VS willen isp's verantwoordelijk stellen voor copyrightschendingen klanten

Als je DRM en DLC verandering noemt dan heb je strict genomen gelijk, maar je wordt behoorlijk belemmerd in wat je met je aankoop kan doen. Ik noem dat verandering in de verkeerde richting, en in zo een geval maakt het niet uit of het snel of langzaam is.

Ik zie het al voor me dat mijn Samsung laptop bij de grens ineens ophoud, of dat mijn Microsoft muis niet wil werken op enige linux distro. Of dat mijn Panasonic batterijen niet werken in combinatie met Duracell. Dat zou en dat hoef ik ook niet accepteren.

Maar de entertainmentindustrie zou graag zien dat ik hun restricties wél slik. Echter, *ik* ben de klant en *ik* zwaai met geld. Dus mag *ik* bepalen of ik hun restricties wel of niet wil. Als zij niet precies willen leveren wat ik wil, zoals ik het wil, wanneer ik het wil, dan besteed ik mijn geld wel ergens anders aan. Dat is mijn goed recht. Waar ze vervolgens de arrogantie vandaan halen om daarover steen en been te klagen in de media, bij rechters en bij de wetgevers, dat mag iemand mij wel eens uitleggen. Ze zijn er zelf de oorzaak van waarom hun afzet danwel omzet niet meer explosief stijgt.

Ik kan me het ook wel voorstellen van de gemiddelde manager. Als je een willekeurig boek bedrijfseconomie of management openslaat dan is de teneur altijd dat zoveel mogelijk groei goed is. Dat je een faalhaas bent en geen bestaansrecht hebt als bedrijf als je niet flink kan groeien. Als je hier een laag van bonussen en targets boven op legt, en inhalige aandeelhouders en/of andere investeerders, dan begrijp je wel dat dit een mix is die niet goed kan blijven gaan. In het geval van de entertainment industrie zal men écht meer moeten doen aan kwaliteit, beschikbaarheid en prijs van hun producten. En minder aan absurde, onrealistische targets. Dat is nodig omdat ze anders hun bestaansrecht verliezen in de huidige globale economie. Gelijk de textielindustrie in de jaren '60 van de vorige eeuw. Daar hoor je nu ook bijna niks meer over.

In de muziekindustrie, grappig dat je nu nét het verkeerde voorbeeld aanhaalt, is het juist zo dat er zó veel concurrentie onder muzikanten is dat de labels wurgcontracten af kunnen dwingen. Vooral beginnende muzikanten hadden tot de komst van het internet niet veel keuze. Als je je muziek uit wilde brengen was je tot dan afhankelijk van de labels. Je kan wel een graaier willen zijn, echter je bent maar een kleintje tussen de grote haaien. Zeker als onbekend en beginnend artiest.

Het gevolg is dat een artiest per verkochte CD, na aftrek van een hele hoop overbodige kosten, bijna niks meer overhoudt. We hebben het hier over een paar dubbeltjes per CD. Als je er 100.000 verkoopt dan is het al heel wat. Reken zelf maar uit hoeveel je daar bij overhoudt. Een artiest moet het voornamelijk hebben van het geven van concerten. Daar valt voor hem de echte inkomsten te halen.

Onder overbodige kosten zoals hierboven genoemd staan onder andere de toegevoegde waarde van de retailers en het royale percentage dat producers en het label zelf over het algemeen opstrijken. Wil je een goed voorbeeld, zoek dan eens op hoe het met de groep Vandenberg is afgelopen, na hun Amerikaanse avontuur.


Ik ben het overigens wel volledig met je eens dat veel managers en investeerders in hun eigen droomwerelden lijken te leven. Ze lijken te denken dat het maar niet op kan. Dat explosieve groei voor eeuwig is. Maar zolang ze hun bonusjes of rendementjes maar binnen halen, who cares about consequences? Nu is het van investeerders zo dat er ook een beperkte malus is -- als het bedrijf failliet gaat, dan zijn ze hun inleg kwijt. Een manager heeft dat probleem niet. Die kan zo weer bij een ander aan de slag.