Voor alle mensen hier die wel een klok hebben horen luiden, maar die de klepel nog nooit gezien hebben. Voor de duidelijkheid: we praten hier niet over eigendom, want eigendom kan alleen op een juridisch goed rusten. Dus kan er ook niet van diefstal gesproken worden (art 310 WvS). Daarmee is niet automatisch gegeven dat bepaalde gedragingen niet onrechtmatig zouden kunnen zijn. Waar het namelijk wél over gaat, is een vermogensrecht. En ook daar heeft de wetgever (zowel hier als in de Verenigde Staten) regelingen voor getroffen.
Als ik een mooi liedje heb bedacht, dan heb *ik* en ik alleen het recht om te bepalen wat er met dat liedje gedaan wordt. Als ik het niet wil publiceren, dan mag een ander dat niet doen zonder dat ik toestem. Als besluit het te publiceren, dan mag een ander het niet publiceren zonder mijn toestemming. Als ik er geld mee wil verdienen, dan volgt uit het voorgaande dat een ander zich dient te onthouden van acties die mijn liedje betreffen, tenzij ik toestemming geef. De maker is de spin in het web dus. Dat heet het "recht op de voorbrengselen van de menselijke geest". De rechthebbende van dat recht is dus de enige die mag beslissen wat er met zijn creatie gebeurt. Heel logisch eigenlijk.
Nu kun je nog zulke mooie redeneringen bedenken die het downloaden van copyrighted muziek in jouw opinie
rechtvaardigen, dat betekent niet dat het daarmee voor de wet
rechtmatig wordt! Het gaat hier om onrechtmatig aanbieden of verkrijgen van materiaal waar jij geen recht op hebt. Jij bent niet de rechthebbende van het "recht op de voortbrengselen van de menselijke geest" van dat muziekstuk of die film. Het zélf aanbieden hiervan, zonder dat er een vergoeding naar de creator van het stuk gaat, is
onrechtmatig. Tenzij de rechthebbende aangeeft dat iedereen alles gratis mag downloaden, maar dan is er geen probleem als dit, omdat zich dan een volstrekt andere situatie voordoet.
Hoe creatief je ook kunt zijn met redeneringen over verrijking of monopolievorming door platenbonzen, door verhalen over privacyschending af te steken wanneer er weer een bericht als dit naar buiten komt: wanneer je copyrighted materiaal aanbiedt of downloadt (en hoe leuk je het ook kunt brengen, verreweg het grootste gedeelte is copyrighted) maak je je schuldig aan een onrechtmatige inbreuk op het recht van de intellectuele eigenaar. Dat maakt je gewoon schadeplichtig en niets anders.
De stelling dat je toch niet meer cd's zou kopen als je niet meer mocht downloaden, dus dat het toch niet uitmaakt voor de platenverkopen, is niet relevant in dit verband. Jij handelt in directe zin onrechtmatig jegens de rechthebbende van het recht op de voorbrengselen van de menselijke geest wanneer je je schuldig maakt aan het aanbieden van die voortbrengselen. Het is
dat belang, dat door de RIAA, MPAA, BREIN en anderen behartigd wordt. Dat is volkomen legitiem en dus hoeft niemand ze uit te maken voor allerlei minder mooie dingen.
Het argument dat cd's en dvd's te duur zijn snijdt al helemaal geen hout. Er bestaat geen grondwettelijk
recht als vrijheid van muziek of iets dergelijks. Als jij de muziek (de voortbrengselen) van een artiest (de creator/rechthebbende) wilt luisteren, dan is er maar één manier: de weg volgen die de rechthebbende daarvoor gekozen heeft. Wil hij er geld voor zien en wil jij nog steeds die muziek luisteren? Dan moet je dus betalen! Wil hij er meer geld voor zien dan jij er voor over hebt? Dan heb je daarmee niet automatisch het recht om z'n muziek maar te gaan downloaden. Als hij geld wil zien dan is het, óf betalen, óf met je tengels van z'n muziek af blijven. De rechthebbende moet z'n brood ermee verdienen, en dat belang wordt beschermd door de wet. Dat hij iets meer brood verdient dan wij met z'n allen bij elkaar, doet aan de gelding van de wet niets af.
Concluderend en afsluitend: de natuurlijke persoon of rechtspersoon onder wiens naam het muziekstuk of de film tot stand is gekomen is volstrekt autonoom in zijn beslissingen met betrekking tot het stuk. De consument is slechts lijdend en zal zich moeten voegen naar de beslissingen die de rechthebbende neemt. Doet de consument dit niet, dan is daarmee al vrij snel sprake van een inbreuk op een recht en vaak ook van onrechtmatigheid.