Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 89 reacties

De Europese Commissie gaat voorstellen om de geldigheid van het auteursrecht op uitvoeringen van muzikanten van 50 naar 95 jaar te verlengen. Dat moet ervoor zorgen dat musici van een rustige oude dag kunnen genieten.

De Europese Commissie heeft woensdag ingestemd met een voorstel van Charlie McCreevy om de Europese regels op het gebied van auteursrechten aan te passen. Het voorstel van de Commissie moet nu nog langs de Europese Raad en het Parlement. Volgens Brussel zorgt het oprekken van de verjaringsgrens ervoor dat musici die rond hun twintigste opvoeringen hebben opgenomen, ook na hun zeventigste nog hun inkomen hierover behouden. De grens ligt nu nog op 50 jaar voor materiaal van uitvoeringen, terwijl het auteursrecht van componisten tot 70 jaar na hun dood geldig blijft.

Een mogelijk belangrijker motief voor de Commissie om met het voorstel te komen is dat ook de muziekmaatschappijen voordeel hebben van de verlenging. "Het moet de producenten in staat stellen om zich aan te passen aan de snel veranderende markt die wordt gekarakteriseerd door dalende verkoop van fysieke mediadragers - met 30 procent in de laatste vijf jaar - en de relatieve langzame groei van de omzet uit online verkopen", zo luidt de verklaring van de Europese Commissie.

Voor muzikanten die het auteursrecht hebben overgedragen aan hun platenmaatschappij zou een use-it-or-lose-it-principe moeten gelden, waarbij het auteursrecht naar de uitvoerenden terugkeert als de maatschappij het materiaal niet langer commercieel wil uitbrengen. Daarnaast zouden de maatschappijen bij het nieuwe voorstel een deel van de inkomsten die na het verstrijken van de termijn van 50 jaar alsnog worden behaald, uitkeren aan de artiesten, ondanks een mogelijke eenmalige afkoopsom die ze eerder betaalden.

De Europese Commissie verwacht niet dat de prijzen voor de opnames omhoog gaan of dat bijvoorbeeld online historische archieven hun deuren moeten sluiten. Consumentenorganisaties als de Open Rights Group bestrijden dit; volgens hen wijst onderzoek er op dat oude opnames waarop auteursrecht rust wel degelijk duurder worden aangeboden dan materiaal waarbij dit niet het geval is. Daarnaast zou het 'monopoliseren' van het archief van opgenomen materiaal met nog eens 45 jaar wel degelijk tot een slechtere beschikbaarheid leiden.

EU vlaggen
Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (89)

Waarom niet gewoon tot 10 jaar na hun dood? Dat scheelt een hoop gezeur (en levert voor sommigen gezeur op, 2Pac bijvoorbeeld). Dit betekent namelijk dat maatschappijen gaan cashen, voor maar liefst 95 jaar. (waarom overigens 95 jaar, en niet gewoon 100?)
Use it or loose it is ook lam, op welke termijn moet je het dan hergebruiken? Wellicht kan ik ermee akkoord als gegarandeerd 5+% van de opbrengst naar de artiest gaat, en bedrijven niet alles aan een nu nog langer strijkstokje kunnen laten kleven.
Dat hadden we vroeger. Het is een tijd geleden dat ik die wet moet leren, maar ik meen dat het rond de 50 jaar na overlijden was. Dat getal was misschien wat aan de hoge kant, maar het principe vond ik wel mooi, de artiest kon ook zijn kinderen laten profiteren van zijn werk, zoals dat in andere bedrijfstakken ook geldt.

Auteursrecht is trouwens in principe altijd van de auteur (als hij het niet weggegeven heeft aan een uitgever). Moet je dus niet verwarren met de winst ('opbrengst') die op het werk wordt gemaakt, waar de uitgever vaak het leeuwendeel van binnenharkt.
Dit lijkt me inderdaad veel realistischer.
Bijv de weduwe van andre hases, of elvis zou dan maximaal 10 jaar van zijn werk kunnen trekken.

Maar, 25 jaar is misschien beter.
Of anders, tot een maximum van een X aantal jaar mits de artiest tenminste Y jaar oud is geworden.

In het geval van een weduwe, of weduwenaar zouden de rechten naar die persoon moeten worden overgezet, en tot een maximum van 25 jaar mogen gelden.
Indien er geen echtgenote of directe erfegename is, dan maximaal 10 jaar.

De hoeveelheid geld die een artiest momenteel van zijn liedjes ontvangt is momenteel nog wel erg onder de maat, en cds worden voor bakken met geld verkocht. Dikke winst.

[Reactie gewijzigd door bbr op 16 juli 2008 17:06]

Wat is er lam aan? is toch juist beter, dan zullen de platenmaatschappijen hun best blijven doen om materiaal commercieel aan te bieden omdat ze anders de rechten verliezen. Daarmee wordt dus beschikbaarheid voor de consument gegarandeerd en daarmee inkomsten voor de muzikant.

De termijn boeit niet daar zullen ze wel een nummertje voor vinden.
Ik vind dat het auteursrecht moet vervallen ten laatste op het moment dat de auteur (of in het geval van het artikel: de artiest) sterft.

Waarom?
Het auteursrecht zorgt er o.a. voor dat de auteur een vergoeding ontvangt voor de geleverde inspanningen, om zo in z'n levensbehoeften te kunnen voorzien. Wanneer de auteur sterft, vervalt het nut van die vergoeding (een dode heeft immers geen geld meer nodig) en zou het werk in principe deel moeten gaan uitmaken van het cultureel erfgoed van onze samenleving. Is er ook maar n goede reden waarom erfgenamen geld zouden mogen blijven verdienen aan het werk van die auteur zonder er een klop voor te doen? Ik denk het niet.
Als een producent nu voor de komende 100 jaar aan producten maakt, moet hij die dan ook inleveren als hij sterft, of wordt de voorraad van het bedrijf ook gewoon geerft?

Als je een product van iemand wil gebruiken moet je daar gewoon voor betalen, ongeacht of diegene dood/ziek/misselijk is.
Dit slaat echt nergens op. Een bedrijf kan niet doodgaan, alleen failliet. Overigens kun je uit een failliete boedel heel goedkoop kopen.

De discussie gaat helemaal niet over het al dan niet betalen voor wat artiesten doen, het gaat om de termijn waarop het recht geldt en wie ervan profiteert.

Overigens is de discussie voor de kleine artiest behoorlijk onzinnig:
- BUMA/Stemra heeft een enorme reserve opgebouwd omdat ze veel kleine artiesten nooit betalen
- Afgaande op wat hier gezegd wordt is de opbrengst voor een kleine artiest marginaal, die is veel meer gebaat bij een hogere vergoeding vor zijn optreden zelf.

Het verschil met een auteur overigens is dat die iets schrijft zonder dat hij voor het schrijven betaald wordt (behoudens voorschotten van uitgevers, die krijgt ook maar een enkeling). Dus ik snap wel dat er andere regels vor uitvoerenden gelden.
Hoewel er wat te zeggen is voor dit voorstel, met name het "use it or lose it" gedeelte, is dit een serieuze inperking van consumentenrechten dat wel eens flinke gevolgen kan hebben voor individuen en bedrijven die nu gebruik maken van zaken van 50-95 jaar oud.

Het argument voor de oude dag van muzikanten vind ik twijfelachtig - een normaal mens werkt ook maximaal 40 jaar en wordt geacht in die tijd pensioen op te bouwen voor zijn latere leven. Waarom zou een muzikant na 50 nog inkomen moeten krijgen over dingen die hij in zijn verre jeugd gedaan had en waar hij al een halve eeuw van de inkomsten heeft mogen genieten :?

Mbt de muziekmaatschappijen is het gewoon een kwestie van ondernemersrisico. Tijden veranderen, standaarden veranderen en muziekkooppatronen veranderen. Sommige melkkoeien houden op melkkoe te zijn en er komen nieuwe voor in de plaats. Een goede ondernemer ziet dat en past zich aan. Een slechte ondernemer doet dat niet. Waarom moeten wij die slechte ondernemers een hand boven het hoofd houden? Welk maatschappelijk doel is daarmee gediend? In dit geval kan ik er geen verzinnen.
zou het niet mooi zijn om het auteursrecht te beschermen tot 25 en daarna de mogelijkheid bieden om het tegen betaling telkens 5 jaren te verlengen door de artiest zelf. Als het een interessante compositie is zullen de baten de kosten overtreffen en bijdragen aan zijn/haar pensioen. Dan voorkom je dat een platenmaatschappij een artiest langer dan 25 jaar uitknijpt en ben je gelijk van die absurde 95 jaar af.
@bene2
en hoe stel je je dat voor bij orkesten? een orkest gaat niet dood, en houdt hoogstens een keer op te bestaan.

Me dunkt dat de artistieke en intellectuele prestatie van een uitvoerend artiest (zij het een liedjeszanger of gewoon een orkest) van gelijkwaardig niveau is als van de componist en/of tekstdichter, en dat ook nabestaanden geld mogen vragen voor die prestatie.

Een termijn van 50 jaar lijkt me eigenlijk afdoende. Je zou als uitvoerende na 50 jaar desnoods nog op de geluidsdragersmarkt kunnen concureren met mooiere of betere uitgaven van de dan inmiddels rechtenvrije opname.
Her en der zijn groepen bezig met muziekopnames van WASROLLEN te restaureren, zeer bekend is http://cylinders.library.ucsb.edu/

Zie ook http://www.cylinder.de/ - de rol van de maand Juli is een opname uit 1925. Als het voorstel wet zou zijn, is het verspreiden hiervan ILLEGAAL (1925 + 95 = 2020). Dit illustreert wel hoe belachelijk het voorstel is: volgend die logica worden in 2008 opnames uit 1913, dus nog van vr de eerste wereldoorlog, publiek domein.

Ik ben het eens met een eerdere poster, 20 misschien 25 jaar de tijd om alles lekker uit te melken, en dan afgelopen. Dit geeft nieuwe artiesten de kans om daar dan weer zelf creatief mee om te gaan. Dus gn Elvis-rechthebben die Junkie XL gaan opleggen wat hij wel en niet kan doen.

Het is gelukkig een meerderheid van de tweakers wel duidelijk dat het gaat om de belangen van corporate houders van rechten-portfolios; 50 jaar, 70 jaar, 95 jaar, 125 jaar, ... , etc. ad infinitum. Maar denk trouwens niet dat je er wat aan kan doen, het wordt er gewoon doorheen gedrukt.
Het had misschien bete geweest om het auteurs recht wat in te perken en bijvoorbeeld beide rechten te beperken tot 70 jaar totaal.
ik weet niet of beter het goede woord is.. het zou wel redelijker zijn, maar gezien het feit dat de rechten van steeds meer rechten ligt bij de platenmaatschappij, en niet bij de uitvoerenden zelf, betekent dit alleen maar dat zij voor een nog langere periode na de dood van de artiest zelf geld kunnen blijven innen.. de daadwerkelijke artiesten zelf zullen er meestal een stuk minder mee opschieten, vrees ik.
maar goed, als iemand nu op zijn 15e begonnen is met zingen/musiceren, en toen geen wurgcontract aangeboden heeft gekregen, kan die nu rekenen op geld tot zijn 110e, wat toch best een waarschijnlijke levensverwachting is. 8)7
en als ie toevallig wel zo dom was zich op te laten lichten is het vooral leuk voor EMI.
Als ik voor een baas werkzaamheden verricht heb, dan krijg ik ook niet tijdens mijn pensioen nog geld uitbetaald van mijn (dan) voormalige werkgever. Hiervoor moet ik zelf een pensioenrgeling nemen. Dat een artiest opeens nog geld krijgt voor zijn werk na zijn pensioen is dus pure luxe...
Een toch niet onbelangrijk detail is dat de rechten van de componist geldig zijn tot 70 jaar na hun dood, terwijl het recht van de uitvoerders op dit moment slechts 50 jaar zonder meer is. Dit houdt dus in dat de componist geld blijft krijgen van zijn werken tot hij sterft en de 70 jaar daarna blijft de rechthebbende van zijn werken geld ontvangen. Dit in tegenstelling tot de artiest, die krijgt van een uitvoering die hij gemaakt heeft op zijn 20ste geld tot zijn 70ste, daarna niets meer.
95 jaar is prima, als ze het koppelen aan het fysieke leven van de artiest. Dus niet overdraagbaar naar EMI of Joko Ono. Beatle dood, rechten dood. En bij Kurt is het dus maar een paar jaar geldig.
Dan zijn de rechten van de muziek van Amy Whinehouse ineens vrij weinig nog waard ;)
het was billijker geweest om er geen vast getal op te plakken, maar gewoon tot 5 of 10 jaar na de dood van een artiest of 20 jaar indien de rechten via erfenis bij familie zouden terechtkomen. zo kan hij z'n hele leven "genieten" van de inkomsten van zijn werken, terwijl anderen er niet meer van kunnen profiteren.
Maar dat is soms natuurlijk moeilijk na te gaan voor iemand die iets met het nummer wil doen, met name wanneer het een obscuur muziekje betreft van een lang vergeten eendagsvlieg. Het jaartal waarop de copyrights zijn ingegaan staat veelal op de drager, die van het overlijden van de artiest niet.
Op zich, als je er iets commercieels mee wilt doen, wat let je om even de ook op de drager vermelde uitgever/muziekmaatschappij te bellen en hiernaar te informeren?
Waarschijnlijk moet je dit toch al doen gezien de 70 jaar ;)
En jij denkt dat alle maatschapijen die nu 90 jaar geleden bestonden allemaal nog bestaan? Of dat iemand daar je precies kan vertellen hoe het zit?
Ik snap alleen de redenering niet helemaal.
Als een artiest 50 jaar na het uitvoeren van een nummer nog serieus geld vangt zodat hij een beter oude dag heeft, dan heeft hij in de eerste 50 jaar toch al zoveel geld verdiend dat hij het helemaal niet nodig heeft!
In Nederland hoef je, je geen zorgen te maken :) De Buma garandeert met haar wurgcontracten dat alle muziek 'hergebruikt' mag worden tegen een standaard fee, indien de componist/tekstschrijver er bij aangesloten zijn.

Dus een CC-NC-NA mag je NIET bewerken. Random plaatje van Britney Spears wel.
Dit is naar mijn mening belachelijk, want ze zetten nu dus voor 95 jaar lang gatekeepers op cultureel erfgoed. Het gemis van de toegankelijkheid tot het materiaal is voor veel meer mensen een nadeel, dan dat het een voordeel is voor een artiest of productiemaatschappij om 95 jaar lang geld te ontvangen voor het materiaal. Als dit werkelijk in de praktijk strict gehandhaafd zal worden dan weegt het voordeel naar mijn mening niet op tegen het veel grotere nadeel voor veel meer mensen.

Granted, artiestendom is vooral voor de kleinere artiesten een zeer moeilijk bestaan, maar we hebben het hier over een gijzeling van cultureel erfgoed voor een EEUW. (Langer dan de meeste mensen vandaag de dag leven)
Ik vraag me werkelijk af of de artiesten ansich het hier zelf wel eens mee zullen zijn, ook al levert dit voor hun en hun familie voordeel op, 95 jaar gaat toch wel ver.

[Reactie gewijzigd door Arcane Apex op 16 juli 2008 17:51]

De vergelijking met cultureel erfgoed is niet geheel juist, omdat de termijn van 95 jaar, waar het hier over gaat, doorgaans te kort is, om al te spreken over cultureel erfgoed. Wanneer er daadwerkelijk van 'cultureel erfgoed' gesproken mag worden, is die termijn van 95 jaar ook al voorbij, dus dat is geen punt.

Maar dan nog, ook al zou je gelijk hebben, het is niet zo, dat wanneer dit voorstel daadwerkelijk wordt ingevoerd, het materiaal niet meer toegankelijk is. Het materiaal is dan nog steeds gewoon toegankelijk, alleen je moet ervoor betalen. Net zoals je bv. voor musea moet betalen, als je iets van 'cultureel erfgoed' wilt zien.


@Arcane Apex hieronder: Als je dat bedoelt, dan moet je je argumentatie niet baseren op cultureel erfgoed, want dat heeft namelijk een andere doelstelling ;)

[Reactie gewijzigd door REC op 16 juli 2008 20:14]

"Cultureel erfgoed" Is helemaal niet ten spraken gesteld.

Het auteurs recht bestaat om cultuur te bevorderen. Het "middel" moet het rendabel maken om cultuur te produceren.

Het is niet bedoeld om iemand 1 produkt te laten maken, en de rest van zijn leven op zijn gat te laten zitten.
"Cultureel erfgoed" Is helemaal niet ten spraken gesteld.

Dat dat niet ter sprake is gesteld dat is nou juist 1 van de dingen waar ik op doel.
In de wetgeving is het compleet genegeerd. Als een bevolking pas aanpassingen, verbeteringen en veranderingen aan kopieen van het materiaal na 95 jaar kan toevoegen, dan is het erfelijke aspect genegeerd, want het erven van die cultuur is nu flink (verder) beperkt.
50 jaar was al vrij lang. Een artiest die vanaf zijn 15e materiaal heeft geproduceerd zou van zijn eerste werken dan tot zijn 65ste inkomsten ontvangen en nog tot een veel latere leeftijd voor latere werken. Daarna pas kon de bevolking en nieuwe generaties op dat werk voortborduren.
Nu moet men 95 jaar wachten, dat zou dus betekenen dat als je een aanpassing of modernisering wilt maken op het materiaal dat het voor zal komen dat mensen daar nooit in hun leven de gelegenheid voor zullen krijgen, omdat het materiaal voor 95 jaar lang onder copyright wordt gehouden door productiemaatschappijen of nabestaanden van de artiest.


Het auteurs recht bestaat om cultuur te bevorderen. Het "middel" moet het rendabel maken om cultuur te produceren.

Dat kan wel de bedoeling zijn, maar als na de productie van het matriaal het te lang wordt afschermd om het editen van kopieen te voorkomen dan schiet men dat doel weer voorbij. In 95 jaar zullen er veel mensen langs kunnen komen die op het kopie kunnen voortborduren, maar dit wordt nu onmogelijk gemaakt. Te lang afschermen van het materiaal door middel van copyright gaat juist weer tegen dit doel in.
Zo'n lange copyright periode remt eerder de bevordering van cultuur of cultuurevolutie dan dat het het bevordert.

Het is niet bedoeld om iemand 1 produkt te laten maken, en de rest van zijn leven op zijn gat te laten zitten.

Dat is ook niet waar ik op doelde.

[Reactie gewijzigd door Arcane Apex op 17 juli 2008 00:19]

Met toegang tot het materiaal bedoelde ik de mogelijkheid voor mensen op het materiaal voort te borduren, te verbeteren, te updaten/moderniseren, onderdelen ervan te gebruiken en dat vervolgens aan te bieden (evt voor geld).
Dat is in principe waar ik eigenlijk op doelde.

Maar ik denk ook dat toegang tot het materiaal zelf er over het algemeen onder zal lijden als het strict wordt gehandhaafd.

@REC: De doelstelling voor cultureel erfgoed is uiteraard het behoud van het origineel.
Echter ik doelde juist op aanpassing, verbetering en gebruik van kopieen van dat cultureel erfgoed. Want dat is juist waar copyright de grens legt.

[Reactie gewijzigd door Arcane Apex op 16 juli 2008 21:30]

Ik denk niet dat artiesten echt zullen klagen, maar vergeet niet dat het hier voor de meeste muzikanten niet om grote bedragen gaat. Aan de andere kant ben ik het met je eens dat het geen gezonde ontwikkeling is.
Misschien ligt het aan mij, maar het perspectief waaruit het voorstel geschreven is, komt me erg vreemd over. Er staan een aantal zinnen in die voor mij compleet onlogisch voorkomen:
Empirical studies show that the price of sound recordings that are out of copyright is not lower than that of sound recordings in copyright. One study[2] concluded that there was no systematic difference between prices of in-copyright and out-of copyright sound recordings.
For consumers downloading music, there would be no negative impact, as downloads are not priced according to whether a song is in the public domain.

[Reactie gewijzigd door Klaus_1250 op 16 juli 2008 18:04]

Dat moet ervoor zorgen dat musici van een rustige oude dag kunnen genieten
Want ze kunnen niet sparen zoals normale mensen.
Nee, ze hebben geen recht op pensioenvoorziening, zoals de meeste normale mensen.


@hieronder: iemand die zijn hele leven heeft gewerkt, heeft natuurlijk recht op mr dan alleen maar AOW, zo ook artiesten. En het is voor een artiest niet zo makkelijk om net zo'n goede pensioenvoorziening te regelen, als voor de meeste andere zelfstandige beroepsgroepen.

@bangkirai: Dat is nou juist het punt. 'Normale' mensen knnen vrij eenvoudig betalen voor hun pensioenvoorziening voor artiesten is dat een stuk moeilijker, al was het alleen al door het gebrek aan regelmatige inkomsten. Probeer als eenvoudige artiest maar eens een (gelijkwaardige) hypotheek af te sluiten bijvoorbeeld).

[Reactie gewijzigd door REC op 16 juli 2008 19:14]

Maar daarintegen betalen ze maar 4%1.6% belasting ongeveer 40% minder als normale mensen. Dus kunnen ze 36% van hun inkomen sparen.
Gek he dat de rollingstones en U2 nedelandse bands zijn geworden. :)
edit:
bron:http://www.managersonline.nl/nieuws/5188/nederland-belastingparadijs-voor-u2-en-rolling-stones.html

Volgens mij heeft iedereen die in nederland woont of heeft gewoont gewoon recht op AOW. Andere Pensioen voorzieningen moet je zoals ATS al zegt net als ondernemers gewoon zelf regelen met lijfrentepolissen en andere verzekeringen.
Eigenlijk ga ik er een beetje aan voorbij dat het een EU regel is en geen nederlandse(aangezien ik de nederlandse regelgeving aanhaal). Wat voor nederlanders geldt hoeft in de rest van de EU natuurlijk niet te gelden. Neemt niet weg dat het hier in NL op deze manier wel heel gunstig wordt om wat te gaan zingen.

[Reactie gewijzigd door jmzeeman op 16 juli 2008 17:01]

Je zou gelijk hebben, als zij verzekerd waren van een vast, solide inkomen. Maar dat hebben ze nu juist niet, hun inkomen verloopt grillig. Als er een tijdje geen belangstelling voor hun werk is, zullen zij ook weinig tot geen inkomen hebben, en vice versa.
De Rolling Stones en U2 zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, de meeste 'auteurs' zijn niet zo successvol ;)
Je zou gelijk hebben, als zij verzekerd waren van een vast, solide inkomen. Maar dat hebben ze nu juist niet, hun inkomen verloopt grillig.
Klinkt als hetzelfde risico als een normale freelancer.
Als er een tijdje geen belangstelling voor hun werk is, zullen zij ook weinig tot geen inkomen hebben, en vice versa.
Andere mensen switchen ook wel eens van baan. Waarom zou een muzikant dat niet kunnen?
De Rolling Stones en U2 zijn natuurlijk positieve uitzonderingen, de meeste 'auteurs' zijn niet zo successvol ;)
Maar de Rolling Stones en U2 zullen wel degenen zijn die hiervan profiteren. En degenen die niet zo succesvol zijn hebben er praktisch niks aan, want hun muziek is na 50 jaar allang vergeten.
Dat is juist het rare van deze regeling. De artisten die na 50 jaar na uitvoering nog serieus geld vangen van hun nummers hebben meer dan genoeg geld om van een oude dag te genieten! De mensen die het nodig hebben zijn na 50 jaar allang vergeten.
Of dacht je dat over 50 jaar zelfs nog een Sugar Lee Hooper gedraaid word?
En dat is nog een relatief succesvol artiest.
Net zoals elke zelfstandige ondernemer (zo kan je een artiest gewoon zien) kan je dat gewoon zelf regelen. Ik zie werkelijk niet waarom je na meer dan 50 jaar nog altijd inkomsten zou moeten krijgen uit een plaatje wat je op je 20e hebt opgenomen.
Ik zie werkelijk niet waarom je na meer dan 50 jaar nog altijd inkomsten zou moeten krijgen uit een plaatje wat je op je 20e hebt opgenomen.
Je kunt het ook omdraaien: Waarom zou een artiest verplicht zijn om zijn eigen werk weg te geven, desnoods na een x aantal jaar?
Als ik iets maak, ben ik als eigenaar geheel vrij in de keuze waarop ik mijn artikel aan de man wil brengen. Als de potentiele koper het met mijn manier van verkopen (of anderszins) niet eens is, dat koopt-ie mijn product gewoon niet, maar een vergelijkbaar artikel van iemand anders, tegen wiens verkoop- (of andere) methoden hij geen bezwaar heeft. Waarom zou dat voor artiesten niet anders zijn?

Artiesten hebben gewoon de pech, dat hun product makkelijk gekopierd kan worden. Was dat niet geval, dan zou er niemand over klagen.
Een werk van een artiest is gewoon een luxe-product, net als bv. een televisie. Als ik een televisie wil hebben moet ik betalen wat de producent ervoor vraagt, of anders van de koop afzien. Waarom zou ik dat wl het recht hebben, om het werk van een artiest mij gratis toe te eigenen? Ook al zijn de productiekosten voor hun werk minder, zij hebben, net als 'gewone' producenten wel degelijk ontwikkelingskosten.
Je kunt het ook omdraaien: Waarom zou een artiest verplicht zijn om zijn eigen werk weg te geven, desnoods na een x aantal jaar?
Omdat de samenleving er beter van word. Copyright is iets wat de staat aan de maker geeft, als een soort van kado. Het recht op auteursrecht bestaat niet zoals er het recht op gelijke behandeling is. Vroeger (voor 1912) was auteursrecht net zoiets als patenten en merkrecht. Maar de staat heeft besloten dat iedereen gratis en impliciet auteursrecht mag krijgen. Het is een gift van de staat. Als je weer 10.000 euro zou moeten betalen voor 10 jaar autheursrecht zou er veel meer in public domain terecht komen.
Er zijn wel meer producten in de handel waar de samenleving 'beter van wordt'. Nog afgezien van bv. medicijnen (letterlijk zelfs). Waarom hoeven andere producenten hun producten niet gratis weg te geven, en artiesten wl?
Noch een producent van televisies, noch een artiest hoeft zijn product gratis weg te geven, met of zonder auteursrecht. Jij neemt echter ten onrechte aan dat een werk van een artiest altijd van de artiest blijft. Dat is niet waar: als ik een cd koop, wordt het mijn eigendom, net zoals een televisie mijn eigendom wordt wanneer ik hem aanschaf. Dat eigendom vervalt niet met het vervallen van het auteursrecht, van 'weggeven' is geen sprake. De oorspronkelijke auteur heeft er dan weliswaar geen zeggenschap meer over, maar een 'andere producent' heeft berhaupt geen zeggenschap over wat ik met mijn producten doe.
Klopt die CD is jouw eigendom, dr mag je mee doen wat je wilt, net als bij een televisie. Maar je mag die televisie niet exact namaken, en vervolgens in de handel brengen (al dan niet tegen betaling). Als je dat doet, dan zal de producent dat successvol verbieden. Waarom zou dat met het werk van een artiest dan wl mogen?
Ook niet geheel correct. Je mag zo'n televisie exact namaken, daar televisies niet auteursrechtelijk beschermd zijn. Wel geniet zo'n apparaat doorgaans bescherming van octrooien, merkrechten etcetera, maar dat is een heel ander onderwerp en niet van toepassing op werken van een artiest.

Waarom je het werk van een artiest wel zou mogen kopieren? Heel simpel: op dit moment is het verboden vanwege een auteurswet die we in 1912 hebben ingevoerd. Zo'n auteurswet is een vrij kunstmatige constructie, we kunnen hem uit het wetboek schrappen op dezelfde wijze als we hem hebben toegevoegd. En voila, dan mag het wel.

Het auteursrecht is niet vanzelfsprekend. In Nederland kennen we het nog geen eeuw, maar kunst bestond ook ver voor die tijd. Het is niet vreemd, oneerlijk, of onjuist om het auteursrecht aan te passen of af te schaffen, hooguit onwenselijk. Van het huidige auteursrecht ben ik echter een fel tegenstander, nota bene muzikant zijnde, omdat het niets meer te maken heeft met waar het oorspronkelijk voor bedoeld is: het stimuleren van kunst. Er is werkelijk geen enkele artiest die mr kunst zal produceren als hij weet dat zijn auteursrecht geen zeventig, maar vijfennegentig jaar geldig blijft. En daarom is het geenszins onredelijk om dit exclusieve recht na een dergelijke termijn op te heffen.
Waarom je het werk van een artiest wel zou mogen kopieren? Heel simpel: op dit moment is het verboden vanwege een auteurswet die we in 1912 hebben ingevoerd. Zo'n auteurswet is een vrij kunstmatige constructie, we kunnen hem uit het wetboek schrappen op dezelfde wijze als we hem hebben toegevoegd. En voila, dan mag het wel.
Maar het auteursrecht wordt juist net uit het wetboek geschrapt. Sterker nog, ze willen het zelfs verlengen naar 95 jaar. Dus de vraag waarom je het werk van een artiest wl zou mogen kopiren, blijft staan ;)

Wat mij voornamelijk interesseert, is de reden waarom het normaal zou moeten zijn, dat je het werk van een auteur gratis zou moeten kunnen verkrijgen, als die auteur dat niet wil toestaan, en het werk van een producent van 'iets anders' niet. In mijn visie zijn beiden eigenaar van hun eigen product. Als zij hun product niet gratis ter beschikking stellen moeten zij dat zlf weten. Waarom klaagt de 'consument' wl, als de auteur geld voor zijn werk wil zien, en niet als de televisie-, medicijn- of potlodenfabrikant dat ook wil? Ik vind niet dat ik 'recht' heb op andersmans werk, als diegene dat niet wil, en dat geldt bij mij voor lle 'fabrikanten'.

Dat 95 jaar wellicht te lang is, wil ook ik overigens niet betwisten ;)
@REC
Medicijn fabrikanten hebben juist een zeer groot probleem omdat na 20 jaar een patent op hun middel vervalt. Voor het product goed en wel getest is hebben ze nog maar 10 jaar om er op te verdienen. Bekijk Pfizer maar eens, het grootste medicijn bedrijf van dit moment. Van nu tot 2012 lopen een hele hoop patenten af die dan ook door concurrenten gemaakt kunnen worden (daarom zijn asprines ook zo goedkoop). Het aandeel Pfizer persteert daardoor de laatste jaren slecht terwijl ze monster winsten maken, ze hebben namelijk een zeer zwakke pipeline voor toekomstige producten. Waarom vervalt een patent (op een natuurkundig trucje dat vaak het veelvoud kost van een muzieknummer) na 20 jaar maar krijgen auteurs 95 jaar (voor een verzameling geluiden of beelden)?

[Reactie gewijzigd door ewt op 17 juli 2008 00:03]

@ewt:
Waarom vervalt een patent (op een natuurkundig trucje dat vaak het veelvoud kost van een muzieknummer) na 20 jaar maar krijgen auteurs 95 jaar (voor een verzameling geluiden of beelden)?
Misschien was mijn medicijnenvoorbeeld inderdaad een wat ongelukkige keuze, de voors en tegens van patentrecht op medicijnen is een bijzonder onderwerp, waarover met gemak een lange afzonderlijke discussie te voeren valt.

Het belangrijkste juridische verschil tussen (medicijn)fabrikanten en auteurs is natuurlijk, dat de uitvinding van een fabrikant onder het patent/octrooirecht valt, en het werk van een auteur onder het auteursrecht. En een patentrecht is nou eenmaal doorgaans wettelijk vastgesteld op 'slechts' maximaal 20 jaar, terwijl het auteursrecht een stuk langer geldt.

Een reden voor dit verschil is, dat het patentrecht niet alleen tot doel heeft om de uitvinder te beschermen tegen commercieel gebruik van zijn uitvinding door derden, maar ook het bevorderen van technologische vooruitgang, door anderen de gelegenheid te geven, om uiteindelijk mee te kunnen profiteren van de bevindingen van de uitvinder, zodat zij mede hierop kunnen voortborduren. Vandaar dat het patentrecht aanmerkelijk korter geldt, anders belemmert het die vooruitgang te veel. Het patentrecht is dan ook een zgn. 'industrieel' recht, dit in tegenstelling tot het auteursrecht, dat meer een persoonlijk recht is.

Het auteursrecht is daarom ook voornamelijk gericht op bescherming van het peroonlijk belang van de auteur, om ook hm een bron van inkomsten te garanderen, en om de 'beroepsgroep' in stand te houden. Want juist doordat anders een ieder zijn werk zomaar kan kopiren, kan een auteur uit frustratie beslissen, om dan maar gn werk uit te geven, en een ander beroep te kiezen, wat weer niet bevorderlijk is voor de culturele ontwikkeling van een land. Dat de voorgestelde termijn van 95 jaar misschien wel te lang is, ben ik met je eens, maar ik kan wl begrijpen, waarom er zo'n verschil zit in de tijdsduur bij beide vormen van productbescherming.

Overigens is de veel voorkomende gedachte, dat een auteur zo zijn hele leven kan teren op n hit sterk overdreven: 99,9% van de auteurs zal dit nooit voor elkaar krijgen, en moet cht wel regelmatig met nieuw werk komen, wil hij in dit onzekere vak zijn hoofd boven water kunnen houden.
Hoewel ik je argumentatie mooi geformuleerd vind ben ik het er niet mee eens.

Waarom zou niet ook de creatieve vooruitgang bevorderd moeten worden, en andere muzikanten de gelegenheid moeten krijgen voort te borduren op creaties van anderen?

Dat zal de culturele ontwikkeling meer stimuleren dan de persoonlijke bescherming van potentiele muzikanten.

En om het bot te zeggen, waarom zou iemand nu een inkomstenbron moeten hebben van muziek, 20 jaar geleden gecomponeerd? In de tussentijd heeft deze kans genoeg gehad nieuwe inkomstenbronnen aan te boren.
Ook het vooruitzicht van een toch al onzekere inkomstenbron voor een periode van 20 danwel 95 jaar maakt vooraf geen fundamenteel verschil uit. Van goede inkomsten over 20 jaar kun je vanzelf rentenieren, van slechte inkomsten over 95 kun je niks.
Hoewel ik je argumentatie mooi geformuleerd vind ben ik het er niet mee eens.
Je geeft me teveel credits, het is niet *mijn* argumentatie, maar ik geef slechts de beweegredenen van de wetgever weer. Alleen die formulering is van mijn hand ;)
Waarom zou niet ook de creatieve vooruitgang bevorderd moeten worden, en andere muzikanten de gelegenheid moeten krijgen voort te borduren op creaties van anderen?
Maar dat mg ook wel, als de oorspronkelijke auteur er maar toestemming voor geeft, nt zoals een uitvinder hiervoor (indirect) toestemming geeft, door het aanvragen van dat patent, en het openbaarmaken van zijn uitvinding. Als hij geen patent aanvraagt, hoeft hij de details van zijn uitvinding niet prijs te geven, en helpt hij de technologische vooruitgang in dat opzicht ook niet.
Ik denk dat de wetgever in beide situaties de keuze hiervan in eerste instantie over wil laten aan de uitvinder/auteur zlf. Niet geheel onlogisch, want het is allereerst *zijn* werk.

Verder vermoed ik dat het bij het stimuleren van culturele ontwikkeling meer de originaliteit van belang is, en dat de wetgever minder waarde hecht aan 'voortborduursels' op ander werk. Dit in tegenstelling tot technologische ontwikkeling, waar vooruitgang het voornaamste doel is.
Ook speelt waarschijnlijk de vraag een rol, of er bij het vrijgeven hiervan ook daadwerkelijk door collega-auteurs 'voortgeborduurd' gaat worden, of dat deze aangepaste wetgeving dan voornamelijk alleen 'misbruikt' zal gaan worden om slechts het 'gratis' kopiren te bevorderen.
En om het bot te zeggen, waarom zou iemand nu een inkomstenbron moeten hebben van muziek, 20 jaar geleden gecomponeerd?
Dat antwoord heb ik al gegeven in deze reactie ;)
Je mag zonder problemen een exacte kopie maken van een TV en die kopie verkopen, met uitzondering van het merkje dat er op staat, en eventuele patenten.

Maar de hele vergelijking is zinloos, want een TV is een fysiek object, gemaakt van schaarse materialen. Informatie is niet schaars. We kunnen iedereen op deze planeet een kopie geven van een idee zonder dat dat ook maar iets kost.

Als jij mij een TV verkoopt hebben jij die TV zelf niet meer. Als jij mij een idee geeft, heb jij dat idee zelf ook nog!

Het is dus niet het overdragen van het idee zelf dat geld kost, maar het voor het eerst maken van het idee. Het zou dus veel logischer zijn om daar voor te betalen en niet voor de individuele kopien die eigenlijk niets kosten.
Je mag zonder problemen een exacte kopie maken van een TV en die kopie verkopen, met uitzondering van het merkje dat er op staat, en eventuele patenten.
Dan is het dus gn exacte kopie meer ;)
Maar de hele vergelijking is zinloos, want een TV is een fysiek object, gemaakt van schaarse materialen. Informatie is niet schaars. We kunnen iedereen op deze planeet een kopie geven van een idee zonder dat dat ook maar iets kost.
Dat kn wel, maar dat wl de auteur dus niet. Net als bv. de televisieproducent. Waarom wordt in het ene geval de wil van een producent wl gerespecteerd, en in het andere geval, die wil van de auteur net? Alleen maar om de kopierbaarheid? Dan zouden wij dus eigenlijk geen respect voor de wet hebben ;)

Verder betaal je bij elke televisie niet alleen voor de materiaalkosten, maar tevens voor ontwikkelingskosten. Waarom mag de televisieproducent wl een gedeelte zijn ontwikkelingskosten in rekening brengen voor elke televisie die hij verkoopt, en een auteur niet?
Ik vind dat intellectueel eigendom of behandeld moet worden net zoals gewoon eigendom (het blijft voor eeuwig jouw eigendom totdat je het verkoopt of wegggeeft) of we stellen: zodra je iets publiceerd geef je het weg en mag iedereen er mee doen wat hij wil.
Maar intellectueel eigendom HEB je nog als je 't 1x hebt weggegeven.. zelfs als je het 100.000x hebt weggegeven.

Fysiek eigendom is weg na 1x weggeven.
& de ondernemers wel dan?? ;)

Gewoon braaf gelkd in leggen in 'n pensioenfonds oid, niks 95 jaar geld erven van iets dat je op je 20ste maakte..
En daarmee zijn we weer terug bij af ;)

Waarom zou een artiest wl zijn werk moeten weggeven aan iemand die het later graag wil aanschaffen, en bv. een potlodenfabrikant niet - anders dan omdat het werk van de artiest makkelijk te kopiren valt, en een potlood niet?


@hieronder: Brood is geen luxeproduct. Sterker nog, het is een eerste levenbehoefte.

[Reactie gewijzigd door REC op 16 juli 2008 22:27]

Een bakker bakt ook elke dag opnieuw brood.
Als die bijvoorbeeld muzikant geld wil verdienen, moet hij gewoon meer muziek maken.
Elke dag opnieuw.
Een bakkerverkoper baktverkoopt ook elke dag opnieuw broodiets.
Als die bijvoorbeeld muzikant geld wil verdienen, moet hij gewoon meer muziek makenverkopen.
Elke dag opnieuw.

En dat precies wat ze doen, ze verkopen elke dag hun muziek nog. Ongeacht wanneer die ooit is gemaakt. Als een productent nu een bepaald product maakt, mag hij dat over 100 jaar toch nog steeds verkopen?

Je hoeft geen muziek te kopen van een muzikant.
Brood is van nature schaars, muziek heeft daar een wet voor nodig.
Muziek is broodnodig.

Een bakker werkt nochtans harder dan een gemiddelde musicus.
En zijn inkomen heeft een direkte relatie met zijn aantal werkuren.

Kan jij mij vertellen wat wel en wat niet ethisch verantwoord is ?
Waarom zou een schrijver wel 95 jaar lang inkomsten moeten krijgen van hetgeen hij met een potlood schrijft, maar zou de maker van dat potlood met de eenmalige verkoop genoegen moeten nemen?
Omdat de schrijver, nt als de potloodfabrikant zijn werk niet ontwikkelt en maakt voor slechts n klant.

(of 95 jaar wellicht te lang is, wil ik hier niet betwisten)
Normale mensen betalen voor hun pensioenverziening die meer is dan aow.
Net als kleine zelfstandigen. Bijvoorbeeld buurtwinkeliers. Het zou beter zijn als die ook na 50 jaar nog inkomsten kregen van elk pak wasmiddel dat ze ooit verkochten. Of ZZP-ers die het moeilijk hebben. Die moeten ook na 70 jaar nog een maandelijks bedrag krijgen voor elk uur dat iemand gebruik maakt van de dakkapel die ze ooit getimmerd hebben.
Wat een slechte redenering. Als een artiest op z'n twintigste een uitvoering doet, dan wordt hij daar na z'n 70e niet meer voor betaald. Als ik op m'n twintigste stop met werken heb ik al geen inkomen meer wanneer ik 21 ben.

Daarnaast is de hoeveelheid geld die in de naburige rechten omgaat miniem, alleen een aantal grote rechtenbeheerders verdient er geld aan, er zal geen enkele artiest zijn die er van kan leven.

Duidelijk een geval van een eurocommisaris die wat geld toegestopt gekregen heeft van EMI of een andere rechtenbeheerder, en daar iets voor terug doet.
Daarnaast is de hoeveelheid geld die in de naburige rechten omgaat miniem, alleen een aantal grote rechtenbeheerders verdient er geld aan, er zal geen enkele artiest zijn die er van kan leven.
En daar zit het probleem nu net, de artiesten zien hier niets van, waarom moeten wij betalen omdat de platenmaatschappijen het lastig hebben met hun verouderde businessplan vast te houden?
Dat de artiest (wellicht) weinig van de opbrengst ziet is hun probleem, dat moeten zij zelf maar uitvechten met de platenmaatschappijen. Ik als consument heb over deze interne overwegingen geen zeggenschap, en bemoeienis. Net zo min als ik erover kan beslissen waar mijn geld naartoe gaat, wanneer ik bij Albert Heijn iets koop.

Wl heb ik als consument de keuze om iets net te kopen, als mij iets niet aanstaat. Vind ik het een probleem dat een platenmaatschappij te weinig afdraagt aan een artiest, dan koop ik gewoon niets bij die platenmaatschappij, net zoals ik de keuze heb om niets bij Albert Heijn te kopen, wanneer ik zou vinden, dat zij mijn geld niet goed besteden.
Ja, precies. Ik snap nog steeds niet wat een artiest nu specialer maakt dan enig ander zelfstandig ondernemer.
Het wordt volgens mij tijd om auteursrechten te heffen op technische ontwerpen bijvoorbeeld voor muziekinstrumenten en versterkers e.d.

[Reactie gewijzigd door Ghoztmaster op 16 juli 2008 17:10]

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True