Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Chinese onderzoekers stellen voor ruimteafval te vernietigen met ruimtelasers

Chinese onderzoekers hebben een studie gepubliceerd waarin de mogelijkheid wordt onderzocht om ruimteafval op te ruimen door gebruik te maken van lasers die zich in de ruimte bevinden. Volgens het onderzoeksteam is dit in theorie haalbaar.

Bij de computersimulatie is uitgegaan van het gebruik van een laser die zich in een ruimtesatelliet bevindt. Volgens Wired is het idee dat de laser gedurende enkele minuten korte salvo's van twintig stralen nabij-infrarood licht afvuurt op een stuk ruimtepuin ter grootte van maximaal 10cm.

Het stuk ruimteafval wordt dan opgebroken in kleinere delen of wordt door de energie van de laserstraal afgebogen van zijn baan. In de simulatie zijn onder meer factoren meegenomen als de relatieve beweging tussen het puin en de laser, en de hoek van het puin tijdens het aanstralen door de laser.

Ruimtepuin kan door de snelheden tot zo'n 28.000km/u aanzienlijke schade aanrichten aan bijvoorbeeld satellieten of ruimtecapsules. Zo moesten astronauten van het ISS in 2012 een keer uitwijken naar de ontsnappingscapsule wegens voorbijscherend ruimtepuin van een oude satelliet. In datzelfde jaar moest het ISS ook al een uitwijkmanoeuvre maken om een botsing met brokstukken van een Japanse satelliet te voorkomen.

Er zijn ook conventionelere methodes bedacht om ruimtepuin op te ruimen. Zo heeft het European Space Agency de e.Deorbit-missie in het leven geroepen. Het idee is om een satelliet te bouwen die van een robotarm is voorzien. De opruimsatelliet moet zich naar het afval bewegen en dit met de robotarm vastpakken. Deze missie bevindt zich nog in de ontwerp- en testfase. De ESA werkt ook aan een aanvulling of alternatief voor de robotarm: een net dat door de e.Deorbit-satelliet kan worden weggeschoten om een doelwit te vangen en mee te slepen.

Het onderzoek van wetenschappers van de Chinese Air Force Engineering University wordt gepubliceerd in ScienceDirect, onder de titel 'Impacts of orbital elements of space-based laser station on small scale space debris removal'.

Door Joris Jansen

Nieuwsredacteur

16-01-2018 • 16:09

114 Linkedin Google+

Reacties (114)

Wijzig sortering
Dit is wel een serieus probleem en ik vind het mooi dat er naar dit soort futuristische oplossingen worden gezocht!

Om een beter beeld te geven van de hoeveelheid afval die er rondzweeft rondom onze aardkloot raad ik aan even naar http://stuffin.space/ te gaan. Erg interessant hoe er in een 3D simulatie al het afval wordt gedocumenteerd.
China heeft in 2007 nog een weersatteliet kapotgeknald en daarmee de hoeveelheid ruimtepuin behoorlijk doen toenemen. Mooi dat ze nu nadenken over oplossingen. Idealiter was de volgorde andersom geweest.
...de hoeveelheid ruimtepuin behoorlijk doen toenemen.
Nou, dat is behoorlijk overdreven - elk jaar komt er puin bij. Als je een kwartiertje de tijd hebt:
https://www.youtube.com/watch?v=9cd0-4qOvb0&t=11s
Leuke link, dankjewel!
Okay, that 's it!

Ik ga NU mijn retourtje ruimte reis inwisselen voor een weekendje Scheveningen! 8)7
Om wel eerlijk te zijn, het toont wel een beetje een vertekend beeld, het puin is totaal niet op schaal en lijkt of 30% van het zonlicht geblokeert zou moeten worden, en kleine objecten(zoals een schroevendraaier) ter grote van Amsterdam zijn
Al eens echt satellieten in "orbit" gezien.
We worden doodgegooid met 3D simulaties en CGI foto's/filmpjes maar ben toch wel benieuwd naar de eerste echte foto van het satellieten probleem. Of blijft het bij theoriŽn.

[Reactie gewijzigd door digifan op 19 januari 2018 14:52]

Actie = reactie. Met een laser een stuk ruimte-afval uit zijn baan brengen zal ook de "opruimbot" in een andere baan brengen. Bij het opruimen van veel spullen zal er dus een aanzienlijke hoeveelheid brandstof mee moeten...
Het is niet het 'wegduwen' van het ruimtepuin door het laserlicht, maar d.m.v. laser ablation. Wanneer een oppervlak heel erg verhit wordt, kan de bovenste laag verdampen. Het resultaat is een kleine hoeveelheid gas die het stuk afval verlaat. Dit gas heeft een (weliswaar lage) druk die het stuk afval wegduwt (en dus versnelt of vertraagt).

Dus actie = (-) reactie tussen het afval en verdampt materiaal :)

Bovendien wordt het zo opgebroken in kleinere stukjes, die individueel minder schade kunnen aanrichten dan 1 groot stuk.

[Reactie gewijzigd door kpg op 16 januari 2018 16:34]

Het is heel logisch wat je zegt en ik zeg absoluut niet dat het niet klopt. Maar ik vraag me toch het volgende af:

Het is logisch dat kleinere stukjes minder schade veroorzaken. Maar als die grotere stukken dus weer kleiner worden gemaakt krijg je ook meerdere stukken. Dus in volume zal het juist toenemen lijkt me? Ook al zijn de stukken dan kleiner, met een grotere spanwijdte kunnen ze dus evenveel schade aandoen?

Is het dan juist dat verdampen dat het kleiner en ook minder maakt?
Het opbreken in kleine stukjes is een bij-effect (dat waarschijnlijk ook niet bij elk brokstuk zal plaatsvinden). Het belangrijkste effect is het van snelheid/richting veranderen van een brokstuk. Liever twee kleine stukken die richting de dampkring vallen dan 1 groot stuk dat nog jaren blijft doordraaien!
Als ik het onderzoek goed begrijp neemt het volume niet toe, alleen het oppervlakte. Deze kleine stukjes hebben een stuk minder massa per stukje dan als het een groot stuk was, en zullen dus minder schade aanrichten bij een eventueel collision met ruimte-apparatuur.

Gooi maar eens een steen ter grootte van je hand tegen een raam aan, en vervolgens aan handvol zand tegen een ander raam.
Ik snap wat je zegt en ben het er mee eens. Het gaat alleen niet in op de kans dat je iets raakt. Ik denk dat de volgende vergelijking realistischer is:

Gooi maar eens een steen ter grootte van je hand met een snelheid van 50.000 km/h tegen een raam van 10cm x 10cm, de kans dat je mist is 50%,
Vervolgens een handvol zand met een snelheid van 50.000 km/h tegen hezelfde raam, de kans dat je mist is 0%.
In beide scenarios breek het raam, want zelfs een zandkorrel met 50.000 km/h gaat er doorheen denk ik.

Ik voel dus niet zoveel voor het opbreken van de brokstukken. Het uit koers brengen is denk ik een veel beter idee. Aan de andere kant heb ik niet de illusie dat ik slimmer ben dan de Chinezen die dit onderzoeken. :)
Gelukkig baseert het rapport waar dit artikel over gaat zich op wetenschappelijk onderzoek, in plaats van een anekdotische analogie en gevoelens.

In de ruimte werken heel veel dingen contra-intuitief. De meeste satellieten (en zeker ruimtestations zoals het ISS) zijn gebouwd om inslagen van klein ruimtepuin gewoon te kunnen overleven. Het kan dus wel degelijk zin hebben om grote brokstukken op te breken in kleinere. Daarnaast kan een lastig stuk ruimtepuin opbreken waardoor het in een minder gebruikte baan terecht komt, minstens net zo effectief zijn.
Dan hebben we over een paar jaar naast een plastic soep in de oceaan, ook een metaalwolk in de ruimte. Om er vervolgens achter te komen dat grote delen makkelijker op te ruimen waren dan kleine delen..
Kans X Effect. Ja je verhoogt de kans, maar het effect neemt af, omdat de kinetische energie afneemt. De snelheid blijft rond de 8000m/s, dus een voorwerp van een kg heeft 64MJ aan energie. Een knikker van 10 gram, 64kJ en een zandkorrel van 1mg 6.4J. Die eerste vernielt, die tweede vervormt (meer dan een zwaar geweer) en die derde is nog minder dan een schot uit een luchtbuks. Tegen die laatste twee kun je pantseren, alleen is dat voor een impact van 64kJ in de ruimte wat te kostbaar, schat ik in.
Gelukkig zijn de ruimte-apparaten niet van glas gemaakt!

Zonder gekheid, ik snap je punt. Ik denk dat dit soort problemen alleen opgelost kunnen worden door extreem out-of-the-box te denken, dus ik ga er ook vanuit dat de Chinezen dit in de praktijk hebben getest :)
Tja, ik begreep dat die snelheden in de ruimte best hoog zijn. Dus dat het dan hard aankomt. Er werd zelfs voorspeld dat er een kettingreactie op zou kunnen treden: elke botsing geeft meer botsdeeltjes, waardoor het aantal botsingen verder toeneemt - en uiteindelijk heeft de aarde een soort ring van Saturnus ;)

Soms (kan het niet beoordelen) wordt dit soort plannen bedacht om geldschieters te vinden. Zo hadden we ooit de kartonnen telefoon (een GSM kostte toendertijd 1000 euro omdat ie van plastic was, namelijk), en nu hebben we apparaten die energie gebruiken om CO2 uit de lucht vast te leggen in koolhydraten (handig als je tegelijk het omgekeerde doet om energie op te wekken), filters die de buitenlucht zouden moeten reinigen (kan je nog verkopen als schaamlap) en ik denk dat er nog wel meer onzin te vinden is.
Dit was nou precies mijn punt. Alleen leg jij het veel beter uit. In mijn ogen verspreid en vegroot je het probleem maar als je grote stukken klein gaat schieten.
Dat was ook het eerste wat ik dacht toen ik bovenstaand artikel las.
Zelf een verfschilfer kan schade veroorzaken:
https://curiosity.com/top...-space-shuttle-curiosity/
http://www.dailymail.co.u...ebris-collides-craft.html
Fair enough. Alleen gaat dat kleine puin wel wat sneller natuurlijk. Ik denk dat als je zand met 1000km/h+ tegen een raam gooit er ook wel schade overblijft. Maargoed. Misschien zijn mijn aardse begrippen nog niet genoeg ontwikkeld voor dit soort theorieŽn. :P
Ik denk dat je het kan vergelijken met zandstralen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Zandstralen
Nee hoor de impuls voor en na blijft gelijk, dus alleen die paar Joule van de laser wordt toegevoegd aan de energieinhoud van het object. Dat is in de orde van Joules, dus te verwaarlozen op de totale energieinhoud.
Maar niet aan de kinetische energie van het object, en dat is juist het problematische.
De totale volume blijft hetzelfde als je iets opdeelt in meerdere stukjes, maar ik begrijp wel je vraag: 1 grote puinhoop lijkt mij ook makkelijker te managen dan als je die hoop in duizenden stukjes deelt, toch?
Precies. Het zorgt er wel voor dat het weinig schade veroorzaakt. Maar het probleem is nog niet volledig opgelost.
De kans dat je een doel raakt hangt vooral af van het aantal pogingen en de grootte van het doel. tenminste als de bal fors kleiner is dan het doel
Het hangt er ook vanaf waar je het voorwerp raakt. Probeer je 't af te remmen door 'm vooraan te raken, achteraan om 'm te versnellen of bovenop om de baan te veranderen (ovaal te maken??). Daarmee kan je nog "richten" waar de stofdeeltjes heen gaan.
Bovendien wordt het zo opgebroken in kleinere stukjes, die individueel minder schade kunnen aanrichten dan 1 groot stuk.
Maar "minder schade" is heel iets anders dan "onschadelijk"! Als de kleinere stukjes nog steeds een "slachtoffer" (satelliet, capsule, ruimtestation, ...) kunnen slopen, dan zijn ze tegelijk "minder schadelijk" en "nog net zo gevaarlijk". Tel daar bij op dat er meer van die kleinere fragmenten zijn (die ook nog eens moeilijker te volgen zijn) en ik ben nog lang niet overtuigd dat dit een goed idee is.
Met de nadruk om minder schade. Het is dus een oplossing met een addertje onder het gras. Het maakt het lastiger om echt goed schoon te maken. Volgens het onderzoek bestaat er overigens ook een kans dat het in de dampkring terecht komt. In dat geval ben je er wel echt vanaf. Maar fool proof wordt het huidige voorstel niet.

[Reactie gewijzigd door sdk1985 op 16 januari 2018 18:29]

In dit geval waarschijnlijk niet. De wet actie is reactie blijft van stand alleen wordt er een klein oppervlak heet gemaakt met de laser waardoor er een verdamping ontstaat. De emissie van deeltjes hierdoor zou de kracht moeten geven waar het artikel het over heeft.
Dit kan zonder de sateliet te verplaatsen releatief tot zijn orbit.

Het grote vraagstuk is natuurlijk of andere landen het leuk zullen vinden als er een chinese sateliet in de ruimte vliegt met een "laser wapen" want wat hij met space junk kan doen, zou hij ook in theorie met grotere satelieten kunnen. Misschien lastiger om hun baan te veranderen maar als hij b.v. om zijn eigen as zou gaan roteren is hij ook als camera onbruikbaar geworden.
Het begin van een ruimtewapenwedloop inderdaad. 100% zeker dat als China dit gaat lanceren, ongeacht de intenties, de US en de voormalige USSR ook zo'n wapensateliet willen maar dan groter en sterker.

De impact die je in de ruimte kunt hebben is gigantisch. GPS-, communicatie- en spionagesatelietten zijn allemaal sitting ducks.

Aan de andere kant: ik heb liever dat ze hun machtsvertoon in de ruimte doen dan op aarde denk ik
Als je het om-en-om doet zou dat niet hoeven. Eerst een stuk space debris deorbitten wat dezelfde kant als jou op beweegt (je snelheid neemt toe), en dan een stuk space debris deorbitten andersom om de aarde cirkelt (je snelheid neemt af).

Zo zou je je af kunnen zetten met een laser op verschillende stukken debris, waarbij je het debris deorbit terwijl je zelf heen gaat waar je heen moet. Moet je wel een gigantisch krachtige laser hebben om dat enigsinds te laten werken.

Edit: @ede Je hebt natuurlijk helemaal gelijk, het afschieten van fotonen geeft als tegenreactie dat je de andere kant op versneld. Het is alleen doelmatiger om die fotonen ook ergens op te richten dat je er meteen een satelliet mee deorbit.

@Eomer Op zich heb je een goed punt, alleen zoveel maakt het ook weer niet uit op het moment dat je in totaal toch 7,8 km/s aan snelheid nodig hebt. Ook bij in polaire banen is het niet van toepassing.

[Reactie gewijzigd door Balance op 16 januari 2018 17:30]

Dat 'afzetten' op een stukje afval werkt zo niet. Het is niet zo dat je iets moet raken om een reactie te krijgen, het is voldoende om fotonen af te schieten, of die iets raken of niet maakt niets uit volgens de 3e wet van Newton
Satelieten vliegen over het algemeen met de rotatie van de aarde mee, omdat je dan een boost krijgt ter grootte van de rotatiesnelheid van de aarde. Op de evenaar is dat 465.1 m/s (1674 km/h). Als je de andere kant uit zou willen vliegen dan moet je eerst afremmen tot 0, en dan weer versnellen, waardoor je dan dus ongeveer 3350 km/h extra snelheid moet ontwikkelen.
Ik zal wel scheef denken, maar de actie -> reactie heeft alleen betrekking op materie en op ontbranding.
De laserstraal is licht en dus geen materie, dus geen reactie.
De laser zelf is natuurlijk zo ontworpen dat de lens waar de laserstraal uit komt niet verbrand, dus geen ontbranding.
Logica zou dan zijn dat het doel door verhitting wel verplaatst kan worden maar de laserbot zelf netjes in z’n baan blijft.
Acie = -reactie gaat over momentum, en laat licht nou net wťl momentum hebben (maar geen massa, don't ask...). Het gaat hier echter om verwaarloosbare hoeveelheden momentum.
Nog een laser in de tegenovergestelde richting?
En volgens mij is de kinetische energie van een laserstraal sws al compleet verwaarloosbaar.

[Reactie gewijzigd door TweakJunior op 16 januari 2018 16:27]

Radiometer van Crookes:
Het zal nooit lukken om je vector (snelheid,richting) te veranderen met licht.
Maar met een laser gaat ook niet makkelijk gaan. Minstens enkele seconden moet je op dezelfde plek richten, voor er iets gebeurd.
Oplossing is er niet, misschien iets met een dikke magneet.
(CERN zal wel opkomen met een oplossing, bijv mini zwarte gaten de ruimte in sturen)
Het zal nooit lukken om je vector (snelheid,richting) te veranderen met licht.
Dat is toch waar solar sails op gebaseerd zijn? Of begrijp ik je opmerking verkeerd?
Zoals ik al zei: dat de kinetische energie van laserstralen verwaarloosbaar zijn.
Solar sails zijn echt heel erg klein en heel erg licht en heel erg dun, en de laser(s) die ze daarbij gebruiken zijn heel erg groot en heel erg zwaar, en de tijd die het kost om die solar sails in beweging te krijgen is heel erg lang.
:)
Ik reageerde daarom ook niet op jouw opmerking dat het verwaarloosbaar was, maar op die van g4wx3, die zei dat het onmogelijk was.
Dat zag ik maar ik reageerde weer op jou omdat in die context het eigenlijk niet zo gek is om het als onmogelijk te beschouwen.
Maximaal een paar joule en dan heb je al een serieus apparaat te pakken.
Of ze moeten hem zo slim maken dat hij zijn baan zelf corrigeert en aanpast door zichzelf af te duwen van specifieke stukken afval. Dan krijg je waarschijnlijk wel dat een deel van het afval naar de aarde toe en een ander deel van de aarde af geduwd wordt natuurlijk.
Bij biljarten gebruik je dat principe om je bal op te lijnen voor de volgende stoot, kan hier ook. Overigens moet je behoorlijk laseren om vooruit te komen hoor. je actie=reactie werkt niet op energie maar op massa,
Jouw veronderstelling klopt niet! Een laserstraal is licht, geen materie. Afgezien van fotonendruk (verwaarloosbaar klein) oefent deze gťťn kracht uit op het ruimteafval, en dus ook geen reactiekracht op de opruimsatelliet. Deze zal dus gewoon in dezelfde baan blijven.
Hoe kunnen delen van het ruimtepuin hiermee dan toch in een andere baan gebracht worden? Zie de reactie van kpg.
Je hebt gelijk, actie is reactie, maar het gebruiken van een laser in de ruimte zal net voor dusdanige versnelling zorgen dat de satelliet van zijn plaats komt. En zelfs al zou dat wel het geval zijn, een satelliet van 500kg vs een stuk puin van 100g betekend dat de satelliet alsnog maar amper verplaatst.

Daarnaast heeft de satelliet natuurlijk zonnepanelen en een ionenmotor om zijn baan een beetje te kunnen corrigeren wanneer dit wel nodig is.
Star Wars is back, nu in een chinees jasje. Dit is natuurlijk een verkapte manier om wapens de ruimte in te sturen. Ik ben wel benieuwd hoe wij op deze wapenwedloop in de ruimte gaan reageren als westerse wereld.

[Reactie gewijzigd door ocf81 op 16 januari 2018 16:22]

Klopt, al zal het (in eerste instantie) als anti-satelliet wapen gebruikt worden. Voor het uitschakelen van sensors en chips heb je veel minder energie nodig.
Bovendien heb je hiermee (en bij grijparm-satellieten) dus veel minder risico op
ruimtepuin dan bij balistische anti-satelliet wapens. Je hebt dus een kleinere kans op collisional cascading dat je eigen satellieten zou kunnen beschadigen, en als soort van preventie werkte.
Daarnaast is, zelfs zonder hun civiele dubbel-gebruik, minder duidelijk verboden (kop 3) in internationale verdragen. (De russen hebben een satelliet die soms naast commerciŽle satellieten ligt, en daarmee veel paniek veroorzaakt)

Vandaar dat de VS nu een beetje in paniek is omdat ze hun dominantie in de ruimte bedreigd zien.
Ze lopen nog steeds ver voor, maar zijn daardoor veel kwetsbaarder voor een aanval op hun satelliet netwerk dan anderen.
http://spacenews.com/in-s...-in-on-the-united-states/

Zoals @kpg uitlegt werkt de aanval door verdamping van materiaal.
Je kan dit (alleen) tegengaan door de warmte-uitstraling van satellieten te vergroten. Op zich heb je daar alleen goedkope ijzeren radiatoren voor nodig, maar massa in de ruimte brengen kost veel geld. En vervang je de huidige dure satellieten?

Overigens zijn de VS nog steeds leider in de militaire ruimtevaart; hun technologie ontwikkeld snel en is een veelvoud van anderen.
Ze hebben verschillende projecten voor smal-sat launchers, die relatief goedkoop satellieten zouden moeten kunnen vervangen. Wat het uitschakelen ervan vrij zinloos maakt.
Ze hebben de X-37B spaceplane die onbekende dingen in de ruimte doet, en mogelijk als anti-sat kan werken. En ze hebben verschillende (semi)commerciele service robots in ontwikkeling. (O-ATK, SSL)
En natuurlijk SpaceX niet te vergeten, die de kost-per-kilo naar de ruimte zover omlaag heeft gebracht dat zelfs de Russen moeite hebben te concurreren, maar ook de turn-around time terug wil brengen naar dagen. (Russen kunnen nog iets goedkoper zijn, maar hun kwaliteit valt al jaren.)
(Alleen hun bemande ruimtevaart heeft weer vertraging opgelopen, maar is militair minder belangrijk)

[Reactie gewijzigd door mbb op 17 januari 2018 01:12]

Euh, hoe ga je met een laser een nuke van koers veranderen ? Als er een wedloop is dan zal het wel zijn naar mars, of economische doelen in de ruimte, puin op ruimen is niet echt wedloop ?
Door de raket op tijd te vernietigen. Dat kan al bij het opstijgen, mits je hem op tijd in de gaten hebt.
Daarvoor moet je door de atmosfeer heen. Dat is een probleem op een heel andere schaal.
Zie andere post hieronder.
Ligt er aan hoe sterk de laser is. Ik geloof niet dat het nu mogelijk is om een laser in een baan om de aarde te hebben die doelen op de grond kan raken. Voor doelen in de ruimte zoals satellieten heb je ook een best sterke laser nodig (plus veel brandstof om dichtbij genoeg te komen).
Op de grens van van de stratosfeer zit je nog wel in de in de boost fase en ben je toch een groot deel van de storing die de atmosfeer met zich mee brengt kwijt. Ik denk niet dat het onmogelijk is om een laser te ontwikkelen die dat kan. Maar alles begint in het klein.

[Reactie gewijzigd door ocf81 op 16 januari 2018 17:20]

Een ICBM beschrijft, zoals de naam al een beetje doet denken, een ballistisch traject (vanaf burnout, uiteraard). Hangt een beetje van oorsprong en bestemming af maar je moet dan sowieso wel aan honderden kilometers hoogte denken; het (sturende) omhulsel van de payload heet niet voor niets een reentry vehicle.
Je zult een aardige constellatie aan lasersatellieten nodig hebben om 100% dekking te hebben (of benaderen!) maar je kunt dat ding een heel eind buiten de dampkring te grazen nemen. Sterker nog, op de piek van die baan (het meest zichtbare punt, uiteraard, voor zo'n satelliet) reist ie zelfs langzamer dan op enig ander punt dan kort na de lancering. Kan ook geen kwaad :)
Goed opgemerkt. Deze opruimsatelliet kan net zo goed gebruikt worden om 'vijandige' satellieten uit te schakelen. Ik denk niet dat Amerika positief gaat reageren op dit voorstel .

[Reactie gewijzigd door ArtGod op 16 januari 2018 18:09]

Dat heeft china overigens al eens eerder gedaan met een raket en dan op een eigen weersatelliet in 2007. Dit had overigens het tegenovergestelde resultaat in vergelijking met het hier beoogde resultaat.

volgens wikipedia

"This event was the largest recorded creation of space debris in history with more than 2,000 pieces of trackable size (golf ball size and larger) officially cataloged in the immediate aftermath, and an estimated 150,000 debris particles. As of October 2016, a total of 3,438 pieces of debris had been detected, with 571 decayed and 2,867 still in orbit nine years after the incident.
They represent more than half of the tracked debris orbit the Earth with a mean altitude above 850 kilometres (530 mi), so they would likely remain in orbit for decades or centuries."
Kunnen ze het ruimtepuin niet 'vangen' met een soort van visnet systeem? of een ruimtetuig met laadruimte en robotarm? En dan eventueel het ruimtepuin stockeren op de maan ofzo?
Als ze over een x aantal jaar de ruimte willen gaan koloniseren, kunnen ze ineens het ruimtepuin hergebruiken.
Dat is exact ook mijn gedachte.
Een vuilnisman met ambitie? :D
En gebruiken voor onder de oprit :)
Vangen met een visnet is lastig omdat de snelheid zo hoog is. De satellite hebben een snelheid van ongeveer 28.000 km/u. Ter vergelijking dit is dus ongeveer 28 keer sneller dan een kogel uit een pistol. laten wij zeggen dat een schroefje/moertje net zo zwaar is als een kogel. Dus het visnet moet ongeveer 30 keer zo sterk zijn als een kogelvrijvest.
Een ander probleem is hoe target je zo'n afvaldeeltje met de laser of robotarm.
Brokken afval in kleinere stukjes hakken noem ik geen 'vernietigen'. Stel je voor dat de reinigingsdienst voortaan de vuilniszakken alleen maar door een shredder haalt en de restanten op straat laat liggen...
Als je je een beetje in het het verhaal had verdiept, zou je er achter zijn gekomen dat de stukken ruimtepuin, doordat ze een klein duwtje krijgen, uit een stabiele baan rond de aarde komen en dus in de dampkring vallen, waar ze verbranden.
Zie bijvoorbeeld dit onderzoek, waar wordt getoond dat de levensduur (tijd in omloop) kan worden teruggebracht van een paar honderd jaar naar enkele jaren :)
Het is idee is dat je de oppervlakte-gewicht ratio vergroot. Als je een satelliet in tweeŽn hakt heb je hetzelfde gewicht, maar grofweg 30% meer oppervlakte. Voor ruimtepuin wat niet gigantisch hoog vliegt (onder de 1000km zegmaar) zorgt het grotere oppervlakte dat het meer weerstand heeft aan het kleine beetje lucht wat er nog aanwezig is en dus sneller afremt.

Een ander concept is volgens mij dat ze een stukje van het oppervlakte van een satelliet laten verdampen, waardoor gas ontstaat, wat een klein beetje druk geeft die de de satelliet afremt en uiteindelijk deorbit.

[Reactie gewijzigd door Balance op 16 januari 2018 17:35]

Het onderzoek zegt eigenlijk niet veel meer dan dat ze de effecten van de laser op het afval hebben onderzocht en hoe die effecten eventueel van dienst kunnen zijn bij het opruimen.

Wired dikt dat iets aan maar is feitelijk nog steeds correct. Beetje jammer dat Tweakers hier zo'n click-bait titel van heeft gemaakt. Het onderzoek is interessant genoeg zonder deze overdrijving.
Ik vraag me af hoe efficiŽnt het is om ruimteafval te breken tot kleinere stukjes. Zelfs een stukje van enkele millimeters kan genoeg kinetische energie met zich meedragen om schade aan te richten aan satellieten of ruimtestations (denk bijvoorbeeld aan de zonnecellen).

Het zou mooi zijn als met de laser het afval genoeg kan worden afgeremd om deze te deorbitten (is hier een nederlands werkwoord voor?)
Het gaat hier om afval in een lage baan (niet geostationair). Dat is net boven de dampkring, en typisch een circulaire baan. Een ovale baan met dezelfde energie heeft een lagere periapsis (laagste punt), dus veel meer wrijving van de dampkring, en een snellere de-orbit. Evolutionair is dus begrijpelijk dat het resterende puin in een redelijk circulaire baan zit.

Het maakt dus niet heel erg veel uit in welke richting exact je die baan verandert met deze laser; de kans is erg groot dat het laagste punt lager eindigt. En het is die wrijving in het laagste punt die ervoor zorgt dat je snel de-orbit.

Dat gezegd hebbende, de meeste rotzooi draait in dezelfde richting (met de aarde mee), omdat in die richting lanceren een zetje mee oplevert van de aarde.
Je wil het afval richting aarde sturen en zorgen dat het in dampkring verbrandt?
Een soort lasergestuurde magneet, die ruim 500km kan 'laseren' , lijkt mij een goed idee.
Afremmen om het terug te laten vallen naar de aarde zodat het in de dampkring verbrandt. Maar een werkwoord weet ik ook niet :+
'uit zijn baan te brengen'? Het lijkt me net niet wenselijk om nog meer ruimteafval te creŽren door het in kleinere stukjes om te zetten. Dat zorgt er alleen maar voor dat er nog mťťr afval is dat getraceerd moet worden.

Het op een bepaalde manier verhitten waardoor het afval uit zijn baan wordt gebracht is ook iets dat men bij meteorieten overweegt. Maar deze moeten dan waarschijnlijk wel een of andere vloeistof bevatten om als een soort geiser de meteoriet opzij te duwen.
Afval kleiner dan 2.54cm geeft weinig problemen dankzij het schild, bij de stukken van 10cm of groter moet je daartegen van baan veranderen.

Het gaat om zo'n 500 000 voorwerpen die men kan volgen, de rest geeft ook problemen tot aan de verf schilfers aan toe.

Maar vooral wapens in de ruimte, ten tijden van oorlog schiet je direct de satelliet van je tegenstander kapot.

[Reactie gewijzigd door dudee op 16 januari 2018 16:34]

Fun fact: de Chinezen hebben destijds een eigen satelliet vernietigd in de ruimte waardoor er nog meer ruimtepuin is ontstaan
Is zelfs een wikipedia artikel over: 2007 Chinese anti-satellite missile test

Business Insider heeft een goed artikel geschreven over waar al die zooi nu precies vandaag komt: These are the countries on Earth with the most junk in space
"De opruimsatelliet moet zich naar het afval bewegen en dit met de robotarm vastpakken."
Totaal off-topic, maar ik moest toch echt even aan WALL-E denken :)
ik aan Austin Powers met z'n giant "LAZURRR"
Ben wel nieuwsgierig wat er gebeurt als het te vernietigen object een spiegelend oppervlak heeft.
Kan zo'n laserstraal dan niet per ongeluk gaatjes in moeder aarde branden, of iets wat er rondloopt (lees schoonmoeder :+ )?
Spiegels hebben een maximum vermogen wat ze kunnen spiegelen. Door een gepulsde laser te gebruiken kun je de energie in een korte tijd vrij laten komen. Vermogen is energie per tijdseenheid, dus het vermogen van zo'n korte puls is erg hoog. Alleen de eerste 1% van de puls wordt gereflecteerd; daarna heb je een plasma wat juist laserenergie effectief absorbeert.
En wie gaat er bepalen wat "ruimteafval" is? :+

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ dual sim LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6 Battlefield V Samsung Galaxy S9 Dual Sim Google Pixel 3

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True