Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 40 reacties

Langzaam maar gestaag druppelen de beelden die de ruimtesonde New Horizons van Pluto maakte binnen. NASA heeft vrijdag wederom foto's gepubliceerd die een beeld geven van de verre dwergplaneet in ons zonnestelsel.

Eén van de foto's van New Horizons laat zien dat de atmosfeer van Pluto twee duidelijke mistlagen kent, zo meldt NASA vrijdag na het bestuderen van de beelden. De eerste mistlaag bevindt zich op circa tachtig kilometer hoogte, terwijl de ander dertig kilometer lager hangt.

Modellen wijzen erop dat de mistlagen ontstaan wanneer uv-licht van de zon deeltjes methaangas afbreekt. Dat leidt tot het ontstaan van complexe koolwaterstoffen, zoals etheen en acetyleen, die New Horizons ook aantrof bij Pluto. De koolwaterstoffen dwarrelen vervolgens omlaag en vormen dan ijskristallen, die volgens NASA verantwoordelijk zijn voor de mistlagen.

"Mijn mond viel open toen ik voor het eerst de afbeelding van een buitenaardse atmosfeer in de Kuipergordel zag. Het herinnert ons eraan dat ontdekkingsreizen ons meer brengen dan geweldige vondsten - ze brengen ons ongelooflijke schoonheid", vertelt New Horizons-onderzoeker Alan Stern.

Mistlagen op Pluto

Maar New Horizons ontdekte meer dan de mistlagen. De ruimtesonde stuurde ook beelden van Pluto naar de aarde die de wetenschappers verder verbaasden. In een gebied zo groot als de Amerikaanse staat Texas - Sputnik Planum - ligt een ijslaag die mogelijk verschoven is en dat nog steeds doet. Volgens NASA lijken die ijslagen op gletsjers.

De ijslagen kunnen verschuiven door de minimumtemperatuur van ongeveer 200 graden Celsius onder nul, zegt de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie. In het zuiden van de grote hartvormige ijsvlakte op Pluto, ook wel bekend als Tombaugh Regio, valt te zien dat er nieuw ijs is afgezet op de plek waar oude ijslagen liggen. NASA zag dit voorheen bij 'actieve werelden', zoals aarde en Mars.

Mogelijke gletsjer op Pluto

Hoe spectaculair ook: deze beelden zijn nog lang niet de laatste die New Horizons voor ons heeft verzameld. Het duurt nog tot eind volgend jaar totdat alle radiosignalen van de door New Horizons opgeslagen beelden binnenkomen. Momenteel is de ruimtesonde 12,2 miljoen kilometer voorbij Pluto en zoeft hij dieper de Kuipergordel in. Volgens NASA verkeert hij in goede gezondheid. 

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (40)

Ik ben wel benieuwd hoe we van zulke afstanden (en nog veel verder!) hi-res foto's kunnen versturen. Hoe gebeurt dit dan? Via tussenin geplaatste satellieten die de foto's "verder" sturen? Wat voor een bereik heeft zo'n satelliet? Is het niet gek dat we bestanden in de ruimte over zo'n afstand kunnen versturen, maar ons WiFi-netwerk vaak nog niet tot in de tuin geraakt? Weet iemand hoe dit komt? En hoe worden die foto's net verstuurt? Hoe lang duurt het voor 1 foto bij NASA binnenkomt?
Heel simpel gezegt hebben we op aarde heel veel signalen en hierdoor wordt het lastiger een signaal van bijvoorbeeld de WiFi tussen de ruis waar te nemen. Uit de richting van Pluto komen geen signalen, zo kun je heel precies een hele gevoelige antenne richten op waar het signaal vandaan komt en deze op aarde goed ontvangen. Voor een beeld, dit zijn de antenne's die worden gebruikt: https://en.wikipedia.org/...ep_Space_Network#Antennas

Over de snelheid, volgens wikipedia is de datarate naar pluto ongeveer 1kbit/s https://en.wikipedia.org/...cations_and_data_handling

[Reactie gewijzigd door bossssie1 op 24 juli 2015 23:12]

Ik ben niet zo thuis in al die termen, maar door beide transmitters te gebruiken is zelfs een downlink van 2 kilobyte kilobits per seconde mogelijk volgens diverse bronnen waarvan onder andere http://pluto.jhuapl.edu/M...craft/Data-Collection.php

[Reactie gewijzigd door sww89 op 25 juli 2015 01:14]

Het blijven kilobits per seconde, maar die 2 klopt inderdaad als ze beide transmitters gebruiken
je hebt gelijk inderdaad. Een factor 8 langzamer dan ik al dacht. Wow! Bijzonder hoeveel sites spreken over kilobytes ipv kilobits aangezien ik een google search had losgelaten hierop. Slechte zaak. Gelukkig, en stom van mij, klopt mijn bron wel.

Bedankt :)
En wat dan als er een planeet in de weg zit tussen de zenders op Pluto's New Horizons sonde en de ontvanger(s) hier op Aarde? Valt het signaal dan voor dagen / weken / maanden weg?
gezien de snelheid waarmee zowel de aarde, andere planeten als new horizons zich bewegen zal dat niet veel langer dan een paar minuten zijn. Kijk maar hoe kort een eclips duurt en dan is de maan relatief gezien een veel groot object dan eender welke planeet.
Data die verloren gaat tijdens het transport, wordt gewoon later opnieuw gestuurd
Zeer snel gaat het allemaal niet, 1 kilobit per seconde, de wifi gaat vaak niet heel ver maar m'n torrentjes gaan gelukkig iets sneller!

Een zeer duidelijk artikel hierover:

http://www.planetary.org/...ing-to-pluto-is-hard.html
Je kunt bij NASA live zien welke communicatie snelheid bereikt wordt met die hele berg sattelieten die onderweg is: https://eyes.nasa.gov/dsn/dsn.html
Wow gave site. Thanks for the tip! _/-\o_
Het is een directe verbinding tussen krachtige zenders op Aarde met schotel antennes van 70 meter diameter die zowel het uitgezonden signaal als het ontvangen signaal versterken met een factor miljoen iod, en de probe die een bescheiden zender en schotel antenne heeft.
De hoge resolutie maakt op zich niet uit, maar de verbinding is traag dus het duurt al snel een uur of zo voordat een plaatje binnen is (nog afgezien vd 4 1/2 uur vertraging vanwege de grote afstand).
Ter verduidelijking: Dit is geen waterijs, maar waarschijnlijk stikstofijs.Waterijs is bij deze temperaturen rock solid en zal zeker niet kunnen stromen :)
Idd. Dat staat impliciet (maar niet expliciet) in het artikel:
De ijslagen kunnen verschuiven door de minimumtemperatuur van ongeveer 200 graden Celsius onder nul,
Stikstof smelt boven de -210C ;)

[Reactie gewijzigd door dion_b op 25 juli 2015 01:29]

Klopt, tijdens de persconferentie werd zelfs gehint op een vloeibare stikstoflaag, maar dat was nog uiterst speculatief :D
edit:
-210C

[Reactie gewijzigd door blobber op 24 juli 2015 23:29]

water is ook wel damp hoor bij 210C ;)
Met zo'n bewegende ijslaag is meteen goed verklaard waarom het oppervlak er zo gaaf uitziet; een asteroide valt er gewoon doorgeen en het vriest weer dicht..
Ik vraag me af of dit komt van objecten die erop vallen of eerder van ijsvulcanisme tgv getijdenwerking met Charon - per slot van rekening grootste maan in het zonnenstelstel in vergelijking met planeet. Het is duidelijk dat er in ieder geval iets fors energie steekt in de oppervlak van een deel van Pluto.
Volgens de wetenschapppers is de warmte die door de getijdenwerking van Charon wordt veroorzaakt niet groot genoeg om deze actieve geologie te verklaren.Men gaat eerder uit van radioactief verval in de kern van Pluto die voor interne warmte zorgt (net als dat bij de aarde het geval is overigens)

[Reactie gewijzigd door blobber op 24 juli 2015 23:24]

Echt duizend maal +1 dat ze op miljarden kilometers afstand hun doel weten te 'raken' en zulke foto's weten te schieten en onderzoek kunnen doen. Ik heb er wel eens over proberen na te denken wat het oneindige is en hoe immens die afstanden zijn maar ik kan het echt niet bevatten. Alsof je een golfer vraagt een golfbal te raken op 10 kilometer afstand en onderweg nog even snelheid maken met behulp van een ander object (planeet).

Tegelijkertijd vraag je je af hoe de mens kan falen met andere projecten.

Fascinerend :D
Het golfbal-verhaal ligt iets anders; Dit geval wordt makkelijker te bevatten als je weet dat je de golfbal tijdens zijn vlucht nog kan bijsturen en corrigeren.

De grootte van het heelal is inderdaad eigenlijk niet voor te stellen.
Ik heb wel geleerd dat als je je 'observatie-punt/inbeelding' mee kan laten schalen (groot denken, sterren of sterrenstelsels zien als speldenkopjes) dat sommige dingen iets 'tastbaarder' worden, zoals de afstanden tussen onze zon en de planeten bijvoorbeeld.

Een ander item, de snelheid van licht. De maximale snelheid dat 'iets' nagenoeg massaloos zou kunnen halen in een luchtledige ruimte.
Nadat ik vrij recent een duidelijke/realistische visualisatie had gezien van de snelheid van het licht, werd het me eigenlijk pas duidelijk dat de lichtsnelheid eigenlijk niet eens zo snel is (grootschalig gezien).
Die visualisatie van de snelheid van het licht in dat filmpje is gezien als observator. Voor ons als aarbewoners gaan er 8 1/2 minuut overheen voordat het partikel hier is maar voor het partikel zelf niet. Zelfde effect zou spelen in een ruimteschip dat theoretisch aan lichtsnelheid vliegt. Blame Einstein ;)
Wat ik me wel afvraag: wat zijn dat voor grijze vlakken? Zijn die beelden gewoon (nog) niet binnen, of zijn dat dingen die ze niet willen laten zien aan het publiek? (non-aluhoedje geneuzel, gewoon een serieuze vraag).
Dat grijze zijn ijsvlakten, van stikstofijs, methaanijs, kooldioxide ijs, men is zelf ook verbaasd over de smoothness ervan, het betekent dat dit gebied zichzelf constant vernieuwd.Als je goed kijkt, kun je zien dat het niet ťťn grote ijsvlakte is, maar onderverdeeld is in kleinere vlakken.
Is er een reden voor, dat op zo'n 39 seconden er een haakse hoek uit het beeld is van Pluto?
Ja, het filmpje is gemaakt van foto's die digitaal om een bol zijn gevouwen om een virtuele flyover te creŽren, de haakse hoek is de grens van een van de foto's :)
Inmiddels alweer 12,2 miljoen kilometer voorbij Pluto. Alsof het niets is.
Ik blijf het niet te bevatten vinden dat 'de mensheid' in staat is over zo'n grote afstand foto's te kunnen sturen. En wat voor foto's, wauw!
Idd. En dat terwijl mijn telefoon al moeite heeft met wifi in de tuin ;)
Het heeft wel iets meer dan je telefoon en je router thuis gekost natuurlijk. ;)
Ik denk als jij de zelfde 2kbit verbinding had als die New Horizons dan was je bereik ook wel wat groter geweest. ^^
Je telefoon straalt in alle richtingen uit, new Horizons heeft een schotelantenne die zeer gericht een bundel naar de aarde stuurt.
Je signaal op aarde wordt gestoord door allerlei andere signalen en geblokkeerd door allerlei objecten.Daar heeft NH ook geen last van.
:)
Daarom wordt er ook gemeten in het infrarode spectrum wat de samenstelling is van het oppervlakte en het ultraviolette spectrum op de samenstelling van de atmosfeer.
Daarnaast worden er allerhande andere instrumenten gebruikt, zoals diverse spectrometers (Alice en PEPSSI) waarmee men de moleculaire samenstelling kan 'zien', wordt er daarmee ook naar occulaties gekeken en meer. Samen vormt dat een vrij compleet pakketje waarbij van kijken naar gruizige plaatjes en gokken wat het is geen sprake meer is. De leuke plaatjes zijn nuttig voor de wetenschap, maar worden vooral vrijgegeven omdat het publiek die wel snapt.

Astronomie is juist een erg uitdagende wetenschap omdat de afstanden zo ontzettend groot zijn en samples extreem zeldzaam. Gelukkig heeft men een aantal erg betrouwbare en nuttige technieken ontwikkeld waarmee men op afstand in detail kan meten welke stoffen er in welke hoeveelheden voorkomen. Hoewel zeker niet zo intuÔtief als een 'gewoon' plaatje, is het resultaat niet van een andere kwaliteit.

Helaas blijkt ook hier weer dat onbegrepen ook onbemind maakt - men snapt niet hoe iets werkt en neemt dan automatisch maar aan dat het giswerk is.
Was pepsi geen frisdrank?
Het is nog steeds een frisdrank. PEPSSI is daarentegen een van de wetenschappelijke experimenten aan boord van New Horizons. Die namen worden vaak met een knipoog gekozen, aangezien Ralph en Alice ook aan boord zijn en die namen afgeleid zijn van de televisieserie The Honeymooners. Met al die serieuze wetenschap en zo goed als foutloos moeten werken moet er ook ruimte voor ontspanning en minder serieuze zaken zijn :)

Het zijn net mensen, die wetenschappers :P
Je gelooft niet in de mist? Of geloof je niet in het bewegende ijs? Of wellicht geloof je dat Pluto niet bestaat?

Verder weten we wel waar stoffen uit bestaan zonder 'er geweest' te zijn door middel van spectrografie.

Eťn vraag aan jou: zijn wij ook op Mars 'geweest'? Curiosity (de Mars rover) neemt namelijk samples van Mars, maar 'je' of 'jij' zijn daar nooit geweest.

Ontopic:
Weet iemand NASA een soort roadmap heeft die waarin staat welke data wanneer verstuurd wordt? of zal dit op wekelijkse basis veranderen?

Ongelofelijk en geweldig dat nu alle 'planeten' in ons zonnestelsel nu eindelijk verkend zijn. De ruimtemissie waar ik persoonlijk van kan dromen is die naar Enceladus. Wat zou het geweldig zijn om die zeeŽn te verkennen op zoek naar potentieel leven. Als is die kans erg klein, en de missie erg moeilijk.
Ongelofelijk en geweldig dat nu alle 'planeten' in ons zonnestelsel nu eindelijk verkend zijn. De ruimtemissie waar ik persoonlijk van kan dromen is die naar Enceladus. Wat zou het geweldig zijn om die zeeŽn te verkennen op zoek naar potentieel leven. Als is die kans erg klein, en de missie erg moeilijk.
Dat klinkt als iets waar ik me vanavond even lekker in kan verdiepen :) Nog nooit gehoord van Enceladus. Daar zijn echt zeeŽn? Je zou toch zeggen dat er dan echt wel _iets_ van leven moet zijn in het water. Hoe klein dan ook...
Ondergrondse oceaan op zo'n 30-40 kilometer onder de oppervlakte, van ongeveer 10km diep.
Door de combinatie van water, seismische activiteit en de binding met Saturnus is er inderdaad een kans op leven.
Leesvoer voor je: http://www.sciencemag.org/content/344/6179/78

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True