Hoe reageren nanotubes met menselijke cellen?
Ja, carbon nanotubes reageren met menselijke cellen. Dat is o.a. aangeroond door Hu et al (2010). Die hebben onderzoek uitgevoerd met menselijke cellen in een reageerbuis.
Witte bloedcellen zijn zeer gevoelig en activiteit neemt al af vanaf 2 ppm (parts per million).
Longcellen worden pas sterk beinvloed vanaf 10 ppm.
En huidcellen worden matig negatief beinvloed vanaf zo'n 10 ppm.
Afhankelijk van de grootte. Je kan nanotubes zo lang maken als je zelf wilt. Let enkel wel op dat ze scherp zijn, en dus schade aan weefsel kunnen aanbrengen, zoals bijvoorbeeld asbestvezels.
Zo lang maken als je zelf wil... hmm volgens mij is de gebruikelijke techniek echter dat kronkelige korte koolstofnanobuisjes in elkaar haken en zo een lange string vormen. Helemaal onbeperkt is het niet.
Han et al (2012) tonen inderdaad aan dat kleinere buisjes schadelijker zijn dan grotere buisjes in cellen van ratten. De reden voor het verschil is echter nog niet helder.
Cefic, een niet geheel onpartijdige vereniging voor chemische bedrijven, meent dat CNT's veilig kunnen worden gebruikt en dat er dan geen gevaar is voor de mens. Op zich is dat ook best geloofwaardig, want bij normaal gebruik krijg je geen CNT's in je bloedbaan, laat staan 2 ppm en dat hebben ze dan ook getest.
En heeft de industrie al normen bedacht en gedragsregels rond de productie, verwerking en recycling van nanotubes bevattende producten?
In Europa moeten alle bedrijven zich conformeren aan de REACH wetgeving voor chemische stoffen. De wetgeving legt een groot stuk verantwoordelijkheid voor het testen van stoffen bij de bedrijven die de stof willen gaan gebruiken.
Indien niet kan worden aangetoond dat een (gevaarlijke) stof veilig kan worden gebruikt bevat de wetgeving regels die een stof kunnen verbieden.
De industrie wordt dus niet geheel vrij gelaten om maar eigen normen en gedragsregels te hanteren.
Er zijn wel wetswijzigingen doorgevoerd om ervoor te zorgen dat de REACH wetgeving beter geschikt is voor nanostoffen. Omdat de koolstofnanobuis een allotroop is van koolstof net als diamand en grafeen zou je kunnen zeggen die laatste twee zijn al getest dus dan hoeft het niet nog een keer. Dat is expliciet wel nodig bij deze nanoschaal die zorgt voor andere fysische en chemische eigenschappen.
Normaal gesproken is registratie nodig vanaf een bepaalde hoeveelheid die gebruikt of gemaakt wordt door een bedrijf, bijvoorbeeld 1 ton. Bij een groter verbruik zijn de veiligheidseisen en het onderzoek ook meeromvattend. Bij nanostoffen zijn de eisen bij lagere hoeveelheden al hoger in verhouding tot macrostoffen.
Moeten dit soort producten apart ingezameld worden?
Kohler et al hebben in 2008 onderzoek gedaan naar potentieel in het milieu komen van CNT's in producten waar ze eigenlijk vast zitten. En die menen dat gedurende de hele levencyclus het vrijwel onvermijdelijk is dat er door schade, stlijtage, storten, slecht verbranden, etc wel wat vrij komt. Het zou echter zeker helpen als stoffen in ieder geval zoveel mogelijk ingezameld zouden worden, zodat ze op de juiste manier kunnen worden afgevoerd, zodat ze geen schade aan kunnen richten.
Daar zijn echter nu nog geen faciliteiten voor. Ook vormen de vele verschillende voorkomens een obstakel. In een batterij als elektrode, in een plastic als versteviging, in een processor om on topic te blijven.
Is dit de volgende asbest?
Daar is al best wat onderzoek naar gedaan. Het schijnt dat lange stugge koolstofnanobuisjes vergelijkbaar gedrag vertonen. De industrie lijkt het er over eens te zijn dat ze die niet gebruiken met een voorkeur voor korte kronkelige buisjes die dat effect niet vertonen! (zie ook Cefic 2013)
Ik vraag mij vooral af wat het effect van die buisjes is als ze wel in het milieu accumuleren. We hebben nu al plastic soup in de oceanen. Hebben we straks ook koolstofnanobuissoup in de oceanen. Ze worden niet zomaar afgebroken dus de kans dat een lange tijd in het milieu blijven is als ze er eenmaal in zitten is groot. Wat is het effect op andere organismen en hele ecosystemen? die vragen zijn volgens mij nog niet beantwoord.
Lichtpuntje?
Ik zat te denken dat als er maar genoeg CNT's worden gebruikt voor vanalles en nog wat dat er misschien ook een ander milieuprobleem mee opgelost kan worden, namelijk dat van het broeikaseffect. Al die CNT's samen zouden een aanzienlijke koolstof sink vormen, die dan niet in de atmosfeer en oceaan zitten ;-)
Maar dan is die 10-100 ton die nu jaarlijks geproduceerd wordt nog niet genoeg...
Gebruikte bronnen, een aantal uit zeer gerespecteerde peer reviewed journals:
Cefic. (2012). Cefic nano QA's for public Retrieved September 8th, 2013, from http://www.cefic.org/Docu...0October%202012_FINAL.pdf
Cefic. (2013). Nano fact sheet multi walled carbon nanotubes (MWCNT) Retrieved September 8th, 2013, from http://www.cefic.org/Docu...arbon-Nanotubes-MWCNT.pdf
Han, Y.-g., Xu, J., Li, Z.-g., Ren, G.-g., & Yang, Z. (2012). In vitro toxicity of multi-walled carbon nanotubes in C6 rat glioma cells. NeuroToxicology, 33(5), 1128-1134. doi: http://dx.doi.org/10.1016/j.neuro.2012.06.004
Hu, X., Cook, S., Wang, P., Hwang, H.-m., Liu, X., & Williams, Q. L. (2010). In vitro evaluation of cytotoxicity of engineered carbon nanotubes in selected human cell lines. Science of The Total Environment, 408(
, 1812-1817. doi: http://dx.doi.org/10.1016/j.scitotenv.2010.01.035
Köhler, A. R., Som, C., Helland, A., & Gottschalk, F. (2008). Studying the potential release of carbon nanotubes throughout the application life cycle. Journal of Cleaner Production, 16(8–9), 927-937. doi: http://dx.doi.org/10.1016/j.jclepro.2007.04.007
Sciencedaily.com. (2009) Carbon Nanotubes: Innovative Technology Or Risk To Health Or Environment Retrieved 25 sept., 2013, from http://www.sciencedaily.c.../2009/05/090504121921.htm
Shvedova, A. A., Kisin, E. R., Porter, D., Schulte, P., Kagan, V. E., Fadeel, B., & Castranova, V. (2009). Mechanisms of pulmonary toxicity and medical applications of carbon nanotubes: Two faces of Janus? Pharmacology & Therapeutics, 121(2), 192-204. doi: http://dx.doi.org/10.1016/j.pharmthera.2008.10.009