Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Hoge Raad: beperkt doorzoeken smartphone is niet strijdig met recht op privacy

Door , 62 reacties

De Hoge Raad heeft in een arrest overwogen dat een in beslag genomen iPhone van een verdachte mag worden doorzocht, mits dit niet verdergaat dan een beperkte inbreuk op de privacy. De politie mag niet zomaar alle gegevens van de smartphone uitlezen.

De zaak gaat over de in beslag genomen iPhone van een verdachte van cocaïnesmokkel via Schiphol. De Koninklijke Marechaussee heeft de iPhone en de simkaart uitgelezen met behulp van XRY. Dit heeft belastend bewijs tegen de verdachte opgeleverd. Het Hof oordeelde in hoger beroep dat de politie de telefoon mocht doorzoeken op basis van een artikel uit het Wetboek van Strafvordering dat de bevoegdheid geeft om voorwerpen die kunnen bijdragen aan de waarheidsvinding, in beslag te nemen.

De verdachte ging in cassatie en vond dat deze doorzoeking in strijd is met het recht op privacy dat is vastgelegd in het EVRM. De Hoge Raad stelt dat een opsporingsambtenaar geen voorafgaande goedkeuring van een onderzoeksrechter of officier van justitie nodig heeft om onderzoek te doen naar een in beslag genomen elektronische gegevensdrager. Zolang het onderzoek beperkt van aard is, mag de inhoud op de telefoon worden doorzocht. Dit onderzoek moet dan beperkt blijven tot het raadplegen van een gering aantal gegevens. Als er een compleet beeld is verkregen door het onderzoek en dus veel meer gegevens zijn bekeken, dan kan dat onderzoek onrechtmatig zijn jegens de verdachte.

Volgens de Hoge Raad heeft het Gerechtshof Amsterdam deze maatstaf niet gebruikt en is er ten onrechte van uitgegaan dat de wet wel een basis biedt voor een uitgebreid onderzoek. De Hoge Raad heeft de zaak terugverwezen naar het Gerechtshof Amsterdam, dat moet beoordelen of bij het feitelijke onderzoek sprake was van een te vergaande inbreuk op de privacy van de verdachte. Omdat de wet weinig specifieks voorschrijft voor het doorzoeken van een smartphone, werkt de minister aan een wettelijke regeling hiervoor.

Joris Jansen

Nieuwsredacteur

Reacties (62)

Wijzig sortering
Zolang het onderzoek beperkt van aard is, mag de inhoud op de telefoon worden doorzocht.
Typisch Nederland weer. Geen ja of nee, maar een vaag mitsje.
Wat is in deze dan beperkt? Staat dat ergens vastgelegd? Hoe wordt getoetst of x gegevens uitgelezen morgen worden ter behoeve van x onderzoek?
Volgens mij kan dat alleen door de telefoon te ontgrendelen, in welk geval je gewoon toegang hebt tot alles wat er op staat.
Wie doet die ingegriteitswaarborging? Aan welke mate van verdenking moet ik denken dat dit een gerechtvaardigd middel is? Heeft het nut van het (mogelijk) bewijs hier een rol in?

Ik snap niet hoe je op dat soort vage regels kan aansturen.

[Reactie gewijzigd door Ton Deuse op 4 april 2017 16:23]

(verwijderd)

[Reactie gewijzigd door AronB op 5 april 2017 10:49]

Heeft iemand een bron met specifiekere informatie dan; "Zolang het onderzoek beperkt van aard is, mag de inhoud op de telefoon worden doorzocht. Dit onderzoek moet dan beperkt blijven tot het raadplegen van een gering aantal gegevens." Dit zegt natuurlijk helemaal niets. Ik neem aan dat de auteur van dit artikel het ook niet heeft maar ik ben erg benieuwd waar de grens getrokken wordt.
Klik in het artikel eens op oordeelde. Als je dan het hoofdstuk "Beoordeling van het hof" leest dan vraag ik me af waarom Tweakers voor deze kop gekozen heeft. Het hof oordeelt namelijk dat het doorzoeken wel degelijk een inbreuk vormt. En dus in principe niet gedaan zou moeten worden. Natuurlijk dient privacy niet om met strafbare feiten weg te kunnen komen en dus zegt het Hof duidelijk, als er andere bewijzen zijn dan mag men de smartphone niet eens onderzoeken. Onderzoek van die telefoon kan eigenlijk pas als er aanwijzingen zijn dat daar bewijzen te vinden zijn. Wat geheel in lijn is met vergelijkbare dingen, de school mag je kluisje niet zomaar onderzoeken maar als er aanwijzingen zijn dat jij daar drugs in bewaart dan mag dat nadrukkelijk wel.
Als je op oordeelde klikt ga je naar de originele uitspraak van het Hof. Dit artikel gaat echter over de uitspraak van de hoge raad van vandaag. Daarin staat o.a. het volgende:
2.6:
Voor het doen van onderzoek door een opsporingsambtenaar aan inbeslaggenomen elektronische gegevensdragers en geautomatiseerde werken teneinde de beschikking te krijgen over daarin opgeslagen of beschikbare gegevens vereist de wet geen voorafgaande rechterlijke toetsing of tussenkomst van de officier van justitie. Indien de met het onderzoek samenhangende inbreuk op de persoonlijke levenssfeer als beperkt kan worden beschouwd, biedt de algemene bevoegdheid van opsporingsambtenaren, neergelegd in art. 94, in verbinding met art. 95 en 96 Sv, daarvoor voldoende legitimatie. Dit zal het geval kunnen zijn indien het onderzoek slechts bestaat uit het raadplegen van een gering aantal bepaalde op de elektronische gegevensdrager of in het geautomatiseerde werk opgeslagen of beschikbare gegevens. Indien dat onderzoek zo verstrekkend is dat een min of meer compleet beeld is verkregen van bepaalde aspecten van het persoonlijk leven van de gebruiker van de gegevensdrager of het geautomatiseerde werk, kan dat onderzoek jegens hem onrechtmatig zijn. Daarvan zal in het bijzonder sprake kunnen zijn wanneer het gaat om onderzoek van alle in de elektronische gegevensdrager of het geautomatiseerde werk opgeslagen of beschikbare gegevens met gebruikmaking van technische hulpmiddelen.
2.7.1:
Het Hof heeft het gevoerde verweer verworpen op de enkele grond dat art. 94 Sv een voldoende wettelijke grondslag vormt voor het door een opsporingsambtenaar verrichte onderzoek aan de smartphone van de verdachte. Daarmee heeft het Hof het in 2.6 overwogene miskend. Het middel klaagt daarover terecht.
2.7.2:
Na terugwijzing van de zaak zal het Hof moeten beoordelen of ten aanzien van de op de voet van art. 94 Sv in verbinding met art. 95 en 96 Sv inbeslaggenomen smartphone en het ten behoeve van de opsporing vastleggen van de daarin opgeslagen of beschikbare gegevens sprake is van meer dan een beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de verdachte.
Indien het Hof bevindt dat sprake is van de in de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 84 beschreven gang van zaken - kort gezegd inhoudend dat met daartoe bestemde apparatuur en/of software alle op een smartphone en/of de bijbehorende SIM-kaart opgeslagen of beschikbare gegevens zijn uitgelezen waardoor (volledig) inzicht is verkregen in contacten, oproepgeschiedenis, berichten en foto's - ontstaat daardoor het vermoeden dat een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer is gemaakt.
Indien het Hof tot dat oordeel zou komen, zal het op de voet van art. 359a Sv moeten beoordelen of aan het ontbreken van een wettelijke legitimatie enig rechtsgevolg dient te worden verbonden en, zo ja, welk rechtsgevolg dan in aanmerking komt. (Vgl. HR 19 februari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY5321, NJ 2013/308.)
Daarin staat volgens mij wél wat in de kop van Tweakers staat, namelijk dat doorzoeken van telefoons door opsporingsambtenaren (de politie) wel toegestaan is, zolang het maar niet te verstrekkend is. Het Hof zei nog dat doorzoeken van telefoons niet mocht (of in elk geval niet zonder verdere toetsing door een officier van justitie of rechter-commissaris) en had daardoor het in de telefoon verkregen bewijs uitgesloten van beoordeling (en, overigens, de verdachte alsnog veroordeeld met ander bewijs). Nu wordt de zaak teruggestuurd naar het Hof, zodat dat kan kijken of het doorzoeken van de telefoon in dit geval geoorloofd was of niet.

Edit: Wat ik hierboven heb gezegd klopte ook nog niet helemaal. De oordeelde in het artikel verwijst naar een andere uitspraak van het hof dan de uitspraak die de hoge raad heeft vernietigd. Het gaat hierbij ook om een andere zaak (!). De vernietigde uitspraak kan ik zo snel niet vinden, maar uit de quote daaruit in de uitspraak van de Hoge Raad blijkt dat het Hof vond dat het doorzoeken van smartphones altijd mogelijk zou moeten zijn door de politie. Daarop is de verdachte in beroep gegaan, waarna de hoge raad deze uitspraak heeft gedaan (en de zaak nu weer voor inhoudelijke beoordeling terug naar het Hof gaat).

[Reactie gewijzigd door flori9 op 5 april 2017 14:03]

Wat ik me wel afvraag, hoe is dit eigenlijk bij de Hoge Raad terecht gekomen? Is de verdachte in cassatie gegaan tegen het oordeel van het hof dat zijn telefoon niet doorzocht mocht worden? Wat is het doel daarvan dan geweest?
Heel erg bedankt voor je reactie! Ik heb nog een keer goed gekeken en blijkbaar verwijst de oordeelde in het artikel naar een hele andere zaak. Bij deze zaak had het Hof juist geoordeeld dat het doorzoeken van de telefoon wel mag, en daar het bewijs op gebaseerd. Dat maakt het in cassatie gaan van de verdachte een stuk logischer. Ik heb dit ook toegevoegd aan mijn originele post.
Ik zat het ook te lezen en vroeg me af of t.net gewoon een lekkere clickbait headline heeft verzonnen die niet strookt met het vonnis.
Het ligt er net aan hoe je het bekijkt, en dus hoe de journalist het brengt. Ja, een telefoon mag worden doorzocht. En ja, het volledig doorzoeken van alle gegevens is schending van de privacy.

Dat het schending is van je privacy wil dus niet zeggen dat de politie je telefoon helemaal niet meer mag doorzoeken.
Ik denk dat de gegevens die doorzocht worden te maken moeten hebben met hetgeen waar de verdachte van verdacht wordt... Maar ja - dat weet je vaak pas achteraf he.... Beetje lastig inschatten voor de recherche.
Ja dat snap ik, maar het feit dat het zo omschreven is betekent eigenlijk dat je zonder grenzen telefoons kan gaan doorzoeken totdat er een wet is of rechtzaak is waar een vaste grens gesteld wordt. Hopelijk komt een van de twee snel en wordt er goed onderbouwd hoe het niet in gaat breken op privacy.
Zoals ik het nu interpreteer betekent dit nu dat ze beperkt mogen doorzoeken en achteraf met terugwerkende kracht moeten kunnen verantwoorden waarom ze iets doorzocht hebben. Indien ze iets doorzocht hebben waar vervolgens niks verdachts bleek te staan wordt dit dus een lastig verhaal om te verantwoorden.... Niet erg wenselijk.

Anderzijds: hoe weet je wat ze allemaal doorzocht hebben? In het proces verbaal zal alleen staan wat ze aan verdacht materiaal gevonden hebben en waar... Niet waar ze allemaal gekeken hebben en niks gevonden hebben...?
Ik denk dat de gegevens die doorzocht worden te maken moeten hebben met hetgeen waar de verdachte van verdacht wordt... Maar ja - dat weet je vaak pas achteraf he.... Beetje lastig inschatten voor de recherche.
De recherche mag dus niet gaan doorzoeken en achteraf bepalen WAT er gezocht wordt.
Met moet vooraf aangeven waar de verdachte voor onderzocht wordt, anders krijg je een visvijver aan informatie, en kan men uitzoeken.... hmm weed, ohnee, hier staat coke, daar staat moord ...
Als de verdachte in beeld komt, wordt de telefoon onderzocht op aanwijzingen die de zaak kunnen maken.

Het probleem wat de KMAR had, was dat ze de telefoon gecloned hadden, en vandaar uit het onderzoek uitgebreid hadden.
Ze hebben licht mazzel gehad dat de verdachte ook daadwerkelijk bewijzen had inzake de smokkel, had er info over huurmoorden gestaan, had het niet direct rechtsgeldig geweest ( in die andere zaak )
even uitleg,

er is nog geen bron omdat dit dus nieuwe rechtspraak is, de HR heeft terugverwezen naar de rechtbank en DIE moet nu gaan bepalen of deze en soortgelijke doorzoekingen nu wel of niet geoorloofd zijn. uiteindelijk zal ook daar de HR een uitspraak over moeten doen en eventueel het europees hof. pas dan zullen we definitief weten hoe dit verder gaat.
Dus als 99.99999% van de data op een telefoon wordt doorzocht dan is dit beperkt.....
Wil gewoon zeggen dat ze je volledige telefoon (manueel) mogen doorkijken, maar geen speciale onderzoeks technieken mogen gebruiken of data kopieren.
Als 99,999999% van het materiaal te maken heeft met waar je voor verdacht wordt wel ja, anders niet. Er staat dat de verzamelde data te maken moet hebben met waar je van verdacht wordt, dat is de beperking. Het gaat niet om de hoeveelheid data, die is variabel en afhankelijk van wat er wordt gevonden. Als slechts 1% data te maken heeft met de zaak, dan is die 1% de limiet.
Je moet eerst iets doorzoeken voordat je kunt bepalen of het relevant is en de moeite waard is om te kopieren.

BTW: Ik ben het wel met je eens dat dit een zeer grijs gebied is, maar een ieder kan dit interpreteren in zijn eigen voordeel.

[Reactie gewijzigd door veltnet op 4 april 2017 16:20]

die beperking heeft het hoef nu juist niet specifiek genoeg verwoord, er mag beperkt worden gezocht, en niet : er mag enkel naar met het onderzoek reeds gerelateerde data worden gekeken (whatsapje naar bekende drugscriminieel: ja whatsappje naar broer en medeverdachte: ja maar de rest van alle whatsappjes; nee (ook niet als ze daardoor ook verdacht hadden kunnen worden).

het gebrek aan zulke uitleg zal later door het ECHR moeten worden rechtgezet zoals dat eerder al in de toelichtingen bij het EVRM is gedaan.
Dit onderzoek moet dan beperkt blijven tot het raadplegen van een gering aantal gegevens.
Welke gegevens ?

Contactpersonen?
Alle belgegevens?
SMS/Whatsapp gegevens ?

[Reactie gewijzigd door TWyk op 4 april 2017 15:50]

Ik denk dat dit zich moet beperken tot die gegevens die te relateren zijn tot de verdenking.
Maar hoe weet je of die gegevens relevant zijn? Hoe weet je of een berichtje/mail relevante informatie bevat zonder deze te lezen? Of een telefoongesprek? Of een contactpersoon.

Je moet die informatie toch kunnen inzien om vervolgens te bepalen of een bepaald item relevant is. Is die contactpersoon geregistreerd als verdachte/veroordeelde in een andere zaak. Bevat het bericht informatie over een deal, en is het misschien cryptisch geformuleerd?

Dat weet je toch allemaal niet.

Ik denk dat alle informatie op iemand zijn telefoon potentieel bewijsmateriaal is tot het tegendeel is bewezen.

Als je vooraf bepaald wat geen bewijslast kan zijn kun je daar als verdachte natuurlijk mooi gebruik van maken. WhatsApp berichten mogen niet worden ingezien? Mooi gaan we alle deals via WhatsApp communiceren.

Ik vind privacy ook een belangrijk item, en ik ben ook tegenstander van sleepnet tactieken en dergelijke maar van de andere kant vind ik dat de politie toch ook veel mogelijkheden uit handen genomen worden. Als alle relevante informatie ergens word opgeslagen waar de politie niet bij mag/kan dan staan ze dus ook machteloos, iets waar schuldige personen natuurlijk al te graag gebruik van maken.
In het arrest staat ook duidelijk dat de specifieke beperking geldt voor een opsporingsambtenaar. Er staat ook dat toegang via een bevel van een officier van justitie waarschijnlijk wel stand zou houden.

Als de politie dus gewoon het proces volgt is er niets aan de hand. Ik vind dat wel een subtiel verschil dat toch voor mij heel belangrijk is: "een politieagent mag gewoon een telefoon doorzoeken" OF "de politie mag een telefoon doorzoeken na goedkeuring door een officier van justitie."
Welke gegevens zou je dan bijvoorbeeld niet mogen bekijken bij een verdenking van drugssmokkel?
Ik kan in alles wel een potentiële relatie zien tot het misdrijf.
Dit zou je vooraf aan de doorzoeking moeten vaststellen.

Ik weet niet of dit ook zo gebeurd of gaat gebeuren. Achteraf kunnen de foute foto's uit Bankok ook opeens tot een (nieuwe) verdenking leiden...

Ook ik ben nieuwsgierig naar de wetgeving.
Ik denk en hoop het ook, al is dat nu dus nogal vaag; maar zoals vermeld in t artikel gaat de minister daar blijkbaar mee aan de slag.

Opzich is het ook niet onredelijk. Onredelijk zou zijn als ze alle data mochten kopiëren en bewaren (voor onbepaalde tijd en ook als die data irrelevant is), maar het toestel kraken (bij gebrek aan medewerking verdachte, wat je goed recht is!) om te kijken of er belastend materiaal op te vinden is lijkt me redelijk noodzakelijk om het werk goed uit te kunnen voeren.
Als er niets gevonden wordt, of al hetgeen achteraf teveel/irrelevant blijkt te zijn, dienen uiteraard enige en alle kopietjes direct en geheel aantoonbaar verwijderd te worden op secure wijze. (Dus niet enkel in de prullenbak, maar echt de data vernietigen door er nog ff een paar keer overheen te schrijven.)

Ik ben dan ook erg geïnteresseerd in waar de minister mee komt, gezien we de laatste tijd niets dan zeer onredelijk en extreem vergaande wetten zien. Ik hoop dan ook dat deze wet wél redelijk wordt en heel duidelijk grenzen en eisen aanstipt - in het voordeel van de burgers.

[Reactie gewijzigd door WhatsappHack op 4 april 2017 15:58]

de minister komt natuurlijk met een 'wettelijke' regeling die stelt: alle informatie die mogelijk kan bijdragen tot het vinden van strafbare feiten mag worden geraadpleegd.

de rest van de wereld, en vooral de juristen onder hen, zullen sneller denken aan een tekst als: "alle informatie waarvan van te voren redelijkerwijs mocht worden aangenomen dat ze zou leiden tot het bevestigen van reeds vermoedde misdrijven en/of het versterken van zulk vermoeden...

Eigenlijk vind ik het vooral jammer dat de hoge raad niet de ballen heeft gehad om de wet, het EVRM en de casus in het bijzonder al direct zo uit te leggen, ze moeten hebben geweten dat de minister bezig is met het verzinnen van een regeling en daardoor terughoudend zijn gebleven, dat is echter wel direct een keiharde klap voor de rechten die een verdachte nog had. immers iedereen is onschuldig tot het tegendeel is bewezen en sleepnet doorzoekingen zijn wel degelijk verboden door het evrm. het feit dat de HR de minister nu flinke ruimte laat om het begrip 'sleepnet doorzoeking' flink uit te hollen is bedroevend maar begrijpelijk, zeker in de context van het hedendaagse strafrecht.
Ik denk dat dit zich moet beperken tot die gegevens die te relateren zijn tot de verdenking.
Om te weten welke gegevens te relateren zijn tot de verdenking moet men alles bekijken.
Ik zou dat zeker doen.
Of gegevens waarvan men een redelijke relevantie van ziet tot de verdenking/strafbare feit.
Bij iemand die verdacht wordt van cocaine smokkel zou ik bijvoorbeeld kunnen denken aan of er contactpersonen in de telefoon staan die bij politie ook bekend zijn vanwege drugssmokkel.

Wat wel en niet mag is nu aan het gerechtshof om te bepalen.
Bij iemand die verdacht wordt van cocaine smokkel zou ik bijvoorbeeld kunnen denken aan of er contactpersonen in de telefoon staan die bij politie ook bekend zijn vanwege drugssmokkel.
  • of aan de belgegevens / sms/ whatsapp / enz om te zien met wie er contact geweest
  • of aan de locatie en recente foto gegevens (facebook timeline?) om te zien waar en wanneer de persoon geweest in de afgelopen periode.
  • of aan de recente notes en spreadsheet bestanden om te zien of daar info staat over de te leveren drugs/financien enz
  • of alle andere soorten bestanden of apps waar adressen, contacten of financiele gegevens kunnen staan die betrekking kunnen hebben op de drugsdeals

[Reactie gewijzigd door TWyk op 4 april 2017 16:17]

Ik kreeg een maandje geleden een tweetal rechercheurs aan de deur, die mijn telefoon wilden bekijken.
Even uit het veld geslagen, en geweigerd, vroegen ze of ze alsnog binnen mochten voor opheldering.
Men was met een onderzoek bezig, en één van mijn contacten in een groepsapp was opgepakt ivm handel in gestolen spullen.
Via verschillende personen, kwam mijn naam ook in dat lijstje terecht ( verdachte of slachtoffer )
Omdat ik verder geen zaken met betreffende persoon heb, het is iemand die via via bij de groep hoort, heb ik ze mijn lijstje laten doorlezen op de pc
Van zijn berichten hebben ze foto's gemaakt ( op het scherm ), en uit mijn history van chats stond hij niet tussen met één op één berichten.

Na een kleine 10 minuten zijn ze weer vertrokken, niet veel wijzer, behalve wat screenshots over het weer en een bbqavondje waar ze al vanaf wisten.

De persoon geblokkeerd, en mijn directe contacten gewaarschuwd voor/tegen zijn praktijken, aangezien er al een paar waren bezocht, op dezelfde manier.

* FreshMaker houdt elke dag de regiokrant in de gaten, of er ergens een 'megabust' is geweest, maar helaas
En hoe meer contacten je hebt op je telefoon/facebook/whatsapp/snapchat/mail programma hoe groter de kans dat er wel iemand tussenzit die niet zuiver is.

edit: @Freshmaker hieronder: Ik bedoelde in Algemene zin. Hoe meer contacten en vrienden je hebt op je telefoon/social media hoe groter de kans wordt dat er een iemand tussen zit die blijkbaar niet helemaal zuiver is.

Het zegt verder niets alleen de kans erop wordt groter. We hebben daar al een keer mee te maken gehad hier in huis. Ik zeg het dus niet uit onwetendheid.

[Reactie gewijzigd door Indoubt op 4 april 2017 20:38]

Nee, want er is doelgericht gekeken naar die persoon, en met mijn toestemming
Er is zonder mij geen handeling verricht, ik heb zelf de scrollknop in de hand gehad.

In mijn geval is er vooraf besproken wat er gezien wilde worden, en in welke mate.
Daar is niet van afgeweken.
Ik sluit me aan bij Indoubt in deze:
En hoe meer contacten je hebt op je telefoon/facebook/whatsapp/snapchat/mail programma hoe groter de kans dat er wel iemand tussenzit die niet zuiver is.
Puur statistisch gezien klopt dat wel. Dat geldt echter nog meer voor doe meer personen er zitten in het Whatsapp- of facebook- groepje. Whatsapp wordt tegenwoordig op scholen gebruikt om het huiswerk mee naar de leerlingen te sturen. Dat betekent dat als er in de klas één iemand zit met dubieuze praktijken gelijk de hele klas doelwit van het onderzoek kan worden. In dat geval mogen de rechercheurs dus tot de conclusie komen dat dit het enige verband is tussen die persoon en alle andere klasgenoten en dat die niet relevant zijn voor het onderzoek. Uiteraard kan het zijn dat er nog een klasgenoot betrokken is, maar dan zal dat niet via die Whatsappgroep gelopen zijn.

Ook zijn er op Facebook diverse tweedehands-spullen-verkoop-groepjes. Die zijn meestal groter en ook daar is het natuurlijk interessant om gestolen spullen te verhandelen, zeker omdat niet iedereen alle deelnemers zullen kennen.
Ook hier maakt deelname van één heler potentieel de hele groep verdacht. Men moet dan dus in kaart brengen met wie die heler allemaal contact heeft gehad buiten de gebruikelijke advertenties. (Zoals wie heeft er allemaal op gereageerd). Voordeel daar is dat alles opbaar is, maar via het account van de heler is alles het makkelijkst toegankelijk.
Maar dat is toch mijn insteek, en de insteek van de uitspraak.

Alleen kun je dit soort zaken altijd wel dubbel uitleggen achteraf.
Een hele groep is verdacht - of er is onderzoek geweest, en van de groep is er één verdachte
Beide zeggen hetzelfde, alleen wat 'positiever' neergezet

Als er een doelgerichte tap is, wordt al het verkeer afgeluisterd, ook van jouw gesprek over het personeelseten van morgen.
Dat maakt je niet direct verdachte, maar wel onderdeel van het onderzoek.
Tot vastgesteld is dat jij alleen contact hebt over 'werkgerelateerde' zaken, loopt dat spoor.
Een groepsapp zal dat niet meer geven, of verbergen.
De interactie is alleen verschoven.

Zodra jij ( bewust of niet ) aantoont er niets mee te maken te hebben, val jij buiten het onderzoek, en ben je niet meer dan een statistiekcijfertje

De laatste jaren zijn de reacties erg negatief op politieonderzoeken, alsof er een heksenjacht is tegen iedereen, op alles wat je doet.
Doe je niets wezenlijk verkeerd, ben je echt niet interessant , in mijn voorbeeld van het gesprek was ik al geen verdachte, maar werd ik als 'getuige' benadert.
Zou ik op dat moment stellig tegenwerken, en op filmische wijze me verdedigen met 'kom maar met een dwangbevel' helpt dat zeker niet mee, niet voor mij, en niet voor het onderzoek.
Op dat moment worden AL mijn gesprekken nagelopen, en onder een vergrootglas gelegd, is dat dan wat je zou willen ?

toevoeging op mijn verhaal over het onderzoek, ze vroegen ALLEEN maar naar mijn WA, terwijl ik ook andere chat-apps geinstalleerd heb staan, zichtbaar en online.
Daar is geen seconde naar gevraagd, of gehint.
Het betreffende onderzoek ging puur over die contactpersoon, en omdat ik dus in die groepsapp voorkwam.
Zou ik dus via telegram contacten gehad hebben, zijn die niet eens meegenomen, dus zover waren ze al gevorderd in het onderzoek ( waarheidsvinding )
Precies, maar dit is een gericht onderzoek. De doelgerichte tap was dus ook beperkt tot het verkeer in die Whatsapp-groep waarbij ze waarschijnlijk wel de contactgegevens hadden (wie met wie) maar niet de inhoud van de berichten konden inzien.

Er is de laatste tijd veel te doen geweest over afluisterpraktijken van o.a. AIVD, NSA, GQHC e.d. en daar ging het steeds om ongerichte sleepnet-methodes waarvan ook gebleken is dat ze geen effect hebben. Hadden ze in deze situatie inzage gehad on de berichten, dan hadden ze misschien niet aan jouw deur gekomen. Anderzijds had dan het hele politiekorps ook inzage gehad in al jouw gesprekken (en dus ook zonder dwangbevel). Dat is waar bepaalde groepen in onze overheid wel naartoe willen.

In dit geval was er echter wel sprake van een gericht onderzoek.
Even uit het veld geslagen, en geweigerd, vroegen ze of ze alsnog binnen mochten voor opheldering.
dit is waarschijnlijk wel hun geniale zet geweest. Als zij een dwangbevel hadden gaan opvragen had hun dat extra moeite en rompslomp gekost en had het ze niets extra's opgeleverd maar wel jou een hoop ellende.

Het vak van politieagent vraagt ook veel takt, iets waar ook niet iedere agent over beschikt. Helaas trekt het ook individuen aan die kicken op de autoriteit die erbij hoort en is het niveau de afgelopen halve eeuw gigantisch gedaald, misschien niet qua eisen in de opleiding maar wel in karakter. Destijds was een agent iemand met aanzien, nu is het gewoon een mbo-er met een beperkte wetskennis en een drang om deze te pas en te onpas toe te passen. Let wel het stuk in schuinschrift is misschien wat gegeneraliseerd en gechargeerd maar het is wel een deel van het probleem wat op dit moment in de politie-organisatie speelt.
Ik sta redelijk achter jouw punt mbt de houding van agenten.
Zouden ze inderdaad autoritair binnenstormen, hebben ze aan mij een prima sparringpartner.
Ondanks dat ik 'maar' een (doorgeleerde) beveiliger ben, heb ik vaker met ze te maken, in overleg en afspraken.

Mede dankzij hun takt en 'normale' gedrag en duidelijke uitleg zijn ze geholpen door mij.
SMS/Whatsapp gegevens ?

Het lijkt te gaan om een WhastApp gesprek. Echter het areest doorlezend denk ik dat Tweakers de strekking niet goed weergeeft. De rechter stelt dat doorzoeken van een smartphone wel degelijk een inbreuk is, en heeft de WhatsApp chat vondst dan ook verworpen als geldig bewijs.

Dus doorzoeken an sich is dan niet strijdig met de wet, maar de rechter is zeer duidelijk dat dit tegen de grenzen van het wenselijk binnen de huidige wet betreft rechten van een verdachte aangrenst. Het gevonden bewijs is dan ook verworpen.

Ik denk dan ook dat de titel van tweakers hier niet goed de lading van het arrest weergeeft.

(Overigens was er reeds ander bewijs tegen de verdachte, en is die dan nog steeds schuldig herbevonden.)
De rechter stelt dat doorzoeken van een smartphone wel degelijk een inbreuk is, en heeft de WhatsApp chat vondst dan ook verworpen als geldig bewijs.
Dat heeft de Hoge Raad volgens mij niet gezegd. Ze overwegen:
Na terugwijzing van de zaak zal het Hof moeten beoordelen of ten aanzien van de op de voet van art. 94 Sv in verbinding met art. 95 en 96 Sv inbeslaggenomen smartphone en het ten behoeve van de opsporing vastleggen van de daarin opgeslagen of beschikbare gegevens sprake is van meer dan een beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de verdachte.
Indien het Hof bevindt dat sprake is van de in de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 84 beschreven gang van zaken - kort gezegd inhoudend dat met daartoe bestemde apparatuur en/of software alle op een smartphone en/of de bijbehorende SIM-kaart opgeslagen of beschikbare gegevens zijn uitgelezen waardoor (volledig) inzicht is verkregen in contacten, oproepgeschiedenis, berichten en foto's - ontstaat daardoor het vermoeden dat een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer is gemaakt.
Indien het Hof tot dat oordeel zou komen, zal het op de voet van art. 359a Sv moeten beoordelen of aan het ontbreken van een wettelijke legitimatie enig rechtsgevolg dient te worden verbonden en, zo ja, welk rechtsgevolg dan in aanmerking komt. (Vgl. HR 19 februari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY5321, NJ 2013/308.)
Als het hof nu tot het oordeel komt dat er een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer is gemaakt, dan moet het hof vervolgens de vraag beantwoorden tot welk gevolg het feit dat een onderliggende wettelijke bevoegdheid ontbreekt dient te leiden. Op grond van 359a Sv zijn er vier mogelijkheden:
1. de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie
2. bewijsuitsluiting
3. strafvermindering
4. de enkele constatering dat een vormverzuim is begaan.

De Hoge Raad verwijst niet voor niets naar het arrest uit 2013. Daarin zijn de mogelijkheden voor bewijsuitsluiting heel erg ingeperkt: daar mag de rechter vrijwel nooit toe komen. Het zou me dus niet verbazen als het hof niet verder komt dan strafvermindering of zelfs de enkele constatering dat een vormverzuim is begaan (zonder daar dus gevolgen aan te verbinden).
Dit is de overweging van de Hoge Raad:
Voor het doen van onderzoek door een opsporingsambtenaar aan inbeslaggenomen elektronische gegevensdragers en geautomatiseerde werken teneinde de beschikking te krijgen over daarin opgeslagen of beschikbare gegevens vereist de wet geen voorafgaande rechterlijke toetsing of tussenkomst van de officier van justitie. Indien de met het onderzoek samenhangende inbreuk op de persoonlijke levenssfeer als beperkt kan worden beschouwd, biedt de algemene bevoegdheid van opsporingsambtenaren, neergelegd in art. 94, in verbinding met art. 95 en 96 Sv, daarvoor voldoende legitimatie. Dit zal het geval kunnen zijn indien het onderzoek slechts bestaat uit het raadplegen van een gering aantal bepaalde op de elektronische gegevensdrager of in het geautomatiseerde werk opgeslagen of beschikbare gegevens. Indien dat onderzoek zo verstrekkend is dat een min of meer compleet beeld is verkregen van bepaalde aspecten van het persoonlijk leven van de gebruiker van de gegevensdrager of het geautomatiseerde werk, kan dat onderzoek jegens hem onrechtmatig zijn. Daarvan zal in het bijzonder sprake kunnen zijn wanneer het gaat om onderzoek van alle in de elektronische gegevensdrager of het geautomatiseerde werk opgeslagen of beschikbare gegevens met gebruikmaking van technische hulpmiddelen.
Het gaat dus volgens mij meer om hoeveel je bekijkt dan om wat je bekijkt.
Maar waar ligt de grens van "beperkt" zoeken?
Lees even (onderaan het bericht):
Omdat de wet weinig specifieks voorschrijft voor het doorzoeken van een smartphone, werkt de minister aan een wettelijke regeling hiervoor.
off: zie dat veel mensen hier net de laatste 2 regels niet gelezen hebben.. :?

[Reactie gewijzigd door Macchillie op 4 april 2017 15:57]

Dat wordt de volgende rechtszaak. Vaak wordt de uitspraak uit zo'n rechtszaak gebruikt als jurisprudentie voor de volgende zaken. Het kan ook zijn dat de rechter oordeelt in het voordeel van de verdachte, dan is het nog steeds jurisprudentie dat toekomstige verdachten in vergelijkbare zaken kunnen gebruiken. Het kan alle kanten op gaan.
Hoe kan XRY iPhones uitlezen? Ik dacht dat encryptie by default is al een tijdje of gebruiken ze een zero day wat slecht voor iedereen is...

In zon geval zou ik nooit mijn telefoon afgeven... Als ze hem volledig kunnen decrypten en kopieren in een paar minuten.. Ookal doe ik niks verkeerd en word ik aangehouden boeit me niks me privacy is veel belangrijker.

[Reactie gewijzigd door TehEnforce op 4 april 2017 16:05]

XRY communiceert met het besturingssysteem. Wanneer dit niet mogelijk is communiceert de tool hardwarematig met de device om een memory dump te forceren. Hier kunnen ze vaak veel uithalen, inclusief verwijderde bestanden/berichten. Voor meer info even op het linkje in het artikel klikken :)
Ik had ook de bron gelezen maar hardwarematig communiceren zegt niet veel "Hey iOS kan je ff je encryptie uitzetten?". Apple had ook gedacht aan memory dump's dus ik snap niet wat ze in de RAM zoeken als de keys daar niet tussen zitten en alles geencrypt is daar.
In zon geval zou ik nooit mijn telefoon afgeven.
Het Hof oordeelde in hoger beroep dat de politie de telefoon mocht doorzoeken op basis van een artikel uit het Wetboek van Strafvordering, dat de bevoegdheid geeft om voorwerpen die kunnen bijdragen aan de waarheidsvinding, in beslag te nemen.

Dat is dus niet heel lief gevraagd "TehEnforce, wil je je telefoon afgeven?" Dat ding wordt gewoon in beslag genomen. Net als dat bij een steekpartij en jij hebt een mooi vlindermes met bloedspetters, dat mes in beslag kan worden genomen.

Het punt/probleem in dit geval is juist is dat een telefoon een "ding" is maar tegelijk direct gigantisch veel informatie bevat. In die zin dus niet zomaar een voorwerp dat kan bijdragen aan de waarheidsvinding, maar een immense bak aan informatie over jou en je gedrag. En er is nu dus gezegd dat ze zonder verdere toestemming een aantal zaken mogen bekijken. Niet het afgeven ervan (dat is een verplichting) maar het bekijken van gegevens op het apparaat zonder jou toestemming is waar het om gaat.
Het gaat me meer om de myth die waar blijkt te zijn. Ze nemen je telefoon bij de douane, lopen even naar achter "om te controleren op bommen" en stiekem downloaden ze hem helemaal leeg.
De Hoge Raad doet vooral uitspraak over of de rechtbank en het gerechtshof de wet goed geïnterpreteerd hebben. De Hoge Raad zegt hier dus dat het Hof fout zat met haar brede interpretatie, en moet gaan voor een smallere interpretatie. Maar hoe smal dan die interpretatie moet zijn, daar doet ze geen uitspraak over, omdat de wetgever daar geen uitspraak over gedaan heeft.

Al met al, de Hoge Raad beschermt je privacy meer dan het Hof, maar op een manier die weer voor uitleg vatbaar is.
Tja, de Hoge Raad vermoedt dus blijkens zijn arrest dat de opsporingsambtenaar bij het onderzoeken van de iPhone van verdachte 'een meer dan beperkte inbreuk op diens persoonlijke levenssfeer' heeft gemaakt. Het interessante is dat de Hoge Raad daarna opmerkt dat er niets aan de hand was geweest als dat iPhoneonderzoek op verzoek van de officier van justitie of de rechter-commissaris was ingesteld. Je zou misschien denken dat het toch niets uitmaakt of de politie, het openbaar ministerie of de rechter-commissaris zo'n IPhone laat onderzoeken, omdat het openbaar ministerie of de rechter-commissaris daar toch heel simpel opdracht toe kan geven, maar dat is dus niet het geval. En daar zit ook wat in: het besluit alles wat in zo'n IPhone te vinden is, ook boven water te krijgen, moet je niet aan de politie overlaten. Het openbaar ministerie of de rechter-commissaris kán daartoe besluiten, maar moet zich daarbij wel aan nadere regels houden.
Dus is meewerken aan je eigen veroordeling ? Ik zie all een gat in de markt voor een nieuwe app. 1 button factory reset :D
Ik vind het toch onjuist. Fouilleren is één ding, je weet dan wat iemand bij zich heeft aan voorwerpen. Een telefoon doorkijken is in mijn ogen een digitale huiszoeking en is een veel zwaarder instrument. Het komt op mij toch over als dat je hele huis overhoop wordt gehaald.
"Beperkt van aard" is ook wel erg vaag. Beperkt is in mijn ogen dat ik de telefoon vasthoud en laat zien wat mijn belhistorie en mijn laatste smsjes zijn geweest en daar houdt het op. Als ik mijn telefoon af moet staan is dat "Onbeperkt van aard", ik heb geen controle meer over wat nagekeken mag worden en wat niet.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone X Google Pixel XL 2 LG W7 Samsung Galaxy S8 Google Pixel 2 Sony Bravia A1 OLED Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

© 1998 - 2017 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Hardware.Info de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True

*