Hoofdcategorieën

EC: verleng auteursrecht muzikanten naar 95 jaar

Door Olaf van Miltenburg, woensdag 16 juli 2008 16:27, views: 9.566

De Europese Commissie gaat voorstellen om de geldigheid van het auteursrecht op uitvoeringen van muzikanten van 50 naar 95 jaar te verlengen. Dat moet ervoor zorgen dat musici van een rustige oude dag kunnen genieten.

De Europese Commissie heeft woensdag ingestemd met een voorstel van Charlie McCreevy om de Europese regels op het gebied van auteursrechten aan te passen. Het voorstel van de Commissie moet nu nog langs de Europese Raad en het Parlement. Volgens Brussel zorgt het oprekken van de verjaringsgrens ervoor dat musici die rond hun twintigste opvoeringen hebben opgenomen, ook na hun zeventigste nog hun inkomen hierover behouden. De grens ligt nu nog op 50 jaar voor materiaal van uitvoeringen, terwijl het auteursrecht van componisten tot 70 jaar na hun dood geldig blijft.

Een mogelijk belangrijker motief voor de Commissie om met het voorstel te komen is dat ook de muziekmaatschappijen voordeel hebben van de verlenging. "Het moet de producenten in staat stellen om zich aan te passen aan de snel veranderende markt die wordt gekarakteriseerd door dalende verkoop van fysieke mediadragers - met 30 procent in de laatste vijf jaar - en de relatieve langzame groei van de omzet uit online verkopen", zo luidt de verklaring van de Europese Commissie.

Voor muzikanten die het auteursrecht hebben overgedragen aan hun platenmaatschappij zou een use-it-or-lose-it-principe moeten gelden, waarbij het auteursrecht naar de uitvoerenden terugkeert als de maatschappij het materiaal niet langer commercieel wil uitbrengen. Daarnaast zouden de maatschappijen bij het nieuwe voorstel een deel van de inkomsten die na het verstrijken van de termijn van 50 jaar alsnog worden behaald, uitkeren aan de artiesten, ondanks een mogelijke eenmalige afkoopsom die ze eerder betaalden.

De Europese Commissie verwacht niet dat de prijzen voor de opnames omhoog gaan of dat bijvoorbeeld online historische archieven hun deuren moeten sluiten. Consumentenorganisaties als de Open Rights Group bestrijden dit; volgens hen wijst onderzoek er op dat oude opnames waarop auteursrecht rust wel degelijk duurder worden aangeboden dan materiaal waarbij dit niet het geval is. Daarnaast zou het 'monopoliseren' van het archief van opgenomen materiaal met nog eens 45 jaar wel degelijk tot een slechtere beschikbaarheid leiden.

EU vlaggen

Volgende 17:07
Vorige 15:51

Reacties

«  1  2  3  »

Het had misschien bete geweest om het auteurs recht wat in te perken en bijvoorbeeld beide rechten te beperken tot 70 jaar totaal.

ik weet niet of beter het goede woord is.. het zou wel redelijker zijn, maar gezien het feit dat de rechten van steeds meer rechten ligt bij de platenmaatschappij, en niet bij de uitvoerenden zelf, betekent dit alleen maar dat zij voor een nog langere periode na de dood van de artiest zelf geld kunnen blijven innen.. de daadwerkelijke artiesten zelf zullen er meestal een stuk minder mee opschieten, vrees ik.
maar goed, als iemand nu op zijn 15e begonnen is met zingen/musiceren, en toen geen wurgcontract aangeboden heeft gekregen, kan die nu rekenen op geld tot zijn 110e, wat toch best een waarschijnlijke levensverwachting is. 8)7
en als ie toevallig wel zo dom was zich op te laten lichten is het vooral leuk voor EMI.

Als ik voor een baas werkzaamheden verricht heb, dan krijg ik ook niet tijdens mijn pensioen nog geld uitbetaald van mijn (dan) voormalige werkgever. Hiervoor moet ik zelf een pensioenrgeling nemen. Dat een artiest opeens nog geld krijgt voor zijn werk na zijn pensioen is dus pure luxe...

het was billijker geweest om er geen vast getal op te plakken, maar gewoon tot 5 of 10 jaar na de dood van een artiest of 20 jaar indien de rechten via erfenis bij familie zouden terechtkomen. zo kan hij z'n hele leven "genieten" van de inkomsten van zijn werken, terwijl anderen er niet meer van kunnen profiteren.

Maar dat is soms natuurlijk moeilijk na te gaan voor iemand die iets met het nummer wil doen, met name wanneer het een obscuur muziekje betreft van een lang vergeten eendagsvlieg. Het jaartal waarop de copyrights zijn ingegaan staat veelal op de drager, die van het overlijden van de artiest niet.

Op zich, als je er iets commercieels mee wilt doen, wat let je om even de ook op de drager vermelde uitgever/muziekmaatschappij te bellen en hiernaar te informeren?
Waarschijnlijk moet je dit toch al doen gezien de 70 jaar ;)

En jij denkt dat alle maatschapijen die nu 90 jaar geleden bestonden allemaal nog bestaan? Of dat iemand daar je precies kan vertellen hoe het zit?
Ik snap alleen de redenering niet helemaal.
Als een artiest 50 jaar na het uitvoeren van een nummer nog serieus geld vangt zodat hij een beter oude dag heeft, dan heeft hij in de eerste 50 jaar toch al zoveel geld verdiend dat hij het helemaal niet nodig heeft!

In Nederland hoef je, je geen zorgen te maken :) De Buma garandeert met haar wurgcontracten dat alle muziek 'hergebruikt' mag worden tegen een standaard fee, indien de componist/tekstschrijver er bij aangesloten zijn.

Dus een CC-NC-NA mag je NIET bewerken. Random plaatje van Britney Spears wel.

95 jaar is prima, als ze het koppelen aan het fysieke leven van de artiest. Dus niet overdraagbaar naar EMI of Joko Ono. Beatle dood, rechten dood. En bij Kurt is het dus maar een paar jaar geldig.

Dan zijn de rechten van de muziek van Amy Whinehouse ineens vrij weinig nog waard ;)

Een toch niet onbelangrijk detail is dat de rechten van de componist geldig zijn tot 70 jaar na hun dood, terwijl het recht van de uitvoerders op dit moment slechts 50 jaar zonder meer is. Dit houdt dus in dat de componist geld blijft krijgen van zijn werken tot hij sterft en de 70 jaar daarna blijft de rechthebbende van zijn werken geld ontvangen. Dit in tegenstelling tot de artiest, die krijgt van een uitvoering die hij gemaakt heeft op zijn 20ste geld tot zijn 70ste, daarna niets meer.

Dat moet ervoor zorgen dat musici van een rustige oude dag kunnen genieten
Want ze kunnen niet sparen zoals normale mensen.

Nee, ze hebben geen recht op pensioenvoorziening, zoals de meeste normale mensen.


@hieronder: iemand die zijn hele leven heeft gewerkt, heeft natuurlijk recht op méér dan alleen maar AOW, zo ook artiesten. En het is voor een artiest niet zo makkelijk om net zo'n goede pensioenvoorziening te regelen, als voor de meeste andere zelfstandige beroepsgroepen.

@bangkirai: Dat is nou juist het punt. 'Normale' mensen kúnnen vrij eenvoudig betalen voor hun pensioenvoorziening voor artiesten is dat een stuk moeilijker, al was het alleen al door het gebrek aan regelmatige inkomsten. Probeer als eenvoudige artiest maar eens een (gelijkwaardige) hypotheek af te sluiten bijvoorbeeld).

[Reactie gewijzigd door REC]


Maar daarintegen betalen ze maar 4%1.6% belasting ongeveer 40% minder als normale mensen. Dus kunnen ze 36% van hun inkomen sparen.
Gek he dat de rollingstones en U2 nedelandse bands zijn geworden. :)
edit:
bron:http://www.managersonline.nl/nieuws/5188/nederland-belastingparadijs-voor-u2-en-rolling-stones.html

Volgens mij heeft iedereen die in nederland woont of heeft gewoont gewoon recht op AOW. Andere Pensioen voorzieningen moet je zoals ATS al zegt net als ondernemers gewoon zelf regelen met lijfrentepolissen en andere verzekeringen.
Eigenlijk ga ik er een beetje aan voorbij dat het een EU regel is en geen nederlandse(aangezien ik de nederlandse regelgeving aanhaal). Wat voor nederlanders geldt hoeft in de rest van de EU natuurlijk niet te gelden. Neemt niet weg dat het hier in NL op deze manier wel heel gunstig wordt om wat te gaan zingen.

[Reactie gewijzigd door jmzeeman]


Je zou gelijk hebben, als zij verzekerd waren van een vast, solide inkomen. Maar dat hebben ze nu juist niet, hun inkomen verloopt grillig. Als er een tijdje geen belangstelling voor hun werk is, zullen zij ook weinig tot geen inkomen hebben, en vice versa.
De Rolling Stones en U2 zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, de meeste 'auteurs' zijn niet zo successvol ;)

Je zou gelijk hebben, als zij verzekerd waren van een vast, solide inkomen. Maar dat hebben ze nu juist niet, hun inkomen verloopt grillig.
Klinkt als hetzelfde risico als een normale freelancer.
Als er een tijdje geen belangstelling voor hun werk is, zullen zij ook weinig tot geen inkomen hebben, en vice versa.
Andere mensen switchen ook wel eens van baan. Waarom zou een muzikant dat niet kunnen?
De Rolling Stones en U2 zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, de meeste 'auteurs' zijn niet zo successvol ;)
Maar de Rolling Stones en U2 zullen wel degenen zijn die hiervan profiteren. En degenen die niet zo succesvol zijn hebben er praktisch niks aan, want hun muziek is na 50 jaar allang vergeten.

Dat is juist het rare van deze regeling. De artisten die na 50 jaar na uitvoering nog serieus geld vangen van hun nummers hebben meer dan genoeg geld om van een oude dag te genieten! De mensen die het nodig hebben zijn na 50 jaar allang vergeten.
Of dacht je dat over 50 jaar zelfs nog een Sugar Lee Hooper gedraaid word?
En dat is nog een relatief succesvol artiest.

Net zoals elke zelfstandige ondernemer (zo kan je een artiest gewoon zien) kan je dat gewoon zelf regelen. Ik zie werkelijk niet waarom je na meer dan 50 jaar nog altijd inkomsten zou moeten krijgen uit een plaatje wat je op je 20e hebt opgenomen.

Ik zie werkelijk niet waarom je na meer dan 50 jaar nog altijd inkomsten zou moeten krijgen uit een plaatje wat je op je 20e hebt opgenomen.
Je kunt het ook omdraaien: Waarom zou een artiest verplicht zijn om zijn eigen werk weg te geven, desnoods na een x aantal jaar?
Als ik iets maak, ben ik als eigenaar geheel vrij in de keuze waarop ik mijn artikel aan de man wil brengen. Als de potentiele koper het met mijn manier van verkopen (of anderszins) niet eens is, dat koopt-ie mijn product gewoon niet, maar een vergelijkbaar artikel van iemand anders, tegen wiens verkoop- (of andere) methoden hij geen bezwaar heeft. Waarom zou dat voor artiesten niet anders zijn?

Artiesten hebben gewoon de pech, dat hun product makkelijk gekopiëerd kan worden. Was dat niet geval, dan zou er niemand over klagen.
Een werk van een artiest is gewoon een luxe-product, net als bv. een televisie. Als ik een televisie wil hebben moet ik betalen wat de producent ervoor vraagt, of anders van de koop afzien. Waarom zou ik dat wél het recht hebben, om het werk van een artiest mij gratis toe te eigenen? Ook al zijn de productiekosten voor hun werk minder, zij hebben, net als 'gewone' producenten wel degelijk ontwikkelingskosten.

Je kunt het ook omdraaien: Waarom zou een artiest verplicht zijn om zijn eigen werk weg te geven, desnoods na een x aantal jaar?
Omdat de samenleving er beter van word. Copyright is iets wat de staat aan de maker geeft, als een soort van kado. Het recht op auteursrecht bestaat niet zoals er het recht op gelijke behandeling is. Vroeger (voor 1912) was auteursrecht net zoiets als patenten en merkrecht. Maar de staat heeft besloten dat iedereen gratis en impliciet auteursrecht mag krijgen. Het is een gift van de staat. Als je weer 10.000 euro zou moeten betalen voor 10 jaar autheursrecht zou er veel meer in public domain terecht komen.

Er zijn wel meer producten in de handel waar de samenleving 'beter van wordt'. Nog afgezien van bv. medicijnen (letterlijk zelfs). Waarom hoeven andere producenten hun producten niet gratis weg te geven, en artiesten wél?

Noch een producent van televisies, noch een artiest hoeft zijn product gratis weg te geven, met of zonder auteursrecht. Jij neemt echter ten onrechte aan dat een werk van een artiest altijd van de artiest blijft. Dat is niet waar: als ik een cd koop, wordt het mijn eigendom, net zoals een televisie mijn eigendom wordt wanneer ik hem aanschaf. Dat eigendom vervalt niet met het vervallen van het auteursrecht, van 'weggeven' is geen sprake. De oorspronkelijke auteur heeft er dan weliswaar geen zeggenschap meer over, maar een 'andere producent' heeft überhaupt geen zeggenschap over wat ik met mijn producten doe.

Klopt die CD is jouw eigendom, dáár mag je mee doen wat je wilt, net als bij een televisie. Maar je mag die televisie niet exact namaken, en vervolgens in de handel brengen (al dan niet tegen betaling). Als je dat doet, dan zal de producent dat successvol verbieden. Waarom zou dat met het werk van een artiest dan wél mogen?

Ook niet geheel correct. Je mag zo'n televisie exact namaken, daar televisies niet auteursrechtelijk beschermd zijn. Wel geniet zo'n apparaat doorgaans bescherming van octrooien, merkrechten etcetera, maar dat is een heel ander onderwerp en niet van toepassing op werken van een artiest.

Waarom je het werk van een artiest wel zou mogen kopieëren? Heel simpel: op dit moment is het verboden vanwege een auteurswet die we in 1912 hebben ingevoerd. Zo'n auteurswet is een vrij kunstmatige constructie, we kunnen hem uit het wetboek schrappen op dezelfde wijze als we hem hebben toegevoegd. En voila, dan mag het wel.

Het auteursrecht is niet vanzelfsprekend. In Nederland kennen we het nog geen eeuw, maar kunst bestond ook ver voor die tijd. Het is niet vreemd, oneerlijk, of onjuist om het auteursrecht aan te passen of af te schaffen, hooguit onwenselijk. Van het huidige auteursrecht ben ik echter een fel tegenstander, nota bene muzikant zijnde, omdat het niets meer te maken heeft met waar het oorspronkelijk voor bedoeld is: het stimuleren van kunst. Er is werkelijk geen enkele artiest die méér kunst zal produceren als hij weet dat zijn auteursrecht geen zeventig, maar vijfennegentig jaar geldig blijft. En daarom is het geenszins onredelijk om dit exclusieve recht na een dergelijke termijn op te heffen.

Waarom je het werk van een artiest wel zou mogen kopieëren? Heel simpel: op dit moment is het verboden vanwege een auteurswet die we in 1912 hebben ingevoerd. Zo'n auteurswet is een vrij kunstmatige constructie, we kunnen hem uit het wetboek schrappen op dezelfde wijze als we hem hebben toegevoegd. En voila, dan mag het wel.
Maar het auteursrecht wordt juist níet uit het wetboek geschrapt. Sterker nog, ze willen het zelfs verlengen naar 95 jaar. Dus de vraag waarom je het werk van een artiest wél zou mogen kopiëren, blijft staan ;)

Wat mij voornamelijk interesseert, is de reden waarom het normaal zou moeten zijn, dat je het werk van een auteur gratis zou moeten kunnen verkrijgen, als die auteur dat niet wil toestaan, en het werk van een producent van 'iets anders' niet. In mijn visie zijn beiden eigenaar van hun eigen product. Als zij hun product niet gratis ter beschikking stellen moeten zij dat zélf weten. Waarom klaagt de 'consument' wél, als de auteur geld voor zijn werk wil zien, en niet als de televisie-, medicijn- of potlodenfabrikant dat ook wil? Ik vind niet dat ik 'recht' heb op andersmans werk, als diegene dat niet wil, en dat geldt bij mij voor álle 'fabrikanten'.

Dat 95 jaar wellicht te lang is, wil ook ik overigens niet betwisten ;)

@REC
Medicijn fabrikanten hebben juist een zeer groot probleem omdat na 20 jaar een patent op hun middel vervalt. Voor het product goed en wel getest is hebben ze nog maar 10 jaar om er op te verdienen. Bekijk Pfizer maar eens, het grootste medicijn bedrijf van dit moment. Van nu tot 2012 lopen een hele hoop patenten af die dan ook door concurrenten gemaakt kunnen worden (daarom zijn asprines ook zo goedkoop). Het aandeel Pfizer persteert daardoor de laatste jaren slecht terwijl ze monster winsten maken, ze hebben namelijk een zeer zwakke pipeline voor toekomstige producten. Waarom vervalt een patent (op een natuurkundig trucje dat vaak het veelvoud kost van een muzieknummer) na 20 jaar maar krijgen auteurs 95 jaar (voor een verzameling geluiden of beelden)?

[Reactie gewijzigd door ewt]


@ewt:
Waarom vervalt een patent (op een natuurkundig trucje dat vaak het veelvoud kost van een muzieknummer) na 20 jaar maar krijgen auteurs 95 jaar (voor een verzameling geluiden of beelden)?
Misschien was mijn medicijnenvoorbeeld inderdaad een wat ongelukkige keuze, de voors en tegens van patentrecht op medicijnen is een bijzonder onderwerp, waarover met gemak een lange afzonderlijke discussie te voeren valt.

Het belangrijkste juridische verschil tussen (medicijn)fabrikanten en auteurs is natuurlijk, dat de uitvinding van een fabrikant onder het patent/octrooirecht valt, en het werk van een auteur onder het auteursrecht. En een patentrecht is nou eenmaal doorgaans wettelijk vastgesteld op 'slechts' maximaal 20 jaar, terwijl het auteursrecht een stuk langer geldt.

Een reden voor dit verschil is, dat het patentrecht niet alleen tot doel heeft om de uitvinder te beschermen tegen commercieel gebruik van zijn uitvinding door derden, maar ook het bevorderen van technologische vooruitgang, door anderen de gelegenheid te geven, om uiteindelijk mee te kunnen profiteren van de bevindingen van de uitvinder, zodat zij mede hierop kunnen voortborduren. Vandaar dat het patentrecht aanmerkelijk korter geldt, anders belemmert het die vooruitgang te veel. Het patentrecht is dan ook een zgn. 'industrieel' recht, dit in tegenstelling tot het auteursrecht, dat meer een persoonlijk recht is.

Het auteursrecht is daarom ook voornamelijk gericht op bescherming van het peroonlijk belang van de auteur, om ook hém een bron van inkomsten te garanderen, en om de 'beroepsgroep' in stand te houden. Want juist doordat anders een ieder zijn werk zomaar kan kopiëren, kan een auteur uit frustratie beslissen, om dan maar géén werk uit te geven, en een ander beroep te kiezen, wat weer niet bevorderlijk is voor de culturele ontwikkeling van een land. Dat de voorgestelde termijn van 95 jaar misschien wel te lang is, ben ik met je eens, maar ik kan wél begrijpen, waarom er zo'n verschil zit in de tijdsduur bij beide vormen van productbescherming.

Overigens is de veel voorkomende gedachte, dat een auteur zo zijn hele leven kan teren op één hit sterk overdreven: 99,9% van de auteurs zal dit nooit voor elkaar krijgen, en moet écht wel regelmatig met nieuw werk komen, wil hij in dit onzekere vak zijn hoofd boven water kunnen houden.

Hoewel ik je argumentatie mooi geformuleerd vind ben ik het er niet mee eens.

Waarom zou niet ook de creatieve vooruitgang bevorderd moeten worden, en andere muzikanten de gelegenheid moeten krijgen voort te borduren op creaties van anderen?

Dat zal de culturele ontwikkeling meer stimuleren dan de persoonlijke bescherming van potentiele muzikanten.

En om het bot te zeggen, waarom zou iemand nu een inkomstenbron moeten hebben van muziek, 20 jaar geleden gecomponeerd? In de tussentijd heeft deze kans genoeg gehad nieuwe inkomstenbronnen aan te boren.
Ook het vooruitzicht van een toch al onzekere inkomstenbron voor een periode van 20 danwel 95 jaar maakt vooraf geen fundamenteel verschil uit. Van goede inkomsten over 20 jaar kun je vanzelf rentenieren, van slechte inkomsten over 95 kun je niks.

Hoewel ik je argumentatie mooi geformuleerd vind ben ik het er niet mee eens.
Je geeft me teveel credits, het is niet *mijn* argumentatie, maar ik geef slechts de beweegredenen van de wetgever weer. Alleen die formulering is van mijn hand ;)
Waarom zou niet ook de creatieve vooruitgang bevorderd moeten worden, en andere muzikanten de gelegenheid moeten krijgen voort te borduren op creaties van anderen?
Maar dat mág ook wel, als de oorspronkelijke auteur er maar toestemming voor geeft, nét zoals een uitvinder hiervoor (indirect) toestemming geeft, door het aanvragen van dat patent, en het openbaarmaken van zijn uitvinding. Als hij geen patent aanvraagt, hoeft hij de details van zijn uitvinding niet prijs te geven, en helpt hij de technologische vooruitgang in dat opzicht ook niet.
Ik denk dat de wetgever in beide situaties de keuze hiervan in eerste instantie over wil laten aan de uitvinder/auteur zélf. Niet geheel onlogisch, want het is allereerst *zijn* werk.

Verder vermoed ik dat het bij het stimuleren van culturele ontwikkeling meer de originaliteit van belang is, en dat de wetgever minder waarde hecht aan 'voortborduursels' op ander werk. Dit in tegenstelling tot technologische ontwikkeling, waar vooruitgang het voornaamste doel is.
Ook speelt waarschijnlijk de vraag een rol, of er bij het vrijgeven hiervan ook daadwerkelijk door collega-auteurs 'voortgeborduurd' gaat worden, of dat deze aangepaste wetgeving dan voornamelijk alleen 'misbruikt' zal gaan worden om slechts het 'gratis' kopiëren te bevorderen.
En om het bot te zeggen, waarom zou iemand nu een inkomstenbron moeten hebben van muziek, 20 jaar geleden gecomponeerd?
Dat antwoord heb ik al gegeven in deze reactie ;)

Je mag zonder problemen een exacte kopie maken van een TV en die kopie verkopen, met uitzondering van het merkje dat er op staat, en eventuele patenten.

Maar de hele vergelijking is zinloos, want een TV is een fysiek object, gemaakt van schaarse materialen. Informatie is niet schaars. We kunnen iedereen op deze planeet een kopie geven van een idee zonder dat dat ook maar iets kost.

Als jij mij een TV verkoopt hebben jij die TV zelf niet meer. Als jij mij een idee geeft, heb jij dat idee zelf ook nog!

Het is dus niet het overdragen van het idee zelf dat geld kost, maar het voor het eerst maken van het idee. Het zou dus veel logischer zijn om daar voor te betalen en niet voor de individuele kopieën die eigenlijk niets kosten.

Je mag zonder problemen een exacte kopie maken van een TV en die kopie verkopen, met uitzondering van het merkje dat er op staat, en eventuele patenten.
Dan is het dus géén exacte kopie meer ;)
Maar de hele vergelijking is zinloos, want een TV is een fysiek object, gemaakt van schaarse materialen. Informatie is niet schaars. We kunnen iedereen op deze planeet een kopie geven van een idee zonder dat dat ook maar iets kost.
Dat kán wel, maar dat wíl de auteur dus niet. Net als bv. de televisieproducent. Waarom wordt in het ene geval de wil van een producent wél gerespecteerd, en in het andere geval, die wil van de auteur níet? Alleen maar om de kopiëerbaarheid? Dan zouden wij dus eigenlijk geen respect voor de wet hebben ;)

Verder betaal je bij elke televisie niet alleen voor de materiaalkosten, maar tevens voor ontwikkelingskosten. Waarom mag de televisieproducent wél een gedeelte zijn ontwikkelingskosten in rekening brengen voor elke televisie die hij verkoopt, en een auteur niet?

Ik vind dat intellectueel eigendom of behandeld moet worden net zoals gewoon eigendom (het blijft voor eeuwig jouw eigendom totdat je het verkoopt of wegggeeft) of we stellen: zodra je iets publiceerd geef je het weg en mag iedereen er mee doen wat hij wil.

Maar intellectueel eigendom HEB je nog als je 't 1x hebt weggegeven.. zelfs als je het 100.000x hebt weggegeven.

Fysiek eigendom is weg na 1x weggeven.

Normale mensen betalen voor hun pensioenverziening die meer is dan aow.

Net als kleine zelfstandigen. Bijvoorbeeld buurtwinkeliers. Het zou beter zijn als die ook na 50 jaar nog inkomsten kregen van elk pak wasmiddel dat ze ooit verkochten. Of ZZP-ers die het moeilijk hebben. Die moeten ook na 70 jaar nog een maandelijks bedrag krijgen voor elk uur dat iemand gebruik maakt van de dakkapel die ze ooit getimmerd hebben.

& de ondernemers wel dan?? ;)

Gewoon braaf gelkd in leggen in 'n pensioenfonds oid, niks 95 jaar geld erven van iets dat je op je 20ste maakte..

En daarmee zijn we weer terug bij af ;)

Waarom zou een artiest wél zijn werk moeten weggeven aan iemand die het later graag wil aanschaffen, en bv. een potlodenfabrikant niet - anders dan omdat het werk van de artiest makkelijk te kopiëren valt, en een potlood niet?


@hieronder: Brood is geen luxeproduct. Sterker nog, het is een eerste levenbehoefte.

[Reactie gewijzigd door REC]


Waarom zou een schrijver wel 95 jaar lang inkomsten moeten krijgen van hetgeen hij met een potlood schrijft, maar zou de maker van dat potlood met de eenmalige verkoop genoegen moeten nemen?

Omdat de schrijver, nét als de potloodfabrikant zijn werk niet ontwikkelt en maakt voor slechts één klant.

(of 95 jaar wellicht te lang is, wil ik hier niet betwisten)

Een bakker bakt ook elke dag opnieuw brood.
Als die bijvoorbeeld muzikant geld wil verdienen, moet hij gewoon meer muziek maken.
Elke dag opnieuw.

Een bakkerverkoper baktverkoopt ook elke dag opnieuw broodiets.
Als die bijvoorbeeld muzikant geld wil verdienen, moet hij gewoon meer muziek makenverkopen.
Elke dag opnieuw.

En dat precies wat ze doen, ze verkopen elke dag hun muziek nog. Ongeacht wanneer die ooit is gemaakt. Als een productent nu een bepaald product maakt, mag hij dat over 100 jaar toch nog steeds verkopen?

Je hoeft geen muziek te kopen van een muzikant.

Brood is van nature schaars, muziek heeft daar een wet voor nodig.
Muziek is broodnodig.

Een bakker werkt nochtans harder dan een gemiddelde musicus.
En zijn inkomen heeft een direkte relatie met zijn aantal werkuren.

Kan jij mij vertellen wat wel en wat niet ethisch verantwoord is ?

Waarom niet gewoon tot 10 jaar na hun dood? Dat scheelt een hoop gezeur (en levert voor sommigen gezeur op, 2Pac bijvoorbeeld). Dit betekent namelijk dat maatschappijen gaan cashen, voor maar liefst 95 jaar. (waarom overigens 95 jaar, en niet gewoon 100?)
Use it or loose it is ook lam, op welke termijn moet je het dan hergebruiken? Wellicht kan ik ermee akkoord als gegarandeerd 5+% van de opbrengst naar de artiest gaat, en bedrijven niet alles aan een nu nog langer strijkstokje kunnen laten kleven.

Wat is er lam aan? is toch juist beter, dan zullen de platenmaatschappijen hun best blijven doen om materiaal commercieel aan te bieden omdat ze anders de rechten verliezen. Daarmee wordt dus beschikbaarheid voor de consument gegarandeerd en daarmee inkomsten voor de muzikant.

De termijn boeit niet daar zullen ze wel een nummertje voor vinden.

Dit lijkt me inderdaad veel realistischer.
Bijv de weduwe van andre hases, of elvis zou dan maximaal 10 jaar van zijn werk kunnen trekken.

Maar, 25 jaar is misschien beter.
Of anders, tot een maximum van een X aantal jaar mits de artiest tenminste Y jaar oud is geworden.

In het geval van een weduwe, of weduwenaar zouden de rechten naar die persoon moeten worden overgezet, en tot een maximum van 25 jaar mogen gelden.
Indien er geen echtgenote of directe erfegename is, dan maximaal 10 jaar.

De hoeveelheid geld die een artiest momenteel van zijn liedjes ontvangt is momenteel nog wel erg onder de maat, en cds worden voor bakken met geld verkocht. Dikke winst.

[Reactie gewijzigd door bbr]


Dat hadden we vroeger. Het is een tijd geleden dat ik die wet moet leren, maar ik meen dat het rond de 50 jaar na overlijden was. Dat getal was misschien wat aan de hoge kant, maar het principe vond ik wel mooi, de artiest kon ook zijn kinderen laten profiteren van zijn werk, zoals dat in andere bedrijfstakken ook geldt.

Auteursrecht is trouwens in principe altijd van de auteur (als hij het niet weggegeven heeft aan een uitgever). Moet je dus niet verwarren met de winst ('opbrengst') die op het werk wordt gemaakt, waar de uitgever vaak het leeuwendeel van binnenharkt.

Hoewel er wat te zeggen is voor dit voorstel, met name het "use it or lose it" gedeelte, is dit een serieuze inperking van consumentenrechten dat wel eens flinke gevolgen kan hebben voor individuen en bedrijven die nu gebruik maken van zaken van 50-95 jaar oud.

Het argument voor de oude dag van muzikanten vind ik twijfelachtig - een normaal mens werkt ook maximaal 40 jaar en wordt geacht in die tijd pensioen op te bouwen voor zijn latere leven. Waarom zou een muzikant na 50 nog inkomen moeten krijgen over dingen die hij in zijn verre jeugd gedaan had en waar hij al een halve eeuw van de inkomsten heeft mogen genieten :?

Mbt de muziekmaatschappijen is het gewoon een kwestie van ondernemersrisico. Tijden veranderen, standaarden veranderen en muziekkooppatronen veranderen. Sommige melkkoeien houden op melkkoe te zijn en er komen nieuwe voor in de plaats. Een goede ondernemer ziet dat en past zich aan. Een slechte ondernemer doet dat niet. Waarom moeten wij die slechte ondernemers een hand boven het hoofd houden? Welk maatschappelijk doel is daarmee gediend? In dit geval kan ik er geen verzinnen.

Wat een slechte redenering. Als een artiest op z'n twintigste een uitvoering doet, dan wordt hij daar na z'n 70e niet meer voor betaald. Als ik op m'n twintigste stop met werken heb ik al geen inkomen meer wanneer ik 21 ben.

Daarnaast is de hoeveelheid geld die in de naburige rechten omgaat miniem, alleen een aantal grote rechtenbeheerders verdient er geld aan, er zal geen enkele artiest zijn die er van kan leven.

Duidelijk een geval van een eurocommisaris die wat geld toegestopt gekregen heeft van EMI of een andere rechtenbeheerder, en daar iets voor terug doet.

Daarnaast is de hoeveelheid geld die in de naburige rechten omgaat miniem, alleen een aantal grote rechtenbeheerders verdient er geld aan, er zal geen enkele artiest zijn die er van kan leven.
En daar zit het probleem nu net, de artiesten zien hier niets van, waarom moeten wij betalen omdat de platenmaatschappijen het lastig hebben met hun verouderde businessplan vast te houden?

Dat de artiest (wellicht) weinig van de opbrengst ziet is hun probleem, dat moeten zij zelf maar uitvechten met de platenmaatschappijen. Ik als consument heb over deze interne overwegingen geen zeggenschap, en bemoeienis. Net zo min als ik erover kan beslissen waar mijn geld naartoe gaat, wanneer ik bij Albert Heijn iets koop.

Wél heb ik als consument de keuze om iets níet te kopen, als mij iets niet aanstaat. Vind ik het een probleem dat een platenmaatschappij te weinig afdraagt aan een artiest, dan koop ik gewoon niets bij die platenmaatschappij, net zoals ik de keuze heb om niets bij Albert Heijn te kopen, wanneer ik zou vinden, dat zij mijn geld niet goed besteden.

Ja, precies. Ik snap nog steeds niet wat een artiest nu specialer maakt dan enig ander zelfstandig ondernemer.
Het wordt volgens mij tijd om auteursrechten te heffen op technische ontwerpen bijvoorbeeld voor muziekinstrumenten en versterkers e.d.

[Reactie gewijzigd door Ghoztmaster]


het gaat niet om auteursrecht, dat ligt bij de schrijver van de muziek, maar om de naburige rechten.

De Europese Commissie gaat voorstellen om de geldigheid van het auteursrecht op uitvoeringen van muzikanten van 50 naar 95 jaar te verlengen. Dat moet ervoor zorgen dat musici van een rustige oude dag kunnen genieten.
Dat zal toch niet serieus een argument zijn? :D Of zijn er musici die nu zitten te balen omdat ze met 70+ er niet warmpjes bij zitten?

Oh, wacht...
Een mogelijk belangrijker motief voor de Commissie om met het voorstel te komen is dat ook de muziekmaatschappijen voordeel hebben van de verlenging.
Dit is wel een hele dikke "duh". Het zou me weinig verbazen als dit een gevolg is van gelobby door die muziekmaatschappijen. Mocht dat zo zijn: slecht dat de EC zich daar zo door laat beïnvloeden. Aan de andere kant: wordt hier iemand echt minder van?

Dat zal toch niet serieus een argument zijn? :D Of zijn er musici die nu zitten te balen omdat ze met 70+ er niet warmpjes bij zitten?
Wat denk je zelf? Iedereen die een gitaar oppakt en daar mee z'n brood wil verdienen wordt direct miljonair en hoeft zich nooit meer ergens druk om te maken? Heel veel artiesten kunnen net rondkomen van het geld wat ze daarmee verdienen, er zijn er vrij weinig die heel rijk worden en weten dat ze er warmpjes bijzitten als ze 70+ zijn.

Ja, maar net zoals andere mensen kunnen die ook iets anders doen. Dat ze dan nog maar een fatsoenlijke baan erbij pakken :)

Als iedereen gewoon betaalt voor hun werk, net zoals wij doen bij andere producten, dan hébben ze een fatsoenlijke baan ;)

Als er tijdens het active loopbaan van een artiest al bijna niemand is die er voor betaald (net rond kunnen komen) waarom zouden er mensen zijn die 50 jaar na uitvoering hier ploseling wel flink voor gaan betalen?
Dus als met promotie en optredens de CD's niet verkopen maar als je met pensoen gaat en niets meer doet vliegen de CD's de winkel uit en hebben de artiesten een goed pensioen. Dan kunnen ze toch beter gelijk stoppen met promoten en optreden, dan komt het geld al eerder hun kant op vliegen! :+

Tja, Elvis en de Beatles doen het nog steeds goed en dus wordt deze wet aangepast... Na een hoop gelobby van desbetreffende platenmaatschappijen trouwens...

Offtopic: maar kudu's voor de foto!!! _/-\o_

De door de Commissie opgegeven reden voor de verlenging is zo zwak. Hoeveel muzikanten zullen er zijn die 50 jaar na openbaarmaking van hun stukje muziek nog baat hebben hierbij? Afgezien van de paar hits die klassiekers worden kun je ervan uitgaan dat de eventuele royalties die verdiend worden in bijna alle gevallen binnen de nu geldende 50 jaar al compleet uitgemolken zijn. Dit lijkt een voortzetting van de trend om intellectuele (en naburige) eigendomsrechten zo veel en lang mogelijk voor te behouden 'voor het geval dat'.

Hopelijk zeggen de Europese Raad en het Parlement nee, en schuiven het weg.

Het enige wat naar mijn mening goed is aan het voorstel is de "Use-it-or-use-it" Clausule.
Alleen de muziekindustrie te kennen, zullen ze het dan voor een schurkenprijs op een webshop plaatsen en er van af zijn ....


De huidige duur heeft de volgende gevolgen :

Unieke kwetsbare exemplaren van werken kunnen niet bewaard of ontsloten worden, omdat kopiëren niet toegestaan is.

Werken zijn niet beschikbaar, omdat de auteursrechten na zo'n lange periode niet meer traceerbaar zijn.

Werken zijn niet beschikbaar, ondanks dat ze in het publiek domein zijn, omdat de overlijdensdata van auteurs niet traceerbaar zijn.

Het creeeren van meer culturele werken word niet langer meer gestimuleerd

Nog een mooie quote van st. Vrijschrift


De laatste ronde van verlengingen, in 1995, waarbij het auteursrecht van vijftig naar zeventig jaar na de dood van de auteur gingen, heeft absoluut niets aan extra cultuur (het doel van auteursrecht) opgeleverd, maar wel grote extra kosten voor het publiek met zich mee gebracht.

Steeds meer economische studies wijzen erop dat een duur van het auteursrecht ergens tussen de vijf en vijfentwintig jaar (vanaf publicatie) economisch gezien optimaal is. Ik stel voor in de toekomst naar deze termijn toe te werken. Ik besef dat de huidige termijn helaas vastgetimmerd is in internationale verdragen, maar kan u een uitgewerkt voorstel toesturen hoe hier juridisch omheen te werken is via een uitruil van BTW (of invoering van een belasting op het publiek domein als percentage van inkomsten uit auteursrecht) voor rechten.

Voorstel: verkort duur auteursrecht tot twintig jaar na publicatie. Voer een overgangstermijn van twintig jaar in, en vorm in die tijd de betreffende internationale verdragen om, of heb de politieke moed ze eenzijdig op te zeggen. (Er zullen uiteindelijk genoeg medestanders zijn, en één partij zal als eerste de vinger op de zere plek moeten leggen.)

Helemaal mee eens.

Laten ze eerst even exact onderzoeken wie nou echt de belanghebbenden zijn hier. Hoeveel geld gaat er naar de media-bedrijven en hoeveel naar de auteurs en muzikanten? Ik heb wel zo'n idee van de uitkomst...

Auteursrecht is in het leven geroepen door de staat ter bevordering van cultuur. Zonder auteursrecht zouden de muzikanten wellicht een ander beroep gekozen hebben is de redenatie. En dat is belangrijker dan dat het delen en beschermen van cultuuruitingen sterk belemmerd wordt en dat een aparte bureaucratie nodig is voor de uitvoering en handhaving.

Nou, aannemende dat dit zo is (was er auteursrecht in de tijd van Bach?) dan is lijkt mij de balans na niet al te lange tijd behoorlijk om te slaan: de voordelen zijn uitgewerkt, maar de nadelen blijven onverkort van kracht.
«  1  2  3  »

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.

Volgende 17:07
Vorige 15:51
VNU Media logo Powered by True

© 1998 - 2008 Tweakers.net - Alle rechten voorbehouden

Uitgever van: