PlayStation-gebruikers krijgen nog 30 maanden toegang tot hun Discovery-series

Sony meldt dat PlayStation-gebruikers nog 'minstens 30 maanden' toegang zullen krijgen tot hun Discovery-series die aangekocht zijn via de PlayStation Store. Het Japanse bedrijf heeft daarvoor een deal gesloten met Warner Bros.

Sony deed de verklaring tegenover de redactie van GamesIndustry.biz en heeft ook een update op zijn website geplaatst. Het Japanse bedrijf vermeldt daarop echter niet wat er na die dertig maanden zal gebeuren.

Eerder deze maand raakte bekend dat Sony op 31 december honderden series van Discovery zou gaan verwijderen uit de PlayStation Store 'vanwege licentieovereenkomsten met contentproviders'. PlayStation-gebruikers die deze series hadden aangekocht, zouden de content dan ook niet meer kunnen bekijken. Het is sinds 31 augustus 2021 niet meer mogelijk voor gebruikers om losse tv-series en films aan te schaffen in de PlayStation Store.

Sony PlayStation 4-interface
Sony PlayStation 4-interface

Door Jay Stout

Redacteur

23-12-2023 • 12:10

141

Reacties (141)

141
140
76
5
1
47
Wijzig sortering
Het zal juridisch ongetwijfeld allemaal afgedekt zijn door Sony, maar dit is toch wel een hele trieste afhandeling van zaken zo richting de consument.

Voor mijn gevoel is het tot nu altijd zo geweest dat zodra je kunt kiezen tussen een abbonementsdienst en het kopen van specifieke content het volgende op ging:

Bij optie 1 betaal je simpel de abonnementsprijs heb je toegang tot het volledige aanbod wat elk moment kan veranderen en verlies je direct de toegang zodra je niet meer betaald.

Bij optie 2 betaal je eenmalig en koop je toegang tot een product zonder dat hier tijdsrestricties aanzitten of dat het verloopt. Of dit nu schijfjes, muziekdownloads of spellen zijn. Goed er zijn uitzonderingen geweest met game-muziek welke met een update verwijderd worden, multi-player servers die erbij stoppen of Google Stadia. Maar in het eerste geval kun je beargumenteren dat de game zelf wel volledig speelbaar blijft, het tweede geval de single-player gedeelte blijft werken en Google heeft voor Stadia een full-refund gegeven. Wat Sony hier doet is helaas de volgende stap zetten in het nog verder beperken van producten welke je eenmalig aanschaft, het zou ze sieren om deels geld terug te gaan geven zodra de licentiekosten te hoog worden.

Had er destijds dan gewoon 'Koop toegang tot jaar xxxx van gemaakt ofzo', Sony wist bij het aangaan van de eerste overeenkomst met Warner Bros. immer donders goed wat de einddatum van de licentie zou zijn.

[Reactie gewijzigd door !mark op 24 juli 2024 04:28]

Het zal juridisch ongetwijfeld allemaal afgedekt zijn door Sony
Dat kan best wel eens tegenvallen voor ze. Er is nooit een vergelijkbare zaak voor de rechter gekomen, dus juristen kunnen hier alleen maar over speculeren.

Maar dat het in de winkel word gepresenteert als aankoop zal zwaarder wegen dan wat ze in de kleine lettertjes hebben staan.
Voor zover ik weet mogen "kleine lettertjes" niet de essentie van een overeenkomst aantasten.
Wel: "klachten worden behandeld door de rechtbank in Almelo". En niet: "het koopbedrag is slechts een aanbetaling, we krijgen het drievoudige van u, en ook nog een van uw nieren".
Andere diensten bieden een betere service aan, zo heb ik ooit netjes een e-mail van Apple gehad dat ze hun licentie met een Japanse filmmaker niet konden verlengen waardoor mijn ze de content niet meer aan mochten bieden.
Ik kreeg netjes te lezen dat ik mijn toegang nog 6 maanden zou behouden, en daarna mijn complete aankoopbedrag als tegoed terug kreeg. (Met nog eens €5 extra voor het ongemak).
Dit vind ik een zeer goede service, omdat ze destijds ook in de regels hadden staan dat ze hiertoe niet verplicht waren.

Tegenwoordig heeft Apple als zwaargewicht een betere positie gekregen en dwingen ze rechthebbenden tot een alles of niets regel. (Oude licenties blijven geldig zolang je films wilt blijven aanbieden, geen verlenging = geen toegang meer. Wat bij de sterkte positie echt wel zorgt dat rechthebbenden geen keuze geven. Apple zal dit gedeeltelijk uit eigenbelang hebben gedaan, maar dit pakt voor klanten ook zeer goed uit).
Andere diensten bieden een betere service aan, zo heb ik ooit netjes een e-mail van Apple gehad dat ze hun licentie met een Japanse filmmaker niet konden verlengen waardoor mijn ze de content niet meer aan mochten bieden.
Ik kreeg netjes te lezen dat ik mijn toegang nog 6 maanden zou behouden, en daarna mijn complete aankoopbedrag als tegoed terug kreeg. (Met nog eens €5 extra voor het ongemak).
Dit vind ik een zeer goede service, omdat ze destijds ook in de regels hadden staan dat ze hiertoe niet verplicht waren.
Wat ze 'in de regels hadden staan' doet er niet toe.
Ook destijds gold vast en zeker al dat koop toch echt koop is, en dat tenzij de handelaar jou voorafgaand aan die koop expliciet en actief ingelicht had over de gelimiteerde looptijd en beschikbaarheid van de zaak die je ging aanschaffen, ze ongeacht wat er in de kleine letters van aanvullende voorwaarden stond, niet ineens het aangeschaftte konden ontnemen of onklaar maken.

Ook toen zou dat al non-conformiteit geweest zijn, wat zou betekenen dat je recht zou hebben op herstel conformiteit (dwz inhoud weer opnieuw beschikbaar) of op ontbinding en restitutie. En ook onder vorige revisies van de EU richtlijn inzake dit, was het al zo dat de handelaar primair gehouden was om restitutie plaats te laten vinden middels het originele betaalmiddel. Winkelkrediet hoefde je dus ook niet te accepteren.

Dat is sinds de revisie van de relevante EU richtlijn voor aankoop goederen en diensten en het optuigen van een zusterrichtlijn speciaal voor digitale inhoud en digitale diensten, enkel scherper en duidelijker opgesteld.

Apple heeft jou feitelijk gewoon genaaid.

[Reactie gewijzigd door R4gnax op 24 juli 2024 04:28]

"en daarna mijn complete aankoopbedrag als tegoed terug kreeg. (Met nog eens €5 extra voor het ongemak)."

In welke idiote wereld is dat genaaid? Dat is gewoon een fantastische schikkings voorstel wat JBVisual zelf ook heeft aangenomen. Ik zou waarschijnlijk exact hetzelfde gedaan hebben zonder te morren.
In welke idiote wereld is dat genaaid?
In een wereld waar je recht had op je geld terug, maar je akkoord gegaan bent met winkeltegoed dat je nergens anders uit kunt geven dan opnieuw bij Apple. Het kost hun dus letterlijk niets, anders dan een kleine fractie bytes-over-the-wire voor een nieuwe app installatie. En ze maken letterlijk miljarden netto jaarwinst op de app store, dus dat beetje netwerkverkeer zal hun een worst wezen.

Die wereld is de wereld die we 'de realiteit' noemen.
Één ding heb je wel gelijk in, in elk geval: vaak is die wereld idioot.

[Reactie gewijzigd door R4gnax op 24 juli 2024 04:28]

Hij heeft ook die japanse film 15 keer bekeken en kan nu voor hetzelfde geld iets kopen wat hij nog nooit gezien had.

Al heb je juridisch wellicht wel wellicht niet een punt. Discutabel gezien de geboden oplossing.
In de praktijk is vrijwel iedere klant op vrijwel elk platform tevreden met deze geboden oplossing.

En dat kunnen we met de huidig soap met Capture One Express en Sony/Warner Bros niet zeggen.
Misschien is er in de eerste plaats betaald met winkeltegoed?
Sony wist bij het aangaan van de eerste overeenkomst met Warner Bros. immer donders goed wat de einddatum van de licentie zou zijn.
Hier stoor ik mij nog het meeste aan / wordt ik het meest pissig van. Sluipt bij mij toch een gevoel van oplichting / misleiding binnen.
Precies, het is gewoon niet te verkopen (pun intended). Je wil als consument dat je voor de rest van je leven access hebt tot een product als je het koopt. Ik denk dat dit ook wereldwijd afgesproken moet worden, zeker nu je zoveel verschillende streaming diensten hebt die bij elkaar meer dan 54 miljard euro waard zijn. Dit zal over de komende jaren alleen nog maar groter worden, dus er moet echt regelgeving komen, wereldwijd en niet alleen per regio over definities en andere belangrijke kernzaken.
Sony wist bij het aangaan van de eerste overeenkomst met Warner Bros. immer donders goed wat de einddatum van de licentie zou zijn.
En de einddatum van die eerste overeenkomst is waarschijnlijk al lang geleden verstreken en in de tussentijd een paar maal verlengd. Tot er een moment kwam waarop beide partijen het tijdens nieuwe onderhandelingen niet meer eens werden over de voorwaarden van nogmaals een verlenging.
De EU heeft hele strenge regels ten gunste van consumenten. Ze iets afpakken wat ze gekocht hebben (zonder dat daar heel duidelijk bij staat, bij aankoop, dat je het mogelijk kunt kwijtraken, en niet ergens diep weggemoffeld in algemene voorwaarden in taal die niemand begrijpt) is iets waar ze in Brussel doorgaans wel wakker van worden en actie op ondernemen.
Over 30 maanden hoopt men dat iedereen uitgekeken is en kunnen ze het stilletjes stil zetten. Als ze er verder op de kijkpagina bij zetten "kijkbaar tot x" hoeven ze het niet eens opnieuw aan te kondigen.
Als ze er verder op de kijkpagina bij zetten "kijkbaar tot x" hoeven ze het niet eens opnieuw aan te kondigen.
Nee. Daarmee gaan ze nog steeds nat.
Zo'n melding is leuk, maar de uiterste datum had expliciet bij aankoop vermeld moeten zijn.

Loopduur van de overeenkomst, cq. duur van toegang tot de aangeschafte digitale inhoud, is een zogenaamde 'essentiële eigenschap' van de zaak, waarvoor handelaren een zorgplicht en informeringsplicht jegens de consument hebben. Zij moeten vooraf aan de koop de consument duidelijk en expliciet over het bestaan van deze eigenschappen inlichten. En de bewijslast dat zij dit gedaan hebben, ligt bij de handelaren zelf.

Essentiële eigenschappen zijn daarnaast niet-losmakelijke pre-contractuele informatie en kunnen niet eenzijdig door de handelaar gewijzigd worden tenzij het contract hen expliciet dat recht toekent met vermelding van geldige reden binnen het contract.

[Reactie gewijzigd door R4gnax op 24 juli 2024 04:28]

Dooddoener. Je koopt een licentie onder voorwaarde dat de licentie aangepast en ingetrokken mag worden. Niet netjes natuurlijk, maar dat is hoe de grote partijen werken.
Als ze de knop "koop" zouden vervangen voor de knop "huur voor minstens 12 maanden" zou ik er geen probleem mee hebben. Helaas verstoppen ze die onzin in de kleine lettertjes.

Als je mij vertelt dat ik iets koop, verwacht ik dat ik er over blijf beschikken. Dit je je reinste valse reclame.
Daar is jurisprudentie over, door de hoogste rechter zelfs. Dat je slechts een licentie koopt is een fabeltje, of sterker nog, een indianenverhaal. Als de knop kopen zegt, dan heb je het gekocht.
Volgens mij heeft Arnoud hier echter ook wel eens uitgelegd, ik meen met zijn regelmatig gebruikte 'bioscoop kaartjes uitleg', dat zoiets echter niet bepaald dat achterliggende dienstverlening ook in stand gehouden moet worden. Waardoor non-conformiteit ook niet direct opgaat, de gekochte client is immers nog altijd conform.

Je koopt bijvoorbeeld een stukje client software, of toegang tot iets via een client (het bioscoopkaartje), laten we zeggen een game, dat betekent dan niet dat de dienst (de bioscoop in het geval van het bioscoopkaartje) waartoe deze client toegang geeft (het online component van de game) in standgehouden moet worden, die dienstverlening kan gewoon stoppen, waardoor het gekochte bioscoopkaartje (deels) waardeloos wordt. De client is nog steeds conform, echter is het jammer dat deze niet meer kan verbinden met de achterliggende dienst omdat de server down is.

Hier een voorbeeld waarin hij deze uitleg gebruikt bij een stukje hardware voor home automation: https://blog.iusmentis.co...n-mensen-thuis-uitzetten/

[Reactie gewijzigd door Dennism op 24 juli 2024 04:28]

Dat artikel uit 2016 is ondertussen met de herziene EU richtlijn voor verkoop van goederen en diensten, en de herziene implementatie daarvan in de Nederlandse wet, achterhaald.

Tegenwoordig is het zo dat bij goederen met digitale elementen, dwz. fysieke goederen die onlosmakelijk met benodigde digitale inhoud of diensten verbonden zijn om in hun primaire functies te kunnen voorzien, een defect of hiaat aan de digitale component even zo goed als non-conformiteit van het goed zelf geldt.

En mbt puur digitale inhoud gaat het bioscoopkaartjesverhaal ook niet langer op.
Dat is namelijk effectief Artikel 10 van richtlijn 2019/770 inzake limiteren of opheffen van toegang tot digitale inhoud omwille van rechten van derden (nl. de rechten van de uitgever), wat in Nederland in Artikel 20 BW boek 7 omgezet is. In zo'n geval is wettelijk vastgelegd dat de consument recht heeft op dezelfde remedies als in een geval van non-conformiteit. Wat wil zeggen dat de toegang tot de inhoud hersteld dient te worden, of de consument het recht heeft het koopcontract te ontbinden - waarbij de handelaar verplicht is het volledige aankoopbedrag te restitueren. Via hetzelfde betaalmiddel als de originele aanschaf; of een betaalmiddel dat de consument naar keuze aangeeft. Dus je hoeft ook in geen enkel geval genoegen te nemen met winkelkrediet.

[Reactie gewijzigd door R4gnax op 24 juli 2024 04:28]

Dat is zo, maar daar kan Sony zich zeer waarschijnlijk niet op beroepen, omdat de dienstverlening betreffende de Playstation-store gewoon wordt voortgezet en er is waarschijnlijk ook een contractuele relatie tussen een PlayStation gebruiker en Sony betreffende die winkel. Het is de toegang tot het amusentsmateriaal die wordt geblokkeerd, niet het stoppen van dienstverlening.

De EU-richtlijn 2019/770 die elders wordt aangehaald stelt zelfs expliciet dat rechtenkwesties aan inkoopzijde altijd non-confirmiteit betekenen (dus ongeacht hoe lang na aankoop).
...vindt deze rechter. Dat zegt een hoop natuurlijk, maar dat zullen ontwikkelaars, uitgevers en distributeurs alsnog niet vinden, totdat ze daartoe gedwongen worden.
Met een uitspraak van de Hoge Raad in de hand, is dat een schot voor open doel. Ik ben het met je eens dat dwang nodig is, maar dat geldt voor alle consumentenrechten, zaken als garantie e.d. daar hebben bedrijf ook voortdurend een eigen mening over. Een belangenorganisatie kan eenvoudig een zaak starten en namens de hele groep schadeloosstelling vragen.
Da's waar, ik hoop alleen wel dat deze uitspraken ook op Europees niveau gedaan zullen worden. Een gamebedrijf zou nog kunnen zeggen dat ze liever geen zaken meer doen in Nederland dan dat ze voldoen aan de eisen van zo'n klein landje.
Onderdeel van EU-brede wetgeving is dat weigering van verkoop op basis van ingezetenheid in een bepaalde EU lidstaat verboden is. Een gamebedrijf kan dus niet legaal er voor kiezen om bijv. bij de Belgische tak te weigeren Nederlandse klanten te bedienen, puur omdat ze uit Nederland komen.

Tegelijkertijd geld er ook EU-breed een contractrecht dat stelt dat bij koopcontracten waar consumenten partij zijn, het koopcontract valt onder de jurisdictie van de lidstaat waar de consument ingezeten is.

Dus een Nederlandse klant die bij de Belgische tak koopt en niet geweigerd mag worden, valt onder Nederlands recht en de winkel moet daarmee voor die klant en dat contract aan Nederlands recht voldoen.

Effectief maken deze beide zaken gecombineerd dat je als bedrijf je niet uit één EU lidstaat kunt terug trekken. Je bent dan min of meer verplicht je uit de gehele EU terug te trekken.

[Reactie gewijzigd door R4gnax op 24 juli 2024 04:28]

En ik kan vinden dat ik gewoon 130 mag in de woonwijk, maar als ik voor de rechter kom denk ik toch dat wat ik vind niet zoveel uitmaakt. Hetzelfde geldt ook voor webshops die vinden dat retourneren binnen 14 dagen helemaal niet kan.

Er wordt niet of nauwelijks ingegrepen bij dit soort dingen, daar zit hem denk ik ook het probleem, maar wat ontwikkelaars, uitgevers, en distributeurs vinden, zegt helemaal niks. Iets ergens over vinden betekent niet dat je gelijk hebt.
Jarenlang stond het label "koop" ook vermeld bij de maandelijkse aanbiedingen van PlayStation Plus-games. Ik ben van mening dat de consument hier het onderspit delft. Bovendien verdwijnen er af en toe games volledig uit digitale stores. Hoewel dit op de PlayStation zeldzaam is, is het aantal in de Play en Apple Store aanzienlijk hoog. Bij een digitale aankoop besef je dat je eigenlijk alleen het recht verwerft om iets te gebruiken zolang de aanbieder dat toestaat.
Er zijn diverse games en apps uit de stores die jij noemt verdwenen, maar die kan je dan alsnog downloaden. Op Steam en op de Apple AppStore kan ik games en apps downloaden die inmiddels verwijderd zijn. Zo kan ik Driver: San Francisco downloaden op Steam! Niet alleen spelen - echt ook downloaden.

Sony is hier dus anders, waarbij iets dat je koopt daarna niet meer te downloaden of te kijken is.

[Reactie gewijzigd door Gamebuster op 24 juli 2024 04:28]

Ik bedoel natuurlijk niet games die 'delisted' zijn, maar spellen die daadwerkelijk verwijderd worden en dus niet opnieuw te downloaden zijn. Er zijn uitgebreide lijsten beschikbaar van spellen en apps die volledig worden verwijderd. Valve handelt hierin netjes door een melding in Steam en via e-mail te verstrekken. Sony en Android gaan een stap verder, zij melden niets en verwijderen het zelfs uit je aankoopgeschiedenis.
Heb je een voorbeeld voor een Steam game die je na aanschaf niet meer kan downloaden?
Ik heb de melding een paar keer ontvangen, maar het betreft bij Steam enkele bèta games en een review-sample van A Hat in Time. Dit verraste me des tijds, omdat ik niet eerder had meegemaakt dat review-exemplaren na verloop van tijd werd teruggevorderd.
oke maar daar heb je niet voor betaald toch?
Dus als een winkel stopt met het verkopen van een bepaald model bankstel vanwege een of andere afgelopen overeenkomst met de ontwerper/fabrikant kunnen we bij jou gewoon het huis binnen lopen en datzelfde model door jou al aangekochte bankstel gewoon weer meenemen? Geld terug hoeft niet want je had het ding al een paar jaar en waar jij vanavond gaat zitten, ach... Bij mij is "kopen" toch echt "kopen", of dat nu fysiek of digitaal is. Ik snap het rechtlullen van dit soort flauwekul niet helemaal, dan moet die winkel een huurovereenkomst gaan bieden, geen verkoop als het eigendom niet verandert.
Als je vooraf met die winkel een contract ondertekent waarin staat dat je de bank in bruikleen hebt, is het vrij logisch dat ze deze uit je huis komen halen. Bij elke aankoop ga je akkoord met deze voorwaarden. Bij digitale game stores staat dit nog net niet in hoofdletters geschreven, vlak voordat je op 'bevestigen' drukt. Je koopt toegang tot de content en gaat ermee akkoord dat op elk gewenst moment deze toegang eenzijdig gestopt kan worden. Als dat bij de voorwaarden van een bankstel staat en je gaat daarmee akkoord, dan heb je denk ik weinig te zeggen als ze na een jaar je bankstel weer komen ophalen. Ik vraag me af of je überhaupt ooit een zin van die voorwaarden gelezen hebt?

Ik deel je zorg over deze manier van content aanschaffen. Mijn voorkeur gaat uit naar een tastbaar medium, zoals een disc, waarbij ik de zekerheid heb dat ik de content kan spelen wanneer het mij uitkomt. Helaas lijkt de consument te vaak aan het kortste eind te trekken bij licentiegeschillen tussen bedrijven.

[Reactie gewijzigd door r_brus op 24 juli 2024 04:28]

Dan moeten ze geen "Buy" in dat plaatje hierboven zitten. Maar er staat toch echt Stream, Rent, Buy niet Stream en Rent.

Ik krijg er ook een misleiding / oplichting gevoel van.
Of er zou een optie moeten zijn:

Stream, Rent, Rent for longer time(undefined)
Ik snap niet dat ik gemind word, ik schrijf alleen maar hoe dergelijke partijen werken… dus ja, ik ben het eens met je.
Je schrijft op hoe de industrie wil dat het werkt, niet hoe het in werkelijkheid werkt. Een bedrijf dat gif in de rivier loost en een bepaalde visie heeft op de milieuwetgeving gaan we ook niet napraten. Volgens mij is onjuiste informatie met goede bedoelingen op 0 zetten zo'n beetje letterlijk wat de moderatierichtlijnen voorschrijven. Is ook terecht.
Dat is geen dooddoener, het is een grappige opmerking om de ironie hier te onderstrepen.
Een dooddoener is ‘in <vul land in> is het oorlog, dus niet zo zeuren over een tv-serie-licentie’. Dat is een dooddoener, want met die redenering mogen we hier nergens meer over klagen. Heel wat anders dan wat hier gezegd wordt door @TwistedMindNL
Hahahah! Over dooddoeners gesproken: "Niet netjes natuurlijk, maar dat is hoe de grote partijen werken.".

De consument beleeft dat hij een product koopt. Die koopt in zijn beleving geen licentie. Alles is in het werk gesteld om de consument de beleving te geven dat die een product koopt in een digitale store zoals die van Sony. Niets op de website wijst er ook maar op dat je enkel een licentie koopt om het product voor een bepaalde tijd te mogen gebruiken. Daar komt bij dat wanneer je de DVD's had gekocht, je deze ook gewoon af had kunnen blijven spelen. Dit is de belevingswereld van de meeste consumenten wanneer ze in een digitale store iets kopen - zeker die van mijn ouders. Ergens verborgen in de kleine lettertjes van de koopovereenkomst staat dan dat het enkel een licentie betreft. IMHO is hier echt sprake van misleiding van de consument.

Wanneer mij dit had geraakt, dan had ik alles in het werk gesteld om de door mij aangeschafte Discovery content op één of ander manier veilig te stellen zonder er nog een keer voor te moeten betalen of de content aanbieders zouden mij moeten compenseren. Ik laat mij niet piepelen omdat "grote partijen nu eenmaal zo werken". Screw you, Sony & Disney!
En daarom verdienen grote partijen ook de giga verliezen die ze zullen slikken door de heropkomst van piraterij.
Ik weet niet hoor, de hoogtij van de piraterij vierde hoogtij meg de opkomst van de internet. Het gemak dat je relatief anoniem heel simpel iets van napster/kazaa en later piratebay trok. Het is tegenwoordig een stuk lastiger met vpn ed. Te doen voor een tweaker maar niet voor de gemiddelde nederlander
Ow? Sinds wanneer staan "grote partijen" boven de wet? Als ik iets koop is het mijn eigendom, dan heeft een vorige eigenaar geen fluit meer over het goed te zeggen. Anders kan ik nu ook gewoon het kantoor van Sony binnen lopen, een laptop pikken en onder mijn arm steken en weer naar buiten wandelen, ik geloof niet dat de beveiliging mij dan rustig uit zwaait zonder de politie te bellen...
Dat je mee gaat in die praat. Noem het dan wat het is. Lease for limited time. Of koop voor gelimiteerde tijd.

Schuilen achter voorwaarden om zo misleiding te verdoezelen. In de volksmond is kopen dat het je eigendom is.

De dealer komt toch ook niet je Mercedes afnemen als ze vinden dat je er geen recht meer op hebt?

Sony dient het gewoon te compenseren.
Ga ik mee? Waar schrijf ik dat?

Ik geef alleen aan wat ze doen…
correct het is " copyright infringement "
Klopt gewoon niet… je koopt een quasi-goed, je koopt toegang tot iets, je mag ook niet zonder kaartje het zwembad in.
Als ik een "lifetime" abonnement zou kopen op het zwembad dan loopt dat tot mijn dood of totdat het zwembad failliet is en stopt te bestaan. Dan moeten ze echt niet 10 jaar later aankomen met "alles is duurder geworden" oid, want dat was onderdeel van de overeenkomst.
Ik zou zeggen voor de gene die er nog toegang voor hebben, neem het gewoon allemaal op via een capture card, en dan kan je het altijd terug kijken wanneer je dat wilt.
Ik denk niet dat dat gaat werken met HDCP. Anders was het leven wel heel eenvoudig 😂
Zover ik weet, kan je dat uitzetten.
Maar of dat ook werkt voor films en series, geen idee.
Je kan ook een HDCP splitter er tussen doen, dan zal het ook moeten werken.
Als je HDCP uitzet, zal de content niet afspelen. Als je content opneemt waar HDCP voor ingeschakeld is, zal dat deel van je scherm gewoon zwart zijn.

Met een crappy HDMI splitter zodat HDCP breekt werkt het inderdaad wel, maar ga je echt die moeite doen? Je kan het ook gewoon downloaden. Ik ben benieuwd hoe een rechtzaak gaat lopen als je de shows download nadat je ze gekocht hebt via PS, je ze niet meer kan downloaden en vervolgens advocaten van Discovery bij je ISP aankloppen dat ze je gegevens willen omdat je Mythbusters ge-torrent hebt. (zonder uploaden, alleen downloaden)
OF geef de klanten die het hebben aangeschaft de optie om het te downloaden
Dat zal wel gevoelig liggen bij de licentiehouder.
Oke bedankt Sony. Ik ga dus nooit meer films online kopen. Gaan ze dit met games ook doen? Dan bedoel ik games die niet afhankelijk zijn van servers, daar zit namelijk sowieso een houdbaarheidsdatum op...
Ik weet niet of je nog altijd al je online gekochte PS3 games kunt downloaden…
De content van de PS3 store is al wel afgenomen. Ik ben nu wat trophy hunting aan het doen en er is aardig wat aan games/DLC dat er niet meer op staat. Maar: in sommige gevallen is dat ook omdat de studios in kwestie gewoon niet meer bestaan.
Games op disc krijgen patches en bepaalde versies van het OS vereisen dan weer bepaalde patches van games. Je gaat hier alleen maar onderuit komen door helemaal niets meer te kopen.
Lang leve retro gaming dan maar :) . Mijn oude Nintendo en Sega cartridges uit de jaren stilletjes doen het nog prima (af en toe even blazen, vooruit) O+
Die schijven kan je in een ander apparaat (pc) stoppen, uitlezen en spelen. Je houdt dus een autonomie.

Sony geeft hier dus een perfect voorbeeld waarom het mogelijk zou moeten kunnen zijn een lokale kopie te maken van gekocht streaming producten.
Gaan ze dit met games ook doen?

Ja. Dit doen ze al. Als er iets mis is met je account, wordt je PSN geblokkeerd. (bijv. omdat je hun voorwaarden schendt) Dan kan je ook je aankopen niet meer gebruiken. Spreek uit ervaring hier - mijn PSN was geblokkeerd en al mijn games weg.

Ze hebben het weer ongedaan gemaakt en mijn PSN account was snel ge-deblokkeerd, maar dat is dus wel wat ze doen en kunnen doen. Een schijfje neem je niet af. Ik koop dan dus ook nooit meer digital-only games op platformen waar piraterij geen optie is.

PC is dus de enige uitzondering, want daar zijn altijd wel cracks enzo voor.
Maar is dit in praktijk voor mensen echt een probleem? Ik speel zelden een game meerdere keren of kijk een serie nog eens terug. Ook heb ik hier stapels videobanden en dvd’s die nooit meer afgespeeld worden. Dus hoe erg is het dat zo’n dienst verdwijnt? Ik denk dat het voor zo weinig mensen een probleem is dat het doorzet en straks huren nog de enige optie is.
Deze series zijn ooit gekocht en niet gehuurd. Kopen houdt in dat je het recht koopt om het voor eeuwig te kunnen gebruiken. Als je de parallel wilt trekken met fysieke media, dan zou je het kunnen vergelijken met de situatie dat er nu iemand bij jou thuis langskomt om die dvd's en videobanden weer op te halen.

Enige nette optie is om deze klanten een "DRM-vrije" kopie te laten downloaden van deze series. Die 30 maanden slaan natuurlijk nergens op.
Natuurlijk is dit een probleem. Dat je iets na een bepaalde periode van aankoop niet gebruikt wil niet zeggen dat je het _nooit_ met van plan bent te gebruiken.
Je stapels videobanden en dvd’s vertegenwoordigen toch zeker een bepaalde waarde, financieel en/of emotioneel. Wat als de uitgever morgen op de stoep staat en zegt, lever je 200 DVDs maar in.
Ken genoeg mensen die game of thrones, friends big bang, enz meerdere keren hebben gekeken. Friends hebben we hier thuis misschien al wel 10 keer gekeken.
Qua games command en conquer, simcity ook vaak uit de kast gehaald nog.

Maar feit is en blijft ze hebben het verkocht niet ter lease maar echt koop (kleine letters leest niemand) dus niet meer mogen kijken is gelijk aan diefstal. Ps digital spellen het volgende???
Je betwist dus of iets wat je eigendom is een probleem kan vormen als een ander bepaald als het je eigendom niet meer is?

Ik hoop dat je voor jezelf kan beredeneren wat het effect van die gedachtengang kan zijn. Zo niet, wil ik het ook wel voor je bepalen (of Sony, Apply, MS, <insert ieder ander bedrijf>).
Nee dat is mijn punt niet, ik snap ook wel dat het gewoon een vorm van misleiding of diefstal van Sony is.

Maar ik vrees dat los van wat klagers op sites als t.net en misschien een rechtzaakje waar een vergoedinkje uitkomt er niet zo veel gebeurd. En dat voor dit soort aanschaffen die echte optie koop gewoon verdwijnt en dat je straks alleen nog maar huur hebt.
Voor mij is dit in de praktijk een probleem ja. Ik mag namelijk graag oude documentaires kijken over o.a. industriele revolutie, napoleon, kernenergie (en rampen), rome, WO2 etc.

Dit zijn docus die ik eigenlijk elk jaar wel een keer kijk. Ik wil ze op een gegeven moment ook graag aan mijn kinderen laten zien omdat het belangrijke historische waarde heeft. Als ik zon docu koop dan verwacht ik dat ik die gewoon kan blijven gebruiken. Met een DVD kan dat ook gewoon, zelfs als het medium kapot gaat want je mag voor jezelf een kopie maken (dit doe ik dan ook zodat mijn originele schijven niet bekrast raken of door UV worden aangetast).

Dit soort "kopen maar toch eigenlijk niet" diensten zijn voor mij dus totaal niet interessant. Gelukkig was ik in het begin al huiverig hiervoor en heb ik dus helaas gelijk gekregen.
Het beste wat ik er over kan zeggen is: iets is beter dan niks.
Dus als de autodealer bij jou komt aankloppen dat je opeens maar je splinternieuwe auto moet inleveren maar geen geld terug krijgt, jij zegt: “nee ik wil hem niet inleveren”.
“Oke meneer dan mag u hem nog 30 maanden rijden”

“Iets is beter dan niets!”

Beetje merkwaardige reactie, maargoed.

[Reactie gewijzigd door Woodsnaps op 24 juli 2024 04:28]

Niet een complete vergelijking dit, de autodealer heeft namelijk niets meer met u te maken.

Een betere vergelijking zou zijn:
Een parkeergarage die plekken verkochten, maar op een gegeven moment stopt en het pand verkoopt. Dan kan je ook niet zomaar je plek blijven claimen of geld terug verwachten.
Niet een complete vergelijking dit, de autodealer heeft namelijk niets meer met u te maken.
De partij in kwestie die hier voor de problemen zorgt, Warner Bros, was sowieso niet een partij in het contract - en heb jij als consument op geen enkel moment iets mee te maken gehad.

Jij sloot een koopovereenkomst met Sony.
En overeenkomstig Artikel 10 van EU richtlijn 2019/770 inzake rechten van derden welke in Nederland vastgelegd is in Artikel 20 Burgerlijk Wetboek - Boek 7, betekent dit dat als onder invloed van WB die hun licentieovereenkomst met Sony stopzet, Sony jou de toegang moet ontzeggen tot jouw aangeschafte inhoud, Sony daarvoor onder non-conformiteit aansprakelijk gesteld kan worden.

Of ze herstellen de toegang; of ze betalen je het aankoopbedrag terug.
Maar heb je de inhoud aangeschaft, of heb je het recht aangecshaft om onder bepaalde voorwaarden die inhoud te bekijken?
Die vraag beantwoord ik met een vraag:
Heeft de winkelpagina je helder en duidelijk leesbaar in ondubbelzinnige taal een expliciete melding in beeld gegeven voorafgaand aan aanschaf dat je enkel een licentie aan ging schaffen die onder bepaalde expliciet vermelde omstandigheden weer ingetrokken zou kunnen worden?
Of stond er een mooie grote knop "Kopen" zonder dat het woord 'licentie' of 'intrekken' ooit ter sprake kwam; en moest je eerst een 'details' popup openen om vervolgens een zinnetje te lezen dat "op deze aanschaf de algemene voorwaarden van toepassing zijn" ?

Dat laatste voldoet nl. niet aan de informeringsplicht die handelaren jegens consumenten hebben.
En dan geldt gewoon "koop is koop"
En waar stond op de pagina dat je ook echt eigenaar werd van de content? Kon je naar het hoofdkantoor gaan en de masters opeisen omdat je de content had gekocht? Of ging je er bij de aankoop al van uit dat je aankoop toch iets beperkter was?
Je ging er bij aankoop waarschijnlijk van uit dat het aan je library toegevoegd werd en zolang je in kon loggen gewoon beschikbaar zou blijven, zoals het geval bij alles wat je op het platform digitaal aanschaft.

Waar je niet middels de informeringsplicht expliciet geinformeerd wordt dat zaken anders zijn, mag je als consument immers aannemen wat er redelijkwijs gewoon is door te refereren aan soortgelijke producten.
Dan hadden ze geen "koop" op die knop moeten zetten. Kopen impliceert dat je eigenaar wordt van hetgeen je aanschaft en dat je in principe onbeperkt toegang hebt.
Je kan die parkeerplaats gewoon blijven gebruiken, je bent immers eigenaar van die plaats. Zou het om een huurovereenkomst gaan, dan heet het huur en niet verkoop, dan breekt koop ook geen huur.

Het rare in de digitale wereld is, in contrast met de fysieke wereld, dat consumenten rechteloos lijken te zijn en alles via het O.A. auteursrecht maar mag worden gedaan.
O Disney verhuurt zijn content aan Sony, heeft hier geen zin in want eigen platform, trekt gewoon het huurcontract met Sony in. Sony krijgt de schuld wel.

Als ik een licentie "koop" via een DVD om, laten we zeggen Jurassic Park, te kijken, waarom zou die licentie niet gelden voor YouTube? Of een torrent rip?

En deze inhaligheid en smerige spelletjes vanuit bedrijven maken dat ik digitale content niet meer als waardevol en legitiem eigendom kan en wil zien.

Wanneer de stratenmakers en andere praktische werkmensen ook geld gaan krijgen voor het gebruik van hun werk tot 70 jaar na hun dood, dan wil ik wel eens nadenken over iets dat niet tastbaars is.
En deze inhaligheid en smerige spelletjes vanuit bedrijven maken dat ik digitale content niet meer als waardevol en legitiem eigendom kan en wil zien.
Digitale content is nooit jouw legitieme eigendom geweest, tenzij je deze zelf hebt gemaakt, of alle rechten van de maker hebt gekocht. Het enige wat ooit jouw legitieme eigendom is, met betrekking tot digitale content, is het beperkte recht om deze content onder bepaalde voorwaarden te bekijken.
Wanneer de stratenmakers en andere praktische werkmensen ook geld gaan krijgen voor het gebruik van hun werk tot 70 jaar na hun dood, dan wil ik wel eens nadenken over iets dat niet tastbaars is.
Hoe zie je dat? Een stratenmaker krijgt vanaf het begin van zijn carrière geld van iedere persoon die van één van zijn straten gebruik maakt? Voor elke straat of steeg hetzelfde? En meer of minder per persoon voor drukke straten? Hoe wordt dat geïnt? Hoe lang zal het duren vootrdat hij genoeg straten heeft gemaakt dat hij een gezin kan onderhouden?
Misschien kan je een systeem bedenken waarin hij een voorschot krijgt van een bepaalde instantie die alle gebruikers van de straten in een bepaald gebied een standaard bedrag in rekening brengt om van alle door deze stratenmaker en andere stratenmaker gemaakte straten gebruik te kunnen maken. Noem die instantie een gemeente, noem het voorschot loon en het aan gebruikers in rekening te brengen bedrag gemeentebelasting en het lijkt verdomd veel op de situatie die er nu al is.

Voor auteursrecht gaat het in de meeste gevallen vergelijkbaar. De auteur krijgt een voorschot van de uitgever en de uitgever mag zijn best doen om gebruikers aan te trekken en geld te innen. Is het een gewild product, dan krijgt de auteur extra betaald wanneer zijn aandeel in de verkopen hoger worden dan het voorschot, is het minder gewild dan gedacht, dan mag de auteur zijn voorschot houden en blijft de uitgever achter met een verliespost.
Het aantal auteurs waar de uitgever verlies op maakt is vele malen groter dan het aantal die die uitgever wat opleveren, maar bij die successen zitten dan wel een paar klappers die alle verliezen meer dan goed maken. En vooraf is moeilijk in te schatten welk werk wél of geen succes wordt en het is nog moeilijker in te schatten welke auteur die nú misschien middelmatig is in de toekomst een klapper af kan leveren.
En zo gaat het in de hele entertainmentindustrie; boeken, muziek, film, etc. Het overgrote deel van de contentmakers werkt op basis van een voorschot, waarvoor ze afleveren wat is afgesproken. Afhankelijk van de kwaliteit en kwantiteit kunnen ze veel of weinig verdienen. Slechts een klein deel is succesvol genoeg dat ze ook daadwerkelijk iets boven het voorschot verdienen en een nog kleiner deel maakt iets dat na een paar jaar nog relevant is. Over het algemeen zijn ze goed te vergelijken met een stratenmakende ZZP-er.
Het deel waar altijd zoveel commotie over is, het verhandelen van gebruiksrechten en rechten die tot 70 jaar na de dood van de maker geldig blijven zijn eigenlijk maar voor een klein deel van de industrie relevant, maar tegelijkertijd wel de kurk waar de hele industrie op blijft drijven.
Ik bedoelde eerst zouden ze het allemaal zomaar afnemen.
Nu kan je er nog 30 maanden naar kijken.

Maar ik vind het ook erg bijzonder dat dit zomaar kan maar dat staat vast ergens in de kleine letters die we allemaal niet hebben gelezen.
Die kleine letters zijn volgens het consumentenrecht niet van belang, er staat/stond duidelijk een "Kopen" knop, daar is laatst nog een Europese uitspraak over geweest i.v.m. verwarring. Kortom: hier gaat geheid nog een rechtszaak over komen.
Dat niet alleen. Er wordt aangehaald dat dit gebeurt in belang van het verlopen van licentieovereenkomsten, dwz. rechten van derden. EU richtlijn 2019/770 stelt in artikel 10 dat elke vorm van vermindering of stopzetten van toegang tot aangeschafte digitale inhoud die tot stand is gekomen onder de invloed van rechten van derden, gezien wordt als non-conformiteit van het product en consumenten recht hebben op herstel of hun geld terug.

Dat is vziw dwingend recht en overeenkomsten kunnen daar niet aan tornen.
Dus als je het eenmalig koopt heb je er permanent toegang toe; basta.
Óf Sony mag de aankoopprijs dus terugbetalen. ;)
Dat zal in praktijk gedaan worden om schadeloos te stellen, maar non-confirmiteit is juridisch gezien contractbreuk (van de koopovereenkomst) en de gevolgen van contractbreuk hoeven zeker niet beperkt te blijven tot het aankoopbedrag.
Krijg je ene cadeaubon om in de Sony Gameatore je geld te mogen uitgeven aan een game… succes…
Ja inderdaad mega bijzonder! Maar waarschijnlijk is dit waar de gehele maatschappij over 30 jaar naar toe gaat met alle materialistische goeden :(
Ik denk dat je erg optimistisch bent met 30 jaar. Lease en huren is nu al erg populair, op dit moment is het nog meestal vrijwillig maar ik verwacht heel binnenkort dat veel zaken gewoon niet meer beschikbaar zullen zijn om te kopen. Media en software zijn al bijna zover, overige zaken zullen zeker volgen en waarschijnlijk sneller dan je denkt.
Dat is ook ok. Zolang de voorwaarden maar van meets af aan duidelijk en transparant zijn. En daar schort het hier aan.

Alsof je een auto koopt en na 5 jaar bepaalt de fabrikant dat je deze niet meer mag rijden omdat deze heeft bepaald dat het contract geen koop betrof, maar een huur voor beperkte tijd.

Maar ik maak me ook dus wel zorgen over waar het heen gaat. Men wordt nu nog lekker gemaakt met leuke deals voor lease en huur. Op den duur is koop niet meer mogelijk, enkel een duur huurcontract.
Zo werkt dat met licenties niet.. Want dat is waarvoor je betaalt met digitale content, je koopt niet de content zelf maar slechts het recht om die te mogen bekijken.. Je kan het dus niet met het kopen van een auto vergelijken, want daar koop je werkelijk het object zelf, niet slechts gebruiksrecht..
Dat de licentie de mogelijkheid geeft om dit te doen, wilt nog niet zeggen dat dit redelijk noch acceptabel is. Specifiek Sony, een bedrijf die baat erbij heeft dat wij als consument vertrouwen hebben in hun licenties schiet zichzelf hier toch zelf flink in hun eigen voeten. Immers ga jij nu nog online muziek kopen, al wetende dat Sony misschien na 5 jaar zegt dat die online cd van The Offspring verwijdert wordt?

Dit zou toch voor iedereen reden genoeg zijn om of daadwerkelijk CD's te kopen of gewoon illegaal te downloaden? Uiteindelijk is er voor de consument gewoon geen reden meer om online content te kopen, immers je koopt niet, je leent voor een hoge premium.

[Reactie gewijzigd door n4m3l355 op 24 juli 2024 04:28]

En daarom koop ik mijn muziek via Bandcamp of de download shop van Qobuz....
De albums download ik na aanschaf direct.
Alle digitale content die je niet lokaal hebt staan en/of afhankelijk is van een online service daarvan weet je gewoon dat het een keer op kan houden als de eigenaar van de service om wat voor reden dan ook de stekker eruit trekt.. Dat staat meestal ook wel ergens vermeld in de kleine lettertjes van de voorwaarden waarmee je akkoord bent gegaan zodra je het "koopt" of een abonnement afsluit..

Met CD's, DVD's en andere lokale opslag kan je het tot het einde der tijden kan blijven gebruiken zolang je het kan afspelen.. Enige beperkende voorwaarde die licenties daarvoor opleggen zijn het niet mogen kopieren van de content en het alleen voor eigen gebruik mogen gebruiken etc.. Mede daarom zitten we in Nederland nog steeds met een vrij idioot iets als de thuiskopieheffing, waarbij men er dus standaard vanuit gaat dat je de content sowieso gaat kopieren (iedereen wordt dus automatisch als "overtreder" behandeld)..

[Reactie gewijzigd door Inflatable op 24 juli 2024 04:28]

Het lastige is natuurlijk dat de playstation het geen huren noemde, maar kopen. Daarom ook alle ophef.

Als de knop gewoon de naam "huur voor €x" had dan was er niks aan het handje.
Huren is goedkoper dan kopen. Op Prime kan ik voor 4,99 huren of voor 9,99 kopen.

Ook bij Sony was het kopen tegen de koopprijs. Dus niet huren tegen het huurtarief.

Het probleem zit hem dus niet in de omschrijving. Ze verkopen iets wat ze helemaal niet blijken te bezitten.
Het is maar net wát je koopt.

Koop je de serie? Als in: wordt jij eigenaar van al het beeldmateriaal dat voor de serie gemaakt is en alle rechten om de serie te distribueren? Nee. Dat alles blijft eigendom van Discovery (of van de producent waarvan Discovery de disttributierechten heeft gekocht).
Je koopt het recht om onder vooraf bepaalde voorwaarden, voor een bepaalde tijd, naar aflevering van die serie te kijken.

Net zoals je een bioscoopkaartje koopt. Die aankoop geeft je geen andere rechten dan om éénmaal een film te bekijken.
Oke, dus ze houden voorgoed het recht het product te kijken? Nee? Dan volledig aankoopbedrag terug.
minimaal gedurende de duur van het copyright op het betreffende product, anders moet dat vervallen.
heb hier GTA 3, Vice-City en S.A op schijfjes. gekocht op het eerste uur.
alle muziek zoals billy jean zit er tot op heden er nog gewoon op.
bij steam dus niet.
en je zou het wel kunnen vergelijken met kopen van een auto, de moderne teminste. niet de oude analoge.
geloof dat er sprake was van een abbonement afsluiten om opties vrij te schakelen zoals stoelverwarming (noem maar een zijstraat) .
De hardware voor die functie zit er in, maar bediening niet zichtbaar want niet vrijgeschakeld. je koopt dus een auto 2e hands met stoelverwarming, cruise-control, stuurverwarming om die vervolgens niet te kunnen gebruiken hoewel deze er wel in zit.
Omdat je geen licentie (abbonnement) hebt.
Terwijl deze al die tijd voorheen wel gewoon gewerkt heeft.

maar om terug te komen op je koopt niet de content zelf maar slechts het recht om die te mogen bekijken (en neem aan ook luisteren), ik heb dus hier de fysieke media met gta vice city, nu de uitgever dus geen licentie meer heeft ben ik dan in overtreding als ik deze schijfje in mijn ps2 stop en "illegaal" luister naar billy jean?
want officieel zou ik dat schijfje dus niet meer mogen gebruiken toch?
maar om terug te komen op je koopt niet de content zelf maar slechts het recht om die te mogen bekijken (en neem aan ook luisteren), ik heb dus hier de fysieke media met gta vice city, nu de uitgever dus geen licentie meer heeft ben ik dan in overtreding als ik deze schijfje in mijn ps2 stop en "illegaal" luister naar billy jean?
want officieel zou ik dat schijfje dus niet meer mogen gebruiken toch?
Nee. De rechten voor de fysieke media en de online versie zijn verschillende rechten.
De rechten voor de fysieke media zijn in één keer voor de eeuwigheid afgekocht. De rechten voor de online versie zijn voor bepaalde tijd en worden dus niet langer verlengd. (Dat kan per song verschillen.)
Bij het bepalen van de licenties voor de fysieke media zal de uitgever er van uitgegaan zijn dat die in de praktijk ook beperkt zijn, omdat een deel van de oorspronkelijke schijfjes niet meer bestaat en het overgrote deel van de rest voorgoed ergens ligt te verstoffen.
De cd die ik vroeger kocht van Abba doet het anders nu nog steeds..
Nee klopt, met licenties werkt mijn voorbeeld inderdaad niet, maar hier ging het daadwerkelijk om het begrip “kopen”.
Het is eerder dat je denkt een auto te leasen voor onbepaalde tijd voor een vast bedrag, maar nu wil de leasepartij de auto opeens terug.
Nee het ging om koop tegen het kooptarief. Het gaat niet over huur of lease.
Maar dat is dus expliciet niet zo want je hebt een licentie voor onbepaalde tijd gekocht, niet eigendom van de content.
Als ik een auto koop ben ik ook niet de eigenaar van het ontwerp van de auto. De fabrikant brhoud die rechten. Zo ook als ik een DVD koop. En met digitale content is het precies zo.

Je koopt digitale content dus voor onbepaalde tijd. Als dan later blijkt Sony de rechten helemaal niet voor onbepaalde tijd bezit, dan belazeren ze de kluit.

Sony zal de kopers schafeloos moeten stellen.
Maar dat is gewoon niet te vergelijken.
Je koopt een auto met de expliciete overeenkomst dat het jouw auto is, jouw eigendom. Die auto kunnen ze je niet meer afpakken, behalve bij bijvoorbeeld Ferrari waar de overeenkomst een clausule bevat die ze het recht geeft om te zeggen wat je wel of niet met je auto mag doen.

Een spel op Steam of een digitale DVD op een contentdienst als Google Play, Amazon, of Playstation Store koop je niet met de overeenkomst dat het permanent jouw eigendom is. Je koopt die met de expliciete overeenkomst dat het om een accountgebonden licentie voor dat product gaat, met een hele lijst voorwaarden. Een van die voorwaarden is dat de licentie verloopt wanneer de dienst de licentie niet meer mag verschaffen, zoals hier het geval is.
Zolang de licentie geldig is is die licentie jouw eigendom, maar dat maakt de inhoud erachter niet ineens jouw eigendom. Je hebt geen recht op die inhoud als de licentie verloopt.

Schadeloos stellen is hier van toepassing vanuit klantvriendelijkheid/coulance, maar dat is echt absoluut geen juridisch recht. Je bent bij het aanmaken van een Sony-account akkoord gegaan met deze voorwaarden, en nogmaals bij het aanschaffen van de licentie.
Echt onzin. De EU is daar heel duidelijk over, een grote knop koop betekend koop. Allerlei verborgen kleine lettertjes doen er niet toe.

Sony voelde al nattigheid en heeft toch maar een nieuwe licentie afgenomen bij Discovery.

Heeft niks met klantvriendelijk te maken, ze willen voorkomen dat ze de klanten terug moeten betalen.
Je moet appels wel met appels vergelijken.
In dit geval zou je bijv. Geen kaart updates, file updates oid meer hebben. De auto (je playstation) blijft gewoon werken.
Ik zou het niet vergelijken met geen updates meer krijgen, maar eerder dat de navigatie functionaliteit stopt met werken terwijl je deze functionaliteit gekocht hebt.
Zelfs dat niet. De Playstation is primair een Game console. Er verandert niets aan alle functies die dat ondersteunen.
Het kijken van series op een game console is meer als een optie om een lekker geurtje aan de airco toe te voegen. Het is leuk dat het er op zit, maar het is niet waarom je de auto hebt gekocht en het verdwijnen daarvan beperkt je op geen enkele manier in het gebruik waarvoor je de auto hebt gekocht.
Dat is echt appels met peren vergelijken.

Je koopt hier geen fysiek product, maar toegang tot een serie.

Er zal wellicht ergens in de voorwaarden staan dat het voor de duur van de licentieovereenkomst is.
Er zal wellicht ergens in de voorwaarden staan dat het voor de duur van de licentieovereenkomst is.
Duur van de overeenkomst is een essentiële eigenschap van de te kopen zaak. Er is vanuit de EU een informeringsplicht voor handelaren om consumenten actief over deze eigenschappen te informeren vooraf aan de koop. Blind vermelden in algemene voorwaarden voldoet hier niet aan.
Het gaat hier niet om een gekochte auto, maar een lease auto. Die mag je gebruiken zolang de leasemaatschappij vindt dat dat zo is, en anders mag je 'm inleveren, zelfs al heb je het volledige bedrag van de auto al betaald.

[Reactie gewijzigd door Oon op 24 juli 2024 04:28]

Ja en in dat geval heb je een knopje lease en geen koop. Of stond in jouw contract ik KOOP deze auto voor x maanden waarna ik hem weer in moet leveren?

Nee?

Koop is Koop!!!
Niet helemaal vergelijkbaar, immers staat de auto gewoon bij jou. Het is dan eerder vergelijkbaar met een auto die je gekocht zou hebben maar je elke keer wanneer nodig bij de dealer ophaalt om te kunnen rijden.
Zoals ik begrijp is namelijk de content nog wel te kijken als die lokaal staat, maar zodra je die opnieuw wilt halen, dat DAT dan niet meer gaat.
Een andere simpele manier om er naar tekijken. Eigenlijk 'koop' (dus duurder) je de film duur bij Sony. En Sony 'huurt' het goedkoop bij Warner Bros.

Ze zouden dan gewoon moeten zeggen dat je huurt voor onbepaalde tijd? Eerlijk zijn.
Dat is bij andere services zoals die van Apple ook niet anders hoor.
Dus je hebt nog 2.5 jaar om backups the maken en het op je NAS te zetten.
Uitstel en hopen dat het overwaait? Het veranderd niks aan het huur/koop aspect.

Ter vergelijking toen Ultraviolet jaren geleden stopte kreeg je in ieder geval de optie om je collectie over te zetten naar een andere dienst. Al werkte dat in de praktijk ook niet perfect.

[Reactie gewijzigd door Caayn op 24 juli 2024 04:28]

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.