Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

ESA zet Marsmissie door ondanks neerstorten Schiaparelli

Door , 72 reacties

De ESA gaat de missie om in 2021 een rover op Mars te hebben, gewoon doorzetten. Er werd gevreesd voor het annuleren van de Marsmissie, maar de lidstaten van de Europese ruimtevaartorganisatie hebben toch ingestemd met de financiering.

Tijdens een tweedaagse vergadering in Zwitserland hebben de aangesloten landen gestemd over het budget voor de komende jaren. Onderdeel van de vergaderingen was het toewijzen van de benodigde 436 miljoen euro voor het doorzetten van de ExoMars 2020-missie. Onderdeel hiervan is om in het jaar 2021 een rover op de planeet Mars te hebben. Het moet de opvolger worden van de eerste ExoMars-missie, waaraan vorige maand een einde kwam door het neerstorten van de Schiaparelli-lander. Met de nu toegewezen 436 miljoen euro heeft ExoMars voldoende fondsen om de in totaal 1,3 miljard euro kostende missie uit te voeren.

Alhoewel een tweede ExoMars-missie al op de planning stond, was de financiering van het project dus nog niet volledig rond. De vrees bestond dat de ESA geen goedkeuring zou verstrekken aan de missie, vanwege de mislukkingen rondom de Schiaparelli-lander. Waarschijnlijk lag een programmeerfout ten grondslag aan het neerstorten van de rover. Daardoor schatten de meetinstrumenten tijdens de landing de hoogte niet goed in.

In totaal hebben de landen van de ESA afgesproken om in de komende jaren 10,3 miljard euro uit te geven aan ruimtegerelateerde zaken. Het gaat daarbij onder andere om projecten op het gebied van wetenschappelijk onderzoek, R&D en sociale programma's.

Bauke Schievink

Admin Mobile / Nieuwsposter

4 december 2016 10:42

72 reacties

Linkedin Google+

Reacties (72)

Wijzig sortering
de eerste ExoMars-missie, waar aan vorige maand een einde kwam door het neerstorten van de Schiaparelli-lander
Het lijkt me sterk dat die missie is afgelopen omdat één onderdeel neergestort is. Voorlopig zal de Trace Gas Orbiter zijn werk blijven doen en de Aarde van wetenschappelijke data voorzien. Die lander veilig op de rode planeet laten landen was in mijn ogen nooit het enige of zelfs maar het belangrijkste deel van bovengenoemde missie.
[...]

Die lander veilig op de rode planeet laten landen was in mijn ogen nooit het enige of zelfs maar het belangrijkste deel van bovengenoemde missie.
Dat was sowieso ook niet de bedoeling. Vergeet niet dat dit een test-missie was, om nieuwe technieken van re-entry en landing te testen.

De lander zelf was ook niet bedoeld voor langdurig gebruik. Hij had maar relatief weinig onderzoeks-instrumenten aan boord, en hij had ook maar voldoende stroom om enkele dagen te functioneren.

De echte onderzoeksmissie komt dus later (nu het budget goedgekeurd is), in 2020.
De lander was een validatie voor de landingsmethode voor de Rover. Europa heeft nog nooit iets op Mars neergezet dat helemaal werkte en voordat je een Rover van een paar honderd miljoen daar neer probeert te zetten wil je weten of het gaat werken. Dat is dus niet gelukt.

Doorgaan betekent naar mijn mening een enorm risico nemen. Als de rover dadelijk neerstort dan gaan er echt veel koppen rollen en zal ESA nog wel uitkijken om nog iets op Mars te landen.
Tuurlijk, als we bij iedere tegeslag de handdoek in de ring gooien komen we ergens ...

Ze hebben een redelijk idee wat er mis ging. Alle onderdelen van de lander worden echt nog wel een keer goed doorgelicht en dan gaan we weer.

Henry Ford had al twee mislukte ondernemingen achter de kiezen voor hij succes had met Ford en de Model T. Als het aan jou had gelegen hadden we nog wat langer in paard en wagen rondgereden?

Jij beschrijft prima de Nederlandse mentaliteit. Wanneer je hier als ondernemer failiet gaat is het alsof je lepra hebt als met een nieuw idee bij de bank komt. Als je persoonlijk failliet bent (1-mans zaak) ben je als je pech hebt je hele leven aan het terugbetalen. Het is niet voor niets dat veel nieuwe succesvolle ondernemingen uit de VS komen, daar is men niet bang om te falen. Als je een goed idee hebt zijn er mensen die je willen financieren, ongeacht eerdere failisementen.

Dus nederlanders met een goed idee trekken naar de VS, in plaats van hier het risico op levenslang lopen.
Om hier even off-topic op verder te gaan: Hetgeen je beschrijft kan bij uitbreiding gelden voor een groot deel van Europa. Op zakelijk vlak is men hier veel te bang voor falen én wordt je als ondernemer vaak inderdaad gestigmatiseerd als mislukking indien je faalt. Niet motiverend, vooral in landen zoals België waar ondernemen ook nog eens een ronduit dure aangelegenheid is. Het wordt tijd dat die cultuur eens wordt aangepakt i.p.v. dat men zaagt dat er zoveel innovatie NIET uit de EU komt... o.a. ook in de ruimtevaartsector. Anyway...
Ik heb pas samengewerkt met een Amerikaans bedrijf dat iets in Europa wil gaan doen. Dat was erg verfrissend. Ze kijken niet naar wat er al is, maar naar waar zij van denken dat het iets zou kunnen zijn. En als het mislukt, mislukt het. En dan wordt het plan opnieuw bekeken en afhankelijk van de financieen anders aangepakt.
Ik vind het al heel wat dat de ESA een test landing wil gaan uitvoeren alvorens met de 'real thing' te komen. De Amerikanen hebben zo'n landing in één keer goed gedaan in de jaren 70 met een computer die ongeveer zo snel is als een rekenmachine van nu.

Ruimtevaart is politiek en de politiek wil dat het in één keer goed werkt. Anders is er gezichtsverlies. Commerciële bedrijven zoals SpaceX mogen falen en tig keer opnieuw proberen. Dit heeft niets met NL mentaliteit te maken.
Nee eigenlijk hadden ze zelfs liever dat het ding neer zou storten als je de officiële reacties mag geloven, een 10 voor de communicatie afdeling. Maar ik denk dat de ESA het intern als een waanzinnige blamage ziet.
Het is ook gewoon een knullige fout, een programmeer fout had je kunnen/moeten simuleren op aarde.
vanaf 1970 zette de sovjet unie al op een gecontroleerde manier landers op Venus (Venera projecten). In hetzelfde decennia begon de USA ook met landers op Mars (Viking programma).

Tuurlijk ging er toen ook wel eens iets fout, echter vindt ik het ronduit beschamend dat de ESA het nog steeds anno 2016 niet lukt om een gecontroleerde landing te maken. De volgende missie van de ESA naar mars wordt tevens ook nog eens een rover, in plaats van de stationaire Schiaparelli. Duimen maar?
vanaf 1970 zette de sovjet unie al op een gecontroleerde manier landers op Venus (Venera projecten). In hetzelfde decennia begon de USA ook met landers op Mars (Viking programma).

Tuurlijk ging er toen ook wel eens iets fout, echter vindt ik het ronduit beschamend dat de ESA het nog steeds anno 2016 niet lukt om een gecontroleerde landing te maken. De volgende missie van de ESA naar mars wordt tevens ook nog eens een rover, in plaats van de stationaire Schiaparelli. Duimen maar?
Het kan zijn dat ik mij vergis maar welke van de ongeveer achtien Russische Marsmissies, met landing op de planeet, was dan een volledig succes en hebben daadwerkelijk bruikbare informatie geleverd?
De laatste poging van de Russen, samen met Finland en China, Phobos-Grunt, was in 2012 en die missie slaagde helaas ook niet.

De Amerikanen deden dat iets beter met de Viking, Pathfinder, Spirit en Oppurtunity missies, missies die ook nog daadwerkelijk wetenschappelijke data opleveren. Maar ook aan die missies zijn de nodige mislukkingen vooraf gegaan.

Op Venus doen de Russen het beter maar ook daar zijn veel missies geheel of gedeeltelijk mislukt. Op Venus hebben de Amirikanen dan weer erg weinig succes gehad en zijn er niet in geslaagd te landen en wetenschap te doen.

Je ziet, zo gemakkelijk is het nog niet om een sonde op een ander hemellichaam te plaatsen.

[Reactie gewijzigd door Bilbo.Balings op 4 december 2016 18:54]

Dat waren grote flag-ship missies die vele miljarden kostten in ontwikkeling en bouw en een stuk groter waren. Dan is het makkelijk om relatief grote, robuuste onderdelen te gebruiken en allerlei fail-safes in te bouwen.
Schiaparelli was veel kleiner en goedkoper. Voor dat geld en dat formaat mis je gewoon vrijwel alle ruimte om fail-safes in te bouwen in de vorm van extra sensoren en alternatieve 'triggers'. De marge om fouten te maken en/ of op te vangen is dan veel kleiner en vrijwel nihil.
Of het knullig is of niet daar kunnen we niet over oordelen. Volgens:

http://www.astroblogs.nl/...ing-schiaparelli-op-mars/

... was het handelen van de computer het gevolg van een sensor die een verkeerde waarde afgaf. Dat soort situaties los je erg lastig met simulaties op, omdat je met simulaties de omstandigheden test die je verwacht, niet de omstandigheden die je niet verwacht.
Dan is het geen programmeer fout...
Dat is wat mij betreft ook weer te zwart-wit gedacht: Moet je alle verantwoordelijkheid naar de sensoren schuiven? Of moet een programma om kunnen gaan met de situatie dat een sensor een afwijking vertoont?

Eenzelfde situatie speelt bij zelfrijdende auto's: Ik kan me voorstellen dat een auto beter dan een mens kan rijden als alle sensoren betrouwbaar zijn en alle mechaniek reageert zoals de computer verwacht. Maar als dat niet zo is (bijv. door mist, gladheid)... heb ik meer vertrouwen in de mens die zich snel aan de situatie aan aanpast en niet direct van zijn stuk te brengen is door een afwijkende sensor.
Je geeft je medemens echt teveel credit in je laatste alinea. Als je ziet hoe menig bestuurder reageert bij een plotse regenbui of mistbank, kun je niet echt spreken over 'snel aanpassen' en 'niet van zijn stuk te brengen'. Een autonome auto zal dat 'rationeel' oplossen en een mens wordt onvoorspelbaar en vaak ronduit gevaarlijk (vol in de ankers bijvoorbeeld).

Wat nodig is zijn betrouwbare sensoren (met back-up, eventueel van andere soorten sensoren) en capabele programmeurs die ook nadenken over situaties die niet zouden mogen voorkomen, maar niet compleet uitgesloten zijn.
Dat heeft meer met een gebrek aan training te maken, dan dat de huidige computers in staat zijn daar goed op te reageren. Een voorbeeld zijn de nieuwe treinen waar alles electronisch wordt aangestuurd. Veel mensen weten niet dat we vroeger geen last hadden van vierkante wielen, omdat d machinist zelf de tractie kon aanpassen. Dat is niet meer mogelijk in de nieuwe treinen, enkel het vermogen kan nog worden aangegeven en soms zelfs dat niet, dus alleen nog maar de snelheid die de machinist wil hebben. Daardoor slippen de wielen te veel en worden ze vierkant.
Niet alles is beter aan computers, een (getrainde) mens is vaak (nog steeds) beter in het oplossen van zaken.
Het is niet enkel de verantwoordelijkheid van programmeurs om dat uit te sluiten natuurlijk.. Psychologie speelt een grote rol in eerder-genoemde reacties, dat valt niet te programmeren. Althans, nog niet.. Wat een programmeur wel kan is rationeel denken en dat inderdaad precies wat nodig is, echter moet het nog steeds de juiste input krijgen om de juiste output te geven.

Een mooi voorbeeld; het heeft gevroren en hard ook. M'n afstandssensor achter werkt momenteel voor geen meter, die begint met deze vorst direct te piepen als ik 'm in de achteruitversnelling zet, ondanks dat deze sensor array 4 dubbel is uitgevoerd. Dus ondanks genoeg redundantie werkt het nog steeds maar zo goed als de sensors mee werken. Helaas zijn alle 4 de sensors aan de buitenkant geplaatst ( dit moet ook wel, hoe kun je anders afstand testen? ) maar zijn alle 4 nu door de vorst dichtgevroren. Dit leest hetzelfde als: afstand is 0cm, alarm!

Een slimmere auto kan radar gebruiken, IR en vervolgens een combinatie van deze gegevens gebruiken om te bepalen of ik ergens tegen aan ben gaan rijden. De implementatie is nog steeds aan programmeurs natuurlijk, maar die resultaten kun je testen, vervolgens kun je er simulaties op draaien en kun je concluderen of iets werkt of niet. Maar het blijft nog steeds aan de sensors om de juiste gegevens te verschaffen.
Ik bedoel dat een mens bijv. bij een snelheidsmeter die opeens 200 aangeeft terwijl hij 50 rijdt ieder mens snel doorheeft dat er iets met de meter mis is. Dit is echte en punt waarop computers vaak de mist in gaat, deze marslander is daar een voorbeeld van, maar je kunt bijv. ook aan de ramp met de Turkish Airlines bij Schiphol een aantal jaren geleden denken. Mensen hebben valse sensoren snel door omdat ze goed zijn om dingen in hun context te plaatsen.

Een mens bij moeilijke omstandigheden op de weg meer context dan een computer ooit zal hebben. Hij hoeft niet enkel op sensoren te vertrouwen, maar bijvoorbeeld informatie van het weerbericht die ochtend kan al voldoende zijn om het rijgedrag aan te passen.

Een computer kan alleen weten dat er iets met zijn sensoren mis is als ze onmogelijke of strijdige informatie afgeven en dan nog is het maar hopen dat de programmeurs die situatie voorzien hebben en er bijpassende handelingen voor geÏmplementeerd hebben. De flexibiliteit van de mens is hoger.

De mens heeft zeker zijn zwakke punten, dat is waarom we de zwakheden van de mens moeten ondervangen. ABS, tractiecontrole en noodstopassistentie zijn hulpmiddelen die daar aan bijdragen.

Ik hoef in mijn auto inderdaad alleen maar vol in de ankers gaan. De auto begrijpt direct "mijn baasje wil dat ik zo snel mogelijk stop". Door middel van de ABS- tractiecontrolesystemen zorgt de computer voor een noodstop zoals ik hem zelf nooit zou kunnen uitvoeren. Om achterliggers te waarschuwen beginnen de alarmlichten al automatisch te knipperen op het moment dat ik het rempedaal door de vloer trap. Prima, die zou ik snel nooit zo snel geactiveerd krijgen.

Als het glad is, zal de noodstop een veel langere remweg tot gevolg hebben dan bij droog weer. Dat de computer mij kan helpen in geval van nood ontheft mij geenszins van mijn verantwoordelijkheden als bestuurder, hij stelt me wel in staat me volop te concentreren op waar ik als mens goed in ben: Inschatten welke snelheid en afstand tot andere auto's onder de omstandigheden verantwoord is. Rustiger de bochten door dan anders e.d.
Nou ja... je moet op zich natuurlijk overal rekening mee houden. Niet dat dat makkelijk is ;-)
De sensor zelf heeft ook software.
Het was wel een programmeerfout, want de software had rekening moeten houden met de situatie dat de sensor vreemde of verkeerde data zou kunnen doorgeven.

De crash is nu gebeurd doordat de software door de vreemde data van de sensor tot de conclusie kwam dat 'ie al op de grond was, waardoor de parachute te vroeg werd afgeworpen en de remraketten niet op de juiste manier werden aangezet.

Dat neemt niet weg dat het heel moeilijk is om van tevoren alle mogelijke scenario's te voorzien en te testen. Waarschijnlijk is het allemaal veel ingewikkelder dan wij buitenstaanders denken en is de fout veel minder knullig dan 'ie lijkt.
Het probleem was een sensor die verkeerde waardes door gaf, de fout was de manier waarop de boordcomputer daar vervolgens mee om ging. Het was wel degelijk een software fout en gelukkig zijn die relatief gezien aan andere problemen waar je in de ruimtevaart tegenaan kan lopen gemakkelijk op te lossen.
Het is in de ruimtevaart volstrekt normaal dat allerlei mogelijke fouten gesimuleerd worden tijdens het ontwikkelproces - en al helemaal als de sensor in kwestie zo belangrijk is voor het slagen van de missie! Normaliter wordt er een uitgebreide analyse gedaan van wat er allemaal fout kan gaan, wat voor effecten dat heeft, en hoe dat opgelost moet worden. Vervolgens wordt de software specifiek getest op het omgaan met al die fouten.

De test software zelf heeft zeer uitgebreide mogelijkheden voor error injectie op allerlei nivo's. "dat kun je niet simuleren" is er niet bij; je kunt het namelijk wel simuleren, en uit je analyse mag je ook verwachten dat het als risicofactor naar voren is gekomen en dat er testcases voor geschreven zijn. We praten hier niet over een of ander lullige webappje die als je het twee keer gedraaid hebt zonder crashen zo naar productie mag...

Mijn werkgever maakt trouwens dit soort testsoftware. We hebben regelmatig vacatures... https://terma.com/careers/jobs/
Helemaal mee eens, maar de situatie blijft dat je alleen kunt simuleren wat je redelijkerwijs verwacht. Als er een onverwachte situatie optreedt, dan is een simulatie niet het juiste middel om de software voor fouten te behoeden.
Zeker, maar een kapotte sensor of incorrecte meting valt alleszins binnen wat je redelijkerwijze kan verwachten. Het zou pas een gekke ruimtemissie zijn als er geen sensors stuk gingen...
We kunnen prima oordelen dat het knullig was, je zou bijv. ook de relatieve verandering in acht moeten kunnen nemen als je sensoren uitleest - daarmee valt een storing van een seconde zo door de mand.
Jij hebt niet de informatie of het in acht nemen van de relatieve verandering in dit geval tot een beter resultaat had geleid. Bovendien is het kennis achteraf, ik zou iets pas "knulligheid" noemen als het zonneklaar was dat een situatie als deze zou kunnen optreden,
Verkeerde sensor waarden mogen toch wel verwacht en meegenomen worden in simulatie testen lijkt me.
Er zullen situaties zijn waar voor besloten is dat die een fout mogen veroorzaken. (voorkomen en/of redundantie inbouwen maakt het ingewikkelder, duurder, zwaarder)
Maar deze sensor fout had waarschijnlijk genegeerd kunnen worden in de software. Onderzocht moet worden waarom dit over het hoofd is gezien of waarom daar niet voor gekozen is om zoiets in de toekomst te voorkomen.

[Reactie gewijzigd door Jaco69 op 4 december 2016 14:06]

Nee, "error recovery and mitigation" is een belangrijk onderdeel van dit soort kritieke software schrijven. De software moet detecteren wanneer een sensor foutieve waarden geeft en dan overschakelen naar een andere sensor of zelfs op tijdbasis de parachutering doen.

Ik praat wellicht makkelijk maar ik vind het nogal knullig gedaan.

Er zijn overigens al veel mensen overleden door dit soort fouten. Airbus vliegtuigen blijken ook niet goed te detecteren wanneer een sensor verkeerde waarden aangeeft. Nog erger is dat piloten niet goed weten hoe ze hier mee om moeten gaan. Kijk bijvoorbeeld naar de crash van het Air France toestel in de Atlantische Oceaan. De piloten liepen als gekken aan de stuurknuppel de trekken terwijl ze eigenlijk alleen maar de computer hoefden uit te zetten door over te schakelen op 'Direct Law' modus.

[Reactie gewijzigd door ArtGod op 4 december 2016 20:41]

Hea wat? Je test sendoren en software juist met input en output die je eigenlijk niet verwacht. Puur om te kijken of je unit voldoende fouten kan afvangen. Dat is hier kennelijk niet gebeurt.
een knullige fout? het zijn wel miljoenen regels lijkt me om te programmeren....om dat nu knullig te noemen
Je moet geen miljoenen regels code schrijven. Dan geef je jezelf alleen maar meer excuses dat het niet werkt.

Je kan die landing echt wel met minder dan 10.000 regels C code uitvoeren.

[Reactie gewijzigd door ArtGod op 4 december 2016 20:30]

Makkelijk gezegd vanuit je leunstoel ;)
Waarvoor zit je je tijd dan hier te verdoen?
Inderdaad. Bijkomend was de lander ook niet meer dan dat. Een lander om aan te tonen dat de gekozen landingsmethode kan werken. En tot aan het moment van de softwarefout verliep die landing ook volledig volgens plan.
Wat mij opvalt, is hoe moeilijk het toch maar iedere keer blijkt te zijn om een toestel veilig op mars te laten landen.
In een programma op National Geographic vertelden ze dat enkel de NASA er in slaagde om zonder brokken af te dalen op het oppervlakte.
Maar ook dat voor elke landing er telkens opnieuw een nieuw landingssyteem moet uitgevonden/ontwikkeld worden omdat telkens er sprake is van een ander gewicht en afmetingen van de robot/voertuig.
Blijkbaar zal het nog lang risky business blijven. En wat met bemande missies? Zou dat eenvoudiger zijn? Kijk maar naar de gelukte maanlandingen van de Apollo-reeks met een minimum aan technologie, vergeleken dan met die van vandaag de dag.
De maanlanding had enkele voordelen: ze konden veel meer massa meenemen vanwege het krachtige lanceervoertuig en ze moesten ook niet zo ver gaan (relatief gezien dan). Voor een marslander wil je het gewicht zo laag mogelijk hebben. Voldoende brandstof meenemen om zomaar even vlot af te remmen voor/tijdens de landing zou een enorme meerkost betekenen bij de lancering. En wanneer je met overheidsgeld bezig bent wil je de kosten net zo laag mogelijk hebben. Daarom dat men langs de ene kant zoveel mogelijk gebruik wenst te maken van de beperkte atmosfeer (maar een parachute groot genoeg om veilig te landen zou veel te groot en zwaar zijn) en heeft men op het einde alsnog iets nodig om ofwel de impact op te vangen (airbags) ofwel op korte tijd sterk af te remmen (raketten)

Met de bemande missies zit je, net zoals naar de maan, met een zeer krachtig lanceervoertuig en gaat men wel die extra brandstof meenemen om met raketten af te remmen. De benodigde brandstof om op mars van de grond te geraken word dan weer ter plaatse gewonnen.
Overheidsgeld: Ik denk dat dit één van de successen was van de Apollo-missie. Men MOEST mensen naar de maan brengen wat ook de kost was. Volgens mij werd er voor die missie niet naar het geld gekeken door de NASA. Eens gelukt, was het natuurlijk anders omdat de race over was en waardoor enkele missies geannuleerd werden.

Zoals je zegt zullen besparingsmaatregelen een rol gespeeld hebben om zo min mogelijk brandstof te transporteren naar mars. Maar weegt dit op tegen een hoogstwaarschijnlijk falen en mislukken?
Ik heb eens een filmpje van het JPL bekeken waarin de landingssystemen van hun marsrovers bespraken. Er werd verteld dat men bij het JPL nog altijd zeer onder de indruk is van de landingssystemen die in de jaren '60 gebruikt werden. Ze hebben de bouwtekeningen, maar toch kunnen ze er weinig mee, onder meer omdat fabrikanten van componenten niet meer bestaan, of omdat bepaalde materialen niet meer gebruikt worden.
Wrong de russen waren hier eerder geslaagd in, zowel de maan als op mars
Van fouten moet je leren, als je nu zou stoppen heb je niets geleerd. Goed om door te gaan.
Hangt er natuurlijk wel vanaf wat vooraf ook is afgesproken. Als met deze missie het bewijs geleverd moest worden dat er voldoende kennis en kunde aanwezig is, kan ik me voorstellen dat je iets minder enthousiast de portemonnee trekt.

Ik zou als geldschieter vooraf heel duidelijk willen weten hoe deze (en andere) fout(en) bij een volgende missie voorkomen kunnen worden. Uiteindelijk telt het resultaat.
Als men de softwarefout correct heeft kunnen identificeren en heeft kunnen aantonen dat dat ook de fout is die redelijkerwijs verantwoordelijk is geweest voor het mislukken van de landing dan zou ik, mocht ik geldschieter zijn, er geen probleem mee hebben om het volgende deel te financieren. Je weet sowieso dat zulke missies een grote kans op falen hebben.
Eens, maar dat moet er kennelijk ook iets gebeuren aan de wijze waarop de software op fouten wordt getest. Met het aanpassen van de software bestaat immers de kans op nieuwe complicaties.

Weet iemand wellicht hoe je zulke software kan testen? Ik veronderstel dat met simulaties een heel eind valt te komen, hoewel het misschien lastig is de atmosfeer van Mars te vatten in keiharde cijfers.
Er wordt voor elke missie een hele serie aan hard realtime simulators gebouwd voor elk aspect van de missie: flight computers, communicatie, orbit, positionering, power management, instrumenten, etc. De flightsoftware wordt in eerste instantie daarop ontwikkelt. Later in het ontwikkelproces worden diverse simulators vervangen door de echte hardware van het ruimtevaartuig, wanneer die beschikbaar komt (vandaar de realtime eis). De simulators hebben uitgebreide mogelijkheden om fouten te simuleren.

Zie verder mijn andere reactie hier...
Het hele traject tot een paar seconden voor de landing is goed gegaan. Ook de plek waar het ding is neergestort komt overeen met de geplande locatie. Best wel heel veel goed gegaan dus.
Goed dat ze niet stoppen. We hebben al veel gedaan op ruimtevaartgebied, maar nog veel meer niet.

Als men geen fouten maakt leert men ook niks, of minder, uiteraard.
Hopelijk kunnen ze met de opgedane informatie het landingsproces weer verbeteren.
Schiaparelli was toch ook maar een klein deel van de gehele missie?
Men wilde die landingsmethode testen en het apparaat zelf moest wat luchtmetingen doen en foto's maken.. vrij simpele technologie en niet echt een verlies.
Dat die landing mislukt is is jammer maar liever dat men nu achter fouten komt dan dat het straks bij de echte missie gebeurt.
Fantastisch nieuws dat de komende jaren >10 miljard naar ruimtevaart gaat!
Kan me voorstellen dat mensen die in armoede leven dit geld liever naar armoede bestrijding hadden zien gaan.
Veel van de ontwikkelingen in de ruimtevaart komen nadien te goede van de bevolking.
O.a. de ruimtevoeding (de tandpastatubevoeding) werd nadien toegepast voor zware zieken te voeden.
Uiteindelijk winnen we er allemaal een klein beetje mee.
Denk ook aan de werkgelegenheid, want het zijn niet alleen hoogopgeleide ingenieurs die vanuit hun pc wat zitten te bedenken.
Bovendien verpesten wij onze planeet in recordtempo en maken we deze onleefbaar als het zo doorgaat. Ik zou zeggen: vertienvoudig de spacebudgetten want we kunnen binnen een paar honderd jaar nog wel eens een nieuwe planeet nodig hebben..
Euh... ik wil niet goedpraten wat we de aarde allemaal aandoen als mensheid, maar als we op mars kunnen overleven, dan kunnen we ook op een aarde leven die "onleefbaar" is gemaakt...
Ik bedoel een planeet buiten ons zonnestelsel. Ik heb het dan ook over een periode van enkele honderden jaren waarin dit zou kunnen gebeuren, al denk ik dat we deze planeet eerder nodig zullen hebben :)
Daardoor zeg je eigenlijk meteen, the hell with it.
Waarop ik denk moeten we niet iets zuiniger zijn met deze planeet.
Begrijp me niet verkeerd, helemaal mee eens!
Zoals ik zei, ik vind het fantastisch nieuws, en ben helemaal voor.

Maar ben bang dat democratie er voor gaat zorgen dat grote investeringen in ruimtevaart op het spel staan, omdat mensen stemmen op partijen die juist minder willen investeren in dit soort zaken, zoals brexit en Trump.
Minder? Trump wil ruimtevaart juist een boost geven, met de nadruk op reizen naar andere planeten.

""Space exploration has given so much to America, including tremendous pride in our scientific and engineering prowess. A strong space program will encourage our children to seek STEM educational outcomes and will bring millions of jobs and trillions of dollars in investment to this country. The cascading effects of a vibrant space program are legion and can have a positive, constructive impact on the pride and direction of this country. Observation from space and exploring beyond our own space neighborhood should be priorities. We should also seek global partners, because space is not the sole property of America. All humankind benefits from reaching into the stars.""

http://www.planetary.org/...e/election2016/trump.html
Ik wou net zegge. Het zijn juist de democraten in de vs die altijd bezuinigd hebben op techniek en ruimtevaart. Kijk naar Obama , nasa was flink opweg, totdat obama er een streep door zette.

Ik vind het jammer dat alle focus op mars zit.
Breng weer een lander naar titan valt veel meer te leren dan welk andere planeet in ons zonnenstelsel.

Ga neptunus en uranus op Cassini level onderzoeken, we weten hier te weinig over.
Lander naar triton, europa, enz
En net als roscosmos naar venus met de techniek van vandaag
Oh wow, dan had ik je originele comment ook helemaal verkeerd geïnterpreteerd. Het kwam een klein beetje sarcastisch over :P
De mensheid moet vroeg of laat een andere planeet vinden omdat het hier nu al overbevolkt is en de armoede is daar een gevolg van!Wij planten ons voort als konijnen op steroïden en dat kan niet zo maar door gaan zonder gevolgen.Je ziet nu toch al dat we onze enige bekende planeet waar leven op is totaal naar de klote aan het helpen zijn.
Dat lijkt logisch, maar het zullen dezelfde mensen zijn die deze nieuwe planeet zullen gaan behandelen. Gedrag uit het verleden is vaak een goede voorspeller, zo niet de beste, van gedrag in de toekomst. Het zal er vermoedelijk op uitdraaien dat we ook op die nieuwe nog ongerepte planeet in vrij korte tijd dezelfde issues zullen tegenkomen als hier. We nemen immers onszelf mee.

Armoede was er overigens al voordat er sprake was van overbevolking. Ook in dunbevolkte gebieden is er honger. Armoede is een concept van de hedendaagse 'rijke' mens. Dieren leven zonder uitzondering in armoede. In die zin bestaat armoede niet. Door armoede en voedseltekort en bedreigingen zijn we waar we nu zijn, we gingen knokken en overleven. Dat is onze historie.

Dat klinkt misschien hard of wreed, maar schaarste van voedsel en warmte en veiligheid zijn onlosmakelijk verbonden met het leven. Ook op die nieuwe planeet zullen we dus weer armoede kennen. Niet omdat wij dit creeeren, maar omdat we ondanks al onze middelen kennelijk niet in staat zijn om het te voorkomen.
Wat armoede betreft heb je gelijk maar meer mensen betekend meer ruimte nodig voor het verbouwen van gezond voedsel.En wat het vernietigen van onze en waarschijnlijk de nieuwe planeet die we misschien gaan vinden betreft,het zit in onze aard om alles te vernietigen zelfs elkaar...Ik ben daarom niet erg hoopvol dat het met de mens goed zal aflopen!Darwin heeft het ons laten zien dat elke levensform die zich niet kan aanpassen aan de omstandigheden van de planeet uitsterft...Maar wij kunnen vooruit zien en dat geeft een grotere kans dat we het misschien gaan redden..We moeten alleen af van hebzucht van het materialistische en hebzucht naar kennis vergroten..We gaan het zien!
Er van uitgaande dat je bedoelingen goed zijn zul je de problemen en armoede in deze wereld niet oplossen door het stoppen van wetenschappelijk onderzoek en daarmee een stapje zetten tot het langzaam verworden van landen tot een tweede of zelfs derde wereldland.

Sterker nog, wetenschappelijk onderzoek is de sleutel tot het duurzaam oplossen van de door jou genoemde problemen.
Wat zou jij met die 10 miljard doen dan? Als je het aan mensen die in armoede leven geeft, krijgen ze allemaal een keer een tientje en is het op. Klinkt niet als een goede investering.
Nou maar hopen dat de software programmeur het begrip saturatie of overflow inmiddels kent.
Solliciteren zou ik zeggen.
Ik had niet anders verwacht, het was immers een test-run voor de landing...
Dus weer even een zwaai naar Kerbal Space Program. Dan leer je een beetje basis hoe verdraaid lastig het is om iets op de maan/mars etc te zetten.
Een vraag los van het onderwerp; zoveel geld is er nodig, maar waar gaat dat geld wel niet allemaal naartoe?

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Nintendo Switch Google Pixel XL 2 LG W7 Samsung Galaxy S8 Google Pixel 2 Sony Bravia A1 OLED Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

© 1998 - 2017 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Hardware.Info de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True

*