Sommige mensen blijven de staat maar als gevaar aanmerken terwijl de totalitaire ideologieen behalve in een paar landen als Noord Korea nauwelijks nog een rol spelen. En ook bij Korea kun je je afvragen of het juist niet de Westerse vijandigheid is die matiging tegenhoudt. Want een land/regime dat zich bedreigd voelt zal juist beperkende maatregelen aanscherpen. Oorlogsdreiging schept nu eenmaal een denken dat sterk op angst is gebaseerd. Op die gedachte was in het verleden ook de
detente gebaseerd.
Wij moeten erg uitkijken voor het zwartwit denken dat de propaganda van idelogische groeperingen oproept. In de VS heeft dit bijvoorbeeld tot onoverbrugbare tegenstellingen geleid en is er nu een permanente loopgravenoorlog, waarbij men er vooral op uit is om elkaar af te breken, desnoods ten koste van het land en zijn bevolking. Het lijkt sterk op een oorlogstoestand, voor nuance en compromis is weinig ruimte meer.
Tijdens WW2 werden we met propaganda overspoeld en dat is eigenlijk nooit meer opgehouden, de propagandamachine van de VS is gewoon door blijven draaien. Een van de minder bekende voorwaarden van de Marchall-hulp was bijvoorbeeld dat wij Hollywoord films vrij zouden toelaten en we werden ook verplicht om Amerikaanse TV-series uit te zenden. Daarmee kreeg ook de bevolking in Europa de propaganda met de paplepel binnen gegoten. Het werkt net als met religieuze doctrine waar je in opgroeit, het wordt zo vanzelfsprekend dat het een soort basiszekerheid wordt in het denken waarop mensen hun wereldbeeld bouwen.
In dit oversimplistische wereldbeeld zijn "de Amerikanen" de "good guys" (onze vrienden en bondgenoten) en degenen waarmee zij in conflict komen de "bad guys". Dit borduurt voort op duizenden jaren van religieuze propaganda waarin andere religies als vijandig en duivels werd voorgesteld. Iets wat nog steeds intens en breed geloofd word in bepaalde kringen.
Een genuanceerde kijk is lastig geworden voor de moderne mens omdat daarnaast ons onderricht heel sterk de nadruk is gaan leggen op rechtlijnig denken en falisificeren. Ook de wetenschap is een zwartwit denken waarin wat niet als waar wordt aangenomen (bewezen) verworpen wordt. Dat kan echter alleen binnen een streng afgebakend onderzoeksgebied en allerlei voorwaarden. Dat in de complexe wereld om ons heen dingen een stuk genuanceerder liggen waardoor sjablonen (zoals democratie=goed) niet werken, en waardoor iedereen er zijn eigen waarheid op nahoudt, verliezen we zo gemakkelijk uit het oog.
Daarom is het goed om het beeld van de "good guy" te relativeren en terug te brengen tot meer realisme. Je bent niet de "good guy" omdat je de juiste ideogie aanhangt (democratie, kapitalisme, christendom) en van daaruit anderen negatieve labels opplakt, maar omdat je goed handelt. Een voorbeeld. Zie
wikipediaCritici wijzen erop dat gemeten naar de maatstaven die de VS hanteert, de VS zelf ook een schurkenstaat is. Ze wijzen erop dat de VS vaak unilateraal handelt en een groot aantal internationale verdragen niet ondertekend of geratificeerd heeft, zoals het Verdrag inzake de Rechten van het Kind, het Kyoto-protocol en het Internationaal Strafhof. Verder menen critici dat de term ' schurkenstaat' ook opgaat voor enkele VS-bondgenoten, zoals Israël en Pakistan.
Nu de "bad guy". China is volgens de media steevast een totalitair regime zonder enige vorm van democratie, Nou lees dan eens dit stuk van de Universiteit Leiden:
"Democratische verkiezingen in een eenpartijstaat". Dat relativeert toch het beeld, bijvoorbeeld:
Wereldwijd fenomeenHet is gunstig voor de relaties tussen het Westen en China, meent Wang , als we begrijpen hoe democratische instituties werken in een non-democratie. ‘Het is bovendien een wereldwijd fenomeen, denk aan Egypte, Venezuela of Rusland.’ De politicoloog was vooral verrast door de nadruk die de Chinese overheid legt op de periode ná de verkiezingen, het bijna dwingen van verkozen bestuurders om hun achterban goed te vertegenwoordigen. ‘Het spreekt voor zich dat verkiezingen belangrijk zijn, maar prestaties na de verkiezingen zijn van even groot belang. In zekere zin zouden politici in de Westerse wereld wel iets kunnen leren van China’s aandacht voor representatie na de verkiezingen. Hier horen we tegenwoordig toch vaak verwijten dat politici eenmaal verkozen, hun electoraat vergeten.’
Eerlijk gezegd vind ik China een heel interessant en hoopvol fenomeen en ik ben ook heel beniewd hoe het land zich politiek maatschappelijk verder ontwikkelt. De VS zijn op dit moment ook een buitengewoon interessant fenomeen en ik ben ook benieuwd hoe de democratie zich daar verder ontwikkeld. Wordt de republiek toch weer een keizerrijk? Zal er na de mislukte pogingen van de Kennedy's, Bushen en Clintons een echte dynastie komen? We zullen het zien.
Persoonlijk ben ik geneigd te geloven dat de Chinezen een uitstekend bestuur hebben gehad sinds de pragmaten aan de macht gekomen zijn, ik denk dat zij verder zullen gaan met een geleidelijke democratisering van het land in overeenstemming met het stijgende ontwikkelingsniveau van de bevolking.
Ik vind niet dat je van een kind kan eisen dat hij meteen volwassen wordt, maar dat je hem een geestelijke groeiperiode moet gunnen. Ik ben eerder bevreesd voor deze opgelegde volwassenheid. In de Soviet Unie is dat geprobeerd met desastreuze gevolgen. Ook Putin vind ik de aangewezen persoon voor deze fase in de geschiedenis van Rusland, zoals als ook onze Koningen ooit een positieve rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van ons land, waarbij geleidelijk macht is overgedragen naarmate de democratische instituties volwassener werden.
Verder ben ik vol lof voor het initiatief van Microsoft. Het wordt tijd dat de overheid zijn verantwoordelijkheid neemt en de bedrijven maatschappelijk verantwoorde, veilige, ethische wettelijke kaders geeft waarbinnen ze kunnen opereren. We moeten dat niet aan de technische mogelijkheden en commerciele belangen overlaten.
[Reactie gewijzigd door Elefant op 29 juli 2024 11:50]