Torchlight

Wie Diablo wel eens heeft gespeeld, merkt al snel dat Torchlight veel gelijkenissen met de legendarische Blizzard-game vertoont. De hack 'n slash-manier van spelen, het top-down-perspectief, de alom aanwezige loot en de noodzaak die te gebruiken, de opbouw van de skill tree… Zelfs de muziek zou rechtstreeks uit Diablo afkomstig kunnen zijn. Dat is allemaal niet verrassend; een deel van het Torchlight-team heeft eerder bij Blizzard aan beide Diablo’s gewerkt en de soundtrack is gecomponeerd door Matt Uelmen, die ook verantwoordelijk was voor de muziek van Diablo.

Eten, toiletbezoek en slaap...

Over het algemeen doet Torchlight niets dat andere games niet al eerder hebben gedaan. In combinatie met de lage prijs van het spel, zorgde dat bij ons voor enigszins negatieve verwachtingen: het vooroordeel van een typische budgetbak-game was snel gevestigd. Zodra we het spel echter hadden opgestart en een klasse, moeilijkheidsgraad en huisdier hadden gekozen en de eerste dungeon binnengingen, verdween die gedachte als sneeuw voor de zon. Dat geldt overigens ook voor gedachten aan eten, toiletbezoek en slaap: dit spel slokt je op.

De hordes vijanden die zich steeds weer opnieuw aandienen en de wetenschap dat er om de hoek nóg betere items kunnen schuilen, zorgen ervoor dat je niet snel geneigd bent om te stoppen met gamen. Dat wordt nog eens versterkt doordat de game erg lekker wegspeelt. De besturing met de muis, in combinatie met hotkeys, maakt het aanvallen en doden van vijanden een erg prettige handeling. Verder zit er flink wat vaart in het spel. Zo wordt er bijvoorbeeld bij het openen van deuren, het toewijzen van statpoints en het kopen of verkopen van items geen tijd verspild met onnodige of te lange animaties. De dungeons worden voor elke nieuwe speler opnieuw gegenereerd, wat de herspeelbaarheid ten goede komt.

Geen coöp-modus

Gelukkig voelt de game niet aan als een volledige rip-off van Diablo. Vooral qua graphics verschilt het spel van de Blizzard-serie: waar Diablo een duister sfeertje over zich heeft, is Torchlight voorzien van een cartoony, shell-shaded look. Grafisch gezien is het spel goed verzorgd; Torchlight blinkt niet uit, maar gezien de top-down-view is dat ook niet echt nodig. De dungeons zijn erg kleurrijk vormgegeven, wat past bij de cartoon-achtige look. Ook het geluid is prima in orde, met een speciale vermelding voor de soundtrack; componist Matt Uelmen doet zijn reputatie eer aan. De dialogen zijn aardig geschreven, maar het verhaal mist diepgang en is slechts een excuus om te moeten vechten.

De coöp-modus is een groot gemis; aan de eindeloze dungeons zo zou'n modus veel hebben toegevoegd. Ondanks dat het de ontwikkelaars niet erg valt aan te rekenen, gezien de korte ontwikkeltijd, is het erg jammer dat deze modus niet is ingebouwd. Zeker omdat de game wordt uitgegeven door Perfect World, dat multiplayergames als bedrijfsmodel heeft. Dat er over anderhalf tot twee jaar een mmo in dezelfde setting verschijnt, is geen excuus voor een gebrek aan multiplayer in deze game. Een goed uitgewerkte coöp-modus had Torchlight zeker een punt extra bezorgd.