En als ik nu thuis een replicator heb staan waarmee ik zelf Calvé-pindakaas kan kopiëren? Dan kúnnen ze die fictieve 'kopie-kosten' helemaal niet in rekening brengen, want dan gaat iedereen thuis pindakaas zitten repliceren.
De vergelijking wordt nu wel erg fictief, maar ik denk dat je tegen privé-gebruik van zo'n apparaat weinig kunt beginnen. Wel zal het verhandelen van die pindakaas onrechtmatig zijn, Calvé zal zijn formule wel geregistreerd hebben. En verder zal Calvé er wel alles aan doen, om dat apparaat van de markt te krijgen. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen

Niet als 'ie ze per stuk wil gaan verkopen, nee. De 'inhoud' van een cd is immers niets waard, omdat er een oneindig grote hoeveelheid van (te maken) is. Wat een artiest wél kan doen is bij publicatie een bedrag vragen, waarna het werk in het publieke domein terecht komt.
Tja, ik vind dat iedereen zélf mag beslissen wat er gebeurt met zijn/haar eigen producties. Als-ie het gratis ter beschikking stelt, is het helemaal top, maar als-ie er aan iedereen een (redelijke) vergoeding voor vraagt, vind ik het ook prima. Wanneer zijn idee mij echter niet bevalt, koop ik gewoon niets van hem, er zijn nog genoeg ándere artiesten.
Eén van de redenen waarom een artiest meestal geen éénmalige vergoeding wil vragen, is omdat i.t.t. veel andere beroepen, het artiestenbestaan zeer onzeker is. Een artiest heeft dat inkomen nodig als buffer, om ook in slechte tijden in zijn bestaan te kunnen voorzien. En als een artiest bv. na 10-15 jaar 'afgedankt' wordt, of niet meer als zodanig kan werken, zijn er vaak nog maar weinig mogelijkheden, om nog aan een 'reguliere' baan te komen (leeftijd, gebrek aan ervaring). Bovendien zijn er voor artiesten weinig regelingen voor pensioen- of arbeidongeschiktheidsvoorzieningen, daar moeten zij zélf voor zorgen. Vanuit dat standpunt bezien, vind ik het helemaal niet zo 'verkeerd', dat een artiest geld vraagt aan iedereen, die zijn werk wil hebben. Hij heeft gewoon de pech dat zijn werk nou toevallig makkelijk gekopieërd kan worden, en dat van een ander meestal niet. Overigens heb ik het hier natuurlijk niet over MTV 'Cribs' of artiesten, die met één hit voor hun hele leven 'binnen' zijn, dat zijn écht uitzonderingen.
Je hebt niets aan een regel als je de naleving ervan niet kunt controleren. Dan is het alleen een 'pro-forma'-ding. Maar er is al een andere manier van denken voor bijvoorbeeld door rood licht lopen, dat wordt de facto gedoogd omdat controle op naleving moeilijk is en het nadeel van door rood licht lopen gering. Maar wat je bij auteursrecht ziet is dat er juist steeds strenger wordt opgetreden zonder dat er wordt gekeken naar maatschappelijke of technische consequenties, of zelfs maar naar waarom we überhaupt controleren. Als je hetzelfde op een andere, makkerlijker manier voor elkaar zou kunnen krijgen, waarom is dat dan geen overweging waard?
Dat is inderdaad een lastige kwestie, je kunt geen regels handhaven als je die niet kunt controleren. Toch worden er bv. veel diefstallen en vernielingen om die reden ook niet opgelost, maar het spreekt voor zich dat die regels desondanks tóch zoveel mogelijk gehandhaafd dienen te worden. Het verschil met het gedogen bij het 'door rood licht lopen' zit hem vermoed ik mede hierin, dat bij die laatste normaliter niemand schade ondervindt, en mocht er hierdoor tóch een ongeluk gebeuren, dan is de overtreder doorgaans snel gevonden, en meestal zélf het ergste slachtoffer
Bij inbreuk op auteursrechten ligt dat enigszins anders, daar claimen de rechthebbenden dat zij schade ondervinden (of dat werkelijk zo is, en hoeveel dan, laat ik hier even in het midden, dat is voer voor een andere discussie). Bovendien is dat in beginsel een civiele claim, geen strafrechtelijke. Dus ja, als zij dat vinden, dan hebben zij het recht op juridische stappen, net zoals jij en ik datzelfde recht hebben, als wij vinden dat onze belangen op één of andere manier worden geschaad. De rechter moet dan uiteindelijk maar uitmaken, wie er gelijk heeft.
Zolang die juridische stappen op grond van gerechtvaardigde vermoedens gebeurt, heb ik er geen probleem mee (behalve dan met de soms intimiderende wijze, waarop dat gebeurt), zij maken slechts gebruik van het recht dat iedereen heeft. Waar ik wél grote bezwaren tegen heb, is het bij voorbaat 'aftappen' van iedereen, ook al is er geen enkel vermoeden tot iets onrechtmatigs, maar louter om te kijken of er *misschien* iets illegaal gedownload wordt. Dit controlemiddel staat in geen enkele verhouding tot het (mogelijke) delict, en wordt zelfs niet toegepast bij ernstige misdrijven als moord en diefstal. Ik vind dat de overheid en ISP's zich niet voor dat karretje moeten laten spannen, en mochten zij dat straks tóch gaan doen, gaan zij daarmee vér hun boekje te buiten.
Ik het ook met je eens dat de rechthebbenden (lees: platenmaatschappijen) er verstandig aan doen, eens naar hun ouderwetse distributiemodel moeten kijken, maar dat is verder hun eigen zaak, ik bemoei me niet met hun beleid. Als zij daar koppig aan willen blijven vasthouden, is dat hún keuze. Als ik het vervolgens te duur vind, koop ik het gewoon niet, of ik download het soms, zolang het mag

Maar ik zie dat downloaden echter niet als een 'recht', in mijn visie maak ik dankbaar gebruik van een maas in de wet. Ik word daarom ook niet kwaad of verontwaardigd als 'zij' proberen dat recht af te nemen, it's all in the game, en het verbaast mij eerlijk gezegd, dat het oneigenlijke gebruik van dat wetsartikel nog steeds is toegestaan. Ik kan me voorstellen dat de rechthebbenden hier fel tegen ageren, en ik vermoed dat zij hierin uiteindelijk nog wel hun zin zullen krijgen. Maar het lijkt me voor alle partijen duidelijk, dat er óók aan de zijde van de platenmaatschappijen iets zal moeten veranderen, anders zal de 'wortel' van het conflict blijven bestaan, en telkens weer uitmonden in een nieuwe strijd tegen andere (inventievere) methoden van sharing. Het probleem is inmiddels te structueel geworden om het met slechts een verspreidings/downloadverbod af te doen.