En deze inhaligheid en smerige spelletjes vanuit bedrijven maken dat ik digitale content niet meer als waardevol en legitiem eigendom kan en wil zien.
Digitale content is nooit jouw legitieme eigendom geweest, tenzij je deze zelf hebt gemaakt, of alle rechten van de maker hebt gekocht. Het enige wat ooit jouw legitieme eigendom is, met betrekking tot digitale content, is het beperkte recht om deze content onder bepaalde voorwaarden te bekijken.
Wanneer de stratenmakers en andere praktische werkmensen ook geld gaan krijgen voor het gebruik van hun werk tot 70 jaar na hun dood, dan wil ik wel eens nadenken over iets dat niet tastbaars is.
Hoe zie je dat? Een stratenmaker krijgt vanaf het begin van zijn carrière geld van iedere persoon die van één van zijn straten gebruik maakt? Voor elke straat of steeg hetzelfde? En meer of minder per persoon voor drukke straten? Hoe wordt dat geïnt? Hoe lang zal het duren vootrdat hij genoeg straten heeft gemaakt dat hij een gezin kan onderhouden?
Misschien kan je een systeem bedenken waarin hij een voorschot krijgt van een bepaalde instantie die alle gebruikers van de straten in een bepaald gebied een standaard bedrag in rekening brengt om van alle door deze stratenmaker en andere stratenmaker gemaakte straten gebruik te kunnen maken. Noem die instantie een gemeente, noem het voorschot loon en het aan gebruikers in rekening te brengen bedrag gemeentebelasting en het lijkt verdomd veel op de situatie die er nu al is.
Voor auteursrecht gaat het in de meeste gevallen vergelijkbaar. De auteur krijgt een voorschot van de uitgever en de uitgever mag zijn best doen om gebruikers aan te trekken en geld te innen. Is het een gewild product, dan krijgt de auteur extra betaald wanneer zijn aandeel in de verkopen hoger worden dan het voorschot, is het minder gewild dan gedacht, dan mag de auteur zijn voorschot houden en blijft de uitgever achter met een verliespost.
Het aantal auteurs waar de uitgever verlies op maakt is vele malen groter dan het aantal die die uitgever wat opleveren, maar bij die successen zitten dan wel een paar klappers die alle verliezen meer dan goed maken. En vooraf is moeilijk in te schatten welk werk wél of geen succes wordt en het is nog moeilijker in te schatten welke auteur die nú misschien middelmatig is in de toekomst een klapper af kan leveren.
En zo gaat het in de hele entertainmentindustrie; boeken, muziek, film, etc. Het overgrote deel van de contentmakers werkt op basis van een voorschot, waarvoor ze afleveren wat is afgesproken. Afhankelijk van de kwaliteit en kwantiteit kunnen ze veel of weinig verdienen. Slechts een klein deel is succesvol genoeg dat ze ook daadwerkelijk iets boven het voorschot verdienen en een nog kleiner deel maakt iets dat na een paar jaar nog relevant is. Over het algemeen zijn ze goed te vergelijken met een stratenmakende ZZP-er.
Het deel waar altijd zoveel commotie over is, het verhandelen van gebruiksrechten en rechten die tot 70 jaar na de dood van de maker geldig blijven zijn eigenlijk maar voor een klein deel van de industrie relevant, maar tegelijkertijd wel de kurk waar de hele industrie op blijft drijven.