Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door Jurian Ubachs en Paul Hulsebosch

Gamen in de winter Round-up

Diverse winterse releases besproken

Devil May Cry 5

DmC: Devil May Cry, de game uit 2013, was eigenlijk een zijstap, een game die zich afspeelt in een alternatieve tijdlijn en gemaakt werd door een andere studio dan die van uitgever Capcom. Dat betekent dat Devil May Cry 4 de laatste game was die de voornaamste verhaallijn volgde. Fans hebben sindsdien meer dan tien jaar gewacht op een vervolg, en de verwachtingen rond Devil May Cry 5 zijn dus hooggespannen. Althans, onder de fans. Daar zijn er in West-Europa wat minder van dan in thuisland Japan.

Titel Devil May Cry 5 Score
Platform Windows (Steam), PlayStation 4 en Xbox One (gespeeld op Xbox One S)
Prijs € 43,45

Het verhaal in DMC5 sluit keurig aan op dat uit deel 4, al zit er een paar jaar tussen. Je komt dus de nodige bekende figuren tegen in de game. Hij speelt zich af rond bekende personages als Nero en Dante, en er zijn bijrollen voor Trish en Lady, Nico en V. Met die laatste twee is iets aan de hand. Nico is nieuw. Ze speelt een centrale rol als wapenleverancier van de speelbare personages. Met wie je ook speelt, in het bestelbusje van Nico kun je wapens en skills opwaarderen. Op veel plekken in de spelwereld tref je een ouderwetse muntjestelefoon, en na een belletje komt Nico eraan gescheurd, of je nu in Redgrave City staat of ergens in de diepste krochten van de hel.

Over het verhaal zullen we verder niets verklappen, behalve dat Nero en Dante de hoofdrol spelen, samen met V. Die laatste kennen we natuurlijk al uit de serie, maar niet als speelbaar personage. Dat is hij dit keer wel. Sterker nog, de kern van DMC5 is dat er drie speelbare personages zijn. Dat is een slimme zet van Capcom. Het zorgt er niet alleen voor dat het verhaal interessanter is, ook de gameplay gaat erop vooruit.

Drie helden

Het is een van de redenen waarom DMC5 een lekker afwisselende game is geworden. Je wordt op een mooie manier door de game geleid. Capcom vertelt het verhaal rond de drie hoofdrolspelers grotendeels in chronologische volgorde, maar maakt af en toe sprongetjes in de tijd om een stukje van het verhaal opnieuw te vertellen vanuit het perspectief van een ander lid van het trio. De drie gaan grotendeels hun eigen gang, al werken ze naar een gezamenlijk doel. In de meeste missies bepaalt de game met wie je speelt, maar soms kun je kiezen uit twee of zelfs uit alle drie de leden. Het komt erop neer dat Capcom je eerst netjes kennis laat maken met elk van de drie en je daarna af en toe wat vrijheid geeft. Dat hebben de ontwikkelaars goed aangepakt.

De afwisseling zit niet alleen in de manier waarop je door het verhaal wordt geloodst, ook de drie hoofdrolspelers zijn prettig verschillend. Capcom heeft ervoor gezorgd dat Nero, Dante en V flink anders spelen. Nero is de beweeglijke van de drie, Dante de brute krachtpatser die met grote wapens op tegenstanders inhakt, en V is zijn tegenpool. V is veel zwakker en moet daardoor juist op afstand blijven. Waar Nero en Dante ieder twee wapens kunnen hanteren, heeft V twee dieren aan zijn zijde, de roofvogel Griffon en het roofdier Shadow. Griffon is er voor de ranged attacks, Shadow voor melee. Net als de andere twee hoofdrolspelers heeft ook V een soort special move, die eerst moet worden opgeladen tijdens een gevecht. Voor V is dat Nightmare, een monsterlijke verschijning die tijdelijk flinke schade aan kan richten.

Het lastige van V is dat Griffon en Shadow een eigen health bar hebben en dus dood kunnen gaan tijdens een gevecht. Dat maakt het vechten met V wat lastiger, zeker omdat hij zelf wat minder health heeft dan zijn twee collega's. Toch is V onze favoriet, want ondanks zijn zwakke fysieke gesteldheid kan hij heerlijk veel schade aanrichten en maakt hij het wat gemakkelijker om stijlvol voor de dag te komen. Dat aspect is nog steeds een onderdeel van de game. In elke missie verzamel je punten tijdens het vechten. Je wordt daarbij niet alleen beoordeeld op de hoeveelheid klappen die je uitdeelt en de schade die dat oplevert, maar je krijgt ook punten voor stijl. Daarin telt vooral variatie mee. De lengte van je combo's, maar vooral de afwisseling die je daarin tentoonspreidt levert stijlpunten op. Al tijdens een gevecht word je beloond met een waardering, beginnend bij A en eindigend bij lovende woorden als Smokin' Sexy Style.

Het leuke van V is dat de demonen die het vuile werk voor hem opknappen wel schade aan kunnen richten, maar niemand het leven kunnen ontnemen. V zal dus zelf de laatste klap uit moeten delen. Daarmee moet de kwetsbare V zich alsnog in het strijdgewoel wagen. Juist die balans maakt V leuk om mee te spelen.

Dante

Dante is overduidelijk de held van de game, uitgerust met de tofste wapens. Hij begint met het zwaard Rebellion en het pistool Ebony & Ivory, maar krijgt gaandeweg keuze uit steeds meer wapentuig, waaronder het zwaard Sparda - welbekend voor ervaren DMC-spelers - en een motorfiets die hij in tweeën kan splitsen. Vooral die laatste optie is hilarisch, omdat je dan twee zwaarden overhoudt die aan spinnende wielen zijn bevestigd. Dante is sterk, maar wat gameplay betreft wat meer rechttoe rechtaan. Heerlijk om mee te spelen, maar toch ook een beetje de saaiste van de drie. Hij mist de uitdaging die V biedt.

Over Nero zijn we het minst te spreken. Dat ligt niet aan zijn krachten. Nero wil zich in het verhaal graag kunnen meten met de stoere Dante. Hij heeft met het zwaard Red Queen en de dubbelloops revolver Blue Rose wat minder keuze dan Dante, maar kan zich er prima mee redden. Opvallender is dat hij een onderarm mist waar Nico in haar bestelbusje steeds meer mechanische alternatieven voor fabriceert. Iedere keer dat je in haar busje stapt heeft ze wel weer een nieuwe variant in elkaar geknutseld. Je kunt steeds een aantal van die alternatieven mee op avontuur nemen. Deze Devil Breakers kunnen van alles, en ze hebben interessante namen als Overture, Gerbera, Buster Arm, Pasta Breaker, Sweet Surrender en Mega Buster. Die Mega Buster is gebaseerd op Mega Man en goed voor long range aanvallen. Met de exotischer varianten van de Devil Breakers kun je zelfs teleporteren en de tijd vertragen.

De truc is dat je Devil Breakers redelijk snel slijten. Vandaar dat je drie soorten mee kunt nemen, en nadat je ze hebt opgewaardeerd zelfs nog meer. Gelukkig kun je van elk van die drie varianten meerdere exemplaren bij je dragen. Toch kun je tijdens een pittig gevecht gemakkelijk door je voorraad raken, zeker als je verschillende confrontaties achter elkaar meemaakt. Als je Devil Breakers op zijn, zie je de stomp van Nero aan zijn rechterarm en ben je dus een belangrijk wapen kwijt. Nieuwe Devil Breakers koop je bij Nico, maar dat kan lang niet overal. Gelukkig liggen zo hier en daar wat Devil Breakers in de spelwereld, al zijn dat er nooit genoeg om je voorraad op sterkte te houden. Je zult dus flink in moeten slaan bij Nico, en daarmee geef je de Red Orbs uit die je eigenlijk aan upgrades wilt besteden. Het steeds opnieuw inslaan van Devil Breakers ging ons na verloop van tijd vervelen, zeker omdat Nero zich ook zonder Devil Breakers wel kan redden. We merkten dat we tegen het einde van de game niet eens meer de moeite namen om nieuwe Devil Breakers te kopen, en het deden met de exemplaren die we onderweg vonden. Het is een klein minpunt, want ook zonder Devil Breaker is Nero nog steeds een leuk character, zeker ter afwisseling van het spelen met V en Dante.

Bij alle drie geldt dat de gameplay een combinatie is van een paar continue te gebruiken wapens of skills, en een special die je pas in kunt zetten als je de nodige slagen hebt uitgedeeld. Zeker bij de continue te gebruiken wapens of skills geldt dat je de nodige combo's kunt leren, wat maakt dat je ook de sterkere tegenstanders kunt verslaan. De opbouw daarin is prima. Je krijgt steeds meer opties, waarbij je voor elk van de drie kunt kiezen wat je wilt opwaarderen. Bovendien heeft Capcom goede variatie aangebracht in de vijanden. In het gewone voetvolk zit al variatie genoeg, maar er is vooral een flinke voorraad tussenbazen, die sterk uiteenlopen in skills en uiterlijk. Ze zijn geen van allen echt spectaculair, maar het grote aantal en de variatie maken een hoop goed.

4K, 60fps

Capcom heeft voor de game gebruikgemaakt van de eigen RE Engine, die is gemaakt voor Resident Evil 7. Die engine komt hier misschien nog wel beter tot zijn recht dan in RE7, omdat de makers zich daar moesten houden aan een beperkt kleurenpalet en zich hier meer uit konden leven. DMC5 biedt een combinatie van stedelijke omgevingen en de verschillende lagen van de onderwereld. Alleen dat zorgt al voor de nodige afwisseling. Het levert mooie vergezichten op, maar ook mooie detailbeelden. Zo loop je ergens aan het begin van de game door Redgrave City, dat door demonen is overvallen en waarvan de inwoners zijn versteend. Je ziet in de straten en op de pleinen stenen beelden staan waarvan hun beweging bevroren lijkt. Mooi is dat tussen die versteende inwoners een klein meisje staat dat een ballon in haar hand heeft. Zij is versteend, maar de ballon niet. Die zweeft aan een touwtje boven haar versteende hand. Dat touwtje kun je doorhakken met je zwaard, waarna de ballon langzaam de lucht in zweeft.

Toch is het vooral het geheel dat indruk maakt: de half vervallen stad vol verzakte gebouwen, mooie graffiti en sporen van demonische aanwezigheid. De onderwereld vol rare constructies, gekke platformen, liftjes en enorme bloedbanen die als sneltransport kunnen dienen. Het ziet er allemaal mooi en gedetailleerd uit en kan bovendien in 4k worden getoond, bij 60 frames per seconde. Daar heb je echter wel een Xbox One X of PlayStation 4 Pro voor nodig. Wij speelden op een Xbox One S en die komt niet verder dan 1080p en een framerate van 60fps die af en toe naar lagere waarden dipt.

DMC5 biedt vooralsnog vooral een campagne. De game is vrijwel geheel singleplay, al is en komt er meer. De versie die nu in de winkel ligt, heeft Cameo, een systeem waarbij je naast je de geest ziet van een andere speler die dezelfde missie speelt als jij. Dat kan slechts in enkele levels. Het geeft je de extra uitdaging om de missie net zo snel te spelen als de geest. Interessanter is dat Capcom heeft laten weten dat Bloody Palace terugkeert in de game. Dat is een horde mode waarin je één leven hebt en het zo lang mogelijk uit moet zien te houden tegen hordes demonen. Bloody Palace zit echter nog niet in de game. Dit onderdeel komt pas bij een update die naar verwachting ergens dit voorjaar zal worden uitgebracht.

Microtransacties

Nu we toch wat minpunten opsommen: het grootste bezwaar dat we hebben, betreft de microtransacties die Capcom in de game heeft ingebouwd. We noemden al even de Red Orbs die je kunt verzamelen om upgrades van je wapens en vaardigheden te kopen. Het is een prima systeem, dat leuk is doordat je veel Red Orbs kunt vinden - wat meer als je de moeite neemt om goed te zoeken - maar nooit genoeg om alle skills van alle drie de hoofdrolspelers geheel op te waarderen. Je zult dus moeten kiezen, en dat is leuk. Het maakt dat je voor een speelstijl gaat en je moet specialiseren. Capcom vindt echter dat je Red Orbs moet kunnen kopen, voor echte centen. Dat is jammer, want dat maakt niet alleen dat je upgrades kunt bemachtigen voordat ze in de game noodzakelijk zijn - zodat je dus overpowered bent - maar ook dat je op die manier wel alle upgrades kunt bemachtigen en het aspect van kiezen en specialiseren uit de game verdwijnt. Gelukkig is DMC5 geen game waarin je het rechtstreeks tegen andere spelers opneemt, al is nog niet duidelijk wat Capcom nog in petto heeft.

In de huidige versie van de game is het echter vooral onnodig. Voor het uitspelen van de campagne heb je aan de Red Orbs die je als vanzelf bemachtigt wel voldoende. Daarmee maak je de drie hoofdrolspelers sterk genoeg om de vele demonen te verslaan. En mocht je toch moeite hebben met bepaalde demonen, dan heeft Capcom al een prettige manier ingebouwd om dergelijke struikelblokken het hoofd te kunnen bieden. In de game vind je niet alleen een heleboel Red Orbs, maar ook af en toe Gold Orbs, en die kun je gebruiken om weer tot leven te komen op de plaats waar je gevallen bent, om daar met volle gezondheid verder te kunnen vechten tegen de nog aangeslagen tegenstander. Mocht je geen Gold Orbs hebben, dan kun je ook Red Orbs inzetten. Als Capcom dergelijke Gold Orbs te koop had aangeboden, hadden we die mogelijkheid nog enigszins kunnen gebruiken. Daarmee geef je spelers immers de kans om langs lastige passages te komen, zonder dat ze een krachtiger personage kunnen kopen. Het te koop aanbieden van Red Orbs gaat ons echter wat ver.

Conclusie

Uiteindelijk hebben we een wat gemengd gevoel bij Devil May Cry 5. Als we de microtransacties even buiten beschouwing laten, is DMC5 een avontuur waarbij Capcom voor heerlijk veel afwisseling zorgt. Het verhaal is onderhoudend, de gameplay solide, vloeiend en lekker snel, en door de drie hoofdrolspelers is hij ook nog heerlijk gevarieerd. Daarbij heb je bovendien voldoende middelen om de drie naar je hand te zetten. De game ziet er prima uit en het uiterlijk is ook afwisselend genoeg, met delen in de boven- en onderwereld. De opties van de drie speelbare hoofdpersonen en de mogelijkheden om ze op te waarderen zijn prima, en dat geldt ook voor de stijgende moeilijkheidsgraad. Dat we niet zo enthousiast zijn over de Devil Breakers van Nero doet daar weinig aan af.

Helaas heeft Capcom gekozen voor het inbouwen van microtransacties, in een game die zich daar eigenlijk niet zo voor leent. Het showen van gekke pakjes aan andere spelers heeft hier geen zin, bij gebrek aan andere spelers. Dat Capcom er in plaats daarvan voor kiest om voorwerpen te verkopen waarmee je de drie hoofdpersonen sterker kunt maken, is vreemd. Het haalt de zorgvuldig gekozen balans uit de game. DMC5 is een game waarin je langzaam steeds betere skills krijgt die maken dat je steeds sterkere demonen kunt verslaan. Capcom maakt het echter mogelijk dat je al vroeg in de game heel sterk kunt zijn, als je maar genoeg geld aan de uitgever overhandigt. Zonde, want het verstoort die zorgvuldig gekozen balans. Tijdens het spelen merk je daar op zich echter weinig van. Wie de microtransacties weet te negeren, heeft aan Devil May Cry 5 een mooie en heerlijk gevarieerde game.

Samengevat

We hebben gemengde gevoelens bij Devil May Cry 5. De campagne van de game vormt de hoofdmoot en die is heerlijk gevarieerd, wat vooral komt doordat er nu drie hoofdpersonen speelbaar zijn. Die verschillen onderling sterk, hoewel de bediening opvallend gelijk is. Ook het verhaal, de missies, de tegenstanders en het uiterlijk van de game zijn prima. Horde-modus Bloody Palace wordt later toegevoegd. Hoe goed de game ook is, we worden niet blij van de ingebouwde microtransacties waarmee je upgrades kunt kopen voor je wapens en skills. Die optie is voor een singleplay-game als DMC5 wat minder schadelijk, maar hij is onnodig en daarmee een hinderlijke manier om meer geld te verdienen aan de game. Hij breekt de balans in de game.

Getest

Devil May Cry 5, Windows

Prijs bij publicatie: € 43,45

Vanaf € 60,46

Vergelijk prijzen

Bekijk alle uitvoeringen (3)


Apple iPhone XS Red Dead Redemption 2 LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6T (6GB ram) FIFA 19 Samsung Galaxy S10 Google Pixel 3

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True