
Satellieten zijn doorgaans juist wel bestuurbaar. Dat is ook nodig om precies de juiste baan te bereiken en te behouden. Al zou de satelliet perfect werken, doordat de aarde niet precies rond is en de zon/maan ook aan de satellieten trekken blijven koerscorrecties altijd nodig.
maar in de noordzee is er iets meer kans dat er een schip geraakt wordt... en dat is ook niet echt handig...
maar de kans is zo klein dat het niet echt boeit..

volgens mij is de kans groter dat zo een schip wordt geraakt door een neerstortend vliegtuig :P
Ik weet het niet hoor. Maar de noordzee is toch 1 van de drukste routes voor zee schepen. De kans dat een brokstuk op een schip terecht komt is statistisch groter dan op de grote oceaan. Kans dat een vliegtuig in de noordzee terecht komt is nog veel kleiner en waarschijnlijker dan een een satelliet.

Veel satalieten van 30 jaar en ouder zullen naar beneden komen. Al vind ik wel dat NASA zijn eigen roodzooi mag opruimen door deze satellieten naar beneden te brengen. Volgens mij is het nog steeds verboden te dumpen in internationaal water.
De restanten van de afgedankte UARS-satelliet zijn hoogstwaarschijnlijk in een afgelegen deel van de Grote Oceaan gestort.

Zekerheid heeft men dus duidelijk niet of het daar wel is neergestort. Het schijnt waar te zijn: waarschijnlijk

EDIT: Wat ik hier dus mee wilde zeggen is dat dit nieuws zonder enige waarde is daar NASA niets met zekerheid weet, dat staat als een paal boven water

[Reactie gewijzigd door Kees de Jong op 25 september 2011 22:10]

dat snap ik dus ook niet. heeft niemand dat ding gezien? hoe moeilijk is het om zo’n ding te tracken? lijkt mij dat er voldoende sattelieten in de omgeving zijn die dat ding kunnen waarnemen. bovendien vanllen 26 vallen sterretjes ook nog wel op. zelfs met een actieradius van ongeveer 500mijl.
Het is zo goed als onmogelijk om een zelfstandig naar beneden komende satelliet tot aan de laatste 5 kilometer boven de grond of nog lager te blijven volgen.

Als eerste weet men niet op welk moment dat ding zich zal opdelen in kleinere stukken door de wrijving.
Als 2de weet men niet hoe groot de brokstukken zijn en welke vorm ze hebben, dit heeft invloed op hun baan die ze af zullen leggen.
Als 3e zijn bijna geen satellieten uitgerust met een camera die voor het volgen geschikt zijn en de verwerking van de gegevens kost een hoop tijd.
En als 4e, een groot deel van de aarde wordt NIET in de gaten gehouden met radar stations die instaat zijn om de kleinere stukken te volgen.

De satelliet had de grote van een dubbeldekker maar deze is uit elkaar gevallen bij re-entery.
Als er 1 stuk bij was die de grote heeft van een motorblok van zo'n dubbeldekker dan is die nog moeilijk te volgen op een radar mits die binnen het actieve bereik is en niet in het rand gebied waardoor hij in de achtergrond ruis kan verdwijnen.
De snelheid die de brokstukken hadden bij het neer komen zouden behoorlijk hoog moeten zijn en dat in combinatie met hun grote, ik geef het je te doen om dat te volgen.
En als 5e, er zijn ook delen van de aarde die zogezegd over de horizon vallen voor de beschikbare op de aardbol aanwezige waarneem-locaties, die zijn daardoor niet makkelijk in de gaten te houden... aansluitend op je 5km hoog stukje. Misschien dat er binnenkort nog wel wat satellietbeelden beschikbaar komen, maar opnames van de 'crash' van waarneempunten van de aardkloot zijn vrijwel onmogelijk voor die locatie, of ze moeten midden in de oceaan een hele hoge mast met een telescoop erop hebben gehad.
Als het in een afgelegen deel van de oceaan is neergekomen, kan het best zo zijn dat niemand het heeft gezien. Er woont immers niemand, en schepen zullen niet de hele tijd naar boven zitten te kijken. En dan hebben we het nog niet gehad over bewolking enzo, die het zicht kan ontnemen.

Overigens zijn er wel degelijk diverse waarnemningen geweest van mensen die (delen) hebben zien neerkomen.

Tracken lijkt me bijna onbegonnen werk. En andere satellieten zijn misschien helemaal niet uitgerust voor die taak die jij ze toeschrijft. Het is niet alsof alle satellieten camera's of trackingapparatuur aan boord hebben ofzo.
Als die dingen echt heet opbranden, dan zou je verwachten dat de lanceerwaarschuwingssatelieten ze oppikken. Juist omdat onderzeeers nucleaire wapens kunnen lanceren is er een volledige dekking.
Raar dat ze deze kans niet hebben aangegrepen om wat militair materiaal uit te proberen.
Ze zijn al jaren bezig om plannen te maken om naderende objecten uit de ruimte te schieten, of een afwijkende baan te geven, maar nu puntje bij paaltje komt....geen actie.

Het ding is al jaren aan het neerstorten, dus er was zelfs tijd genoeg om een oefenplannetje te maken.
Iets dergelijks hebben ze al eens eerder gedaan, met Operation Burnt Frost waarmee ze de satelliet USA-193 hebben vernietigd.

Daar hebben ze wereldwijd nogal wat kritiek op gekregen, dus ik denk niet dat men daar op zit te wachten.

Daarnaast, wat voor toegevoegde waarde zou het hebben? Ze weten al dat de gebruikte raket (een RIM-161 SM3) dit soort dingen prima aankan. Waarom geld verspillen aan een lancering als je toch al weet dat het werkt?
De toegevoegde waarde?
How about Amerika rules the waves!

Amerika (VS) heeft ietwat een imago-probleem.
geen geld meer, steeds minder macht (immers geen geld)
erg wil-opleggend, Wat af en toe voor problemen zorgt.
En uiteindelijk 400 miljoen Amerikanen
dwingen momenteel de rest van de wereld (7000 miljoen) in hun keurslijf!!

En leuk dat die RIM-161 SM3 hem "theoretisch" uit de lucht had kunnen halen,
maar 't ding bestaat(die RIM), en is nog nooit modern echt gebruikt...dus bewijs 't maar. Lanceer!

Een goedgelukte vernietiging was waarschijnlijk een flinke thumbsUp voor de US geweest,
maar gezien de 90% faalkans zijn ze er niet eens aan begonnen.
(of misschien zijn er in het geheim wel diverse mislukte dingen uitgevoerd)

Uiteindelijk heb ik meer vertrouwen in China voor planeetverdediging!
(en toekomstige ruimtevaart)
(Want eigenlijk stelt ons hele Aarde>andere objecten programma momenteel helemaal niks voor)

[Reactie gewijzigd door 83718 op 26 september 2011 05:06]

Ik hoop maar dat er geen kernreactor aanwezig was in de satelliet want die kan natuurlijk erg schadelijk zijn voor het milieu. Of erger, nog bruikbaar plutonium bevatten en in verkeerde handen vallen.
Kernreactor in een satelliet?
Jazeker, veel satellieten worden aangedreven door RTG's, die draaien op diverse radioactive brandstoffen. De meest gebruikelijke zijn plutonium en strontium, maar in het verleden zijn ook andere stoffen gebruikt, zoals polonium.

Voordeel van nucleaire aandrijving boven zonnepanelen zijn uiteraard een langere levensduur, een zekerdere energiebron, en minder kans op schade door micrometeoriet-inslagen.
Ja idd er zijn satelieten met een kernreactor zie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kosmos_954
Zeker in de begintijd van de satelieten werd daar gebruik van gemaakt.
Het is kernenergie, maar "reactor" is toch een verkeer woord hoor, er vindt geen kernreactie plaats. Het is de energie van radioactiviteit die omgezet wordt in elektriciteit.
Voor zover bekend zijn alleen de Soviet RORSAT satellieten en de Amerikaanse SNAP-10A uitgerust met een volwaardige kernreactor die aan kernsplijting doet. Een RTG gebruikt de energie die vrijkomt bij radioactief verval en is derhalve een zeer voorspelbare en betrouwbare gestaag afnemende energiebron, die alleen niet kort meer energie kan produceren of uitgezet kan worden.
Er staat echter nergens dat de UARS een RTG gebruikt.
Die kans is zeer klein, omdat het spul waarschijnlijk voor het overgrote merendeel verbrand bij re-entry.

De UARS had afaik overigens geen nucleaire reactor, maar werd van stroom voorzien via zonnepanelen.
Als jij een methode weet om door verbranding plutonium onschadelijk te maken, wil ik je wel helpen met het schrijven van een patent.
Het enorme zonnepaneel op satellieten doet vermoeden dat ze op zonne-energie werken...
Het enorme zonnepaneel op satellieten doet vermoeden dat ze op zonne-energie werken...
Die wordt doorgaans gebreuikt om de apparatuur in de satelliet te voeden.Op zonnepanelen stuw je zo'n ding niet voor.Stuwraktjes worden er gebruikt om de positie bij te sturen.

[Reactie gewijzigd door Dutchphoto op 25 september 2011 15:13]

Er staat dat deze sat ongecontroleerd de dampkring is binnen gedrongen. Betekent dit dat het ongeluk was dat de satelliet omlaag is komen zetten of hebben ze hem maar op goed geluk laten crashen?
Ongecontroleerd betekent dat men er geen controle over had. Waarom weet ik niet, maar het zou kunnen bijvoorbeeld dat de brandstof voor de stuurraketten op was, of dat er geen communicatie meer mogelijk was, of zoveel andere redenen.

Deze satelliet was overigens al enkele jaren niet meer in gebruik.
Hij was helemaal niet uitgerust met hulpraketten om hem gecontroleerd de dampkring in te sturen, dit was te duur vond men toen.
http://makanaka.wordpress...o-plot-a-satellites-fall/
Onderste plaatje

Hij was al 6 jaar aan het neerstorten. :o
Ik dacht ergens gelezen te hebben dat ze simpelweg geen raketten hadden voorzien om terug gecontroleerd in de dampkring te komen, wegens het extra gewicht dat deze zouden veroorzaken.

Latere satelieten zouden deze wel hebben, zodat ze kunnen controleren waar de sateliet zal neerstorten
Disclaimer: dit is volledig speculatie!

Indertijd is UARS gelanceerd met een Space Shuttle. Misschien dacht men tijdens het ontwerpen (lancering was in 1991, ter vergelijking, de Hubble is van 1990), toen het vertrouwen in de Shuttle nog enorm hoog was, dat de Shuttle hem ook weer op zou halen...?
Een lancering kostte een paar miljard. Daar staat een 1:3200 kans op het verlies van een mensenleven tegenover. Nee, dat is geen realistisch idee.

Mensenlevens gaan elke dag verloren. Malaria, auto-ongelukken, allemaal zaken waar je met een miljard meer begint dan hier.
Ik denk dat ze communicatie verloren hebben of dat er geen brandstof meer aan boord was om de satelliet bij te sturen. Dan kun je alleen nog voor een paar honderd miljoen een raket er op af sturen, om hem alsnog gecontroleerd neer te laten storten. Lijkt mij nogal een duur grapje, dan liever de kleine kans dat iemand gewond zou kunnen raken.
1:3200 is eigenlijk niet zo klein als ik verwacht had.
0.03125% kans

[Reactie gewijzigd door Neverwinterx op 25 september 2011 12:30]

De kans om 10.000 euro te winnen is kleiner!
zelfs de kans op de DLC code die hier verloot wordt is 0,0514 procent! je hebt dus twee keer zoveel kans dat je zo’n code wint dan dat je een stuk metaal tegen je hoofd aan krijgt. zo heel klein is die kans dus niet.
Die 1:3200 is de kans dat iemand op de wereld die satelliet op z'n hoofd krijgt. De kans dat jij hem op je hoofd krijgt is dus nog weer zo'n 6,9 miljard keer zo klein ;)

Wel grappig dat deze satelliet eigenlijk al sinds de lancering aan het neerstorten was. De luchtdruk is daar dus eigenlijk nog best hoog, om zo'n grote satelliet in een paar jaar te laten neer storten!
Alle satalieten storten neer vanaf de dag dat ze in de lucht zijn ;-)

SlingShot effect.. Je kan het vergelijken met airtime in een attractie. alleen dan 24/7 voor de satellieten. Een satelliet valt om de aarde heen. door de zwaartekracht en vacum blijft de satelliet om de aarde heen vallen. Dit maakt je ook gewichtloos net als airtime in een attractie alleen dat duurt vaak net een seconde of 2
is dat wel correct? ik had een ander getal gehoord ergens. 0.03% lijkt me ook wel erg veel, gezien hoe groot de aarde is en hoeveel lege plekken er zijn (oceanen, polen, siberie, etc etc)
Daar staat tegenover dat er genoeg plekken zijn waar je meer dan 1 dode kunt hebben. Mensen wonen nu eenmaal op kluitjes, de kans op precies 1 dode is best wel klein. Die 1:3200 is uitgemiddeld.
Hij was gewoon uitgedraaid.
Tegenwoordig zijn alle(?) satelieten voorzien van een motor die hem een laatste zetje kunnen geven zodat hij gecontroleerd naar beneden komt. (en men dus kan bepalen waar hij naar beneden komt)
Per ongeluk de dampkring binnengedrongen neem ik aan :)

Dit doet mij denken aan de orbital drop in Red Alert 3 :+
Goed geluk laten crashen

Ze waren niet meer in staat om hem bij te sturen omdat de brandstof op was, dus toen is de satelliet op zijn dooie gemakje naar beneden komen lazeren.

Ik vindt dit wel een anti-climax. Natuurlijk wil ik niet dat er iemand gewond raakt, maar het zij cool zijn als hij in een weiland terecht komt, midden in de Midden-Beemster.
jer bedoelt ook echt dat er in midden beemster een weiland ligt dat daadwerkelijk 500 miles lang is?

[Dr. Who]
Dan moet je diep graven om nog wat stukken te vinden...
Wat is de snelheid waarmee zo'n ding door de dampkring en daarna in zee/op land komt? Zou het bijvoorbeeld een mini-tsunami kunnen veroorzaken?
Ik heb getallen gezien tussen 110 mph en 420 mph (tussen 176 en 672 km/h dus), van waarnemers.

Ter vergelijking: in de ruime draaide UARS met ongeveer 18000 mph (= 28800 km/h) rond.

Tsunami weet ik niet zeker, maar ik betwijfel het. Daarvoor lijken de objecten me gewoon te klein.
Zeker niet. De hoeveelheid energie in de satelliet is kleiner dan de originele hoeveelheid brandstof bij de lancering (wet van behoud van energie). En als je wel eens een mislukte lancering hebt gezien (Ariane V bijvoorbeeld) dan zie je dat de energie wel groot is naar menselijk maatstaven, maar toch nog steeds beperkt.
Wat is de snelheid waarmee zo'n ding door de dampkring en daarna in zee/op land komt? Zou het bijvoorbeeld een mini-tsunami kunnen veroorzaken?
Je moet de plons vergelijken met een grote personenauto die uit een vliegtuig valt. Als het brokstuk groot is kan hij nog wat meer voorwaardse snelheid hebben maar erg veel zal dat niet meer zijn. Daarvoor is ie te licht en hyeeft ie te veel weerstand. Een meteoriet is zwaar en smelt tot een fraaie gestroomlijnde bal tijdens de tocht door de dampkring.
Wat ik mij afvraag. Als ze zo'n apparaat nog een klein beetje kunnen besturen, waarom sturen ze een satelliet dan niet de ruimte in i.p.v. dat ding terug op aarde te laten vallen.
Satellieten zit niet zo heel hoog. Je hebt nog een heleboel energie nodig om hem uit het zwaartekrachtsveld van de aarde te schieten. En die heeft een 'opgebrande' satelliet niet.
Om het zwaartekrachtsveld van de aarde te verlaten is een snelheid van 11 kilometer per seconde nodig. Dat redt zo'n satteliet niet met zn kleine stuurraketjes (als ie die al heeft).
Kunnen ze hem in de ruimte niet gewoon soort van "demonteren", zodat de aparte brokstukken gewoon opbranden in de atmosfeer? Dit lijkt mij toch beter te gaan dan gewoon de hele satelliet in zijn geheel naar beneden te laten komen...
Hoe wil je dat doen? Dan moet er dus een ruimtevaartuig naartoe met astronauten die het ding uit elkaar gaan halen. De Space Shuttles zijn niet meer in gebruik, dus dat word dan een Soyuz-missie.

Zo'n lancering kost honderden miljoenen dollars. Lijkt me niet echt een realistische optie dus...
Opblazen of dergelijke? Als er astronauten aan de pas moeten komen kost die inderdaad zeer veel geld. Maar beter een honderden miljoenen dollars dan een mensenleven!
Opblazen is een slecht idee, dan krijg je nog meer objecten in de atmosfeer dan nu al het geval is (nee, niet alles zal dan volledig verbranden).

En wat niet in de atmosfeer komt, blijft in een baan om de aarde, en zorgt daar weer voor ruimtepuin, wat een groot gevaar is voor andere satellieten en het ISS.

Gewoon terug laten keren in de atmosfeer, zoals nu dus is gebeurd, lijkt me het beste idee.
Het was sowieso een kans op mensenleven. En als er schade was, was een overdreven ruime schadevergoeding aan nabestaanden/slachtoffers alsnog veel goedkoper, en een leven is geen honderden miljoenen waard. Als je zulke bedragen gaat gebruiken voor bescherming van 1 leven, is dat een domme keuze; met hetzelfde geld bereik je met medisch onderzoek of bestrijden/voorlichten HIV veel meer.
Dat zou het dus meer een morele kwestie maken. Het is natuurlijk sowieso een kans op een mensenleven inderdaad, maar de vraag is dan of je die kans niet kan verkleinen. Als jij verantwoordelijk bent voor het laten neerstorten van een satelliet en een brokstuk raakt het huis van bijvoorbeeld een familielid, dan denk ik dat je toch wel iets anders hierover denkt...

En om het een domme keuze te noemen gaat mij ook ver, hoeveel geld verspillen wij hier allemaal wel niet aan echt onnodige dingen? Ga jij bijvoorbeeld wel eens uit eten? Is toch ook niet nodig, dat geld kan je echt veel beter besteden.. En jij leeft vast niet op water en brood om het je medemensen zo goed mogelijk te maken ;).
Opblazen of dergelijke?
Als je iets opblaast zal ongeveer de helft naar "beneden" komen (da's prima, daar zit de atmosfeer die het verder opbrandt), maar de andere helft gaat naar "boven" (waar de atmosfeer dunner is, zodat die helft juist langer in een baan om Aarde blijft. Bovendien zijn wrakstukken van een explosie klein (dus onmogelijk te volgen) en schieten ze, volledig ongecontroleerd, alle kanten op. Dat moet je dus echt niet hebben.
Als er astronauten aan de pas moeten komen kost die inderdaad zeer veel geld. Maar beter een honderden miljoenen dollars dan een mensenleven!
Beter n mensenleven dan zeven (als er iets mis gaat met een Shuttle) of drie (als er iets mis gaat met een Soyuz)...
De kans dat een astronaut bij een raketlancering verongelukt is veel groter dan 1:3200. Voor de Space Shuttle : 135 lanceringen, 14 doden. Dat is meer dan 1:10. Je idee is dus volstrekt onverantwoord.
In dit geval zou dat natuurlijk niet mogelijk zijn, maar toekomstige satellieten zou je toch kunnen uitrusten met een dergelijk mechanisme/explosie o.i.d. die vlak voor binnentreding van de dampkring de satelliet laat ontploffen/demonteren? En vervolgens zorgt de zwaartekracht er dan wel voor dat al deze kleinere deeltjes door de aarde worden aangetrokken en er dus (vanwege de kleinere delen) meer in de dampkring verbrandt.
Hoe kan een satalliet zomaar neerstorten? En waarom mag dat zomaar?
Hoe kan een satalliet zomaar neerstorten?
Als hij niet bijgestuurd word door stuwraketjes, en hij in een afnemende baan zit, komt hij op een gegeven moment in de dampkring terecht. Dan stort hij dus neer, want een satelliet is er niet op gebouwd om een re-entry te overleven.
En waarom mag dat zomaar?
:?

Waarom zou dat niet mogen? Wat wil je er dan mee doen? Zeggen "foei, niet doen!" zal de satelliet niet afschrikken ofzo.

Die dingen kunnen nu eenmaal niet oneindig in de ruimte blijven. Zonder stuwrakketjes (niet aanwezig, geen brandstof meer, defect, noem het maar op) zal hij altijd terugkeren...
Ik dacht dat men afgedankte satellieten ook wel eens met z'n laatste energie juist "naar buiten" sturen, zodat die niet op de aarde neerstort, maar gewoon tot in het oneindige verdwijnt. Waarom konden ze dat met deze satelliet niet? Elke satelliet heeft toch stuwmotoren of iets dergelijks om z'n baan te corrigeren?
Nee, dit is wel eens gedaan in het verleden, maar een steeds groter probleem werd daardoor ook ruimte-afval, vandaar dat ze overbodige satellieten laten verbranden in de dampkring, dit is ook prima gecontroleerd te doen doordat de zwaartekracht van de aarde de satelliet steeds dichter naar de aarde toe trekt en de satelliet in principe vanzelf een keer neerstort en verbrand.
Nadeel is overigens wel dat je situaties krijgt zoals deze, een te grote satelliet zal niet volledig verbranden en/of ergens in bewoond gebied neerstorten (indien het gevaarte onbestuurbaar is).

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True