Nieuwe personages
Op de E3 van het afgelopen jaar waren we onder de indruk van The Witcher 3: Wild Hunt. De game maakte indruk met een duidelijke grafische upgrade, zowel op de pc als op de consoles, al is dat laatste nogal wiedes. The Witcher 2 kwam immers nog uit op de vorige generatie spelcomputers. In Los Angeles zagen we een eerste glimp van deel drie van het avontuur van Geralt of Rivia, Witcher van beroep, die nog steeds op zoek is naar zijn zoekgeraakte vrouw en tegelijkertijd een rol heeft in een op handen zijnde oorlog tussen Nilfgaard en de Northern Kingdoms. Een flinke to-do-lijst, die spelers al met al toch zeker honderd uur moet gaan kosten.
Dat laatste is nieuwe informatie, die ons onlangs werd verteld tijdens een studiobezoek bij CD Projekt Red in de Poolse stad Warschau. In de bij vlagen wat deprimerend overkomende stad bevindt zich het kloppend hart van de bekende rpg-serie, waarvan het derde deel zich mag rekenen tot de populairste games van 2015. The Witcher 3: Wild Hunt staat na twee keer uitgesteld te zijn eindelijk op de kalender, met 19 mei als releasedatum. En dan wacht die spelers dus een role-playing game die groter en uitgebreider lijkt te worden dan zijn voorgangers. Dat mag ook wel, want dit najaar is de lat voor rpg's met een soortgelijke fantasiesetting natuurlijk flink hoog gelegd door Dragon Age: Inquisition, dat wereldwijd hoge ogen gooide.
Helaas!
De video die je probeert te bekijken is niet langer beschikbaar op Tweakers.net.
Natuurlijk laten The Witcher 3 en Dragon Age zich op diverse punten juist níet vergelijken. In de ene game heb je een centrale held en is de voorgeschiedenis belangrijk, terwijl je in de andere een heel team tot je beschikking hebt en het verhaal zich veel meer beperkt tot de game op zichzelf. Weten wie of wat Geralt is, wat de Wild Hunt is en wie de overige hoofdrolspelers zijn in de The Witcher-franchise is bepaald geen overbodige luxe. Deel drie gaat min of meer verder waar deel twee ophield en dat betekent dat veel bekende personages terugkeren. Zo zagen we in filmpjes, naast Geralt, ook Triss Merigold en Dandelion al opduiken, en dat zijn voor The Witcher-spelers natuurlijk bekende namen.
Ciri
Toch is er ook genoeg aandacht voor nieuwe personages, met als meest treffende voorbeeld de jonge Witcher Ciri. Geralt en zijn oude meester Vesemir kennen Ciri van hun jaren bij de 'School of the Wolf', de plaats waar Witchers getraind worden. The Witcher 3 begint met een flashback die Geralt beleeft in een droom. In zijn droom wordt Ciri gevangengenomen door de 'Wild Hunt', de mysterieuze, allesvernietigende bende van strijders waar Geralt al langer jacht op maakt. De droom is niet letterlijk volgens de waarheid, maar geeft Geralt wel het idee dat Ciri in de problemen zou kunnen zitten. En zoals we al weten door presentaties op de E3 en de Gamescom: daar zou onze grijze vriend best eens gelijk in kunnen hebben.
Van het verdere verloop van dat deel van het verhaal kregen we in Warschau nog niets mee. Op het menu stond ongeveer drie uur hands-on-tijd met de game, waarbij de proloog van het spel werd gespeeld en een losse missie later in het verhaal uit te proberen was om een ander deel van de spelwereld te kunnen bekijken. Natuurlijk kun je in drie uur niet spreken van een goede indruk van het verhaal. Diverse figuren die later belangrijk worden, hebben we nog niet eens gezien. En dat is ergens maar goed ook, want de gamer in ons heeft er weinig oren naar om het verhaal van The Witcher 3 nu al te spoilen.
Wennen aan oude en nieuwe gameplay
Desgewenst begint The Witcher 3: Wild Hunt met een tutorial, die zich afspeelt in de op de vorige pagina genoemde droom van Geralt. Voordat je daaraan begonnen bent, maakt CD Projekt Red een eerder verworven reputatie waar door al binnen zestig seconden de eerste vrouwelijke borst in beeld te brengen. Tja... wie herinnert zich niet de liefdesscène tussen Triss en Geralt uit The Witcher 2? Meer voorbeelden hebben we nu overigens nog niet gezien, maar Geralt lijkt alvast niets van zijn status als womanizer te hebben ingeleverd. Ergens geeft dat te denken, want hoe serieus kun je dan de zoektocht naar zijn vrouw Yennefer nog nemen? Maar goed, dat accepteren we maar zoals het is.
Opfrissen
De tutorial doorspelen bleek in ons geval al snel een goed idee. Het is toch al weer eventjes geleden dat The Witcher 2: Assassins of Kings verscheen. Hoewel de basisbesturing niet is veranderd, bleek een opfrislesje op zijn plaats. Binnen de kortste keren ben je je weer bewust van Geralts twee zwaarden, de combo's die hij daarmee kan maken en de vijf signs die hij als magische aanvallen kan inzetten. Ook dat zat allemaal al in de vorige games, maar lang niet iedereen zal nog exact weten wat Quen, Igni of Yrden ook al weer precies waren.
/i/2000575443.jpeg?f=imagenormal)
De tutorial introduceert bovendien de nieuwe elementen van The Witcher 3: Wild Hunt. Sinds de E3 van het afgelopen jaar weten we al dat Geralt voor het eerst kan klimmen. Obstakels tot pakweg anderhalve meter hoog zijn niet onoverkoombaar meer voor de Witcher en dat is wel zo fijn. We vonden het immers al vreemd dat een zo dodelijke moordmachine als Geralt niet over een randje van een paar centimeter hoog kon klimmen. In The Witcher 3: Wild Hunt kan echter gesprongen en geklommen worden, en daarmee behoren die problemen tot het verleden.
Vuurdoop
Hoewel het bovenstaande al bekend was, betekende 'Warschau' toch een vuurdoop voor The Witcher 3. Het was immers voor het eerst dat we zelf aan de slag mochten met de rpg en dus was het voor het eerst dat we zelf konden voelen hoe de vernieuwingen uitpakken in de gameplay. Daarbij viel direct op dat de responsiviteit van de besturing behoorlijk hoog ligt. Anders gezegd, als je Geralt al lopend naar links of rechts stuurt, gaat dat met een aardig tempo. Ook het nieuwe klimmen gaat prima en datzelfde geldt voor het paardrijden. Dat laatste is wel zo fijn, want voor het eerst speelt The Witcher zich af in een volledig open wereld. Geralt zal soms flinke stukken moeten afleggen en dat gaat in The Witcher 3: Wild Hunt dus primair te paard. De meningen over de besturing van dat paard liepen overigens uiteen. Waar wij totaal geen moeite hadden met de besturing, stuurden anderen hun ros met enige regelmaat tegen een boom of ander obstakel. Wellicht nog even afwachten dus.
/i/2000575442.jpeg?f=imagenormal)
Een open wereld betekent meer dan dat je simpelweg een grote spelwereld hebt die de speler vrij kan betreden. Er komt immers ook navigatie bij kijken. Waar ga je als speler naar toe? Natuurlijk is er een main quest die je een bepaalde kant op leidt, maar er is nog zoveel meer. Het aantal soorten side quests in The Witcher 3: Wild Hunt is nauwelijks op te sommen. Daar komt bij dat ze vrij talrijk zijn. Al in het eerste dorpje kom je een notitiebord tegen dat vol hangt met optionele opdrachten en ook door met de dorpelingen te praten kun je nog aardig wat bezigheden verzamelen. Binnen de kortste keren ben je een brandstichter aan het opsporen of een mysterieuze geest aan het onderzoeken. De main quest moet dan maar even wachten.
Dwalende spelers
Dat is illustratief voor de veelzijdigheid van The Witcher 3 en ook deel van de kracht van het spel, maar het werpt ook een vraag op. Hoe voorkom je dat spelers zichzelf verliezen in de spelwereld? Er zijn immers genoeg gamers die geen fan zijn van openwereldgames, omdat ze té open zijn. Die spelers raken dan de rode draad kwijt en haken af. The Witcher 2: Assassins of Kings werkte met open gebieden, maar was nog wel lineair opgebouwd. Zo open als de The Witcher 3 was dat spel niet. Reden voor zorg? Niet volgens CD Projekt Red. De studio vertrouwt erop dat de content voorkomt dat spelers hun grip op het spel verliezen.
"Main quests zijn vaak goed te volgen", legt Michal Stec, art director van CD Projekt Red, uit. "Ze leveren het verhaal en zijn meeslepend. Wat we vaak zien in rpg's is dat de bezigheden daaromheen echter vooral opvulling zijn. Dat je ineens een opdracht krijgt als 'ik ben dit of dat verloren, ga het even ophalen'. In The Witcher 3: Wild Hunt zul je dat soort quests niet vinden. We hebben erg ons best gedaan om quests buiten de hoofdverhaallijn net zo diep en meeslepend te maken. We stimuleren spelers juist om te gaan dwalen. Tegelijkertijd krijg je elke keer als je The Witcher 3 start een korte samenvatting te horen van de laatste dingen die Geralt heeft gedaan, zodat je er weer helemaal inzit. Die stukjes worden trouwens verteld door Dandelion, die spelers van de vorige games natuurlijk ook zullen herkennen."
Nieuwe animaties en technische problemen
De focus op verhaal is uiteraard niets nieuws voor The Witcher. Datzelfde geldt voor het hoge niveau van de tussenscènes waarin dat verhaal verteld wordt. We haalden eerder al de scène tussen Geralt en Triss uit The Witcher 2 aan, maar er zijn meer memorabele momenten. Cinematografisch is The Witcher 2 waarschijnlijk de beste role-playing game en misschien wel een van de beste games ooit. Hoe verbeter je dat nog verder? De meest klassieke fout zou zijn om ervan uit te gaan dat iets wat werkt niet verbeterd hoeft te worden, maar daar is gelukkig geen sprake van. Toch wijst CD Projekt Red voor het antwoord niet simpelweg op de filmpjes zelf, of op mooiere beelden of beter geschreven scènes.
Animaties in conversaties
Met The Witcher 3: Wild Hunt mikt de studio op betere acteerprestaties van de digitale personages. Om dat te bereiken, zijn vooral de mogelijkheden op het gebied van animaties uitgebreid. Niet alleen in de geheel vooraf gemaakte scènes, maar ook in de conversaties die spelers zelf kunnen aansturen door middel van keuzes, beschikken de personages over meer gezichtsanimaties. Dat kwam eigenlijk een beetje per ongeluk tot stand. De projectleiders van The Witcher 3: Wild Hunt gaven het team van artiesten de optie meer animaties te maken voor in conversaties. Die gingen daar vervolgens volledig mee aan de haal, waardoor er zelfs een nieuw programma voor geschreven werd binnen CD Projekt Reds eigen engine, de RedEngine 3. Het gevolg: een wagonlading gezichtsanimaties die niet alleen in pre-scripted scènes, maar ook in elke conversatie tussen personages de kop op kunnen steken.
/i/2000575439.jpeg?f=imagenormal)
Dat klinkt misschien nietszeggend of een feature voor in de kantlijn, maar dat is zeker niet het geval. Bedenk immers hoeveel conversatie er in The Witcher 3: Wild Hunt zit. Conversaties in rpg's worden vaak begeleid door wat willekeurige bewegingen en standaardgezichtsuitdrukkingen. In The Witcher 3 zou dat niet langer het geval moeten zijn. Bovendien hebben we het hierboven genoemde programma aan het werk gezien. Niet alleen kan dat programma personages voorzien van allerlei gezichtsuitdrukkingen, het geeft de ontwikkelaars ook de mogelijkheid met een paar muisklikken complete personages te maken, om de duizenden niet-speelbare personages in het spel op een originele manier vorm te kunnen geven.
Mod-tools?
Daar zit natuurlijk een logische vervolgvraag aan vast. Gezien het aantal mogelijkheden dat die personage-editor biedt, ligt het voor de hand dat de community maar al te graag zelf aan de slag wil met dat programma. Of dat ook gaat gebeuren, is vooralsnog niet helemaal duidelijk, maar het voornemen is er zeker wel. "We willen eerst het spel zelf afronden. Dat is tussen nu en 19 mei onze focus", zegt Stec. Daarna zijn we zeker van plan om te kijken op welke manier we de mod-community kunnen ondersteunen. We kunnen ons goed voorstellen dat mensen hun eigen personages in het spel willen stoppen. Sterker nog: voor The Witcher 2 konden gamers op een gegeven moment zelfs complete eigen quests maken. We zien niet in waarom dat voor The Witcher 3 op termijn niet zou kunnen, maar daar gaan we dus pas na de release concreter naar kijken."
/i/2000575438.jpeg?f=imagenormal)
Of die eventuele 'mod-tools' ook, bijvoorbeeld in de vorm van een editor, beschikbaar komen voor de consoles is niet duidelijk. Wel duidelijk is dat CD Projekt Red voor het spel zelf inzet op parity op alle platforms. Dat wil zeggen dat er in principe geen verschil is tussen de drie versies. Om dat te bereiken, heeft de studio een televisie-set-up hangen waarop de drie versies doorlopend te zien zijn. De televisies en de instellingen daarop zijn dezelfde, dus eventuele afwijkingen liggen dan altijd aan de game zelf. Gelijkheid op alle platforms wil overigens niet zeggen dat er geen extra features aan de pc-versie zullen worden toegevoegd. De game zal op de pc in elk geval in een hogere resolutie te spelen zijn en daarbij is het nog even de vraag of de 30-fps-lock van de consoles op de pc ook aangehouden wordt. Die vraag wordt pas later beantwoord; de focus ligt eerst op het goed werkend krijgen van het spel op alle platforms.
Crashes en andere problemen
Dat heeft nog wel wat voeten in de aarde. Tijdens de speelsessie bleek dat The Witcher 3: Wild Hunt nog verre van soepel draait. De game had zowel op de consoles als op de pc nog last van de nodige bugs, waarbij er vooral op de consoles ook nog framerateproblemen waren. Daarnaast crashte het spel een aantal keer. Op de pc beleefden we zelf twee vastlopers, terwijl een andere journalist, die speelde op een PlayStation 4, liefst acht crashes meldde. Dankzij het goede savesysteem, dat de voortgang veelvuldig opslaat, hoefden we nooit grote stukken opnieuw te spelen, maar irritant is het natuurlijk wel. Er is in elk geval niet voor niets extra tijd uitgetrokken voor The Witcher 3.
Herkenbaarheid in quests
De op de vorige pagina genoemde technische problemen voorkwamen niet dat we ons opperbest wisten te vermaken met The Witcher 3. Dat begon, zoals gezegd, met het gebied van de proloog, dat je alle facetten van The Witcher 3 aanleert. Naast enkele side quests behelst dat ook de eerste lijn van de main quest, die onder meer langs een gevecht met een griffioen leidt. Zoals je wellicht weet is een van de basistaken van Witchers het bevechten van beesten waarvoor normale stervelingen hard wegrennen en de griffioen is er daar een van. Net als in het vorige spel helpt het om eerst informatie over het beest in te winnen, zodat je je kunt voorbereiden op de strijd en jezelf kunt voorzien van de juiste potions.
Verkennen is fijn
Toch begint het, zoals altijd, met verkennen. We kunnen nu alvast verklappen: rondrijden door de spelwereld en alles in je op nemen is al vermakelijk genoeg. De spelwereld ziet er prachtig uit en is gevuld met allerlei dieren, prachtige begroeiing en, belangrijk, heel veel 'interessante plaatsen'. De meest voor de hand liggende plaatsen om quests te krijgen zijn, zoals op de vorige pagina's al vermeld, daar waar veel mensen zijn. Net is in The Witcher 2 worden quests keurig bijgehouden in de menu's en kun je op elk moment wisselen tussen je quests. Hierdoor is de manier waarop je het spel speelt heel herkenbaar.
/i/2000575437.jpeg?f=imagenormal)
Bij het uitvoeren van die quests komen ook allerlei herkenbare elementen om de hoek kijken. Zo moet Geralt met enige regelmaat gebruikmaken van zijn 'Witcher sense', waarmee hij bijvoorbeeld sporen kan zoeken of interessante objecten in de omgeving kan laten oplichten. In de drie uur die wij konden spelen, speelde dat in verschillende quests een rol. Dat was zo in de proloogfase, maar ook in de quest die pas wat later in het spel voorbijkomt. Onderzoeken blijft dus een kernonderdeel van het spel, naast vechten, praten en het steeds sterker maken van Geralt als personage.
Rondkijken in Skellige
In de laatstgenoemde quest verplaatste het spel zich naar de Skellige Isles, een onderdeel van de Northern Kingdoms. Hier raakt Geralt betrokken bij de interne strijd die in een bepaalde clan gevoerd wordt over de opvolging van een koning. Geralt bemoeit zich hier natuurlijk vanaf de zijlijn mee en de speler heeft, op basis van keuzes in conversaties, invloed op de afloop. Hoe dit segment past in de hoofdverhaallijnen werd ons niet meteen geheel duidelijk, maar het heeft wellicht te maken met de oorlog tussen de Northern Kingdoms en Nilfgaard, en de eventuele rol die Skellige daarin zal spelen. Skellige is op zichzelf trouwens ook behoorlijk de moeite waard. Reizend van de ene naar de andere kant van het eiland, eventueel via het handige fast-travel-systeem in het spel, kom je allerlei verschillende gebieden tegen, met natuurlijk ook allerlei verschillende vijanden.
Hoewel die laatste missie ons wat verhaal betreft weinig zei, was het uitstapje naar Skellige welkom. Puur voor het verhaal hadden we misschien liever gewoon de proloog verder doorgespeeld, maar de trip naar Skellige leverde ons wel wat extra perspectief op. Zo is dat gebied dus behoorlijk groot, maar ondertussen slechts een deeltje van de volledige spelwereld van The Witcher 3. Ook zagen we tijdens de proloog en in Skellige diverse ogenschijnlijk belangrijke personages voorbijkomen, terwijl ons bekende namen als Triss, Yennefer en Dandelion daar nog niet eens een rol in speelden, en het optreden van de Wild Hunt zich tot een droom beperkte.
Voorlopige conclusie
The Witcher 3: Wild Hunt wordt een goede game, zoveel was al duidelijk, en het werd tijdens ons bezoek aan de studio bevestigd. CD Projekt Red bouwt verder op de prima basis die The Witcher 2 al heeft gelegd, met onder meer een echte open wereld en verbeterde animaties in normale gesprekken, dus niet alleen in tussenfilmpjes. Het spel kent momenteel echter nog een belangrijke achilleshiel en die zit in de techniek. In de eerste plaats draait het nog niet stabiel. Op de pc gaat het redelijk, maar op de consoles is het een stuk minder. Ook is de framerate, die met 30fps toch al niet hoog ligt, nog niet stabiel.
De stabiliteit en de framerate zijn natuurlijk prioriteiten één en twee om in orde te maken. Daarna volgen de nu nog onbeantwoorde vragen over welke extra's de pc-versie op technisch vlak zal genieten. Een hogere framerate staat hoog op ons lijstje, maar uitsluitsel kregen we daar nu nog niet over. Duidelijk lijkt wel dat alleen de techniek het succes van The Witcher 3 in de weg kan zitten, niet de content zelf, en dat is op zichzelf geen vervelende constatering.