Je haalt een imho zeer gevaarlijk discours aan. Dat puur financiële schade nooit reden kan zijn om iemand achter tralies te zetten zou betekenen dat we vele mensen weer zouden moeten vrijlaten. Wat dacht je bijvoorbeeld van manipulatie op de beurs, witwassen van geld, ontduiken van belastingen op grote schaal. Dat zijn niet noodzakelijk misdaden zonder slachtoffer.
Hier komen we aan het proportionaliteitsbeginsel. In het geval van een straf voor een crimineel feit spelen drie zaken een rol:
1- de straf moet daders afschrikken om het feit te plegen. Dat geld voor recidive maar ook voor potentiële daders die nog niets misdaan hebben.
2- de straf moet verhinderen dat een veroordeelde zijn criminele activiteiten voortzet.
3- de straf moet een vergeldingselement hebben
Daarnaast kan meespelen dat de slachtoffers wraak willen nemen op de dader.
1) Om af te schrikken moet er ook sprake zijn van een pakkans. Als zoals 2fish aangeeft er een grote groep is die de fout maakt maar er is slechts een heel kleine groep die daarwerkelijk vervolgd wordt, dan schrikt het niet af, ongeacht de hoogte van de straf. Dit zien we ook in het beleid om de snelheidsboetes in Nederland. De pakkans is zo klein dat mensen niet hun gedrag ervoor gaan aanpassen. Velen zien de verkeersboetes (tot 30km/u) dan ook vooral als een soort snel-rijden belasting, ook omdat er vooral op plaatsen geflitst wordt (zoals de snelweg) waar velen harder rijden en waar toch al de minste ongelukken zijn en waar die ongelukken meestal weinig te maken hebben met de snelheid an sich maar meer met zaken als de snelheidsverschillen tussen vracht- en personenverkeer, te laat remmen, geen rekening houden met andere weggebruikers mist, gladheid (bv door regen) of harde wind ...
(snelheid speelt natuurlijk wel altijd een rol mee) . Zolang je maar betaalt
(en kunt blijven betalen, het is dus vooral leuk voor de veelverdieners) kun je gewoon te hard blijven rijden.
Daarnaast is er dan sprake van willekeur, je moet gewoon de pech hebben om door de mand te vallen. In andere landen zijn zelfs al mensen veroordeeld voor downloaden terwijl ze niet eens een computer hebben.
2) In het geval van veroordeelde verkrachters en moordenaars is het duidelijk dat afschrikken niet heeft geholpen. In sommige moorddosssiers is er sprake geweest van een uitzonderlijke situatie en is herhaling niet waarschijnlijk. In de meeste gevallen, en ook bij verkrachters echter is het om herhaling te voorkomen noodzakelijk om de veroordeelde gevangen te zetten
(en het doet er even niet toe of dat is in een huis van bewaring, een gevangenis, of een gesloten inrichting). Voor sommigen waaronder witteboordencriminelen is dit echter vaak niet effectief. Zij weten dan, ondanks dat ze gevangen zijn toch hun criminele activiteiten voort te zetten.
Het herhaling voorkomen is ook de reden dat een veroordeelde tijdens zijn gevangenisstraf, en zeker als hij bijna vrijgelaten gaat worden, mee moet werken aan een resocialisatieprogramma.
3 Vergelding is ook een element dat bij gevangenisstraf kan spelen. Andere methoden van vergelding zijn bijvoorbeeld het opleggen van een taakstraf of een boete. In de functie van vergelding zijn dat meestal ook betere methoden. Gevangenisstraf kost de samenleving handenvol geld en levert niets op.
Dat er bij bv verduistering en manipulatie op de beurs ook slachtoffers (kunnen) zijn is waar. Zij zijn echter vooral financiëel geraakt en hebben er niets aan als de dader gevangen zit. Waar zij iets aan hebben is het vergoeden van de schade, voor zover dat mogelijk is. Ook gaat die gevangenisstraf weinig uitrichten aan het voorkomen van herhaling. Een flinke taakstraf lijkt daarin meer op zijn plaats. Datzelfde geld voor witwassen en belastingontduiking.
Zo ook auteursrechtenschending. Op grote schaal kan dat een hele industrie ontwrichten, bedrijven overkop doen gaan, jobs die verloren gaan. Stellen dat er geen slachtoffers zijn en dat er bijgevolg geen gevangenisstraf zou moeten komen is dus niet correct.
Er is een aanmerkelijk verschil met verkrachters, moordenaars en pestkoppen. Wederom, het verschil is dat de schade bij auteursrechtenschending vooral financiëel is.
Daarbij kunnen we urenlang discussieren over hoe lang auteursrechten geldig zouden moeten zijn
(ik vind 70 jaar na de dood al erg lang en verlenging naar 120 jaar zelfs crimineel). en welk deel daarvan mag toe te schrijven zijn aan Goddelijke inspiratie (of Duivelse).
Daarbij is het zo dat enkelen in die industriën zich kunnen verrijken terwijk er velen zijn die er amper kunnen rondkomen. Dat dit licht aan de menselijke drang om zich te focussen op die enkeling die succesvol is kunnen we waarschijnlijk helaas niet veranderen.
En ook binnen bedrijven kunnen bij grote misstappen mensen nog altijd persoonlijk aansprakelijk gesteld worden en vervolgd worden.
Klopt maar de hoge verantwoordelijken weten bijna altijd de dans te ontspringen terwijl de loopjongens moeten boeten.
En de boetes/schadevergoedingen die tussen bedrijven geëist worden zijn ook niet min.
Maar gevangenisstraf is dan niet mogelijk en er is vrijwel altijd meer sprake van realisme, immers het ecomisch belang staat daar voorop. Het eisen van 10.000 USD per gedownload liedje van iemand met een minimuminkomen is dat niet. Er is een gezegde dat je van een kale kip niet kunt plukken. Als je bedragen gaat eisen waarvan duidelijk is dat de persoon die nooit gaat kunnen opbrengen dan ben je verkeerd bezig. Dat waren de gealliëerden ook toen ze in 1918 Duitsland absurde herstelbetalingen oplegden.