Ik ben het met je eens mphillipp. Ik heb zo'n nee-nee sticker en die werkt, omdat de marketing organisaties hem respecteren en hun bezorgers die opdracht meegeven op straffe van een boete van de milieudienst van je gemeente.
Het enige drukwerk dat ik nog krijg zijn foldertjes van lokale voedsel bezorgers zoals pizzeria's. Of af en toe een helderziende of zo, je kent dat wel.
Daarnaast is er nog het bel-me-niet register. Prima, dat lijkt ook te werken, uitzondering daar is dat er soms bedrijven zijn die zo'n ingewikkelde 'telefooncentrale' hebben, dat hun ICT-afdeling blijkbaar niet langer in staat is mijn nummer uit het netwerk te halen.
De marketing- en reclame industrie vertegenwoordigd een heel naar kantje van de keuze die we als ras maken op Eiland Aarde. Het confronteert ons met onze eigen hypocrisie.
Wat willen we?
1: We willen leuke dingen consumeren.
2: We willen kapitalisme, open markt economie.
3: We willen concurrentie, dus lage prijzen.
4: We willen weten wat we kunnen kopen.
5: We willen een baan zodat we die spullen kunnen betalen.
6: We willen goede seks.
De marketing en reclame business koppelt 1+6.
De overheid koppelt 2+5.
De fabrikant koppelt 2+3
De burger koppelt 1-6.
De burger is de leidende factor hier. Vandaar de hypocrisie. Reclame is irritant en vervelend. Eigenlijk willen wij spontaan op paranormale wijze weten welk product voor ons het beste is en het goedkoopst, zonder ons te hoeven blootstellen aan de vunzigheid van de reclame die ons besmeurt met onze diepe psychologische behoeften en ons in ons onderbewustzijn van achteren neemt.
Wij werken in die fabrieken. Wij willen een economie die groeit, zodat er werk komt, zodat wij inkomen hebben. Met ons inkomen willen we die gadgets kopen, uiteraard ook dat bankstel. We willen geen cent te veel betalen dus willen we concurrentie, de bedrijven tegen elkaar uitspelen. We willen een overheid die zorgt dat we niet genaaid worden in de kwaliteit. En seks willen we allemaal, waardoor de reclame- en marketing industrie een concessie overeenkomst heeft (dat is wanneer je een bloemenwinkel in een supermarkt ziet ofwel een winkel in een winkel) met ons brein, in ons hoofd.
We willen die concessie overeenkomst niet want de eigenaar van die zaak bemoeit zich overal mee. Seks + telefoon. Seks + bankstel. Seks + auto. Seks + kleding. Helaas, seks moet en als er geen seks is, dan product.
Het probleem van reclame en marketing is dus een bijzaak bij een groter probleem. Namelijk, dat wij onszelf als mens niet onder controle kunnen brengen. Het is de totaliteit van onze Westerse levenswijze dat hier het probleem is. De reden dat wij allerlei producten willen consumeren is omdat we geen duidelijk alternatief hebben. Hoe te zijn op Aarde.
Zijn we op de eerste plaats consumenten die werken om dat te kunnen doen? Consumptie als manier om geluk te bereiken via materialisme, dus aankopen van goederen? Of kan een Boeddhist echt gelukkig zijn, zonder al die spullen? Geloven we dat?
Ik wordt niet gelukkiger van mijn spullen. Het leidt wel af van de pijnlijke vragen, zoals, wie ben ik, wat doe ik hier. Wat is dit ding dat we zelfreflectie noemen.
En het leidt af van mijn sterfelijkheid. Consumptie, kapitalisme, vrije en open markt economie als paradigmatische, dus onbesproken en automatisch aanvaarde ideologie is een enorm luchtkasteel waarin we onszelf kunnen afleiden van de onvermijdelijkheid van onze dood. (Ik ben echt een Ernest Becker fan).
Ik denk dus dat het probleem van marketing als vanzelf opgelost wordt als wij als mens, niet als burger of als consument een ander doel stellen, definiëren waar het leven voor bedoeld is. Als je niet langer bang bent voor de dood en als je basis behoeften bevredigd zijn, zoals vrijheid, primaire levensbehoeften, zoals voedsel, onderdak, kleding, dan zul je als vanzelf niet langer de impuls hebben om te consumeren, dat wat je feitelijk niet écht nodig hebt.
Reclame en marketing zijn niet nodig in zo'n wereld.
Alle ICT, alle technologie bestaat omdat wij als mens zoeken naar de antwoorden op die 'existentiële vragen'. En daarbij komt nog een ander probleem; als je je primaire behoeften bevredigd en dat werkt niet omdat je die antwoorden niet hebt, dan wordt de technologie van je huis een mogelijkheid tot hamsteren van goederen. Hoe meer huis je hebt, hoe meer je die vragen kunt proberen te beantwoorden met extra meubels en gadgets. M.a.w. technologie wordt een doel dat je mogelijkheden verruimt om te hamsteren ofwel om vet op te slaan en een groter gewei te groeien.)
De synergie van kapitalisme zorgt er voor dat je genoeg verdiend om meer kleding te kopen, meer voedsel. Gedreven door de biologische impuls om zo veel mogelijk te doen tegen zo'n laag mogelijke prijs en de behoefte aan seks (auto als gewei, waar je concurrentie mee uit de weg kunt stoten) blijf je werken om energie op te slaan, als vet rond je middel, als producten in je huis. Meubels zijn niet van hout en plastic en leer, ze zijn van vet.
Tot die tijd zullen we ons irriteren aan reclame en gelaten die hele industrie accepteren en er stress van hebben. En tot die tijd gebruiken we adblock en ghostery etc. We binden onszelf één arm op de rug en vechten dan met de reclame- en marketing industrie, laten we google en fb toe want elkaar zien en gezien worden is socialiseren en dus mogelijk seks. De prijs die we betalen is stress, ergernis en de wetenschap diep van binnen dat wíj als mens, nog voordat we burger zijn of consument, zélf verantwoordelijk zijn voor onze keuzes. Die prijs is een leven dat aanvoelt als, zoals Stephen King omschreef, 'een kat met een lange staart in een kamer vol schommelstoelen'. Of wel een existentiële jeuk op een plek die je moeilijk kunt krabben. Frodo zag op het einde aldoor de Ring, met open en gesloten ogen. Wij zien reclame, dat is onze Ring, onze eigen schaduw.
Veel succes iedereen!
[Reactie gewijzigd door Verwijderd op 29 juli 2024 14:45]