Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Gamemakers verzoeken WHO om excessief gamen niet als stoornis te erkennen

De Entertainment Software Association verzoekt wereldgezondheidsorganisatie WHO om excessief gamen niet als een stoornis te erkennen. Gaming Disorder staat in een voorlopige revisie van de WHO-classificatie van aandoeningen.

Volgens de ESA, waarbij vrijwel alle grote game-uitgevers zijn aangesloten, zorgt het erkennen van excessief gamen als officiŽle stoornis ervoor dat geestelijke gezondheidskwesties zoals depressies getrivialiseerd worden. Daarom verzoekt de brancheorganisatie de WHO om de voorgestelde maatregelen te heroverwegen, zo heeft de ESA in een statement aan Gamasutra gezegd.

De brancheorganisatie vindt dat gamers 'gepassioneerd en toegewijd zijn met hun tijd', net als bijvoorbeeld liefhebbers van sport en andere vormen van entertainment. Volgens de ESA weet de wereldgezondheidsorganisatie dat 'gezond verstand en objectief onderzoek aantonen dat games niet verslavend zijn'.

In december werd bekend dat de WHO vanaf dit jaar excessief gamen als stoornis wil erkennen. Gaming Disorder krijgt een plekje in ICD-11, de elfde versie van de International Classification of Diseases. Mensen die aan de stoornis lijden spelen dwangmatig veel games en kunnen daar niet mee stoppen.  Gamers moeten ook interesse in andere elementen van het leven verliezen om aangemerkt te worden als patiŽnt.

Niet alleen de brancheorganisatie is tegen de nieuwe classificatie. Een groep van wetenschappers betoogde vorig jaar dat Gaming Disorder niet in ICD-11 zou moeten belanden, omdat er te weinig goed onderzoek is gedaan naar het fenomeen. Bovendien zou het zorgen voor een stigma voor gamers, terwijl dat mogelijk niet terecht is.

Voorstanders denken dat de opname van Gaming Disorder in ICD-11 kan helpen bij het herkennen van problemen bij mensen die excessief gamen en ervoor kan zorgen dat die problemen dus sneller kunnen worden aangepakt. Gaming Disorder stond al genoemd in DSM-5, het standaardwerk van de American Psychiatric Association die veel psychologen gebruiken, maar daar geldt het niet als erkende stoornis, maar als object voor verdere studie.

Door

Nieuwsredacteur

248 Linkedin Google+

Reacties (248)

Wijzig sortering
Aan de reacties hierboven en het moderaten van de plusjes kan ik goed merken dat mensen niet zo goed weten wanneer iets als verslaving aangemerkt wordt.

In principe is dit geen verslaving als het niet in je dagelijks functioneren/ je leven problemen geeft. Dus als jij 5 uur per dag gamed en verder lekker naar je werk/studie gaat en je relaties prima zijn en je verder content bent met de gang van zaken, dan is er niks aan de hand. Zo doen we dat zelf hier ook graag met tijden en daar is niets mis mee.

Het is bijvoorbeeld wel een probleem als je regelmatig gaat spijbelen omdat je wilt gamen en je studie daardoor slecht gaat of je regelmatig ziekmeldt omdat je wilt gamen of steeds te laat en brak op je werk komt door het gamen en daardoor ontslagen wordt of je relaties erdoor kapot gaan doordat je met niemand meer contact zoekt. Dan geeft het gamen duidelijk problemen in je leven en kan het een verslaving zijn. Voorwaarde is wel dat het probleem in je leven veroorzaakt wordt door het gamen.

[Reactie gewijzigd door Minoesh op 3 januari 2018 12:08]

Ik mis enige vorm van objectieve onderbouwing. Dit is wat een GGZ instelling er van zegt. Het is namelijk niet zo dat het dagelijks functioneren de enige maatstaf is. Zo zijn er ook lichamelijke kenmerken (waarmee je desnondanks wellicht prima kunt
Heb ik een gameverslaving?
Wanneer ben je eigenlijk verslaafd aan gamen? Als je meer dan vier uur per dag bezig bent met het spelen van games? Het zou makkelijk zijn om zo’n criterium te handhaven, maar zo simpel is het niet.

Wat verstaan we onder een gameverslaving?
Iemand die verslaafd is aan gamen heeft weinig tot geen controle meer over zijn speelgedrag. Het gamen gaat ten koste van iemands normale leven thuis en in de maatschappij. Kenmerken die vaak voorkomen bij mensen met een gameverslaving, zijn:

Lichamelijke kenmerken
Door het gamen zorg je minder goed voor jezelf. Denk hierbij aan het overslaan van maaltijden, te weinig beweging en onvoldoende nachtrust.
Je gezondheid kan eronder lijden. Je hebt last van vermoeidheid, hoofdpijn, futloosheid, irritatie van de ogen, jeukende benen, verkrampte schouders en brandende pols(en).

Psychische kenmerken
Je voelt je onrustig, gespannen, geÔrriteerd of misschien zelfs depressief als je niet kunt gamen.
Je bent in je hoofd constant met gamen bezig, ook als je niet speelt.
Je reageert geÔrriteerd of kwaad als iemand je onderbreekt tijdens het gamen.
Het lukt je niet om je te houden aan de tijdslimiet die je voor jezelf stelt.
Je pogingen om minder te gamen mislukken.
Je hebt last van terugkerende gevoelens van somberheid en vervreemding van de werkelijkheid.

Sociale kenmerken
Je probeert je emoties en dagelijkse verplichtingen te ontvluchten door te gaan gamen.
Je verbergt je gamegedrag in het begin zoveel mogelijk en ontkent het als mensen ernaar vragen.
Je hebt minder interesse in school of werk waardoor je prestaties achteruit gaan.
Je hebt minder zin in en tijd voor het onderhouden van je sociale contacten. Als je je telkens terugtrekt, kun je in een sociaal isolement raken.
Je bent minder betrokken bij maatschappelijke activiteiten zoals sport, buurtverenigingen en politiek.
Er kunnen problemen of conflicten ontstaan in het gezin, met je ouder(s), partner of kinderen, omdat zij niet langer de aandacht en zorg krijgen die zij nodig hebben.

FinanciŽle kenmerken
Je maakt schulden door de aanschaf van games en computers, abonnementen op online games, online services op game-consoles of virtuele betalingen in games.
Bron: De hoop GGZ
Ik heb altijd geleerd om de DSM (versie V inmiddels) aan te houden wat betreft criteria voor een mentale aandoening.
  • Taking the substance in larger amounts or for longer than you're meant to.
  • Wanting to cut down or stop using the substance but not managing to.
  • Spending a lot of time getting, using, or recovering from use of the substance.
  • Cravings and urges to use the substance.
  • Not managing to do what you should at work, home, or school because of substance use.
  • Continuing to use, even when it causes problems in relationships.
  • Giving up important social, occupational, or recreational activities because of substance use.
  • Using substances again and again, even when it puts you in danger.
  • Continuing to use, even when you know you have a physical or psychological problem that could have been caused or made worse by the substance.
  • Needing more of the substance to get the effect you want (tolerance).
  • Development of withdrawal symptoms, which can be relieved by taking more of the substance.
Game-verslaving an sich zit er niet in natuurlijk, wel substance-related addiction. Echter moet worden opgemerkt dat bij het innemen van middelen er ook een fysiologisch verband is die inwerkt op de hormoon/neurotransmitter 'huishouding' in de hersenen. Ik heb nog niet gezocht naar onderzoeken die aantonen wat voor effect games (kunnen) hebben op die huishouding, maar die zullen inmddels vast wel al bestaan.

[Reactie gewijzigd door Jeroenimoes op 4 januari 2018 09:33]

In principe is dit geen verslaving als het niet in je dagelijks functioneren/ je leven problemen geeft. Dus als jij 5 uur per dag gamed en verder lekker naar je werk/studie gaat en je relaties prima zijn en je verder content bent met de gang van zaken, dan is er niks aan de hand. Zo doen we dat zelf hier ook graag met tijden en daar is niets mis mee.
Impliceer je hiermee dat als je de door jou opgesomde problemen mbt tot maatschappelijk functioneren en dergelijke niet hebt, je niet verslaafd kunt zijn? Want daar kan ik het niet mee eens zijn. Dat gaat nl voor andere verslavingen ook niet op. Ik ken meerdere personen met diverse verslavingen ( gokken, drugs, sex ) die in hun dagelijkse leven sociaal gezien prima mee kunnen komen ( gewoon een baan, geen geldproblemen etc ), maar ik zeker ( en zij zelf ook ) vind(en) dat ze verslaafd zijn.

Ikzelf schaar me daar ook onder. Ik game nu dan niet meer zoveel ( voorheen zeker minimaal 4 uur per dag, naast mijn fulltime job ), merk dat mijn interesse in gamen steeds minder wordt, maar toch blijf ik me aangetrokken voelen om die muis+kb op te pakken zodra ik thuis kom, om er vervolgens achter te komen dat het me eigenlijk helemaal niet meer zo boeit. Ik moet me er toe zetten om dan iets anders te gaan doen. Dat kan natuurlijk gewoonte ontwenning zijn, maar zijn verslavingen niet precies dat ?
Impliceer je hiermee dat als je de door jou opgesomde problemen mbt tot maatschappelijk functioneren en dergelijke niet hebt, je niet verslaafd kunt zijn? Want daar kan ik het niet mee eens zijn. Dat gaat nl voor andere verslavingen ook niet op. Ik ken meerdere personen met diverse verslavingen ( gokken, drugs, sex ) die in hun dagelijkse leven sociaal gezien prima mee kunnen komen ( gewoon een baan, geen geldproblemen etc ), maar ik zeker ( en zij zelf ook ) vind(en) dat ze verslaafd zijn.
Het is voor de samenleving ook "not done" om tijd vrij te *eisen* voor afkick. En zo zorgen we er een beetje voor dat mensen met een verslavingsproblematiek eerder uitgemergeld (roofbouw) dan gezond kunnen zijn.

[Reactie gewijzigd door goarilla op 3 januari 2018 14:00]

Het is voor de samenleving ook "not done" om tijd vrij te *eisen* voor afkick.
Dat is niet waar.
Voorkomen van herhaling

Straf moet voorkomen dat de dader nog een keer in de fout gaat. Welke straf dat doel het beste dient, hangt af van de persoonlijke omstandigheden van de dader. Soms zal de rechter voor de zwaarst mogelijke straf kiezen, soms kan hij besluiten dat een voorwaardelijke straf beter helpt om herhaling te voorkomen. Daar kan de rechter voorwaarden aan verbinden, zoals afkicken van drugs of meewerken aan begeleiding door de reclassering.
Bron.

Let op 'zoals'. Het kan ook bijvoorbeeld afkicken van iets anders zijn.

Verslaafd zijn is niet illegaal. Bepaald gedrag/handelingen is dat wel. Er is vrijwillige hulp, en er is gedwongen hulp als dat nodig is.

[Reactie gewijzigd door The Zep Man op 3 januari 2018 14:17]

Dat is niet wat ik bedoel. Je werkgever, je sociale omgeving voor die is het niet done.
Als je al voor de rechter moet verschijnen is het al een heel groot probleem ! Iets wat we moeten proberen te vermijden.
Als afkicken "not done" is voor je sociale omgeving moet je andere vrienden zoeken. Ze geven duidelijk niets om je.
Verslaving is puur wanneer jij het niet kan beheersen naar je wil of ten koste gaat van andere zaken.
Je bent dan een 'slaaf' van het middel.
Ik kan dit alleen maar beamen. Heb nu even wat ruimte en game nu toch wat meer dan ik eigenlijk goed vindt :p. Ik heb hiervoor bijna 15 jaar niet ge-gamed, maar ik merkte bij mezelf elke keer wel die urge om te gamen. Andere hobbies geprobeerd maar ook dat zonder succes. Speel nu soms tot diep in de nacht weer games :(
Dat is inderdaad onderdeel van de definitie van verslaving
[...]
Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon.
Anders is het denk ik een obsessie of gewoonte
Je kan wel kenmerken hebben van verslaving als je 5 uur per dag gamet en de rest gaat goed, het wordt pas een 'ziekte' (verslaving) als dat problemen geeft in je dagelijks functioneren.
In de DSM-5 is er nog geen duidelijke uitspraak over gameverslaving gedaan en staat het in de lijst die nog nader onderzocht moet worden, maar mogelijk is de ICD-11 gebaseerd op nieuwere literatuur.

De Entertainment Software Association die gameverslaving wil ontkennen voelt hetzelfde als tabaksindustrie die tabaksverslaving wil ontkennen.
Ik zie een verslaving als iets dat je dwangmatig moet doen om lekker in je vel te zitten. Gamen is voor mij een hobby en ik game zelf ook 4 uur per dag maar mocht om een of andere reden het voordoen dat ik niet meer kan gamen dan is het jammer maar dat is het dan ook wel. Ik hou me graag bezig met games en gamen en als dat niet meer kan dan ga ik me bezig houden met andere zaken die ook leuk zijn om te doen.

Verslaving is echter als je iets dwangmatig veel moet doen om lekker in je vel te zitten. Als je persť 3/4 uur per dag MOET gamen dan praat je over een verslaving.

Ik ben het dan ook mee eens dat als je mbt maatschappelijk functioneren het goed doet dat NIET betekent dat je niet verslaafd bent. Het betekent alleen dat je verslaving tot zover geen gevolgen met zich mee brengt.
Iets veel doen wil nog niet per se zeggen dat je verslaafd bent. Dat je verslaafd bent wil niet per se zeggen dat er een probleem is.
[...]

Ik ken meerdere personen met diverse verslavingen ( gokken, drugs, sex ) die in hun dagelijkse leven sociaal gezien prima mee kunnen komen ( gewoon een baan, geen geldproblemen etc ), maar ik zeker ( en zij zelf ook ) vind(en) dat ze verslaafd zijn.
Ik denk dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen mentale gesteldheid. Als jij zegt dat er geen problemen zijn, wat maakt het dan uit dat iemand elke dag na zijn werk 50 euro in een gokkast gooit? Of dat iemand elke dag 3 joints rookt. Wat dat betreft is iedereen vrij om te doen wat ze willen, ook als dat niet in hun voordeel werkt.
Inderdaad, spot on!
Maar dit bericht is natuurlijk als vloeken in de kerk. Je zet je tred in hun comfortzone, dus ieder vorm van kritiek wordt weggewuifd. Alleen al tegen de semantiek is werkelijk niets in te brengen: excessief gamen. dat betekent simpelweg overmatig gamen. Geen enkel gezond mens kan dus beweren dat excessief gamen prima is, dat zou een contradictio in terminis betekenen! Ik blijf dan ook benadrukken dat gamen op zich absoluut geen probleem is, maar excessief gamen wel.
Ik ben zelf een ex-verslaafde. Ik speelde tussen mijn 16e en 24e doorgaans elke dag ~8uur Diablo II, World of Warcraft, etc. Mijn school leed er zwaar onder, sociale aangelegenheden daar kwam ik niet. Ik spijbelde elke gymles die ik kon spijbelen, huiswerk maken vermeed ik waar mogelijk en de relatie met vooral m'n vader leed er sterk onder. Hoe het weer goed is gekomen kan ik eigenlijk niet helemaal inschatten.

Zowel mijn moeder als vader kregen kanker, waarbij mijn vader het niet overleefde. Hoe een dosis perspectief in je flikker geramd te krijgen; zo lukt het iig wel. Daarnaast werd de rush eigenlijk jaar na jaar minder en daardoor ook de aantrekkingskracht. Toch zie ik om me heen dat sommige gamers ook op oude leeftijd niet kunnen stoppen met het geven van voorrang aan gaming boven hun relatie(s). Waarom het bij mij eigenlijk uit zichzelf volledig is weg gegaan weet ik niet. Ik weet wel dat de impact op mijn leven precies in de periode is geweest waarin je wel graag een sociale band opbouwt en waarin je wel je intellectuele capaciteiten met een diploma beloond wil zien worden.

Het heeft me wat jaren gekost, maar ik verdien ruim boven modaal, heb tegenwoordig zeer goede vrienden en daarbuiten ook steeds leukere contacten. Ik sport veel. Een relatie is nog steeds lastig. Gebrek aan vertrouwen, bang voor echt contact, de vinger ligt er nog niet op. Daten doe ik af en toe.

Voor diegenen die de impact van gamesverslaving onderschatten. Doe het niet. Ik denk echter wel dat andere factoren ook meespelen, zoals bijv autisme, sociale situatie voor het gamen (ik werd vrij frequent gepest vroeger), etc. Mocht je jezelf herkennen en ben je er nog niet vanaf. Het is nooit te laat. Sta op, ga sporten, stap over die drempel heen.
Mooi dat je daar uit bent gekomen.

Het is echter wel zo dat excessief gamen vooral een symptoom is.
Zoals je zegt werd jezelf gepest en dan is gamen goed voor het brein.
Het geeft een andere sociale omgeving en bijbehorende status, je bereikt wat (lvl 99 hardcore bijvoorbeeld) en de ladders zorgen ervoor dat anderen dat ook weten.
Het probleem is in beginsel dan ook niet het gamen, maar het feit dat er geen aandacht wordt gegeven aan de dingen die wel spelen doordat hordes mensen gamen om andere redenen, zoals ontspanning.
Ik deel absoluut je mening, maar het feit blijft wel dat het een verslaving is. Rookverslaving ontstaat ook omdat je gaat roken door sociale druk, bewust of onbewust. Voor veel verslavingen geldt dat er externe invloeden zijn.
Ik ben het wel met je eens, maar volgens mij maakt het zodra je een verslaving hebt niet zoveel uit hoe het is begonnen. Je kunt de oorzaak wel aanpakken, maar daarvoor is het al te laat. De verslaving gaat er niet meer door weg. Natuurlijk helpt het wel om terugvallen tegen te gaan, maar om de verslaving zelf op te lossen moet daar ook echt op gefocust worden.
Als je niet alleen de directe oorzaak wegneemt maar ook de verslaving probeert te vervangen door een andere gewoonte of iets dat je leuk vindt en je hebt wat support van andere mensen is het volgens mij prima om niet al te veel symptoombestrijding te doen.
Dat lijkt me iets te gemakkelijk gesteld. Zo kan je dat van nicotine, alcohol, drugs en sex en elke andere verslaving ook zeggen. Het is een tekort aan aandacht, het ligt aan je jeugd, opvoeding, genen etc. Al deze zaken betekenen niet automatisch dat je verslaafd raakt.

Bij het ontwikkelen van hedendaagse spellen wordt er terdege verslavende aspecten ingebouwd. Het feit dat men dat doet, zegt mijns inziens genoeg.

Neemt niet weg dat sommigen daar gevoeliger voor zijn dan anderen. Datzelfde geldt ook voor nicotine, alcohol, drugs, sex en welke andere verslaving dan ook. Wat we als maatschappij moeten doen is de excessen eruit halen. Ik denk dat het nu in ieder geval in de aandacht is en hopelijk ook genoeg om te kijken wat nodig is voor gezond spelplezier.
Dankjewel voor je verhaal. Helaas kan ik je geen +3 geven. Ik vind jouw bijdrage echt essentieel voor deze discussie. Nogmaals dankjewel.
Daar heb jij het ook over verslavende artificial skill games.
Er zit duidelijk een verschil tussen normale games en artificial skillgames.
Kom 'ns met bewijzen voor deze uitspraak?
Ok,
als programmeur krijg ik het niet over mijn hart om zulke games te maken,
het is net als een drugs dealer die je expres verslaafd maakt zodat je meer koopt.
Verdiep je wat meer in games en je komt erachter als je weet hoe het gemaakt word.
Toen ik zei "Kom 'ns met bewijzen voor deze uitspraak?" bedoelde ik wat betreft bewijzen een iets hoger niveau dan 3 zinnetjes zonder bronnen waarvan 1 zin een aanname over mij is, waarbij je aanneemt dat ik het niet met je eens ben, of dat ik mij niet heb verdiept in games.

Verder vergeet je dat er games zijn die oneindig doorgaan, waarbij de gebruiker nooit kan winnen, zoals de originele Tetris. Volgens jouw definities is dat geen normale game, maar een artificial skillgame.

Als je vervolgens ook nog mensen dom gaat noemen, tja dan kun je niet op veel begrip rekenen.
Tetris begint elke keer opnieuw.
Wil je weten hoe games gemaakt worden,
ga hier maar eens de artikelen lezen over hoe gemaakt word, meestal geen namen genoemd bekijk of je iets herkend :

www.gamedev.net
Ik wil niet weten hoe games gemaakt worden ik wil van jou bronnen die je stelling onderbouwen lol. En Tetris begint iedere keer opnieuw maar je speelt het nooit uit dus oneindig.
Ja, nadenken kan je niet, je leest alleen wat ik schrijf ?
https://nl.wikipedia.org/wiki/Argumentum_ad_hominem

Lees jij dat eerst, dan kunnen we een discussie op niveau houden ;)
Ik ben het met Oyxl eens. Deze comment voegt niks toe aan de discussie. Het is alleen maar jou mening over een bepaald soort games.
en wat voegt @Oyxl zijn comment toe aan de discussie? Als iedereen hier zijn traumatische jeugd ga vertellen kan je beter Chris bellen. Prima dat je een beetje uit eigen ervaring wat verteld wat te maken heeft met het artikel, maar er zelfs +2 en +3 voor geven is wel erg slecht.
tja..eens :P
Wil niet zeggen dat anekdotisch waardeloos is, maar ja.

Dat gezegd hebbend, zoveel -1 die ook op emotie worden gegeven en nooit gemodereerd.
De comment van @Oyxl voegt zijn (relevante) ervaring toe aan de discussie. Maar ik ben het inderdaad wel met je eens dat het geen +2 of +3 waard is.
Dus als ik LoL had neergezet is het opeens anders? Zou ook waar geweest zijn. Rare reactie. Je uit vooral je aversie voor bepaalde games. Heb ik nu juist met shooters. Domme mensen, die shooters spelen.
Toegevoegde waarde van een dergelijke comment is nil.
En natuurlijk de oorzaak-gevolg. Degene die inderdaad 'teveel' gamen, zijn zover ik weet daar vooral terechtgekomen door andere oorzaken (depressiviteit, pesten, autisme-achtigen...) en begint het gebruik als uitvlucht. Dan kun je dit wel op je lijst zetten als stoornis, maar eigenlijk is het een symptoom.

Wat dat betreft loopt de US in dit geval dus eigenlijk voor op de WHO kwa kennis, dat het aanleiding is tot verder onderzoek en niet als probleem an sich.
Maar in dat opzicht is alles waar je "excessief" voor zet niet goed. Eten, TV kijken, slapen... Wordt dat dan ook allemaal als officiŽle stoornis aangemerkt?
Boulumina (dwangmatig teveel eten) en anorexia nervosa (jezelf uithongeren) wordt inderdaad als stoornis aangemerkt.
Waarom is iets geen verslaving als het geen problemen oplevert?

Roken is geen verslaving als je elke dag gewoon verder jouw dingen doet? Om maar wat geks te noemen.

Het lijkt mij niet dat je een probleem moet hebben alvorens je verslaving als probleem erkent.
Roken levert wel degelijk problemen op, al was het maar voor je longen. En er zijn artsen die heroine gebruiken, die kunnen ook normaal functioneren omdat ze schoon spul gebruiken (meestal via hun beroep aangekomen) en zich verder niet volkomen verwaarlozen zoals een junk.Toch zijn dat verslavingen.
Precies. Als je merkt dat je iets echt niet kunt laten, of dat nou gamen of roken of wat dan ook is, heb je feitelijk geen controle meer. Je bent min of meer een slaaf geworden. Dat het niet meteen grote problemen geeft, zegt niet alles.
ik ken mensen die 20-40 sigaretten per dag roken, ze hebben geen last van en ga elke dag werken enzo maar toch zijn ze verslaafd.
Gameverslaving is de dwangmatige behoefte om een of meerdere computerspelletjes te spelen. De term gameverslaving is spreektaal.
je verder content bent met de gang van zaken

Misschien beter ‘Jij en jouw omgeving’

Maar voor de rest ben ik akkoord hoor :)
Vind het persoonlijk wel jammer dat de WHO het een apparte groep maakt, en niet bij andere verslavingen/dwangmatigheden/execief gedrag zet.
iets is imho pas een verslaving als het fysieke (bij)effecten heeft, de persoon niet meer functioneert zonder X (ipv de omdraaiing dat het functioneren ernaast problematisch is) Dat er dingen gedaan worden om de verslaving te voeden (diefstal, prostitutie etc) Want werken kan in jouw opvatting dan ook gezien worden als verslaving. Er zijn mensen die te veel werken waardoor gezin naar de klote gaat, een studie die ook gevolgd zou moeten worden niet afgemaakt wordt. Door vermoeidheid een kind wordt aangereden en zo kun je nog wel even doorgaan. De psychologen maken bijna dat alles een afwijking is vandaar dat heel NL ineens bevolkt wordt door ADHD kinderen en hoog sensitieven. Het kan wel wat minder ipv meer. We zijn in NL sowieso heel dubbel in hoe we naar dingen kijken. Alcohol is prima (zo'n 2000 doden per jaar en indirect misschien nog wel een stuk meer) cannabis dan weer niet (0 doden en indirect misschien wel een paar door moord in de misdaadsfeer) Alcohol is verslavend, een game is niet verslavend zoals hierboven beschreven, maar dat betekent niet dat het feit dat iemand excessief gamet geen probleem heeft. Overigens zou het wel aardig zijn te weten over hoeveel mensen het eigenlijk gaat die echt grote problemen door gamen ondervinden. Waarbij er echt ontslag is gevolgd, een gebroken gezin een afgebroken studie en daarbij de vraag wat zou er met deze mensen zijn gebeurd als games niet bestonden?
En mensen die verslaafd zijn aan roken? Die kunnen ook gewoon meekomen in alle sociale en maatschappelijke verwachtingen die jij schetst maar kunnen toch echt niet zomaar stoppen met roken ook als ze dat zelf willen.
In principe is dit geen verslaving als het niet in je dagelijks functioneren/ je leven problemen geeft
Wat een onzin. Er zijn heroine verslaafden die kunnen functioneren in de maatschappij, maar ze zijn toch echt nog steeds verslaafd.
Het probleem met heroine is de gigantische fysieke en mentale afhankelijkheid je ontwikkelt voor de drug. Daardoor is de controle over wel of niet nemen vrijwel volledig weg. Met heroine op is het functioneren er niet bij en zonder fix ook niet. Dus dat gaat niet op, wat jij zegt.

Als je game verslaving dermate erg is dat je niets anders wilt doen en het dwangmatig moet van je hersenen om je goed te voelen of te ontsnappen aan iets (wat de reden van verslaving ook is), jij ook in andere situaties: op werk, bij vrienden: gewoon wil gamen. Dan zul je thuis blijven, baan verliezen, sociale contacten verliezen en niet meer dagelijks kunnen functioneren. Dat wordt er mee bedoeld.
Bottomline is: Alle gedrag dat excessief is berust op een stoornis! Niet van alles erbij slepen om te verklaren dat het niet een verslaving is, dat staat er namelijk ook niet. Dat is een invulling van het begrip "Stoornis" in combinatie met "Gamen"...
In eerdere berichtgeving over dit onderwerp op tweakers heb ik deze opmerking ook gemaakt:

Wat is het verschil tussen een game-verslaving en een tv-kijkverslaving, een treinbaan op je zolder of een verzameldrang. De omschrijving die hier wordt gehanteerd om aan te geven dat het om een gameverslaving gaat, gaat natuurlijk ook op voor alle andere varianten. Waarom moet deze dan specifiek benoemd worden en een tv-verslaving niet? Is dit niet een veeeeeel algemenere "stoornis"?

Het stigma die gamers hebben wordt zo alleen maar erger.
Er wordt door de WHO duidelijk gesproken over excessief. Excessief is een woord met een lading, maar wel een relatieve lading. Of iets excessief is, is een kwestie van interpretatie. Net als alle waardes die jij noemt.

Want misschien kan iemand die excessief gamed wel gewoon doorgaan met zijn studie en/of werk. Maar zou hij zonder het excessieve gamen wel veel meer uit die studie of werk kunnen halen. Is dat dan een persoonlijke keuze waar niemand zich mee mag bemoeien, of kun je het vanaf een bepaald moment wel degelijk als een gezondheidsprobleem aanmerken? Wanneer veroorzaakt iets 'een probleem' in je leven? Wie bepaald dat dan?

Gamen kent een geestelijk verslavingsaspect en het is goed dat daar aandacht voor is. Het is echter ook belangrijk om te constateren dat veel gameverslaafden die verslaving hebben ontwikkeld door onderliggende problematiek. Want bij iemand die op zijn werk niet functioneert, geen relaties kan onderhouden en gameverslaafd is, hoeft die gameverslaving niet de oorzaak te zijn. Daar moet natuurlijk wel altijd oog voor blijven.

Verder vind ik het prima als dit door de WHO wordt opgenomen, ik denk dat het ook gewoon klopt. Of iets lichamelijk of geestelijk verslavend is mag in deze tijd geen verschil meer maken. We accepteren immers dat hersenen ook gewoon een onderdeel van je lichaam zijn, dus in feite zijn alle verslavingen lichamelijk. En aan alcoholverslaving wordt ook als stoornis gezien, zelfs als de verslaafde nog gewoon naar zijn werk komt.
Ook al functioneer je niet heeft dit automatisch iets met verslaving te maken.

Ik werk zo'n 10 jaar in de psychiatrie en mensen die de hele dag gamen zijn mij dan ook niet onbekend, ga je kijken waarom zij de hele dag gamen, dan zie je de onderliggende problemen. Depressie, angstoornissen e.d. zijn de oorzaak waarom ze zich hier in verliezen. Dit is niet nieuw, mensen doen dit ook met televisie kijken, boeken lezen e.d.

Gamen is een symptoom, niet de oorzaak. Gamed iemand dus 12 uur per dag dan moet je met ze praten waarom zij zich zo afzonderen van de wereld.

Hoe het kan dat dit soort onzin er toch doorheen komt weet ik niet, zal wel verzonnen zijn door lui die nul verstand en eigen ervaring hebben, mensen die niet in contact staan van deze gamers, maar vanuit de theorie hebben besloten dat gamen heel ongezond is maar lezen bijvoorbeeld wel gezond is.
Tl;dr iets is een stoornis als het je stoort in je dagelijks functioneren. Ook gamen.
Tegen mij wordt gezegd dat ik te veel game. Terwijl ze zelf vťťl langer achter de tv zitten en uren achter hun mobiel met Social media.
Als therapeut krijg ik steeds vaker (met name jeugdige) cliŽnten die excessief gamen en dit zijn signalen die ik ook van mijn collega's krijg.
Eigenlijk nooit met de concrete klacht 'ik game teveel', maar wel met klachten als slaapstoornissen, ongezond voedingspatroon, depressie, sociaal isolement, leerachterstand en relationele problematiek.
Uit MDO's komen behandelplannen gerold die een combinatie van voornoemde klachten adresseren. Nu blijft er een kip en ei kwestie over (in de overdrachtelijke zin dan, het ei was natuurlijk eerder): zijn dit symptomen van excessief gamen of is excessief gamen een gevolg van de symptomen.

Dan kom ik tot de conclusie: alsjeblieft, erken excessief gamen als een stoornis!
Uit veruit de meeste anamneses blijkt dat bij de genoemde symptomen het excessief gamen een (hoofd)oorzaak is. Zolang excessief gamen niet wordt erkend als stoornis, zullen we altijd aan symptoombestrijding blijven doen. Geef ons de tools om de bron van de symptomen aan te pakken.

Nu zie ik veel reacties voorbij komen waarin op basis van anekdotisch bewijs wordt gesuggereerd dat excessief gamen niet eens zou bestaan.
Wanneer je zelf een fulltime baan hebt, leuke contacten, je verder prima voelt en 10 uur per dag gamet: ga gerust je gang. Niemand met gezond verstand zal je daarvoor in therapie willen hebben.
De praktijk wijst echter uit dat er wel degelijk mensen (met name jongeren) zijn die zich bijvoorbeeld nauwelijks meer wassen, op snacks en energydrinks leven, zich regelmatig verslapen, hun sociale contacten verwaarlozen, relatieproblemen hebben, moeite met in- en/of doorslapen hebben, geen huiswerk meer maken en sporadisch paranoia ontwikkelen.

Ergo: verschillende vormen van verslavingsproblematiek brengen verschillende behandelmethodes met zich mee. Hoewel er altijd veel parallellen zijn, ziet een behandelplan voor een alcoholverslaafde er anders uit dan een behandelplan voor een gokverslaafde. Dus nogmaals: graag de erkenning van excessief gamen als stoornis.

De bewering van ESA dat gamen niet verslavend zou zijn is per definitie bullshit. Bij verslaving is is het gedrag van een individu voornamelijk gericht op het verkrijgen van een bepaald middel of het uitvoeren van een bepaalde handeling ten koste van de meeste andere activiteiten. Gamen past prima in dit rijtje.

[Reactie gewijzigd door Rabelais op 3 januari 2018 12:44]

Even vooraf: Ik ben geen expert en dus geen autoriteit op het gebied van geestelijke gezondheid/verslavingszorg. Dus neem dit ook vooral met een korrel zout. Echter heb ik wel ervaringen met gameverslaafden

Fijn om eens een reactie van een expert lezen over dit onderwerp. Echter denk ik dat hier en elders steeds de verkeerde discussie ťn miscommunicatie gehouden wordt. Een stoornis is niet hetzelfde als een verslaving! Ik heb veelvuldig deze discussie al gevoerd zowel online als offline maar er bestaat veel verwarring omtrent dit onderwerp. De discussie is overigens ook niet ůf gamen verslavend kan zijn maar of het als stoornis aangemerkt dient te worden.

Definitie van verslaving:

Een verslaving is een overweldigende behoefte aan en afhankelijkheid om een bepaald middel te gebruiken. Meestal is dit een substantie als drugs, alcohol of nicotine. Men kan ook verslaafd zijn aan eten, geneesmiddelen, koffie of snoep. Een verslaving kan psychisch en-of lichamelijk zijn.

Zoals uit de definitie is af te leiden kan een verslaving in principe van alles zijn. Je kan bij wijze van verslaafd zijn aan piano spelen. Ik denk daarom ook dat het een verkeerde manier is van diagnostiek om een verslaving te bepalen aan alleen de hand van de frequentie van gebruik van het middel en/of tijdsduur. Ik heb een kantoorbaan waar ik de hele dag achter de computer zit, dit maakt mij nog geen computerverslaafde. Verslaving zit het wat mij betreft puur in het dwangmatige en excessieve afhankelijkheid.

Nu even nog wat anekdotische kanttekeningen als reactie op het kip/ei verhaal. Tijdens mijn studie heb ik voor extra studiepunten meerdere "studenten met functiebeperkingen" begeleid. Meestal ging dit om studenten met autisme (PDD-NOS /Asperger etc) en hadden vaak daarnaast het label "gameverslaafd" meekregen van hun ouders. Er waren ook regelmatig voortgangsgesprekken met begeleider(ik) SLB-coach en ouders. Als ik hoorde wat zij verstonden onder gameverslaving dan is volgens mij 90% van de jeugd verslaafd. "Ja mijn zoon gamed vaak 10 uur per week!".
10 uur per week gamen zonder context weet ik niet of er sprake is van een verslaving of niet. Als persoon in kwestie verder geen andere naschoolse bezigheden heeft dan heeft hij veel vrije tijd om aan gamen te spenderen, echter, verkwanselt hij zijn hobbies/studie/werk dan zou je eventueel kunnen spreken van een verslaving. Wat mij wel gelijk opvalt is dat dus van de personen die ik heb begeleid met een "gameverslaving" vaak ook andere problemen hadden zoals autisme of depressie. Nu wil ik niet gelijk roepen dat hier een wezenlijk verband tussen zit (ben geen psycholoog) maar het valt wel op.

Gameverslaving als stoornis aanmerken is naar mijn idee een te zware categorie en daarmee criminaliseer je als het ware gaming als een hobby. Excessief gedrag met wat dan ook is iets waar je op moet letten, eigenlijk het al oude: "Overal waar tť voor staat is niet goed". Toch blijft het een zeer subjectief iets, wat de ťťn excessief vindt is voor de ander doodnormaal.
Een stoornis is niet hetzelfde als een verslaving!
Niet iedere stoornis is een verslaving, wel is een verslaving per definitie een stoornis.
Zoals uit de definitie is af te leiden kan een verslaving in principe van alles zijn. Je kan bij wijze van verslaafd zijn aan piano spelen. Ik denk daarom ook dat het een verkeerde manier is van diagnostiek om een verslaving te bepalen aan alleen de hand van de frequentie van gebruik van het middel en/of tijdsduur.
Daarom volgt er pas een observatie/diagnose wanneer de verslaving tot een problematisch (sociaal) leven leidt. Ik ben bijvoorbeeld verslaafd aan nicotine, maar heb hier (vooralsnog) geen behandeling voor nodig.
Nu even nog wat anekdotische kanttekeningen als reactie op het kip/ei verhaal. Tijdens mijn studie heb ik voor extra studiepunten meerdere "studenten met functiebeperkingen" begeleid. Meestal ging dit om studenten met autisme (PDD-NOS /Asperger etc) en hadden vaak daarnaast het label "gameverslaafd" meekregen van hun ouders. Er waren ook regelmatig voortgangsgesprekken met begeleider(ik) SLB-coach en ouders. Als ik hoorde wat zij verstonden onder gameverslaving dan is volgens mij 90% van de jeugd verslaafd. "Ja mijn zoon gamed vaak 10 uur per week!".
10 uur per week gamen zonder context weet ik niet of er sprake is van een verslaving of niet. Als persoon in kwestie verder geen andere naschoolse bezigheden heeft dan heeft hij veel vrije tijd om aan gamen te spenderen, echter, verkwanselt hij zijn hobbies/studie/werk dan zou je eventueel kunnen spreken van een verslaving.
Daarom zijn ouders ook verre van geschikt om een dergelijke diagnose te stellen. ;)
Wat mij wel gelijk opvalt is dat dus van de personen die ik heb begeleid met een "gameverslaving" vaak ook andere problemen hadden zoals autisme of depressie. Nu wil ik niet gelijk roepen dat hier een wezenlijk verband tussen zit (ben geen psycholoog) maar het valt wel op.
Scherpe observatie, die ik ten volle deel.
Gameverslaving als stoornis aanmerken is naar mijn idee een te zware categorie en daarmee criminaliseer je als het ware gaming als een hobby.
Dus... een biertje drinken... een muntje in een eenarmige bandiet werpen... een pornofilmpje kijken... Die zijn allemaal 'gecriminaliseerd'...?

In mijn ervaring en die van collega's, krijgen we steeds vaker cliŽnten binnen waarbij alles er op wijst dat de problematiek ontstond nŠdat hij/zij excessief is gaan gamen.
Puur anekdotisch, maar wel uit de professionele hoek. Eerlijkheid gebied mij te melden dat ik niet weet of hier (degelijk) onderzoek naar is gedaan.
Goed om even de definitie van een verslaving erbij te pakken. Dat is voor veel mensen blijkbaar onduidelijk.
Is het niet mogelijk om verslavingsgevoeligheid als algemene stoornis te erkennen en daaronder verschillende behandelplannen te hebben voor verschillende verslavingen? Ieder ding waaraan mensen verslaafd kunnen zijn gaan opsommen op een officieel lijstje lijkt me nogal tijdrovend en nutteloos.
Tot op zekere hoogte heb je gelijk.
Gameverslaving is echter vrij specifiek in die zin dat de verslaving hier vaak de oorzaak lijkt te zijn en niet het gevolg van andere problematiek.
Nou dat vind ik nogal een snel getrokken conclusie, hoe kun je nu weten wat de oorzaak is voordat iemand ergens voor wordt behandeld? Naast het feit dat een gameverslaving niet zijn eigen oorzaak kan zijn. Het kan zichzelf misschien wel in stand houden dmv vicueuze cirkel veel gamen -> sociaal isolement -> niet weten wat je anders moet doen dan blijven gamen -> meer isolement

[Reactie gewijzigd door Origin64 op 3 januari 2018 18:30]

Kwestie van jaren ervaring. Verslavingsgevoeligheid is waarschijnlijk goeddeels 'voorgeprogrammeerd' in het brein. Gamen kan in voorkomend geval leiden tot een daadwerkelijke verslaving; wat op zijn beurt weer allerhande problematiek met zich mee kan brengen.
Wanneer cliŽnten met een gameverslaving zich bij ons melden, hebben ze die verslavingsproblematiek in negen van de tien gevallen al langere tijd en trekken ze aan de bel vanwege andere symptomen als depressie, suÔcidaliteit, slaapstoornissen, et cetera. Niet vice versa.
Misschien zijn ze wel zo veel gaan gamen om te vluchten voor een al langer aanwezige depressie, suÔcidale gedachten, sociaal isolement, oid
Ik ben het opzich wel met je eens behalve deze zin:
De bewering van ESA dat gamen niet verslavend zou zijn is per definitie bullshit.
Gamen is niet verslavend. Als dat wel zo zou zijn dan zouden er veel meer mensen moeten zijn die verslaafd zijn aan gamen. Je kan er zeker verslaafd aan raken (maar waaraan niet?), maar gamen opzich is niet verslavend. Iets hoeft niet per se verslavend te zijn om er aan verslaafd te raken.
"Zolang excessief gamen niet wordt erkend als stoornis, zullen we altijd aan symptoombestrijding blijven doen. Geef ons de tools om de bron van de symptomen aan te pakken."

Kan je dit uitleggen? :)
Gamen is verslavend, dus excessief gamen kan best een stoornis zijn. Maakt verder geen verschil denk ik, dus gamemakers moeten niet zeuren.
Ik raad je aan om de onderbouwing van de gamemakers eens goed te lezen, want wat mij betreft hebben ze juist een heel goed punt. Wat ze proberen duidelijk te maken is dat je in principe twee soorten 'excessieve gamers' hebt.

De ene groep beoefent het gamen net zoals een ander dat met sport of een andere hobby doet. Bij die doelgroep lijdt excessief gamen dan normaal gesproken ook niet tot problemen in het dagelijks leven, het is pure liefhebberij waarbij men prima in staat is om te bepalen wanneer wel en wanneer niet.

De andere groep die wel als problematisch gezien hoort te worden is het excessief gamen niet een oorzaak maar een symptoom, dit zijn gamers die hun uitvlucht zoeken in gamen omdat ze aan 'stoornissen' zoals depressie lijden... of andere zaken zoals autisme. Hetzelfde als iemand die veel drinkt om zijn problemen te vergeten... dan kan je een dergelijk persoon nuchter willen krijgen maar als de psychische problemen niet worden aangepakt valt men zo weer terug.

Oftewel om het heel kort samen te vatten: men probeert duidelijk te maken dat het gamen een middel is en niet het probleem zelf.

[Reactie gewijzigd door MicGlou op 3 januari 2018 11:42]

Gamemakers mogen wat mij betreft een toontje lager zingen. Ik weet het dat ik ze hiermee voor het gemak allemaal even over een kam scheer. Maar ik heb het nu vooral over uitgevers zoals EA, Blizzard/Activision, etc. Ze implementeren al jaren perverse prikkels in games om mensen financieel uit te kleden en stoppen gokelementen in games.

Ik zou me zo kunnen voorstellen dat ook zij een gezonde markt willen hebben. Alcoholverslaving is ook een verslaving waar Heineken falikant tegen is en ook zodanig adverteerd. Zij gaan ook niet 'zeuren' bij de WHO. Bij Alcohol hebben we ook geen discussie dat sommige mensen zichzelf beter in toom weten te houden dan anderen. Of dat 1 persoon na 1 biertje al niet meer in staat is om te rijden, waar een ander er 2 kan hebben.

En misschien lijkt het een scheve vergelijking, maar ook game verslaving kan destructief werken op mensen, hun werk en hun sociale omgeving. En ja er kunnen doden vallen (zelfmoord door depressie), isolatie van familie, financiele problemen. Los van het menselijke leed zullen ook die kosten uiteindelijk door de maatschappij gedragen moeten worden.

De erkenning van het WHO kan heel veel betekenen voor het erkennen van het probleem. Het is (overdreven gezegd) nu niet zo dat gamen aan banden word gelegd, maar medici kunnen door deze maatregel wel effectiever reageren en gaan behandelen. Want een WHO erkenning resulteerd in nieuwe richtlijnen, behandelingen, etc.

Het zou grote game studios sieren als ze eens maatschappelijke verantwoordelijkheid gaan nemen op dit vlak. Het is spijtig dat een aantal grote studios nu te ver zijn gegaan en het verziekt hebben voor de oprecht game ontwikkelaars, maar blijkbaar is erkenning/regulering nodig... het is gebleken dat men gewoon over de grens van het toelaatbare gaat.

[Reactie gewijzigd door Laurens-R op 3 januari 2018 12:02]

"Gamemakers mogen wat mij betreft een toontje lager zingen. Ik weet het dat ik ze hiermee voor het gemak allemaal even over een kam scheer. Maar ik heb het nu vooral over uitgevers zoals EA, Blizzard/Activision, etc. Ze implementeren al jaren perverse prikkels in games om mensen financieel uit te kleden en stoppen gokelementen in games."

Kun je eens uitleggen wat je bedoeld met perverse prikkels?
Ik heb wel een vermoeden wat je bedoeld maar dan zou ik eens een keer goed kijken naar reclames en ze eens niet doorskippen. Daar zie je pas echt zorgwekkende taferelen maar hoor je niemand over.
Reclames waarvan de content totaal niets te maken heeft met het product maar enkel bedoeld is om je te trigerren en de naam van het product wordt enkel een keer genoemd.
Als je voor gok elementen valt dan is dus niet gamen je probleem maar gokken en dat is dus een heel ander probleem.

Ook wordt hier enorm gefocussed op de developers/uitgevers maar lees je even voor het gemak over het feit heen dat zelfs wetenschappers het met ze eens is en dat er nog te weinig duidelijk onderzoek is gedaan.

Owja en het lijkt niet alleen een scheve vergelijking, het IS een scheve vergelijking.
Ook denk ik dat je meer post uit frustratie over beide uitgevers dan iets anders.
Het enigste waar ik beide van kan beschuldigen is dat ze bar slechte games maken tegenwoordig.
Ik heb wel een vermoeden wat je bedoeld maar dan zou ik eens een keer goed kijken naar reclames en ze eens niet doorskippen
In feite zeg je hier dat we niet naar probleem A moeten / mogen kijken omdat er ergens anders een groter probleem is?
Totaal het punt niet, het heeft niets te maken met 'perverse prikkels' en allerhande zaken.. gamemakers geven aan dat mensen die hiervoor dus blijkbaar erg kwetsbaar voor zijn gamen als een middel gebruiken maar dat de oorzaak dieper ligt.

Wat gamemakers eigenlijk vragen is om gamen net zoals met alcohol te beoordelen als 'geniet, maar game met mate'. Ieder persoon die gezond van geest is zal hier geen problemen mee hebben, maar net zoals met mensen die teveel drinken ligt het werkelijke probleem ergens anders... en die problemen veroorzaken de verslaving, het gamen is niet de stoornis zelf.

Een 'alcohol stoornis' bestaat om diezelfde reden dan ook niet, het is een 'alcohol verslaving' die in vrijwel alle gevallen wordt veroorzaakt door een stoornis.

Gamemakers proberen daarom ook helemaal niet hoog of laag te zingen of weg te lopen voor de verantwoordelijkheden etc... men ontkent ook zeker niet het probleem van de 'game verslaving', men benadrukt dat het een verslaving is en geen stoornis.
[...]men benadrukt dat het een verslaving is en geen stoornis.
8)7

Werkelijk... hoe kan deze eindconclusie tot een +2 leiden...?
Met veel tegenzin: een verslaving is natuurlijk gewoon een psychiatrische stoornis. En ik ben maar wŠt blij dat niet alle verslavingen op ťťn grote hoop worden gegooid, daar ze een verschillende aanpak behoeven.
Helemaal mee eens. Hoe je een verslaving geen stoornis noemt snap ik ook niet, dan heb je duidelijk te weinig verstand van wat verslaving fysiek met je brein doet. No way dat (bijna) alle verslaafden voor die tijd al depressief of angstig, schizofreen etc. waren.
Tuurlijk zit er een verband tussen de verschillende stoornissen, net zo goed als tussen diabetes, overgewicht en hartfalen etc.
Maar ik geloof echt wel dat die constante dopaminestroompjes van games een negatief effect kunnen hebben op de langere termijn en in je dagelijkse leven in overmaat.
Snap je niet waarom een verslaving niet per definitie een stoornis is?
Dat vind ik pas een onbegrijpelijke uitspraak.
Een drugs verslaving is bijvoorbeeld geen stoornis maar heeft een lichamelijke oorzaak.
Dit geld eveneens voor een alcohol verslaving.
Dat hier vaak een stoornis aan vooraf gaat is een feit maar op zich zijn beide geen stoornis.
Je kunt ook perfect zonder stoornis aan beide verslaafd raken.

Je geeft het zelf nog aan in je reactie "dan heb je duidelijk te weinig verstand van wat verslaving fysiek met je brein doet" De stoornis is in wat jij zegt een gevolg van de lichamelijke verslaving en niet andersom.
Bij de ene groep (sport/hobby) is er geen sprake van excessief gamen. Veel is niet excessief. Excessief is ongezond veel.
Waar start voor jou de definitie van ongezond veel?
Bij de sport/hobby groep kan beiden excessief zijn, zowel sport als gamen. Toch wordt tegen iemand die dagelijks in de avond 2 uurtjes gamet eerder gezegd dat ze een verslaving hebben t.o.v. de mensen die dagelijks 2 uur in de sportschool staan.

Het artikel zelf klinkt in eerste instantie als "Wij van WC eend vinden". De argumenten die ze gebruiken zijn echter wel goed.
@MicGlou Het klopt dat mensen die excessief gamen dit vaak doen om een uitvlucht aan de realiteit te zoeken. Psychische problemen zijn daar vaak de oorzaak van.
Iemand die een drankverslaving heeft doet dit ook. Die zoekt een uitvlucht aan de realiteit omdat alles 'leuker' lijkt met drank. Bij het behandelen van een drankverslaving wordt ook altijd gekeken waarom deze persoon drinkt. Wanneer het bij een gameverslaving op dezelfde manier verloopt dan lijkt me dat geen slecht idee.
Touche. Daar heb ik geen definitie voor, maar ik vermoed dat de meesten hier daar wel een beeld van hebben. Als hobby/sport ten koste gaat van de gezondheid is er wat mij betreft ook sprake van een excessief.
Toch wordt tegen iemand die dagelijks in de avond 2 uurtjes gamet eerder gezegd dat ze een verslaving hebben t.o.v. de mensen die dagelijks 2 uur in de sportschool staan.
Sporten is in de basis (meer dan gamen denk ik) gezond voor je. En er zit meestal een natuurlijke rem op, je wordt moe. Natuurlijk kun je ook teveel sporten..
Sporten is in de basis (meer dan gamen denk ik) gezond voor je.
De beweging die je lichaam nodig heeft om fit en gezond te krijgen kun je opdoen door bijv. gezond een stuk te gaan wandelen; of de auto te laten staan en de fiets te pakken; door wat tijd op de home-trainer te besteden; of door eens gewoon recreatief te gaan zwemmen en een uurtje of twee baantjes te trekken.

Dat doen, en daarnaast als hobby gamen is welzeker 100% gezonder dan hobby-matig jezelf als enthusiast met sport bezig houden. Ik heb tenminste nog nooit iemand het zien presteren om z'n enkel of knie te verdraaien; been of arm te breken; of schouder uit de kom te krijgen tijdens het gamen.

En dat zijn allemaal zaken die bij een breed scala aan sport wel aan de orde van de dag zijn.
Los van hoe ieder voor zich excessief interpreteert, is het vaststellen van die definitie totaal het punt niet... het punt is dat mensen die zoveel gamen dat de rest van hun leven eronder gaat lijden grotere problemen hebben dan het gamen zelf... het gamen is een middel, geen oorzaak. Gamemakers hebben wat dat betreft een goed punt om te vragen dat men 'excessief gamen' niet zomaar als stoornis moet aanwijzen als de oorzaak dieper liggende wortels heeft.
Juist wel, op dezelfde manier als drankverslaving en gokverslaving opgenomen zijn, kun je er pas hulp voor krijgen als het erkend is. Pas dan gaat men zoeken naar de onderliggende oorzaak.
Er zijn er genoeg in sportscholen die er dag in dag uit zitten, zichzelf compleet opblazen en als het even kan met behulp van steroÔden. Dat alles om maar extremer te worden dan gezond is. Lijkt mij tot een duidelijke voor van excessief sporten.
Mee eens. Wat ik al zei: ongezond veel is excessief.
Je bedoelt bigorexia ?
Alleen is dat weer een lastig label. Het beste voorbeeld zijn inderdaad topsporters, zij offeren zaken op die niet "gezond" zijn. Hebben ze succes dan worden ze hierom bejubeld, falen ze dan is het ineens wel ongezond en onverstandig geweest.

Zeker in de e-sports waarbij de held van vandaag morgen niet verder komt dan de troostprijs.
het is pure liefhebberij waarbij men prima in staat is om te bepalen wanneer wel en wanneer niet.
.. en als deze 'pure liefhebberij' je hele leven in beslag neemt en je hebt totaal niks anders om voor te leven, noemen we het een verslaving.
prima in staat is om te bepalen wanneer wel en wanneer niet.
je hele leven in beslag neemt en je hebt totaal niks anders om voor te leven,
Precies, daar zit het verschil, ja.
Wat ze proberen duidelijk te maken is dat je in principe twee soorten 'excessieve gamers' hebt.
En is dat zo? De WHO is dat namelijk niet met ze eens. Waarbij gezegd moet worden dat het de ESA wel goed uitkomt dat de tweede groep zgn. lijdt aan andere stoornissen. Zo blijven de deelnemers van ESA lekker buiten schot en plukken ze wel de vruchten van hun trucjes om mensen zoveel mogelijk te laten gamen.

Mijns inziens is het een uitspraak die uiterst kritisch bekeken moet worden.
De gamemakers ontkennen in het geheel niet dat gamen problematisch is, maar vragen simpelweg om een duidelijke scheidslijn te maken tussen een verslaving en een stoornis... het middel kan nooit de stoornis zelf zijn, gamen is een middel net zoals een fles alcohol dat is. Pak de werkelijke oorzaak aan, niet de symptomen.
Zeg dat maar tegen de mensen die beginnen te trillen zonder alcohol. Die zijn echt wel verslaafd. Dat er een andere oorzaak is voor het ontstaan van de verslaving die inmiddels totaal niet meer van toepassing hoeft te zijn doet hier niks aan af.

Hetzelfde geld ook voor gamen.

Het kan prima zijn dat iemand tijdens een moeilijke periode veel is gaan gamen, maar dat de externe factoren inmiddels weg zijn maar het gamen ten koste van al het andere.
De groep die gamen beoefent als een hobby of sport, en waarbij hun leven er niet onder lijdt, is per definitie niet excessief bezig met gamen.

Definitie van excessief:
die of dat alle grenzen overschrijdt en daardoor onaanvaardbaar wordt
Er bestaan dus niet 2 groepen 'excessieve gamers'. Er is maar 1 groep excessieve gamers: mensen bij wie het gamen een avers affect op hun leven heeft. Dat is net zo duidelijk als bij alle andere verslavingen, en ook bij gamen wel degelijk een probleem.
Waarom zou de WHO excessief gamen dan niet als stoornis mogen zien?

Je wordt overigens massaal geupvote, omdat het onderwerp bij mensen "close to home" inslaat. Mensen voelen zich blijkbaar aangesproken, en dus zoeken ze met man en macht naar reacties die het standpunt van de WHO ogenschijnlijk weerleggen. Dat is jammer, want daarmee wordt een reŽel probleem gebagatelliseerd.
Tja, wat je omschrijft geldt ook voor alcoholverslaving. Dat is vaak ook een gevolg van onderliggende problematiek. Zullen we die dan ook maar schrappen als stoornis?

De gamemakers zijn degene die het hier niet snappen. Zij begrijpen niet dat het opnemen van een stoornis niets zegt over oorzaak->gevolg.
Dan is het probleem dus op te lossen door juist te definiŽren. Het ene type wel en het andere type niet als probleem erkennen. Wat ESA nu lijkt te willen is beiden niet erkennen om daarmee zichzelf en hun inkomsten te beschermen.
Mee eens. Anders zou top-sport dus ook gezien moeten worden als een stoornis op het moment dat het dagelijkse leven daar onder lijdt (en daar is best wel kans op). Eigenlijk zijn de meeste verslavingen niet de stoornis zelf, maar een symptoom. Daarom werkt het inderdaad niet om alcohol te verbieden om 'mensen beter te maken' ... want dan zullen juist de mensen die bijvoorbeeld drinken om iets te vergeten (onderdrukken) andere middelen gaan gebruiken om hetzelfde te bewerkstelligen.
Dat middel kan dan toch nog wel een probleem zijn?

Iemand die een drankprobleem heeft omdat hij wellicht weer andere problemen heeft wordt toch ook weggezet als iemand met een drankprobleem?

Waarom zou dit voor gamen niet gelden? Dat de oorzaak van dit probleem elders ligt maakt volgens mij niet dat het niet als probleem kan worden gekwalificeerd.
Je probeert duidelijk te maken dat het roken vaneen sigaret het middel is en niet het probleem zelf...?
Wellicht kunnen we "verslaving" dan als stoornis erkennen, in plaats van voor elke verslaving weer een nieuw labeltje aan te maken...
maar wat is een verslaving? als ik maandag tot vrijdag netjes van 8.30 tot 5 werk, mijn verplichtingen doe andere hobby's heb, 's avonds nog studeer en bijna dagelijks geniet van 1 tot meerdere uren gamen. Is het gamen de verslaving of het gevolg van een achterliggende stoornis? Misschien zijn games en (web)applicaties een goed platform om mensen bij elkaar te brengen, het geval waarbij de sociale aandacht niet naar de directe omgeving gaat maar naar kennissen via het internet. Dit word door de directe omgeving als negatief/verslaving ervaren omdat zij de aandacht verwachten, terwijl de gebruiker van het apparaat veel sociale interacties aangaat, weke hem in het eind veel meer op kan leveren dan alleen de voldoening van het spelen van een spel, maar ook in somigge gevallen kennis of ervaring die je de rest van zijn leven positief kan beinvloeden op veel denkbare gebieden.

Deze reactie is geschreven vanuit mijn persoonlijke ervaring
U vraagt, DSM-5 draait:
  • Er is een aanhoudende wens of er zijn mislukte pogingen om te minderen of te stoppen.
  • Veel tijd wordt gestoken in het verkrijgen, gebruiken of herstellen van het middel.
  • Er is een sterk verlangen om het middel te gebruiken.
  • Door gebruik tekortschieten op het werk, school of thuis.
  • Blijven gebruiken ondanks dat het sociale problemen met zich meebrengt.
  • Het opgeven van hobby’s, sociale activiteiten of werk door het gebruik.
  • Blijven gebruiken, zelfs wanneer men daardoor in gevaar komt.
  • Blijven gebruiken, ondanks weet hebben dat het gebruik lichamelijke of psychische problemen met zich meebrengt of verergert.
  • Grotere hoeveelheden nodig hebben om het effect nog te voelen, oftewel tolerantie.
  • Het optreden van onthoudingsverschijnselen, die minder hevig worden door meer van de stof te gebruiken.
2-4 criteria = mild
4-5 criteria = matig
6+ criteria = ernstig

[Reactie gewijzigd door FireBladeX op 3 januari 2018 12:21]

Een paar uurtjes per dag gamen (of zelfs eens in de zoveel tijd een langere gamesessie) lijkt me nog geen verslaving. Maar als je als jonge tiener (en dit is mijn eigen ervaring) elke keer dat je thuis komt van school als eerste meteen de computer aanzet en een game oplaadt, in de wachttijd (zeker 10 minuten op een oude C64 met cassettes) snel eet en dan de rest van de dag aan de computer zit gekluisterd, dan kun je interdaad van een verslaving spreken.
Of ... je bent een introvert, school is vaak een hel en gamen geeft je enige gevoel van waarde
en contact met gelijkdenkenden.
En gamen kan je situatie dan alleen maar verergeren. IMO is de middelbare school en je studententijd een tijd waarin je je het beste sociaal kunt ontplooien (de een is daar beter in dan de ander natuurlijk, maar toch), maar als je liever gamet dan sociaal contact opzoekt in het echte leven kan dat toch echt problemen opleveren. Sociaal isolement, angst of een depressie zijn dan echt niet ondenkbaar.

Ik denk dat zolang je sociale leven en werk/school/studie niet (teveel) lijdt onder je hobby er niet zo veel aan de hand is. Dat geldt trouwens niet alleen voor gamen, maar gamen is natuurlijk wel een heel makkelijk beschikbaar middel om je te onttrekken aan de echte wereld.

Vind het alleen een beetje cru om veel gamen direct als stoornis of verslaving te bestempelen. Een topsporter of muzikant die veel bezig is met zijn/haar sport of muziek wordt immers niet direct als verslaafde bestempeld.

[Reactie gewijzigd door Thomas op 3 januari 2018 12:43]

En gamen kan je situatie dan alleen maar verergeren. IMO is de middelbare school en je studententijd een tijd waarin je je het beste sociaal kunt ontplooien (de een is daar beter in dan de ander natuurlijk, maar toch), maar als je liever gamet dan sociaal contact opzoekt in het echte leven kan dat toch echt problemen opleveren. Sociaal isolement, angst of een depressie zijn dan echt niet ondenkbaar.
Jep, je leven lang leven op een SSRI kuur en Xanax is niet dat van het. En dat kan ik je jammergenoeg vertellen uit persoonlijke ervaring.
Vind het alleen een beetje cru om veel gamen direct als stoornis of verslaving te bestempelen. Een topsporter of muzikant die veel bezig is met zijn/haar sport of muziek wordt immers niet direct als verslaafde bestempeld.
Inderdaad jij maakt mijn punt volledig. Ik wou ook gewoon duidelijk maken dat mensen te snel conclusies maken en dat de verantwoordelijkheid afschuifen naar gameverslaving weer de zoveelste struisvogeltechniek is. Het is afschuiven van verantwoordelijkheid en het is laf. Treat the patient not the illness-du-jour !
BAM.. in de roos, @goarilla

Ik ben dankzij gaming m'n beste vrienden tegengekomen die ik nu nog dagelijks IRL spreek. Ik ben zelfs via die manier in contact gekomen met de persoon met wie ik al >10 jaar een relatie heb.

Prima gezond in mijn ogen... bij UITSTEK een perfecte gelegenheid om nieuwe contacten op te doen; iig beter dan in een kroeg, bij het uitgaan of bij het achteraan rennen van veelal ronde objecten terwijl je je lichaam langzaam sloopt met blessure na blessure en extra hartslagen van je kostbare maximale aantal van ~1 miljard hartslagen weggooit.

[Reactie gewijzigd door cappie op 3 januari 2018 16:03]

Verslaving is een vrij normale lichamelijke reactie die net zo goed positief als negatief kan zijn.

Wil je er een stoornis van maken zul je iets specifieker moeten zijn. En dat behoeft labeltjes.
Verslaving is een vrij normale lichamelijke reactie die net zo goed positief als negatief kan zijn.
Er schiet me er zo 1-2-3 geen te binnen, zou je hier voorbeelden van kunnen noemen?
Verslaafd zijn aan Tweakers.net :P
Nee je bent verslaafd aan tweakotine. Kan je in je profiel zien hoeveel je daarvan nodig hebt. Om de privacy van de zwaar verslaafden te waarborgen kan je wel niet zien wie bovenaan de tweakotine lijst staat.

On topic:
Iets hoeft niet verslavend te zijn om verslaafd aan te zijn. Dat klinkt tegenstrijdig maar is het niet perse.

Het begint met de definitie van wanneer noemen we iets verslavend. Doorgaans hebben we het op middelen waar het lichaam fysiek aan verslaafd geraakt en waarbij het lichaam fysiek moet ontwennen. We denken dan bijvoorbeeld aan cocaine.
Maar dan heb je gokken, gokken is geen verslavend middel gezien het geen substantie is. We beschouwen het echter als verslavend omdat de kans dat je er psychologisch verslaafd aan geraakt (relatief) groot is en grote ongewenste gevolgen kan hebben voor iemand zijn leven.
Maar dan heb je shoppen, shoppen beschouwen we niets als verslavend hoewel het verslavend kan zijn. Sommige mensen komen hier wel degelijk zwaar mee in de problemen.
Dan heb je diefstal, sommige doen dit uit noodzaak, anderen doen dit om zich te verrijken, anderen doen dit simpelweg omdat ze verslaafd zijn (dat noemen we dan weer kleptomanie). We noemen stelen echter niet verslavend.

Heel de discussie komt voor mij terug op 1 bepaald punt en dat is de definitie van wanneer is iets verslavend? Immers aan alles kan je verslaafd geraken, zo is er een Britse vrouw die verslaafd is aan het eten van schuursponsjes. Moet het een fysieke verslaving zijn, mag het ook een psychologische verslaving zijn? Gezien alles dan verslavend kan zijn, waar trek je de grens en wat is je referentie?
Zolang er geen consensus is in die definitie hebt ga je er nooit uitgeraken of gamen nu wel of niet verslavend is.
Doorgaans hebben we het op middelen waar het lichaam fysiek aan verslaafd geraakt en waarbij het lichaam fysiek moet ontwennen. We denken dan bijvoorbeeld aan cocaine.
Kleine correctie, cocaine is een harddrugs die niet (of heel zelden) lichamelijk verslavend is en niet leidt tot lichamelijke afkickverschijnselen.

Verder ben ik het volledig eens met je punt om consensus te bereiken over de definitie.
Volgens mij is er geen sprake van verslaving als de persoon in kwestie prima een paar dagen zonder kan.. Het feit dat dezelfde persoon dit liever niet doet omdat hij/zij veel plezier uit de activiteit haalt zonder negatieve impact op zijn normale functioneren is geen bewijs van verslaving, eerder een duidelijke voorkeur voor de eerdergenoemde activiteit.

Het feit dat ik na een lanparty vaak een halve week lang m'n PC netjes opgestapeld laat staan waar hij neer is gezet na binnenkomst zegt mij al genoeg over mijn verslaving.

Wanneer is iets een sterke voorkeur en wanneer is iets een verslaving?

Veel mensen zouden mij computerverslaafd noemen omdat ik er voor kies om na 8 uur op kantoor achter PC's te hebben gezet er voor kies om nog eens urenlang thuis achter m'n battlestation (#PCMR) te gaan zitten, maargoed.. diezelfde mensen zitten urenlang te vegeteren achter broadcast televisie en staren urenlang wil-loos naar bewegende beeldjes zonder enige vorm van interactie en/of gebruik van hun hersenstam.

Ik ben verslaafd aan cafeÔne omdat ik zonder echt onuitstaanbare hoofdpijn krijg (en tevens ook onuitstaanbaar wordt, maar dat terzijde)... DAT noem ik een verslaving.
@Femme weet het al, daarom hebben ze het Tweakotine veld toegevoegd aan ieder profiel :+
Nee, helaas. Ik zit te zoeken maar de definitie van "verslaving" is een negatieve vorm van het belonen van prikkels (en het daarom vaker doen). Als je wordt beloond voor gedrag dat negatieve effecten heeft is het een verslaving. Kort door de bocht hoor, wikipedia heeft meer.

Maar "verslaving" als zodanig een stoornis maken blijft stom, want het is veel te breed. Je kan ook niet alle ziekten waardoor mensen slecht lopen samenvoegen onder "been".
En verslaving als gevolg van desinteresse voor andere "real world" zaken met als excuses de verveling bij gebrek aan andere interesses? Het gamen is dan geen moetje of dwangmatig gedrag maar een middel om te verschuilen voor de echte wereld (in dit mij bekende geval is er wel gedrag binnen het autistisch spectrum aan de orde).
Verslaafd raken aan hardlopen door de dopamineproductie kan positief zijn (tot op zekere hoogte).
maar dat is geen wetenschappelijke omschrijving van wat een verslaving is :) In de volksmond wordt je als 'verslaafd' gelabeld als je bv. elke avond achter je pc hangt, of we labelen onszelf als verslaafd aan 'pindakaas, ik ben echt verslaafd aan pindakaas!'.

De DSM definitie is wat telt of het wel of geen verslaving betreft. De argumenten waar mensen nu hier veelal mee komen zijn sweettalking, net zoals die van de gamemakers:'gezond verstand zegt' is gewoon geen argument, dat is een lobby in actie die inspeelt op emotie.

Of nog wat korter door de bocht: gamemakers hebben er alle belang bij dat consumenten koste wat het kost achter hun pc blijven hangen om te gamen, ze zijn wel stakeholders in de discussie, maar hun motivatie waarom ze dat zijn zorgt ervoor dat hun argumenten geen waarde vertegenwoordigen.
Fair enough, ik doelde niet direct op verslaving zoals gedefinieerd in de DSM (en ben niet bekend met de precieze definitie).
Verslaving aan koffie positief? Dat denk ik niet. Heel Nederland is verslaafd aan koffie, maar het is sociaal geaccepteerd. Ik denk dat als heel Nederland zou stoppen met cafeÔne, mensen een stuk minder geÔrriteerd en minder depressief zijn.

[Reactie gewijzigd door jeffhuys op 3 januari 2018 14:46]

Nou wat is er mis met een verslaving aan koffie?
Ik zal zeggen kijk hier even naar en je snap waarom een koffie verslaving niet erg is:
https://www.youtube.com/watch?v=OTVE5iPMKLg
Leuk, zo'n youtube filmpje.

Je bent verslaafd aan een stof. Dat betekent dat je het moet blijven innemen om geen negatieve effecten te voelen.

Caffeine withdrawal can worsen mood [Schuh 1997]
Caffeine withdrawal causes headaches, flu-like symptoms, feelings of lethargy and reduces motivation [Schuh 1997]


Dus als je je ochtend-koffie nog niet hebt gehad, kan het goed zijn dat je je hartstikke rot voelt tot je eindelijk je shot drugs binnenkrijgt.

Daarnaast heeft caffeine de mogelijkheid om problemen met het hart te veroorzaken of te versterken:
Researchers at Johns Hopkins Medical Institute found heavy coffee drinkers (defined as five or more cups per day) were two to three times more likely to have coronary heart disease than were nondrinkers (NEJM, October 16, 1986). This relationship was true even when accounting for other important risk factors such as age, smoking habits, serum cholesterol and blood pressure.
Er zijn nog een hoop andere dingen mis met een koffieverslaving. Als je wilt kan ik er dieper op ingaan.

Disclaimer: ik drink zelf 2-3 koppen koffie per dag. Ik zal dit niet een verslaving noemen, maar een dag zonder caffeine is een dag waar ik erg chagrijnig ben, hoofdpijn krijg en bijna niet kan slapen s'nachts.

Caffeine is een drug. Er verslaafd aan zijn is niet iets wat je weg moet lachen, ook al doet 95% van Nederland dat. Er zitten serieuze problemen aan verbonden waar je waarschijnlijk koffie niet de schuld van geeft, maar waar koffie waarschijnlijk wel aan meewerkt.
Een youtube filmpje gaat mij niet van gedachten veranderen.

[Reactie gewijzigd door jeffhuys op 3 januari 2018 15:27]

Nou dat ben ik absoluut niet met je eens.

Ja er zijn dagen dat ik graag en vele andere eerst een kop koffie drinken. Maar de hoeveelheid die je moet innemen voor dat het Łberhaupt gevaarlijk word dat lukt je nooit uit alleen koffie. Daarbij moet je meschien wat recentere studies aanhalen. Ja je krijgt koppijn als je het een dag niet neemt en ja je kan wat saggie worden van geen koffie. Maar de voordelen wegen niet tegen de nadelen op.
Naast het gevaar dat het heeft voor je lichaam, ben je alsnog verslaafd. Een stof heeft grip op je mindset en de dingen die je doet. Je wilt nog een kop, of je nou wilt of niet. Je kan er anxiety van krijgen. Je krijgt er gele tanden van. Insomnia.

Ik zeg niet dat je moet stoppen met koffie. Ik zeg niet dat caffeine inherent slecht is. Maar er is niet "niets mis" met een koffieverslaving. Geen enkele verslaving is goed of zonder nadelen.

Je denkt dat er zo veel voordelen aan caffeine zijn, maar ik heb sterk het vermoeden dat dit gewoon is hoe je "normaal" zou zijn als je niet aan koffie verslaafd was geweest. Als je nu een week zou stoppen zou je hier terug komen en zeggen "pff, nou ik heb het geprobeerd, maar koffie is de bom! Ik voel me zo veel slechter zonder koffie, kan me minder concentreren en ben heel snel moe", en dat zou je verslaving zijn die spreekt.

Ik ken een paar mensen die dus compleet zijn gestopt met cafeÔne en theÔne en die melden zich echt enorm veel beter te voelen. Minder opgefokt, minder spierpijn, wittere tanden, betere slaap. Ze kunnen een feest pakken en de volgende dag om 0800 naast hun bed staan zonder problemen.

Ik ben ook verslaafd aan cafeÔne. Ik probeer het alleen niet goed te praten en mensen te waarschuwen over hoe veel sneaky effect het op je hebt.
Alleen al het feit dat je cafeine en theine naast me kaar noet geeft me de kriebels... Zijn het zelfde.

Maar ja ik heb van wege maag klachten een tijdje moeten stoppen met koffie. En dag met koppijn later en voelde me weer "normaal". van het opgefokt, spierpijn en slecht slapen heb ik met zowel koffie als zonder koffie geen last van en wittere tanden... ja het is maar waar je waarde aanhecht.

Daarnaast de gevaren voor je lichaam. Ja ongefilterde koffie is niet goed en te veel koffie is niet goed voor je ong 5 a 6 koppen op een dag. Maar te veel water ga je ook mors dood aan. Nee Koffie is wel de mists slechte verslaving voor een mens. Zeker als je het naast alchol, roken of anti-depressiva zet.
cafeine en theine naast me kaar noet geeft me de kriebels
Wat?
Maar ja ik heb van wege maag klachten een tijdje moeten stoppen met koffie. En dag met koppijn later en voelde me weer "normaal".
Ik weet niet hoe lang en hoe veel koffie je drinkt, maar ik geloof niet dat je een dag later je weer normaal voelde. Het zal wel zo zijn dat het voor jou zo voelde, maar als je objectief zou kunnen vergelijken met voor je ooit een kop koffie dronk, zou het dag en nacht zijn.
Koffie is wel de mists slechte verslaving voor een mens
Zou heel goed kunnen, maar we hadden het origineel over of een koffieverslaving positief zou zijn. Antwoord: nee.
Ik bedole dat je cafeÔne en theÔne apart noemt. theÔne bestaat niet.

Ik drink nu al zeker meer dan 20 jaar koffie(minimaal 3 kopen op en dag en liefst een dubbele espresso) en vorig jaar moet ik daar een paar maanden mee stoppen heeft me wel geteld een dag koppijn bezorgt voor de rest niets.
Zou heel goed kunnen, maar we hadden het origineel over of een koffieverslaving positief zou zijn. Antwoord: nee.
Dat jij er niets positiefs aanziet wil niet zeggen dat dat niet zo is.
Sterker nog de gehele industriŽle revolutie hadden we niet gehad zonder koffie.

Dus ja een koffie verslaving is positief. Dat je er iets negatiefs van kan maken door er te veel van te nemen wil niet zeggen dat het altijd negatief is. of zie jij water ook als negatief?
Als de revolutie niet was gekomen door koffie was het wel iets anders geweest. En ik vind dat op zich ook niet slecht, ik vind koffie op zich ook niet slecht, maar geen enkele verslaving is goed.
Er zijn mensen die gevoeliger voor verslaving zijn dan anderen en/of verschillende gevoeligheid hebben voor verschillende soorten verslavingen.

Verder verschilt gameverslaving van bijvoorbeeld alcoholverslaving en heroineverslaving doordat het minder lichamelijke gewenning zal geven, dat zou helemaal van je eigen hormonen moeten komen. Er zit misschien wel een grotere gedragscomponent in? Als niet-psychiater kan ik me voorstellen dat ze onderscheid willen maken.

[Reactie gewijzigd door mae-t.net op 3 januari 2018 12:39]

Volgens mij (en anderen) is een verslaving niet eens zozeer lichamelijk. Er wordt gezegd dat het lichaam reageert op het ontbreken van een (chemische) stof maar ook het ontbreken van (mentale) prikkels kan zorgen voor onthoudingensverschijnselen. Dan kun je weer zeggen dat prikkels leiden tot het aanmaken van bepaalde stoffen in het lichaam en dat de onthoudingsverschijnselen dus ontstaan door het ontbreken van die stoffen.
Verslaving en gewenning liggen ook dicht bij elkaar. Verslaving is een negatief fenomeen maar eigenlijk is gewenning precies hetzelfde en stoppen met waaraan men verslaafd is kan eigenlijk altijd. Maar vaak komt dan het echte probleem weer boven dat dan weer vaak geestelijk is. Het lichaam heeft namelijk nooit letterlijk behoefte aan alcohol - dat is tenslotte giftig. En toch lijkt het gebruik daarvan de gebruiker 'beter' te maken.
Nu is verslaving aan pijnstillers een moeilijker probleem omdat dan de reden om ze te gebruiken vaak wel degelijk een lichamelijke oorzaak heeft.
Mijn punt is: verslaving is juist eerder een geestelijk probleem maar openbaart het ontbreken van de prikkel/substantie, zich door lichamelijke klachten. Wat op zich makkelijk te verklaren is omdat stoppen leidt tot stress en daarvan is ook bekend dat het lichamelijke klachten geeft.
Ok, dan gebruiken we het labeltje "ongezonde verslaving".... problem solved.
Volgens mij is de definitie van een verslaving een PROBLEMATISCHE gewoonte. Ademen/afhankelijk zijn van zuurstof is dus geen verslaving. Eten en drinken ook niet, totdatje het overmatig doet en er dus (gezondheids)problemen ontstaan.
Ik herinner me eenzelfde discussie bij een eerder bericht hierover, waarbij het erop neer kwam dat het specifiek benoemen van deze stoornis behandeling kan specialiseren, in plaats van een generieke 'verslavingsstoornis' aan te maken die dan dus altijd als verslavingsstoornis behandeld moet worden.

Bij een gameverslaafde zou je bijvoorbeeld blij moeten zijn dat diegene een avondje gaat stappen met vrienden en wat aangeschoten thuiskomt, terwijl dat bij een drankverslaafde juist een probleem zou zijn.
waarbij het erop neer kwam dat het specifiek benoemen van deze stoornis behandeling kan specialiseren
Gewoon de behandeling van verslavingen op de persoon (en dus de verslaving) aanpassen, dan kun je ook gelijk katten-filmpjes verslaving aanpakken :P
Dat is net als alle ziektes op een hoop gooien. Of alles met een chip er in een computer noemen. Kan wel, maar er bestaan toch echt zoveel verschillen dat eigen categorieŽn meerwaarde bieden in diagnose en behandeling.
Ik denk dat er op het gebied van verslavingen juist zoveel verschillen zijn dat al die categorieŽn juist geen meerwaarde bieden en dat je behandeling op de persoon moet richten.
Een verslaving is al een herkende stoornis (DSM-IV)
Wat precies is excessief?

Wanneer is iemand volgens jou verslaafd?

Stel ik game 4 uur per dag. Ben ik verslaafd? Of is dat pas bij 5 uur? Of bij 6 uur? Of meer?

Wat nou als ik 7 uur per dag game, maar tegelijk gewoon een voltijd baan heb waarin ik goed presteer, en ik mijn sociale leven online voer, via games. Ben ik aan games verslaafd? Waar zijn de negatieve effecten?

Progamers dan? Ze verdienen bovenmodaal, maar gamen wel 12 uur per dag of meer. Zijn zij verslaafd? Moeten ze uit hun beroep gezet worden omdat het slecht voor hun is?

Enzovoorts. Jouw post bewijst precies waarom dit een slecht idee is. Geen definitie, vage termen, geen fatsoenlijke onderzoeken. Gamen wordt in zijn geheel gestigmatiseerd, omdat het aan de subjectieve mening van mensen wordt overgelaten, en daarbij geen rekening houdt met de omstandigheden.

Wellicht dat het "excessief" gamen door iets ernstigs veroorzaakt wordt - Depressie, slechte sociale omstandigheden, een vorm van autisme - En die worden opeens compleet genegeerd, "want het draait om excessief gamen". In het allerbeste geval krijg je straks een enorme puinhoop aan bureaucratie, want je gaat erachter komen dat al die gevallen een heel andere oorzaak hebben dan "gameverslaving". Meer werk voor psychiaters/logen en minder daadwerkelijke zorg voor de patient.

Alom, dit is een zeer slecht idee. Totdat er een fatsoenlijke definitie is die gebaseerd is op degelijk en veel onderzoek moet dit niet gebeuren, want met wat er nu is voorgesteld ga je alleen een enorme ravage veroorzaken voor gezondheidsinstellingen. Ik zie nu al de rijen bezorgde ouders voor de deur staan die hun kind willen laten onderzoeken voor 'excessief gamen', want ze "zitten meer dan een half uur per dag aan hun telefoon te spelen". Weer een 3-6 maanden traject van tientallen besprekingen en evaluaties kwijt aan een non-issue voor 2-4 artsen terwijl er ook ťchte problemen zijn met mensen die de hulp ook daadwerkelijk nodig hebben.

Het ergste? Er zijn al tal van wachtlijsten om iemand op een stoornis te laten onderzoeken.
het verschil tussen een verslaafde en een gebruiker = als het een negatieve invloed heeft op je dagelijkse leven..dus werk/relatie beÔnvloed...dan is er sprake van verslavingsproblematiek!
Een lang verhaal, maar het ligt vrij eenvoudig: zodra de dagelijkse structuur van iemands leven negatief wordt beÔnvloed door een verslaving is dit excessief.
In het geval van excessief gamen is dit in mijn beleving vaker een oorzaak voor dieperliggende problematiek dan een gevolg ervan.
Gamen is niet standaard verslavend. Excessief gamen kan wel een stoornis zijn.

Ik zie een verslaving 'als niet zonder kunnen' en excessief gamen als 'heel veel uur' gamen.

Ken mensen die excessief gamen, maar niet verslaafd zijn. Gamen tot 3-4 uur in de nacht en zeker 8 uur per dag. Echter, gaan deze mensen ook gewoon op vakantie zonder PC's en tijdens tentamenperiodes gamen ze ook niet. Ze kunnen zonder, maar vinden gamen fantastisch.

Ik game zelf veel, moeders zei altijd dat ik verslaafd was 'aan mijn computer' maar ik blijf het onzin vinden. Ja, er zijn zat mensen met een echte game verslaving, maar we moeten niet gaan doen alsof gamen zelf standaard verslavend is. Doen we dat wel, dan mogen wee een hoop dingen ook als verslaving gaan bestempelen en daarbij de bijbehorende maatergelen voor gaan treffen.

[Reactie gewijzigd door MisterChaoSs op 3 januari 2018 11:47]

Ik heb het altijd dat als ik eenmaal bezig ben wil ik het afmaken zonder gestoord te worden. Dus als je moeder je dan vraagt te eten dan wil je eerst je potje afmaken. Heb ik echter nog niks gestart dan maakt het me niet uit en hoef ik niet persee te gamen. De reactie die je geeft wanneer je bezig bent wordt vaak gezien als verslaving.
Niet alles wat verslavend is is het resultaat van een stoornis. Een drugsverslaving komt niet altijd samen met een stoornis, waarom hier dan wel dit label op plakken?
DSM-IV herkent verslaving als een stoornis.
Okť Gamen kan verslavend zijn mits men hier gevoelig voor is, excessief gamen kan dus een verslaving zijn. Maar om het gelijk een stoornis te noemen, een drugs verslaving is ook geen stoornis maar een verslaving. Het gevoelig zijn voor een verslaving is dan nog eerder een stoornis.

Als je kijkt naar topsporters, die zijn ook verslaafd aan (hun) sport, zij sporten excessief veel iedere dag zelfs zoveel dat ze geen fulltime baan kunnen behouden. Fysiek zijn ze ook verslaafd aan het sporten want als ze vrij spontaan stoppen met deze activiteiten krijgen ze allerlei fysieke en mentale klachten (het zwarte gat).

Zullen we Topsport dan ook maar op de lijst zetten? Of hoeft dat niet omdat die mensen er hun werk van gemaakt hebben? Wat doen we dan met alle subtop? en met alle amateur sporten waar je nog geen volledig salaris van kunt krijgen?
De afhankelijkheid van middelen (alcohol, opioÔden, cannabinoÔden, sedativa/hypnotica/cocaÔne, andere stimulantia, hallucinogenen, tabak en vluchtige oplosmiddelen) wordt nu al als een stoornis aangemerkt in de ICD-10. De lijst van middelen wordt in de voorgestelde ICD-11 nog wat verder uitgewerkt.
Nee, gamen is niet verslavend, gelijk aan dat televisie kijken niet verslavend is. Excessief tv kijken of gamen is niet erg als jij dat graag doet en je lekker in je vel zit ener gezonde patronen op nahoudt (genoeg en gezond genoeg eten, vrienden en familie zien, werk/school bijhouden, lichamelijke verzorging, etc.). Op het moment dat je je dagelijkse patroon opzij om te gamen of tv te kijken, dan is het een verslaving, maar ik zie werkelijk geen verschil tussen "'die serie afkijken op Netflix' wat uitmondt in binge watching tot midden in de nacht en je de volgende dag ziek melden" en "'nog ff dit potje multiplayer afmaken' wat uitmondt in gamen tot midden in de nacht en je de volgende dag ziek melden".

Wat het medium ook is, zodra het er voor zorgt dat je leven of gezondheid er onder lijdt is het een verslaving.
Niet helemaal waar. Gamen kan zeker verslavend werken. Zelf ben ik iemand die graag een spelletje speelt. Maar niet de behoefte heb om hele dagen te gamen. VariŽrend van een half uurtje tot 2.5 uur op een avond als ik tijd heb kan best leuk zijn. Maar ik heb absoluut niet dat mijn gewone werkzaamheden blijven liggen omdat ik wil gamen. Ik zie het meer als hobby. Zo sleutel ik met mooi weer in mijn vrije tijd aan auto's in met slecht weer start ik battlefield op.
gamen is helemaal niet verslavend...
en dus verslaafd aan endorfine/dopamine!
Kortom... het is verslavend.

Net als drugs, roken en je telefoon.

Ook weten we dat bedrijven games bewust verslavend maken. Dat is helemaal niet nieuw.
Ik weet niet of dit ten tijde van Diablo 1 al was. Maar los van de dat de game beleving veel beter was, zat hier toch een goed stukje casino in verwerkt. Je kunt dan geen geld verdienen, maar digitale spulletjes.
Bij elke ring die ik hoorde vallen, gaf dit inderdaad een soort 'kick'. En hoeveel games hebben we tegenwoordig die volledig draaien om 'loot'.

Diablo was een tamme voorloper. World of Warcraft een levensvernietiger :P
Kneiter goede games, maar ik durfde nooit aan WoW te beginnen.
Te goed, te verslavend. Te gevaarlijk voor een gezond/sportief leven.
roken is een lichamelijke verslaving aan nicotine....Gamen is hoogstens geestelijk verslavend..er is geen lichamelijke drang! ouders vinden hun kind vaak gameverslaafd...als ze dat vinden..hoeven ze er niets meer aan te doen! iedereen kan stoppen met gamen en blijft leven...als je cold turkey stopt met heroine (zonder medicijnen oid!)...ga je dood!
Kan je dood gaan*. Alcohol ook, een alcoholist kan dood gaan aan cold turkey stoppen.
idd ook alcohol is een lichamelijke verslaving! ;-)
(ik was het niet eens of oneens hoor, gewoon extra info :) )
Dat snap ik. Er zijn meerdere vormen van verslaving, sure.
Maar dan houdt de ene verslaving niet op een verslaving te zijn.....

Er zijn ook wel meer problematische uitingen van een verslaving dan alleen maar 'dood gaan'

Die smartphone dopamine shots die sommigen bijna elke minuut nodig hebben.
Midden in een gesprek gewoon naar je telefoon gaan staren is niet heel 'normaal' ofzo.

En zo kan een heftige game verslaving ook wel effect hebben op je lichaam, relatie, werk, etc.. Het is aan elk individu om te bepalen hoe belangrijk hij/zij dit vindt. In sommige gevallen zal de omgeving er ook wat van vinden :P

Anyway, geen waarde oordeel over 'hoe slecht' de game verslaving is. Ben wel 100% overtuigd dat deze bestaat en games op dit moment zo verslavend mogelijk worden gemaakt, omdat verdienmodellen er naar gevormd worden. Het is ook niet zo ingewikkeld.
mensen met een "gameverslaving"....hebben geen ruggengraat....ze moeten gewoon de stekker uit de console/PC trekken....en klaar is het probleem! het gaat om wilskracht....maarja we weten al langer dat als men wordt aangesproken om wilskracht te tonen...de meeste jongeren niet thuis zijn!
Een niet-lichamelijke verslaving kan net zo lastig zijn om stop te zetten als een lichamelijke verslaving. Dat je het ziet als "geen ruggengraat hebben" duidt erop dat je het niet begrijpt.

Mensen met een depressie, die de hele dag thuis zitten en zich kut voelen omdat ze alleen zijn, hebben die geen ruggengraat? Moeten die gewoon naar buiten en klaar is het probleem!? Ja, waarschijnlijk wel, maar dat is juist het probleem: dat lukt ze niet zomaar.
sommige mensen willen een pilletje...en genezen zijn!
Dat zal wel. Sommige mensen willen een pilletje om ervoor te zorgen dat ze zichzelf niet constant naar beneden praten. Ze willen een pilletje om een soort van basisgeluk te kunnen voelen die ze in staat stelt om hun leven weer op de rails te krijgen om dat basisgeluk zelf te kunnen hebben, zonder pilletje. Het is niet zo simpel als tegen een depressief persoon zeggen wat-ie moet doen. Dat weet diegene zelf ook wel.

Leuk voor je vriendin dat ze er door hard werken uitgekomen is. Als het compleet van binnen is gekomen, denk ik niet dat het heel ernstig was. Dan heb je namelijk externe hulp nodig. Hetzij via een psycholoog, of medicatie, of allebei.

Tegen mensen met een depressie zeggen dat ze "geen ruggengraat" hebben is zo ongeveer het slechtste wat je kan doen. Ik snap je wel hoor, ik was vroeger ook zo. Want als ik het kan zien, waarom zij dan niet? Ik voel me ook wel eens sad, maar dan denk je toch gewoon ergens anders aan? Iedereen's hersenen werken anders, dat moet je echt gaan realiseren. Je kan je niet voorstellen hoe vermoeiend het is om de hele dag, van het moment dat je opstaat totdat je gaat slapen, tegen je eigen brein te vechten om niet zelfmoord te plegen. Die mensen hebben niet "geen ruggengraat". Het zijn de sterkste strijders onder ons.
Volgens die redenering bestaan gok en seks verslavingen ook niet. Sterker nog, volgens die redenering bestaat heroÔne verslaving ook niet, want dat werkt op de endorfine receptoren, waardoor je dus eigenlijk verslaafd bent aan endorfine!

[Reactie gewijzigd door Raphaelo op 3 januari 2018 12:00]

als er een lichamelijke reactie is...en niet alleen een geestelijke drang.....dan is wel degelijk een verslaving...zoals bij Heroine ed!
Misschien wel een idee om de drafttekst even daadwerkelijk te lezen en op je in te laten werken, voordat je gamen gaat verdedigen of een scheve vergelijking gaat trekken met tv-kijken, vissen (8)7) of een andere hobby. In de draft staat onder andere het criterium in dat er 12 maanden lang symptomen moeten zijn, voordat een diagnose gesteld kan worden.

Dus nee, een weekendje doortrekken met COD is niet genoeg om deze 'status' te krijgen. En laten we wel wezen, iemand die 12 maanden lang dag ťn nacht gaat vissen wanneer hij/zij maar kan, zijn werk/studie daardoor verwaarloost, die vinden we ook niet gezond.

En ja, natuurlijk moet er meer onderzoek naar gedaan worden. Ik zie echter de ESA niet aanbieden om dergelijke wetenschappelijk onderzoek te sponsoren, zodat ze de probleemgevallen kunnen (h)erkennen. Genoeg data die interessant is om door te spitten. Laat ze die date -geanonimiseerd- beschikbaar stellen aan onderzoekers, dat is al een start.

[Reactie gewijzigd door arnovos op 3 januari 2018 12:14]

Tja, wanneer is het excessief.. volgens mij is alles wat excessief is niet positief is voor de gezondheid/mentale gestel.

excessief op smartphone kijken, dan zitten de opvanghuizen vol
Dat wordt dus netjes uitgelegd in de ICD-11 Draft

excessief= (vrij vertaald) als je 12 maanden of langer, 1: geen controle hebt over de hoeveelheid die je speelt.
2: zoveel prioriteit geven aan gamen zodat het andere activiteiten en dagelijkse activiteiten verdrukt.
3: doorgaan met gamen terwijl dit negatieve consequenties en verslechterende relaties met familie, vrienden, werk en andere sociale contacten of andere belangrijken aspecten van "normaal" functioneren.

Kortom, net als met ander verslavingen, als je leven eronder lijdt, en je keuzes maakt om je verslaving te kunnen voortzetten ondanks negatieve consequenties dan is het een probleem.

En als iemand die deze symptomen allemaal heeft gehad, kan ik toch echt wel opmerken dat ze hier gewoon een punt hebben. Als je niet kunt werken omdat je midden in de nacht nog aan her raiden was, of je sociale relaties naar de klote helpt omdat je nog COD moet spelen, dan is dat niet gezond.

Daarnaast worden games nu zo ontwikkeld dat je een dopanie shot krijgt bij het openen van je lootbox/lvlup/looten/baaskillen etc. Dit wordt allemaal heel bewust gedaan, is zelfs een vak tegenwoordig. Dus aan de ene kant gebruiken ze de menselijke psyche om hun games verslavender te maken, en dan zeuren ze als iemand ook wil aanmerken dat dit wel eens een verslaving kan zijn.
Als je 10 uur per dag met je smartphone bezig ben kan dit idd een stoornis zijn.
Maar goed als je 8 uur voor je werk achter een beeldscherm zit is dat werk.

Een stoornis is het pas als het verslavend is en je niet meer zonder kan, je dus de noodzaak voelt om te gamen en te blijven gamen. Dit heeft natuurlijk ook weer alles met de inhoud van een game te maken of die een verslavende werking heeft. Maar ook dat kan weer van persoon tot persoon verschillen bij games. Wat voor de ene verslavend is, is dat niet voor de ander.

Maar goed in in potentie heeft gamen voor veel mensen wel een verslavende werking. Om het op een lijst te plaatsen gaat nu misschien wat ver maar zou verder onderzocht moeten worden.
Als je 10 uur per dag met je smartphone bezig ben kan dit idd een stoornis zijn.
Maar goed als je 8 uur voor je werk achter een beeldscherm zit is dat werk
Mooi gesteld. Dus als ik eens de vraag krijg waarom ik lanterfant om mijn werk dan is dat een medische handeling om te voorkomen dat mijn werk als een stoornis te classificeren is. Een tikkie te lang bij de koffieautomaat hangen is nog nooit zo goed te verantwoorden geweest. Mijn dank is groot :)
Ik ben dol op gamen, al 40 jaar, en mijn zoon van 16 ook.

Maar het is hartstikke veslavend en verstoord toch te vaak een gezond levenspatroon.

Dus de WHO heeft in mijn optiek gelijk.
als je een paar avonden doorgamed en om 10 uur een pizza besteld, af en toe in de maand is dat nog niet een stoornis of een problem, ongezond, een beetje ja.

In de ogen van de WHO is het pas een stoornis als je: stopt naar je werk te gaan, maanden niet meer je huis uit komt, geen sociale contacten meer heb, nauwelijks eten, slapen of drinken, terugtrekking- verschijnschellen hebben als je niet kan gamen.

Het probleem dat de gamemakers hebben,(en andere gedrag's wetenschappers) dat het als een aparte stoornis toekennen het teniet kan doen dat excessief gamen meestal een symptoom is van een andere stoornis(voornamelijk depressie, autisme, etc), dan krijg je in de toekomst opmerkingen zoals "oh hij heeft een game verslaving, als we hem van die computer af krijgen is alles opgelost" volledig negerend dat depressie misschien toch een rol speelt, en depressie stoornissen zijn helaas nog steeds taboe in onze samenleving, dit soort dingen maakt het alleen maar erger.
Daarom staat in de DSM bij dit soort stoornissen "niet veroorzaakt door een andere aandoening"
Ja, maar het algemene volk is doof en blind voor alles behalve de titel "game verslaving"

"zeg Annie, wat ik nu weer heb gelezen in de telegraaf, dat gameverslaving als echte stoornis wordt erkent. Dat zal die jongen van jou wel hebben, de hele dag achter de computer, gewoon een tijdje weg nemen en naar buiten sturen, dan maakt ie wel weer vrienden "

sleutelwoord is nuance
Ik ben 32, drukke baan, dol op gamen en nergens last van.
Ik ben ook dol op mountainbiken, hardlopen, autorijden, big green eggen en de effecten daarvan zijn voor mij hetzelfde als die van gamen namelijk een plezierig en blij gevoel.

Geen van die zaken heeft echter de overhand. Conclusie: WHO heeft geen gelijk dan maar?
Nee, jij voldoet gewoon niet aan de criteria voor de stoornis.
Het feit alleen al dat je ene pleziertje het andere niet domineert betekent dat je niet verslaafd bent. Niet aan games en niet aan hardlopen.

Maar dat jij niet verslaafd bent is nietszeggend over de vraag of anderen het zijn
Alles wat excessief / compulsief wordt en problemen voor het dagelijkse functioneren oplevert, zou je onder ťťn kopje in de DSM kunnen zetten, of is dit nu een lekenvisie?
Competitief of gepassioneerd gamen of wat dan ook valt daar dan buiten. Tuurlijk lijdt het sociale leven van een topsporter eronder, en van een topgamer ook. Maar dat is wat anders dan vluchten van het echte leven in een scherm, verwaarlozing van studie, werk, relaties, slaap, gezondheid. Maar afgezien van details (en de vorm van hulpverlening) is dit in de basis toch niet anders dan elke andere verslaving?
Dat kan (en dat is er ook), maar in een discussie op een eerder artikel werd aangehaald dat door verdere specificatie, je ook behandelingsmethodes verder kan specificeren. In de basis is het hetzelfde, maar de optimale behandeling zal verschillen met bvb alcoholverslaving of drugsverslaving.
De behandeling zal verschillen, maar dat kun je toch loskoppelen van de diagnose 'verslaving'? Er zullen vaker mensen met een niet-gespecificeerde verslaving bij een psycholoog aankloppen. Je kan algemene behandelmethoden daarvoor gebruiken, en voor de grotere groepen (game, drank, drugs, gok etc) specifiekere behandelmethoden bieden. Dat lijkt mij veel overzichtelijker en nuttiger dan discussiŽren of iets nu wel of niet toegevoegd moet worden. Als gedrag problemen oplevert: mogelijkheid tot behandelen, met aanpassing aan de specifieke problemen. Of heeft het nog een voordeel als je zoveel mogelijk groepen definieert in de diagnose?
Het is grappig hoe vooral niet-gamers het zo erg vinden als mensen veel gamen. Iemand hier boven praat over bekenden die de werkelijkheid ontvluchten door veel te gamen. Zou je het ook een probleem vinden als die persoon in plaats van te gamen alleen maar boeken leest? Of als hij alleen maar TV kijkt? En zou het beter zijn als hij elk 1/3e van de tijd doet? En wie bepaalt of iemand de werkelijkheid ontvlucht of gewoon simpelweg doet wat hij leuk vind?

Ik heb zelf ook altijd veel gegamed, maar er nooit werk voor gemist. Misschien een keer een les gespijbeld vroeger, maar dat heeft iedereen wel een keer gedaan (en zo niet, goed hoor braverik :) )

Toen ik een tijd bij een gastgezin woonde klaagde de gastvader dat ik zo veel zat te gamen. Zelf zat hij elke avond, de hele avond, voor de televisie. Bij het (online) gamen had ik tenminste nog interactie met anderen. Maar die discussie ben ik maar niet aan gegaan.

Laat mensen gewoon lekker doen wat ze willen. Als iemand de hele avond wil gamen en zich daar goed bij voelt dan is dat toch prima? Als hij vervolgens aangeeft er een probleem mee te hebben en er vanaf te willen dan help je hem daar bij. Heb voor de gein even in het lijstje gezocht, maar er staat niets met televisie in: https://icdlist.com/?t=icd10&s=television

Ach ja.
Tjsa, tegenover jouw verhaal staan de verhalen van anderen. Ik betrap mezelf er op dat ik wel gevoelig ben voor de trucjes die gamemakers (tegenwoordig steeds meer) gebruiken. Zeker met de free to play games van nu, maar ook vroeger met bv de ouderwetse Simcity.

Ik kan nog redelijk functioneren, maar kan me zeker voorstellen dat er mensen zijn die er wel echt onder lijden. Deze oproep van ESA is puur en alleen om hun eigen inkomsten te beschermen, ze zien de bui al hangen dat ze net als bij tabak, alcohol en gokken straks verantwoordelijk kunnen worden gehouden.

Voor tv en lezen geldt (volgens mij in mindere mate) hetzelfde, voor social media misschien nog wel meer dan gamen omdat daar nog meer geld te verdienen valt/ze daar nog meer afhankelijk zijn van de tijd die iemand aan hun produkt/dienst besteed. Naar een ander medium wijzen is trouwens een drogreden, dat is niet waar het hier in het artikel/de discussie over gaat.

Wees blij dat jij er geen last van hebt, maar zeg niet dat het daarom niet bestaat of dat het geen probleem is.

Edit: typos

[Reactie gewijzigd door Alxndr op 3 januari 2018 12:10]

Natuurlijk worden games zo verslavend mogelijk gemaakt, zeker wanneer je een verdienmodel hebt waarbij je afhankelijk bent van continue gebruik. Dat gebeurt met alles waar de klant nogmaals geld uit moet geven. Eten en drinken moet lekker zijn, anders koopt je klant het niet. Het TV programma moet boeien en verleiden tot verder kijken, zodat de klant het volgende reclameblok ook nog bekijkt (=inkomsten). Het boek moet vermaken en stimuleren tot koop van het volgende boek in de serie / van de zelfde schrijver.

Verder eens dat gamen voor sommigen wťl tot problemen leid, maar ik vind het bijzonder dat gamen hier wordt uitgezonderd terwijl er veel activiteiten zijn die net zo verslavend zijn maar (nog) niet in het lijstje staan.
Dat komt omdat men "het" niet snapt. Tv kijken is een geaccepteerde bezigheid, sterker nog het is niet zo lang geleden dat je sociaal lichtjes buiten de boot viel als je niet over de populairste programma's mee kon praten.

We moeten echter niet ontkennen dat er meer verslavende prikkels in games onder gebracht kunnen worden dan in tv uitzendingen. Dit onderscheid niet maken zorgt ervoor dat men in de discussie gokverslaving en game verslaving door elkaar gaan gebruiken.

Maar heel eerlijk denk ik dat dit gewoon een fase is waar "het gamen" door heen moet voordat het volledig geaccepteerd wordt. Bij TV is dit ook niet zonder slag of stoot gegaan.
Het is grappig hoe vooral niet-gamers het zo erg vinden als mensen veel gamen. Iemand hier boven praat over bekenden die de werkelijkheid ontvluchten door veel te gamen. Zou je het ook een probleem vinden als die persoon in plaats van te gamen alleen maar boeken leest? Of als hij alleen maar TV kijkt? En zou het beter zijn als hij elk 1/3e van de tijd doet? En wie bepaalt of iemand de werkelijkheid ontvlucht of gewoon simpelweg doet wat hij leuk vind?
Wat doet diegene dan in de tijd dat je moet werken, zodat je je huis kan betalen? Of de tijd dat je het huis schoonmaakt, even met de stofzuiger erdoorheen? Boodschappen doen?

Dat is 'de werkelijkheid ontvluchten'. Gamen en alles wat je IRL moet doen links laten liggen.
Ik doel natuurlijk op de situatie waarin iemand zijn vrije tijd vult met gamen, niet al zijn tijd. Het gaat er om dat als ik nu 8 uur slaap, 8 uur werk, 3 uur boodschappen/huishouden/etc en 5 uur game dat dit door velen gezien wordt als absurd (excessief gamen), maar als ik het zelfde doe en 5 uur tv kijk dat het dan als normaal gezien wordt. Of in ieder geval normaler.
Kan ik met deze "stoornis" ook een leuke uitkering trekken :P

Maar het is toch wel achterlijk dat iemand die om tijd te doden na zijn werk 5 a 6 uur gamed meteen een stoornis hebt. Terwijl de meeste hersendood dezeflde tijd achter de buis hangt savonds. De meeste game's hebben ook een sociale factor waar totaal niet naar wordt gekeken, die je niet achter de buis hebt.

Puur weer een oorzaak van pittigkortkapseligemamma's.
Precies dit, ik merk zo vaak dat mensen dan s'avonds achter de buis gekluisterd zijn maar dat is dan weer geen enkel probleem, terwijl je daar letterlijk nog minder doet..
Maar het is toch wel achterlijk dat iemand die om tijd te doden na zijn werk 5 a 6 uur gamed meteen een stoornis hebt.
Daarmee voldoe je nog lang niet aan de voorgestelde criteria:
Gaming disorder is characterized by a pattern of persistent or recurrent gaming behaviour (‘digital gaming’ or ‘video-gaming’), which may be online (i.e., over the internet) or offline, manifested by: 1) impaired control over gaming (e.g., onset, frequency, intensity, duration, termination, context); 2) increasing priority given to gaming to the extent that gaming takes precedence over other life interests and daily activities; and 3) continuation or escalation of gaming despite the occurrence of negative consequences. The behaviour pattern is of sufficient severity to result in significant impairment in personal, family, social, educational, occupational or other important areas of functioning. (...)

[Reactie gewijzigd door voske op 3 januari 2018 12:00]

De enige uitkering die je ermee zal krijgen is een bijstandsuitkering hoor, en die kan je zonder ook krijgen.
Onzin. Games kunnen zeker wel verslavend werken. En dat je na je werk lekker een avondje (of meerdere avonden) een game aanzet betekent nog niet direct dat je verslaafd bent volgens deze definitie.

Uit het eerdere artikel:
De genoemde Gaming Disorder houdt in dat een patiŽnt veel games speelt en dat bovendien dwangmatig doet; hij of zij moet geprobeerd hebben te stoppen met veel gamen en dat mislukte. Bovendien moet een patiŽnt de interesse verloren zijn in andere elementen van het leven, zoals overige hobby's.
Jouw reactie mist het deel waarbij de persoon dwangmatig gamed, en dus niet meer bij het scherm weg te krijgen zijn. Denk er bijvoorbeeld aan dat je vroegere die-hard sportschoolvriend liever elke dag de hele avond gaat gamen in plaats van een uurtje trainen en daarna een drankje doet. Of je zus niet meer of familiebijeenkomsten komt omdat ze aan het gamen is. Dan zou ik ook spreken van een probleem. Laat staan wanneer iemand niet meer op tijd op het werk komt omdat deze tot 4 uur 's nachts naar een scherm heeft gekeken, of dat het huis vol stof ligt omdat iemand liever gamed dan stofzuigt (en die drang zo groot is dat diegene dan ook echt niet stofzuigt).
Excessief gamen is geen stoornis, maar een game-verslaving is wel degelijk een probleem. Ik heb meerdere mensen meegemaakt die veels te veel gamen of hebben gegamed om te vluchten van de werkelijkheid, en op die manier een ongezonde relatie met games hadden opgebouwd. Ik hoop dan ook dat er meer onderzoek naar gedaan wordt en het als een echte verslaving wordt erkend.
De gevallen die je noemt lijken te draaien om wat hun daarnaartoe heeft gejaagd en niet het gamen zelf.

De WHO wil dit echter in zeer algemene en vage termen, zonder goede onderbouwing uit onderzoeken, als "gameverslaving" standaardiseren. In de gevallen die je noemt is dit een enorm groot probleem: De verslaving wordt dan ook namelijk pķķr als "verslaving aan games" behandeld en de daadwerkelijke oorzaak wordt genegeerd. Zo genees je straks "gameverslaving" maar jaag je dezelfde patient naar een heel andere, meer destructieve verslaving.

Tegelijkertijd wordt gamen als hobby gestigmatiseerd. Wanneer is teveel teveel? 1 uur per dag? 2 uur? 4 uur?

Wat als je Šl je vrije tijd aan gaming besteed, ben je dan verslaafd? Zelfs al heb je een voltijd baan waar je goed op presteert en wanneer je misschien al jaren een gezonde relatie met iemand hebt?

Heeft het type game nog effect? Hoe zit het dan met gamen als beroep? Zij het progamers die ook zťťr gezond geld verdienen met hun "verslaving" (ze oefenen 12 uur per dag maar krijgen bovenmodaal betaald), dan wel niche gevallen zoals de simulator racer van McLaren: https://www.mclaren.com/formula1/2017/worlds-fastest-gamer/ ?

Jouw eigen reactie is het levende bewijs waarom wat de WHO wil doen op zijn minst onverstandig is. Laat ze eerst eens fatsoenlijk onderzoek doen naar wŠt "gameverslaving" precies Ūs.
Je moet wel een beetje beter lezen wat ik zeg:
Ik hoop dan ook dat er meer onderzoek naar gedaan wordt en het als een echte verslaving wordt erkend.
Ik vraag dus, expliciet, om meer onderzoek.
Wat als je Šl je vrije tijd aan gaming besteed, ben je dan verslaafd? Zelfs al heb je een voltijd baan waar je goed op presteert en wanneer je misschien al jaren een gezonde relatie met iemand hebt?
Heeft het type game nog effect? Hoe zit het dan met gamen als beroep? Zij het progamers die ook zťťr gezond geld verdienen met hun "verslaving" (ze oefenen 12 uur per dag maar krijgen bovenmodaal betaald), dan wel niche gevallen zoals de simulator racer van McLaren:
Nee, daarom zeg ik ook expliciet "een ongezonde relatie met games", wat toch wel duidelijk zal moeten maken dat excessief gamen alleen een probleem is als het een duidelijke negatieve impact heeft op iemands leven. En ja, voordat je zegt dat dat niet voorkomt, dat heb ik dus uit eerste hand gezien.

En gameverslaving is niet heel erg uniek erin dat er achterliggende redenen zijn voor de verslaving. Alcohol-, drugs- en gokverslavingen zijn precies hetzelfde, en die worden ook gewoon erkend en behandeld op een gezonde manier met aandacht voor die achterliggende redenen. Er is geen goede reden om aan te nemen dat dat voor games anders zou zijn. Dat is noch mijn verwachting noch mijn ervaring.

Ik snap nooit zo goed waarom gamers het zo lastig vinden om aan te nemen dat gameverslaving een ding is en dat het weldegelijk impact heeft op het leven van mensen. Terwijl ze wel weer gelijk zgn voor gokverslaafden opkomen wanneer het ze goed uitkomt. Ik vind het nogal hypocriet.
excessief betekent gewoon "teveel" dus excessief gamen is per definitie teveel en dus een stoornis

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ LG W7 Samsung Galaxy S9 Dual Sim OnePlus 6 Battlefield V Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*