Hoezo moet je ontzettende op je hoede zijn, wanneer het over de bescherming van kinderen gaat? Jij draait het zonder meer om: kinderen zijn enkel een excuus.
Dat heb ik je net helemaal uitgelegd.
Wanneer machthebbers pleiten voor meer machtsmiddelen voor zichzelf dan doe je er heel verstandig aan om ontzettend op je hoede te zijn. Per definitie. Dat is toch geen raar advies?
Je weet ook maar al te goed dat we aan letterlijk alle kanten doodgegooid worden met (emotionele) manipulatie. Hele hordes psychologen worden structureel ingezet om zo tactisch (en liefst ongemerkt) mogelijk "gebruik" of juist "misbruik" van emoties te maken. Ook bepaald geen "geheim" dus.
Is het dan zo onwaarschijnlijk dat juist de meest effectieve emotionele manipulatiemiddelen (namelijk "angst" en "de kinderen") weleens misbruikt kunnen worden om ons maatregelen aan te smeren die niet echt in ons belang zijn?
"Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen".
Zoals je inmiddels ongetwijfeld hebt meegekregen is zojuist dat totalitaire chatcontrol (wat ook getracht is te verkopen onder het mom van "de kinderen") er op ontzettend achterbakse wijze doorheen gejaagd.
En dat sluit dan weer perfect aan op het gezegde: "Een vos verliest wel z'n haren maar niet z'n streken".
Ik had altijd een hekel aan dat soort "cliché's" maar ik ben ze gaan waarderen omdat ze nogal goed de werkelijkheid beschrijven. Dus om er nog een paar hele toepasselijke tegenaan te gooien: "Een gewaarschuwd mens telt voor twee" en "Een ezel stoot zich in het algemeen geen tweemaal aan dezelfde steen".
Ik ben het geheel met je eens dat de de eerste verantwoordelijkheid bij de ouders ligt. Maar dat neemt niet weg dat er een collectieve verantwoordelijkheid is, die we in dit land bij de overheid beleggen.
Mja ... dat is een complexe discussie op zichzelf.
In essentie is het allemaal gebaseerd op "egoïsme" (belangen) en bestaan er alleen gradaties van belangen proportioneel aan de omvang van onze "gemeenschap".
In beginsel zijn wij namelijk alleen 100% verantwoordelijk voor onszelf. Vervolgens voor (even platgeslagen ter illustratie) ons gezin, onze familie, onze buurt, ons dorp, onze stad, onze gemeente, ons land, etc. Dat is een instinctieve (egoïstische) belangenstructuur. Hoe verder weg van "onszelf" hoe minder verantwoordelijk we er eigenlijk voor zijn (en onherroepelijk voor -kunnen- zijn).
Die instinctieve belangenstructuur is echter compleet door de "overheid" overhoop gegooid. Uiteraard met medewerking (maar uitdrukkelijk niet per sé met -instemming-) van "ons" omdat we ook steeds meer aan de "overheid" overlaten en toestaan dat de "overheid" steeds meer zeggenschap naar zich toetrekt.
En dat is een vicieuze cirkel die uiteindelijk leidt tot totalitarisme. Het gevaar van "collectieve" verantwoordelijkheid zit 'm namelijk in het woord "collectief". "Het collectief" is de basis van alle misselijke totalitaire regimes. Hoe groter en belangrijker "het collectief" wordt verondersteld hoe minder het "individu" waard is.
Het is een delicate balans die (gezien bekende historische gebeurtenissen) heel erg rap gigantisch uit de hand loopt.
De kinderen "collectief heilig verklaren" is een teken aan de wand. Levensgevaarlijk als je daarbij de regie in handen geeft van de "macht". Zoals ik al eerder zei: als je de kinderen in beheer geeft van de macht dan zijn je kinderen dus niet meer van jou maar van de macht.
De grondrechten die je nu opgeeft voor je kinderen zijn grondrechten die je kinderen straks dus ook -niet- meer hebben en nooit zullen krijgen ook. Die zullen er alleen maar meer inleveren tot er uiteindelijk helemaal geen grondrechten meer zijn.
Trap er in vredesnaam niet in.
Het punt in deze is en blijft dat in de digitale wereld de macht niet bij de overheid ligt, maar bij commerciele of Chinese partijen, geheel buiten de EU. Wie gaat onze kinderen beschermen, als ouders zelf in gebreken blijven en de overheid het ook laat gebeuren?
Je zegt wel dat je weet dat er een "werkelijke macht" is maar tegelijk geloof je dat overheden, commerciële of chinese partijen en de EU volledig onafhankelijk van elkaar opereren.
Je zegt nota bene -zelf- dat de politiek geïnfiltreerd is door andere machthebbers. En dan wil je diezelfde corrupte "politiek" de macht geven over je kinderen.
Het is één pot nat. Of zoals George Carlin treffend zei: "It's a big club ...".