In vrijwel alle artikelen als ook dit wordt één snelheid genoemd, en dat is altijd alleen maar de download snelheid. Via Coax wordt nu nog altijd alleen maar een asymmetrische verbinding geleverd, met een lagere upload snelheid. Coax heeft nog nooit een voldoende upload geleverd en dit blijft waarschijnlijk voor altijd onvoldoende. Ook worden dit gigabits/sec uit het artikel gedeeld door een aantal gebruikers (dat kan een straat zijn of enkele straten), en die snelheid krijg je individueel nooit tenzij al je buren slapen en alle apparatuur hebben uitgezet. Zowel de pure snelheid als de latency zijn bij de asymmetrische coax verbindingen bij de upload niet goed genoeg voor toepassingen van vandaag, en waarschijnlijk gaat het niet veel beter worden.
Dat coax voor altijd goed genoeg is een drog-argument dat al decennia lang wordt aangevoerd door de kabelaars die de investering in glasvezel niet wilden/willen doen. En het grootste deel van de bevolking gelooft het, op basis van dat ene getal dat alleen maar de (gedeelde) download snelheid is.
Dit is inmiddels een achterhaald beeld. Het lastige is dat het niet zozeer onwaar is, maar het gevolg is van technische keuzes die destijds logisch waren.
Neem de uploadsnelheid. Die komt voort uit een historische verdeling van bandbreedte. Net als bij ADSL en glasvezel heb je bij coax (via DOCSIS) een beperkte hoeveelheid spectrum dat verdeeld moet worden tussen up- en downstream. In de beginjaren koos men voor een asymmetrische indeling, omdat men verwachtte dat de vraag naar downloaden veel groter zou zijn dan naar uploaden.
Bijvoorbeeld: bij DOCSIS 1.0 kreeg je grofweg 40 Mbps down en 10 Mbps up. Vergelijk dit met ADSL dat begon bij 256/64 Kbps. Alleen kon ADSL nog overstappen op SDSL voor symmetrisch verkeer, terwijl dat bij coax niet zomaar kon — omdat tv-signalen vaste frequenties gebruikten die niet verplaatst konden worden. Hierdoor bleef het uploadspectrum bij DOCSIS beperkt tot 5–65 MHz, terwijl de downloadspectrum juist werd uitgebreid tot 1000, later 1200 en zelfs 1800 MHz.
Dat verklaart ook waarom er zo’n enorme kloof tussen up- en download is ontstaan. En dat is pas sinds kort aan het veranderen. Bij nieuwe DOCSIS-varianten (zoals DOCSIS 4.0) vervalt het oude tv-spectrum, en is men bezig met Full Duplex DOCSIS. DOCSIS 4 belooft snelheden tot 10 Gbps downstream en 6 Gbps upstream — per modem.
Opmerkelijk is dat glasvezel, zoals het nu in Nederland wordt uitgerold, technisch gezien veel overeenkomsten vertoont met het coax-model. De meeste glasvezelnetwerken gebruiken namelijk PON (Passive Optical Network), waarbij één glasvezel wordt gedeeld via splitters. KPN schijnt 1 op 32 te hanteren, aldus een topic hier op tweakers. Die eerste generatie PON bood 2.5 Gbps down en 1.25 Gbps up per segment. Ook daar is dus sprake van overboeking. Zeker in de context van een 1000/1000 abonnement.
Inmiddels is KPN grotendeels overgestapt op XGS-PON met 10 Gbps symmetrisch per segment, en maximaal 1:256 splitsing. Maar dat betekent nog steeds: gedeeld medium.
Kortom: wie coax afkeurt op basis van gedeelde capaciteit, moet datzelfde zeggen over het merendeel van de glasvezelverbindingen. Zolang de pieksnelheden hoog genoeg zijn is de kans klein dat alle gebruikers tegelijk te veel vragen.
Uiteindelijk zal een volledige uitrol van DOCSIS 4 (dus geen hybride systemen zoals nu) qua prestaties vergelijkbaar zijn met XGS-PON. En de rek is er bij coax ook nog niet uit: volgens CableLabs is op termijn zelfs 100 Gbps mogelijk. Ook de ping is de laatste jaren sterk omlaag gegaan bij Docsis. Mijn glasvezel verbinding haalt nog altijd een lagere ping maar het is bij Docsis lang niet meer de 35ms van vroeger.
Glasvezel heeft uiteindelijk meer groeipotentieel, maar voor de komende 20 jaar zijn beide technieken in staat om te voldoen aan vrijwel alle behoeften van consumenten.
[Reactie gewijzigd door sdk1985 op 11 november 2025 18:30]