Omdat ouders geen tijd en zin hebben om hun kinderen op te voeden. Want als ouder kun je natuurlijk met je kinderen in gesprek gaan of het net als de overheid verbieden.
Gaan we weer

- Geloof maar dat iedere ouder (die klinisch en sociaal mentaal gezond is) het beste voor heeft met diens kind. Echter. Als de betreffende ouders er geen probleem in zien, dan zullen zij dit ook niet gaan verbieden. (mogelijk zijn de ouders zelf net zo hard verslaafd).
Anekdotisch: Ik heb mijn kinderen geleerd dat ze zich aan de verkeersregels moeten houden, en zich
fatsoenlijk in het verkeer moeten gedragen. Ik zie ook moeders fietsen met een telefoon in de hand (wat verboden is) op de stoep (wat verboden is) hardop klagen/zeuren (wat niet netjes in de context is) dat er kleine kinderen op een stepje (wat volgens de wet voetgangers zijn, en dus toegestaan) niet op tijd opzij springen (wat je niet kunt verwachten van een klein kind.) En dat waar hun eigen kinderen naast fietsen.
Of kijk naar ouders die 400m met de auto rijden om hun kind naar school te brengen (en daarna weer naar huis gaan), de auto al dan niet in een parkeervak zetten,
door de bosjes lopen en oversteken. 20 meter 'naast' een zebrapad. Of denk aan die figuren die met 70 door een woonwijk scheuren, met een telefoon in de hand en twee maxicosi's op de achterbank)
Blijkbaar vinden die ouders dit 'normaal gedrag' en hun kinderen zullen dit overnemen. Die kinderen worden dus wel opgevoed, alleen niet op de manier hoe ik mijn kinderen opvoed. Een belangrijk deel van opvoeden is tenslotte een voorbeeld geven.
Maar goed. Meer on-topic: Als we dan kijken naar oudere kinderen (11+) wordt het in de praktijk steeds lastiger om door te hebben wat je kind allemaal doet (in de breedste zin). Ze hangen meer op hun kamer. Hangen meer op straat met hun vrienden. Ze hebben eigen sociale leven opgebouwd, waar je als ouder steeds minder bij hoort, en daar hoort (of je het er mee eens bent of niet) in veel gevallen een telefoon, met allerlei communicatieve apps bij.
Op papier zou je natuurlijk iedere dag op die telefoon moeten kijken wat je kind die dag allemaal op die telefoon heeft gedaan, dat bijhouden, proberen te begrijpen wat het daadwerkelijk inhoudt waar ze over praten, of wat voor BS ze bekijken op YouTube, enz. Of die ene zeurparade over dat ene klasgenootje een eenmalig iets is, of dat er iets aan het etteren is en dat het straks pesten wordt.
Maar goed. Stel dat we in de werkelijkheid leven, dan werk je als ouders ook gewoon 40 uur per uur, heb je een huishouden te runnen, enz.
Uiteraard geen excuus. Want je hebt ervoor te zorgen dat je je kind veilig houdt op alle mogelijke vlakken, en dat zonder een curlingouder (almaar hun paadje schoonvegen, en zorgen dat ze nooit fouten maken) of helicopterouder (die alles 100% controleert om het kind maar te beschermen) te worden, en dat je kind, bij voorkeur opgroeit tot een evenwichtig mens. Maar het is wel fokking ingewikkeld. En net als je denkt dat je de boel op orde hebt, kom je in de volgende fase van de pubertijd, met weer allemaal nieuwe dingen.