Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

ESA liet CryoSat-satelliet manoeuvre maken om ruimtepuin te ontwijken

De ESA heeft de CryoSat 2-satelliet met succes een uitwijkingsmanoeuvre laten maken om een botsing met een onbekend object te voorkomen. Inmiddels worden voorbereidingen getroffen om de satelliet terug in de juiste baan om de aarde te krijgen.

Op maandag besloot de ESA†om de baan van de CryoSat 2-satelliet te veranderen om een mogelijke botsing met een stuk ruimtepuin te voorkomen. De kans op een botsing liep op naar 1 op 10.000 en†daarom werd een†collision avoidance manoeuvre†uitgevoerd. De motoren van de satelliet werden ontstoken om de satelliet iets hoger in de atmosfeer te positioneren. Het object vloog uiteindelijk zonder problemen onder CryoSat 2 door, op een afstand van 120 meter.

Het is al de tweede keer dit jaar dat†de controlekamer van de ESA heeft moeten ingrijpen in de baan van CryoSat 2 om een eventuele botsing met ruimtepuin te voorkomen. Sinds de lancering van de satelliet in 2010 heeft†al veertien keer een dergelijke uitwijkingsmanoeuvre plaatsgevonden.†Ruimtepuin kan door de relatieve snelheden tot zo'n 28.000km/u aanzienlijke schade aanrichten aan bijvoorbeeld satellieten of ruimtecapsules.

Op het moment van schrijven is de ruimtevaartorganisatie bezig met de commando's om CryoSat 2 donderdag weer in de juiste baan om de aarde te krijgen, zodat de satelliet†zijn wetenschappelijke missie kan hervatten. Dit soort manoeuvres kosten nogal wat brandstof en dat verkort de uiteindelijke lengte van de missie, omdat de brandstof normaal gesproken ook nodig is om koerscorrecties uit te voeren.

CryoSat 2 werd in april 2010 gelanceerd en voorziet wetenschappers van informatie over de ijskap†bij de Noordpool. De satelliet kan veranderingen in de dikte van de het ijs detecteren. CryoSat 2 is de opvolger van de eerste CryoSat-satelliet, die in 2005 verloren ging bij de lancering. De daarbij gebruikte Rokot-draagraket kon de eerste CryoSat-satelliet†niet een baan om de aarde brengen, omdat het commando om de motor van de tweede rakettrap uit te schakelen†niet in het vluchtcontrolesysteem zat. Daardoor kon deze tweede trap niet ontkoppeld worden en viel de raket met de satelliet terug naar de aarde.

Door Joris Jansen

Nieuwsredacteur

11-07-2018 • 14:00

69 Linkedin Google+

Reacties (69)

Wijzig sortering
Het wordt "bijna" verontrustend hoeveel ruimtepuin we al hebben weten te maken. Na een plastic soep in de oceanen nu ook al een metaalsoep in de omloopbaan.

Is de verwachting dat dit uiteindelijk in de dampkring terecht komt en verbrand, of moet er op een gegeven moment opgeruimd gaan worden?

[Reactie gewijzigd door frickY op 11 juli 2018 14:10]

Het meeste van deze troep zit ver buiten de dampkring en word niet of nauwelijks afgeremd door moleculen uit de dampkring. In ieder geval niet genoeg om de troep binnen afzienbare tijd genoeg af te laten remmen zodat het naar beneden komt.

Er zal een moment komen dat; als we troep achter blijven laten; de kans op botsingen te groot word om normale missies te kunnen blijven doen.

Weetje:
Heb je wel een gehoord van de "Graveyard Orbit"? Dat is een baan om de aarde, ver boven de geostationaire baan, waar we satellieten naartoe laten vliegen met hun laatste zuchtje brandstof als hun levensduur voorbij is om de kans op een botsing met deze satellieten te minimaliseren.

***Update:
Het kost heel weinig brandstof om van geostationaire orbit naar de graveyard orbit te gaan.
Daarnaast is het in ieder geval in de US verplicht voor satellieten die na 2002 gelanceerd zijn, dat de een mechanisme hebben om, dan wel af te remmen zodat ze in de dampkring verbranden, of om ze in de Graveyard orbit te plaatsten.

[Reactie gewijzigd door jorisvergeerTBA op 11 juli 2018 14:42]

Heb je wel een gehoord van de "Graveyard Orbit"? Dat is een baan om de aarde, ver boven de geostationaire baan, waar we satellieten naartoe laten vliegen met hun laatste zuchtje brandstof als hun levensduur voorbij is om de kans op een botsing met deze satellieten te minimaliseren.
Ja, de russen hebben nog een stel kernreactors in graveyard orbit.
Ook de Amerikanen hebben daar nog een kernreactor rondzweven, namelijk de SNAP-10A uit de jaren 60. De verwachting is dat die nog zo'n 4000 jaar zal blijven rondzweven daar.

Verder zwerven er ook nog tientallen RTG's rond, van zowel de VS als de Sovjets, met daarin ook het nodige aan radioactieve troep.
En na die 4000 jaar dan?
Dan zal hij naar verwachting terugkeren in de dampkring, en dan is het maar te hopen dat alles goed opbrandt, en er geen U235 (wat in de satelliet zit) op bewoond gebied neerkomt...
Betreffende "weetje"
Waarvoor laten ze die satelieten niet in zee storten ? Lijkt me logischer tenzij we een soort van puinschild om de aarde aan het bouwen zijn tegen buitenaardse wezens :)

[Reactie gewijzigd door Hourglass op 11 juli 2018 14:28]

vanuit GSO is in zee storten is waarschijnlijk stukken duurder (kwa brandstof) dan naar een graveyard orbit, wat zou betekenen dat de levensduur (of zelfs nuttige instrumenten) van de sateliet grof worden beperkt
Wat maakt die brandstof uit als de satelliet toch is afgeschreven. Bovendien, vanuit GSO een klein zetje richting aarde en de rest gaat vanzelf. De CryoSat is een LEO satelliet die wellicht, door gebrek aan snelheid niet opbrand in de atmosfeer.

[Reactie gewijzigd door Fido op 11 juli 2018 15:24]

Vanuit LEO is het inderdaad een klein zetje. Vanuit GSO is het ongeveer een delta v van 1,5 km/s. Dat is geen klein zetje meer.
Zal een GSO satelliet niet vanzelf steeds meer snelheid krijgen door de aantrekkingskracht van de aarde?
Nope, zo werken orbital mechanics niet.
satelieten zijn vaak juist "afgeschreven" omdat de brandstof (bijna) op is

voor een LEO sat is een graveyard orbit vaak niet logisch nee, die vallen vaak uit zichzelf terug, zo niet dan voldoet een klein zetje vaak ook wel
Die is er ook, punt nemo, dat is waar het ISS heengaat met EOL
Daar is veel te veel brandstof voor nodig.

Overigens geldt dit weetje niet voor satellieten in LOE, die laten ze gewoon hangen om uiteindelijk door de minimale weerstand vanzelf terug te laten vallen in de dampkring. Alleen satellieten welke een relatief hoge baan hebben (bijvoorbeeld GSO) worden daar heen gebracht.
Je wilt wel zeker weten dat ze in zee storten en niet op bewoond gebied. Timing en hoeveelheid brandstof zijn dan veel belangrijker dan wanneer je iets naar een andere baan om de aarde stuurt.
Dan liever een enkeltje richting de zon.
Dat zou veel te veel brandstof kosten. De aarde draait best wel hard rond de zon. Dat betekent dat je heel veel moet afremmen om in de buurt van de zon te komen. Daarnaast moet je nog een stuk zwaartekracht overwinnen om bij de aarde vandaan te komen.

Het kost meer dan twee keer zoveel delta v om vanuit LEO bij de zon te komen, dan om in LEO te komen vanaf aarde.

Hier een duidelijk diagram met alle delta v's nodig om ergens te komen in het zonnestelsel:
https://www.reddit.com/r/...v_map_of_the_solar_system

[Reactie gewijzigd door pbruins84 op 11 juli 2018 15:52]

Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Om dingen naar de zon te sturen heb je enorm veel brandstof nodig.
Je moet namelijk eerst buiten de SOI (Sphere of influence) van de Aarde komen. Als dit je gelukt is moet je nog genoeg afremmen om naar de zon toe te kunnen "vallen". Het is dus veel goedkoper om iets in de graveyard orbit neer te zetten of op te laten branden in de dampkring omdat je niet die extra brandstof hoeft mee te nemen.
dan vervuil je de zee, lijkt me ook niet zo goed. bovendien heb je dan meer brandstof nodig, die dan vaak toch al beperkt is
een baan om de aarde, ver boven de geostationaire baan, waar we satellieten naartoe laten vliegen met hun laatste zuchtje brandstof als hun levensduur voorbij is
Kan aan mij liggen, maar is dat niet heel erg dom? Je zou de satellieten toch juist omlaag moeten sturen en garanderen dat ze binnen een maand of wat in de dampkring terecht komen?
Dat kost significant meer brandstof.
Tja en zo gaat het dus altijd in het leven. Je rotzooi netjes inzamelen en verwerken kost altijd meer dan het gewoon dumpen... Echter als je een iets langere termijn blik hanteert dan zie je in dat al die rotzooi ooit opgeruimd moet gaan worden... En hoeveel gaat dat wel niet kosten? Worden die kosten ook ingecalculeerd? Nee....

En dit is dus ons milieu probleem in een notendop. We staan het bedrijven en organisaties steeds toe om de werkelijke kosten (milieu vervuiling) af te wentelen op de rest van de maatschappij. We hebben wetgeving nodig die cradle-to-cradle afdwingt. Als die satelliet het waard is om te lanceren, is ie het ook waard om netjes op te ruimen op het eind.
cradle-to-cradle kan je op de lange termijn alleen afdwingen als het voor iedereen geldt.

[Reactie gewijzigd door P.A.T.R.I.C.K op 11 juli 2018 17:20]

Dat hoeft toch niet? Wij hier in het westen proberen ook al ons plastic zoveel mogelijk te recyclen maar dat gebeurt in Afrika echt nog niet. Goed voorbeeld doet goed volgen als blijkt dat het inderdaad echt zo schadelijk is als dat we zeggen.

Ook wij hebben een periode gehad waarin we verschrikkelijk vervuild hebben en dus moet je misschien als westerse wereld als eerste zeggen dat we meer resources gaan gebruiken om de ruimte netjes te houden. Andere landen die wat achter lopen qua ontwikkelingen zullen dat later ook wel gaan inzien en hetzelfde gaan doen.
alleen als het meer kost dan dat je hebt, dan wordt het toch lastiger.
naar die "graveyard orbit" komen kost een klein beetje brandstof. als je de sateliet wilt laten crashen kost het veel meer brandstof. zoveel hebben die satelieten niet.
Satellieten terug in de dampkring brengen vanuit GEO kost veel meer brandstof dan ze naar de graveyard orbit brengen, terwijl satellieten (zeker aan het einde van hun levensduur) maar heel weinig brandstof aan boord hebben.
Ook leuk:
Een live overzicht van de Stuff in Space: http://stuffin.space/
Man man man, wat een rotzooi hebben we in de ruimte gelanceerd. Lijkt mij logisch dat we die eens gaan ruimen, dan wel naar de zon sturen. Ik las van de week ergens dat het te veel brandstof zou kosten maar dat moeten dan maar "dedicated missions" worden om overgebleven satellieten op te pikken, desnoods in bosjes, de boel versnellen en dan naar de zon slingeren. Je kunt me niet vertellen dat dat niet kan want we komen ten slotte ook helemaal aan de andere kant van ons zonnestelsel met die techniek. Dus raketje omhoog en alleen extra brandstof mee. Vervolgens retour en nog een paar keer.
Dat zou toch prima kunnen door alle komende missies met een soort statiegeld te belasten vanuit de regeringen, zodat die opbrengsten weer gebruikt kunnen worden om de oude zooi weer op te ruimen. (ja ik weet dat ook overheden de boel betalen om Łberhaupt wat in de ruimte te krijgen. Maar het kan toch niet oneindig zo doorgaan.
Nog een Weetje, geleerd van Andre kuipers: door de hoge voorwaartse snelheid van een sattelliet ontstaat een middelpuntvliegende kracht naar buiten. Door de aantrekkingskracht van de aarde wordt dit in balans gehouden en blijft het in zn baan. Wil je het dan uit orbit laten terugvallen dan moet je de balans verstoren door m af te remmen. Je geeft dus niet een klein duwtje nasr beneden maar moet de massa asnzienlijk vertragen met relatief veel brandstof.
Het komt op mij niet direct binnen dat het om puin van ons gaat. Ik dacht eerder aan een meteoor die ergens op de maan oid was geland en toen wat rotzooi de ruimte terug in smeet.
De termen 'ruimtepuin' en 'space debris' (waar het van vertaald is gok ik) gaan meestal wel over man-made rotzooi volgens mij.

Twee satellieten botsen en dan krijg je een hele wolk ruimtepuin.
Ik geloof dat iets van 20 procent van het ruimte puin afkomstig is van een Chinees " ongelukje". Dat was een test of ze met een vanaf de aarde gelanceerde missile een satelliet uit de ruimte kinderen schieten in geval van oorlog. De test werd uitgevoerd op een van hun oude satellieten en was een succes (technisch gezien) Voor de rest van alle space missies is het een drama..
https://en.m.wikipedia.or...ti-satellite_missile_test

[Reactie gewijzigd door jobvr op 11 juli 2018 14:42]

Daarvoor zijn niet alleen de Chinezen verantwoordelijk, en ze waren niet eens de eersten. Ook de VS heeft bijna 300 stukken ruimtepuin veroorzaakt toen ze in 1985 hun ASM-135 ASAT anti-satelliet raket gebruikten om de oude satelliet Solwind op te blazen.

Veel van het in 1985 veroorzaakte ruimtepuin zwerft ruim 30 jaar later nog steeds rond en levert nog steeds gevaar op.

In 2006 deed de VS dit nogmaals door de satelliet USA-193 op te blazen met een RIM-161 SM3-raket tijdens Operation Burnt Frost. Ook hierbij zijn 174 grote(re) stukken ruimtepuin in een baan om de aarde ontstaan.
Ik vrees dat er opgeruimd zal moeten worden.
Alleen net zoals bij plastiek lijkt dat altijd moeilijk en weinig eervol te zijn dus doen we dat niet .....


Van het uit de lucht schieten met lazers tot het gaan opvangen ... plannen genoeg alleen uitvoering ..
Om eerlijk te zijn denk ik niet dat we het niet opruimen omdat we er geen zin in hebben. Spionage, weer en communicatie satellieten zijn van levensbelang voor onze samenleving. Het plastic verhaal is een heel ander probleem (en zal helaas eerst vooral arme landen treffen). Reken maar dat er hard gewerkt wordt aan een oplossing, maar aangezien sommige objecten 20.000km per uur gaan is het niet zo makkelijk.
die satelieten kunnen wel van levensbelang zijn, maar dat is geen puin. het gaat erom dat we de puin wel zouden moeten opruimen op de 1 of andere manier
Als ik dit zo bekijk vind ik het al verontrustend: http://stuffin.space/
Als de boel bekijkt op schaal is het al een stuk minder erg.
verschilt per object, ze zullen allemaal uiteindelijk de dampkring raken maar dat kan wel even duren. maar dat is meer gezien over een periode van 0-1000000 jaar ofzo.

d'r is wel eens geopperd iets de ruimte in te sturen dat de baan van deze objecten aanpast zodat ze allemaal vrij snel opbranden.
maar dan heb je dus een satalliet nodig met een hele grote hoeveelheid brandstof om van object naar object te vliegen en om die dan naar beneden te duwen.

het is niet echt practisch.
Heeft voor een groot deel met de aanwezige luchtweerstand te maken, die steeds lager wordt naarmate je hoger komt. Alles onder de 400 kilometer dondert binnen enkele maanden naar beneden, onder de 600 kilometer gebeurd het binnen enkele jaren. Problemen ontstaan in het gebied tussen 800 en 2000 kilometer, waar de dichtheid van satellieten relatief hoog is maar ze niet binnen een eeuw terug zakken, en in GEO (geostationair) waar iedereen in precies dezelfde baan wil zitten (gelukkig is die baan wel erg groot).

Alles wat tegenwoordig in een baan om de aarde gaat moet ook middelen aan boord hebben om terug te zakken naar een baan waarin het vaartuig binnen een korte tijd opbrand.
Tja, mensen die hun rommel maar laten rond slingeren. ;)

Dit wordt in de toekomst een steeds groter probleem, met het risico dat we uit eindelijk niets meer naar boven kunnen schieten.
Ik hoop, dat het idee van een opruim dienst een beetje gaat lukken.
Tja, mensen die hun rommel maar laten rond slingeren. ;)

Dit wordt in de toekomst een steeds groter probleem, met het risico dat we uit eindelijk niets meer naar boven kunnen schieten.
Ik hoop, dat het idee van een opruim dienst een beetje gaat lukken.
Ja, als ze "Mega Maid" met haar stofzuiger uit movie Spaceballs (1984) ook gaan bouwen...
https://www.youtube.com/watch?v=O7aeWQCF1jM

Of ik heb ook wat extreme ideeŽn....
Misschien kunnen we wat kernbommen van 50 megaton in de ruimte schieten om ruimte puin van de planeet weg te vagen, dat scheelt dure opruimkosten.
Het is ook mogelijk om de kernbommen boven puinlaag te laten exploderen zodat de puin naar aarde wordt geslingerd... totdat ze verbranden.
Het lijkt me wel verstandig om alle communicatie, wetenschappelijk en spionage satellieten eerst te verplaatsen.
I can't breathe in this thing.

Sir, the radar, sir, it appears to be jammed! Jammed... .Raspberry

En nu even iets serieuzer, het laten ontploffen van een kernbom in de ruimte zou wel eens een stevige EMP puls naar de aarde kunnen sturen, die iets kostbaarder is dan een satelliet.

[Reactie gewijzigd door walteij op 11 juli 2018 15:08]

En nu even iets serieuzer, het laten ontploffen van een kernbom in de ruimte zou wel eens een stevige EMP puls naar de aarde kunnen sturen, die iets kostbaarder is dan een satelliet.
Dat is waar... is er een kernbom die geen EMP opwekt?
Of een kernbom die geen EMP en radioactiviteit geeft

[Reactie gewijzigd door Dark Angel 58 op 11 juli 2018 16:46]

Wat denk je dat er gebeurt met de materie die door zo'n kernbom wordt opgeblazen? Die materie verdwijnt niet zomaar hoor, en wordt ook niet ineens omgezet in licht ofzo :+

Het wordt nog een grotere wolk met nog kleinere deeltjes die wellicht nog snellere banen krijgen.
Moet je maar eens googlen op Project Fishbowl. Dit was een project wat nucleare explosieven testte op grote hoogte. Als ik me niet vergis leverde dit (mede) later complicaties op voor de Apollo missies. Om de aarde hangt een veld met hoge radioactiviteit (https://en.wikipedia.org/wiki/Van_Allen_radiation_belt). Alle Apollo missies werden zo geplanned en gelanceerd dat deze om deze "radioactiviteits gordel" heen werden geleid omdat mensen nou eenmaal niet zo goed reageren op radioactiviteit. Door deze tests werdt de radioactiviteit in dit veld versterkt.

TLDR: Geen puik plan als we ooit andere planeten willen kolonialiseren :P

[Reactie gewijzigd door Sme4gle op 11 juli 2018 15:56]

CryoSat 2 is de opvolger van de eerste CryoSat-satelliet, die in 2005 verloren ging bij de lancering. De daarbij gebruikte Rokot-draagraket kon de eerste CryoSat-satelliet niet een baan om de aarde brengen, omdat het commando om de motor van de tweede rakettrap uit te schakelen niet in het vluchtcontrolesysteem zat. Daardoor kon deze tweede trap niet ontkoppeld worden en viel de raket met de satelliet terug naar de aarde.
Dat is wel echt gaar, dat een erg belangrijk commando mist in de software. Ik dacht dat ze bij ruimtevaartorganisaties hun testzaken altijd erg goed op orde hadden? :)
Welnee, gaat vaker fout dan je denkt :)

Paar relatief recente voorbeelden:

- Mars Climate Orbiter (NASA). Ze hadden verkeerde units gebruikt (non-SI units ipv SI-units). Gevolg: missie van paar honderd miljoen dollar mislukt omdat het ding in stukken uit elkaar spatte in de atmosfeer van Mars.

- Cluster (ESA): de Ariane 5 raket ging in self-destruct nadat er een integer overflow optrad, omdat men een deel van de software van de veel kleinere Ariane 4 klakkeloos had overgenomen voor de grotere Ariane 5. Boem. 370 miljoen dollar kwijt.

En wat langer geleden had Apollo 11 ook de nodige problemen door een bug in de hardware van de Apollo Guidance Computer.

De Mariner-1 (NASA) ging binnen 5 minuten na de launch ook in self-destruct door een klein software-foutje: een programmeur had een tikfoutje gemaakt bij het overtype van wat code. Oeps.

Gebeurt dus vaker dan je zou denken dit soort zaken. Dit is namelijk maar een klein overzicht van
software-probleempjes die erg duur uitpakten :)

[Reactie gewijzigd door wildhagen op 11 juli 2018 15:16]

Mensen maken fouten. Het ene project faalt en het andere project gaat 100 keer beter dan de bedoeling was.
Correct me if I'm wrong, maar is het niet zo dat iedere nieuwe satelliet tegenwoordig genoeg brandstof moet hebben om zichzelf weer op te laten branden? Het enige probleem wat we dus hebben is het oude puin.
Geen idee of dat zo is, en zo ja, wie legt die regel op, en wie moet hem controleren?

Verder helpt dit natuurlijk alleen als de satelliet nog 'on speaking terms' is. Een defect in de radio/controller/raketmotor kan voorkomen dat de satelliet zich opbrandt. Verder kan een oud stuk ruimtepuin in combinatie met een nieuwe satelliet natuurlijk heel veel nieuw ruimtepuin maken.
Er zijn maar weinig partijen die meuk de ruimte in kunnen schieten. Elke lancering is door de grote mogendheden te volgen. Je krijgt echt moeilijk zo maar rotzooi de ruimte in geschoten zonder dat men weet wie er hier verantwoordelijk voor is.
Maar dat is wel puin dat makkelijk te volgen is vanaf Aarde.
Een groter probleem zijn losgelaten boutjes, isolatiemateriaal en ander klein spul dat ooit aan een satelliet vast zat (of gereedschap dat een astronaut is verloren) of puin dat door ander puin of een meteoriet van een satelliet is afgeslagen. Dat is vaak te klein om te kunnen volgen en kan zomaar onverwachts op het pad van een satelliet terecht komen.
Maar is er dan ook een methode om dat op te ruimen?
Niet echt. Er zijn wel manieren te verzinnen, maar het probleem is dat ondanks de regelmatige berichten over satellieten die uit moeten wijken, het bekende ruimtepuin enorm ver uit elkaar ligt.
Theoretisch is het natuurlijk mogelijk om voor elk bekend stuk ruimtepuin dat ooit een gevaar kan vormen een hunter-satelliet te lanceren, dat naar het ruimtepuin vliegt, in dezelfde baan en met dezelfde snelheid, het ruimtepuin oppakt en ermee de atmosfeer in duikt om het op te ruimen. Maar dat is een onmogelijk dure optie. Je moet dus een hunter-satelliet maken die achter meerdere stukken ruimtepuin aan kan en daarvoor moet het dus in staat zijn om meerdere keren zijn baan en snelheid flink aan te passen. Je bespaart dan misschien een beetje op lanceerkosten, maar de satelliet zelf wordt veel groter en complexer en daarmee veel duurder. Je hebt dus een hunter-satelliet nodig die ruimtepuin on-the-fly kan 'vangen' en terugsturen, zonder zelf al te grote koerscorrecties uit te hoeven voeren en zonder meer ruimtepuin te veroorzaken.

Er zijn plannen bedacht voor een grote ballon van aerogel die bijna niets weegt en ruimtepuin op kan vangen. Maar die moet je nog steeds voor het ruimtepuin zien te krijgen en gelukkig is er nog steeds niet genoeg ruimtepuin dat je zo'n ballon ergens een tijdje rond kunt laten 'zweven' om voldoende ruimtepuin te laten vangen om de kosten van de lancering te rechtvaardigen.
Interessant. Dank voor je uitleg!
Altijd al benieuwd naar dit soort dingen, heb je hier toevallig een website voor oid?
Ik heb hier niet direct een bron voor. Dit is kennis die ik al surfend en lezend heb vergaard. Ik hou daar geen links van bij.

Maar ik denk dat een leuk beginpunt Wikipedia is: Wikipedia: Space Debris.
Hartelijk dank! Leuk voor onderweg in de trein.
Het is allemaal erg indrukwekkend dat ruimte reizen. Maar het is echt meer mens eigen. De planeet volgooien met troep. En nu dus ook de ruimte buiten onze planeet. Je zou toch zeggen dat hier over word nagedacht voordat men een object in de ruimte slingert. Het komt nu over als erg onverantwoordelijk. Als innovatieve pionier bedrijven zoals NASA hun puin laten slingeren, wat geeft dit dan voor voorbeeld.

Wellicht kort door de bocht en misschien zijn ze hier al mee bezig. Maar het had natuurlijk grotendeels voorkomen kunnen worden. Zal wel weer aan het financiŽle aspect liggen.
Tot 1963 dumpte Nederland zijn radio actief afval gewoon in de zee. Die daar overigens nog steeds liggen. Herken je een patroon?

Wees dus niet verbaasd beste
Vergeet ook niet dat er zat oude satellieten tussen zitten, vanaf uit mijn hoofd de jaren 50/60? Volgens mij, en kan het fout hebben, komen de meeste satellieten uit die tijden. (jaren 60, 70, 80). Toen was het vooral zo snel mogelijk alles de ruimte in gooien.
Een afstand van 120 meter.. Volgens mij is dat in die orde van grootte op een haar na. Het kan aan mij liggen, maar ik heb niet de indruk dat de uitwijkmanoeuvre daar op een positieve manier veel aan bijgedragen heeft.
Die dingen hebben maar weinig extra brandstof bij zich. Dus als je nu veel verder gaat dan nodig is, en straks ook weer naar de oude baan terug moet is dat een flinke verspilling. Wat nou als je nog 3 keer moet uitwijken in de komende paar jaar?
wat heeft dan wel op een positieve manier veel aan die manoeuvre bijgedragen?
Ik vind 'aanzienlijke schade' wel een eufemisme, want zelfs een klein object kan de satelliet met die snelheden totaal vernielen.
Het opruimen van ruimtepuin werd al voorgesteld in de SF serie UFO uit 1971 (van de makers van Thunderbirds)
Niet omdat het puin gevaarlijk zou zijn maar omdat UFO's zich er achter konden schuilhouden!
De hele serie is nu op Youtube te zien, O-ja de mooie meiden op de maan hebben paars haar...en roken op het werk is zo ongeveer verplicht...
Mooie taak voor Trumps Space Force, ruimte corvee.
Trumps Special Space Janitors 8)7

[Reactie gewijzigd door johan501 op 12 juli 2018 03:09]

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone XS HTC U12+ dual sim LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6 Battlefield V Samsung Galaxy S10 Google Pixel 3

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2018 Hosting door True