Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 64 reacties

De Rijksoverheid begint een reeks grote ict-aanbestedingsprocedures, waarbij twintig overheidsorganisaties betrokken zijn. Twee van de zeven aanbestedingen zijn al gepubliceerd en hebben samen een waarde van 35 miljoen euro.

De reeks aanbestedingsprocedures is dinsdag aangekondigd en beslaat een groot aantal overheidsorganisaties. Behalve om tien van de elf ministeries gaat het onder andere om de Eerste en Tweede Kamer, het Centraal Bureau voor de Statistiek en de OPTA. Niet alle overheidsorganisaties doen aan alle aanbestedingsprocedures mee. In totaal vinden er zeven aanbestedingen plaats, waarbij ict-diensten zijn verdeeld in 'clusters'. De clusters 'werkplekken' en 'accessoires' worden als eerste aanbesteed; netwerkapparatuur, serverhardware, webhosting, opslag en printers komen later aan de beurt.

Het gaat om een Europese aanbestedingsprocedure, waaraan elk bedrijf uit de Europese Unie mag deelnemen. De aanbesteding vindt echter wel in het Nederlands plaats. De procedure voor de werkplekken vertegenwoordigt een waarde van 25 miljoen euro. Er wordt één aanbieder gekozen, die onder andere 16.000 desktops, 4500 laptops, 19.100 monitoren en 3450 thin clients moet leveren.

De tweede procedure heeft betrekking op accessoires, waarmee onder meer op tablets, geheugenkaarten, beamers en netbooks wordt gedoeld. Deze aanbesteding heeft een waarde van 10 miljoen euro, maar het is nog niet bekend waarop deze schatting is gebaseerd. Een woordvoerder van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, dat de aanbesteding coördineert, kon niet onmiddellijk duidelijkheid geven.

Beide aanbestedingen hebben een looptijd van twee jaar; de overheid kan het contract nog drie keer met één jaar verlengen voordat er een nieuwe procedure wordt gestart. Geïnteresseerden moeten voor 30 mei, 12 uur 's middags reageren.

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (64)

Uit de aanbesteding: "Gunningscriteria: Laagste prijs."
Voor zover ik kan zien is dat het enige Gunningscriterium, maar ik kan iets missen.
De prijs zal vast wel de uiteindelijke doorslag geven, maar er zijn natuurlijk allerlei randvoorwaarden beschreven

Elke partij die aan de randvoorwaarden voldoet en uiteindelijk de laagste prijs heeft kan de order krijgen. Echter als ik morgen een offerte maak weet ik zeker dat ik nooit overtuigend aan alle randvoorwaarden kan voldoen. Ongeacht de prijs is het dan onmogelijk om het contract te krijgen.

Als men bijvoorbeeld bij de eisen een SLA zet van 99,995% en 24*7 2 uurs service vallen er al een hele hoop bedrijven af. Wat men dus doet is niet zeggen "wij willen 1000 desktops" maar wij willen 1000 desktops met een processor die aan deze eisen voldoet, een harddisk van minimaal xxxGB, enz enz. Alle offertes die niet aan de eisen voldoen worden afgekeurd en uit degenen die wel aan de eisen voldoen wordt de goedkoopste gekozen.

Dus de gunning vindt plaats op een heel simpel criteria: Wie is het goedkoopste. Maar wel, wie is de goedkoopste die levert wat wij willen hebben. In praktijk gaat er vaak wat tijd over heen. Een bedrijf doet een offerte en krijgt daarna wat feedback en vragen. Die worden dan weer uitgewerkt totdat de overheid weet dat je aan de eisen voldoet. (Of niet) Dan plakt er iemand een prijs op en gaat de offerte met prijs naar de overheid. Die maakt een lijst van de goedkoopste leveranciers, controleert of die inderdaad aan alle eisen voldoet en gunt daarna het project.

Wat je vaak ziet is dat bedrijven ervoor kiezen om een beter product te leveren dan waarom gevraagd wordt. Hierdoor wordt hun offerte te duur en valt men af. Dit genereert de vele klachten over "wij hadden een beter product maar kregen de order toch niet" Tsja, als ik bij een bakker om een halfje wit vraag heb ik ook geen behoefte aan een heel brood. Ondanks dat de kosten per boterham waarschijnlijk lager liggen is de prijs gewoon hoger. Een publieke aanbesteding gaat om het matchen van de wensen van de overheid voor een zo laag mogelijke prijs waarbij geen ruimte is voor upselling.
Dit soort aanbestedingen levert in eerste instantie wel een besparing op, maar het zal de kwaliteit niet ten goede komen waardoor het altijd maar afwachten is of het op de langere termijn ook minder geld kost.
Wat wil je zeggen?

Overheidsinstanties zijn verplicht om dit aan te besteden. Dat is niet bedoeld om de producten zo goedkoop mogelijk te krijgen (indirect wel), maar om 'vriendjespolitiek' te voorkomen.
En dat is juist het probleem met dergelijke aanbestedings procedures. Omdat de aanbesteding simpelweg naar het bedrijf gaat die aan alle eisen voldoet en de laagste offerte instuurt, kom je in de realiteit vaak terecht bij de leverancier met de laagste kwaliteit en slechtste service.

Wanneer je een aantal keer betrokken bent geweest bij dergelijke projecten dan leer je vrij snel dat dit absoluut niet de juiste manier is voor een overheid om aanbestedingen te doen. Ik ben er helemaal voor om een scherp oog te houden op de anti-vriendjespolitiek factor maar ik zou persoonlijk graag zien dat er iets meer word gekeken naar kwaliteit, bedrijfsvoering bij de leverancier, continuïteit van de leverancier en de tevredenheidsfactor van de overige klanten van de leverancier.

Dat zou in de longrun de kwaliteit van in dit geval ICT gerelateerde diensten van de overheid ten goede komen.

[Reactie gewijzigd door Sorcerer op 6 april 2011 11:06]

Besteden ze (lees:overheid) in de ICT niet op dezelfde manier aan als tegenwoordig in de civiele techniek steeds gebruikelijker is? Op basis van EMVI score's enzo.

Laagste prijs is dan minder belangrijk dan laten zien dat je de beste bent (levertijden, onderhoud, reparatie etc. etc.)

Dat zou een hoop gezeur moeten schelen, je krijgt een aanbieding die wellicht wat duurder is in het begin, maar waaruit wel alles voortvloeit wat je zoekt; namelijk een betrouwbare leverancier (/partner) die niet alleen levert maar ook zijn andere veprlichtingen nakomt.

Edit: dat gaat echt niet op basis van goed vertrouwen overigens, er zitten gewoon boeteclausules en beloningen in het systeem verwerkt. Zie het maar als trigger, zeg maar.

[Reactie gewijzigd door Pixeltje op 6 april 2011 11:25]

In theorie : ja. In de praktijk komt het erop neer dat de laagste prijs altijd wint als de aanbieder claimt de gevraagde kwaliteit te leveren.
Sterker nog, bij de beoordeling kan en mag die claim niet eens in twijfel worden getrokken zelfs als de beoordelaar weet dat de claim kolder is. Het gevolg is dat de aanbieder dan soms tijdens het traject, maar soms pas na afloop van de termijn waarop het contract wordt aanbesteedt, daarop afgerekend kan worden.
Het is zelfs zo dat regelmatig partijen die de klus in handen hadden voorafgaande aan de aanbesteding niet eens proberen mee te doen aan de aanbesteding, omdat ze niet bereid zijn hun eigen kwaliteitsnormen los te laten om een offerte uit te brengen die enige kans maakt.
Het gevolg is dat de meeste aanbestedingen gewonnen worden door een partij die de absoluut minimale kwaliteits-eisen biedt tegen de laagste kosten, en vervolgens niet eens die eisen haalt. Bovendien worden de partijen feitelijk gedwongen onder de kostprijs aan te bieden, wat dan weer teruggehaald wordt door elke scheet die boven contract van ze gevraagd wordt tegen extreem hoge tarieven uit te voeren.
Ik kan uit eigen ervaring aangeven dat dit niet (altijd) het geval is. Als projectleider ben ik verantwoordelijk geweest voor Europese (ICT) Aanbestedingen.
Belangrijk is dat je in de aanbieding erg transparant bent in hoe je de aanbiedingen gaat beoordelen.
Beoordeling was een combinatie van prijs, techniek en (inkoop)voorwaarden.
In alle gevallen waar ik bij betrokken was, werd niet de goedkoopste aanbieder de winnaar.
En naar mijn mening heeft dit altijd erg goed gewerkt.
Gelukkig maar. Wat ik ook mis in het bovenstaande verhaal, is hoe men omgaat met cyber-veiligheid, nu dit steeds meer een issue wordt?!

The US Defense department, maakt gebruik van mixed-equipment, d.w.z. meerdere soorten apparatuur en software door elkaar heen, teneinde niet direct volledig lam gelegd te worden, bij een cyber/virus-attack.

Kost iets meer, maar wel safer.
@arnieNFW: Dat is wel erg global gesteld. Als ik pentium 2 pc's met win98 ga aanbieden, is het logisch dat ik niet gekozen wordt, ook al heb ik de laagste prijs.

Echter zeg jij niets over de service voorwaarden en eind prijs aan het einde van de rit.
Is toch heel makkelijk, zodra ze gaan leveren en blijkt dat ze niet volgens contract leveren procedure starten voor contractbreuk en eventuele schade verhalen op de niet leverende leverancier.
makkelijker gezegd dan gedaan; je moet ze eerst de kans geven om de fouten te herstellen, daar ook 'n redelijke termijn voor geven, dan pas mag je ze in gebreke stellen, daarna begint 'n hele procedure om te kunnen ontbinden; ben je al gauw 'n half jaar verder bij dit soort grote projecten.
ondertussen gaat alles verder, prijzen omhoog, vervallen offertes, moet je weer 'n nieuw aanbestedingstraject opstarten, ben je weer 'n jaar of meer extra kwijt.
En de belastingbetaler maar klagen dat 't zo lang duurt en zoveel kost...

Verder kijkt men steeds meer naar TCO oftewel Total Costs of Ownership; wat kost 't vanaf 't moment dat je 't koopt tot 't moment dat je 'r afscheid van neemt, en dan inclusief updates, onderhoud usw....
Zo werkt het niet.
Je moet voor een rechtbank aantonen dat men gebrekkige kwaliteit levert.
Dit kan jaren aanslepen en ondertussen heb je geen andere leverancier.
Dit soort ellende werkt nu net "vriendjespolitiek" in de hand omdat overheden uit pure angst voor dergelijke rampscenario's goede leveranciers gaan proberen te bevoordelen.

De klassieke aanbestedingsprocedure is heel geschikt voor simpele resultaatsverbintenissen zoals het aanleggen van wegen of het aankopen van sinaasappels maar voor de meer complexe materie zoals ICT is het een ramp.

Dit soort structuren stamt dan ook uit vervlogen tijden toen zelfs een typemachine modern was en is onvoldoende verder ontwikkeld om alle bijhorende ellende te vermijden.

Ik zag bij aanbesteding waarover dit artikel handelt dat men enkel op prijs gaat gunnen. Maar daarbij worden er wel (blade)servers, switches, ... aangekocht. Dit zet de deur open voor allerlei goedkope rommel uit het verre oosten. Later blijkt dan dat die producten niet lang genoeg meegaan en dus vroeger vervangen moeten worden (=duurder), maar omdat deze producten nog niet lang genoeg op de markt zijn kan je zoiets niet bij gunning laten bewijzen.

De goedkoopste leverancier vertelt je dus dat alles voldoet aan de gestelde eisen en na 3 jaar als de ellende begint probeert hij zich (mits het slikken van een boete) uit het contract terug te trekken, de winst is tegen dan al in de kassa. Van de ene dag op de andere heb je dan geen ondersteuning meer en geen leverancier en blijf je met de puinhoop zitten.
[...]maar ik zou persoonlijk graag zien dat er iets meer word gekeken naar kwaliteit, bedrijfsvoering bij de leverancier, continuïteit van de leverancier en de tevredenheidsfactor van de overige klanten van de leverancier.
Dan neem je dat op in je aanbestedingseisen. Voor sommige dingen, zoals klanttevredenheid, wel lastig om dat objectief te doen, maar het kan wel.
Dit is te makkelijk gezegd. Een aanbesteding valt of staat met de voorbereiding.

De inschrijver wordt eerst beoordeeld aan de hand van de inschrijving die ze gedaan hebben of dat ze door mogen naar de volgende ronde. Hebben ze op alle eisen ja? Hebben ze op alle wensen ja? Hebben ze de gevraagde referenties en verklaringen kunnen leveren? Hoe laag zitten ze met hun prijs?
Al deze zaken bepalen of dat een inschrijver doorgaat ja of nee. Degene die de meeste punten weet te behalen (en dit wordt vaak bepaalt door de prijs), mag de acceptatiefase ingaan.

Overigens is het zo dat de aanbesteder bepaalt wat een wens "waard" is. Als deze belangrijk is voor de aanbesteding kan hier een hoger gewicht aan gehangen worden.

In de acceptatiefase worden alle eisen en wensen waarop "ja" geantwoord is, los bekeken en afgevinkt. Als de inschrijver hier iets niet haalt en dus niet kan aantonen, dan wordt er afscheid genomen en gaat de aanbesteder naar de tweede inschrijver.

Als je als aanbesteder uiteindelijk met een shitproduct komt te zitten dan heb je in het voorgaande traject je werk niet goed gedaan. Het probleem zit hem dan meestal in het bestek, omdat je hier je product bij elkaar "eist".

Dit laatste komt overigens erg letterlijk. Als je een aanbesteding gaat doen voor PC's en je neemt hierbij aan dat je keyboard QWERTY is, kan je bedrogen uitkomen. Dit moet je specificeren tot de kleur aan toe.

Mocht een uiteindelijke leverancier niet aan zijn verplichtingen kunnen voldoen (denk hierbij bijvoorbeeld aan service), dan zijn er nog ontbindende voorwaarden die ingezet kunnen worden.
Helemaal eens met Sorcerer dergelijke aanbestedings procedures leveren heeel veel kosten op aan de beide kanten en de uitkomst is vaak niet de gewenste kwaliteit.
Ik snap natuurlijk waarom dit gedaan wordt, ik vraag me alleen af of het wel goedkoper wordt. Er zijn ook andere manieren om vriendjespolitiek te voorkomen.
Het probleem is juist dat ook hiermee vriendjespolitiek niet voorkomen wordt. Als jij een bepaalde leverancier wilt, kun je de aanbesteding zo maken dat die partij altijd als winnaar uit de bus komt.
Dat is niet bedoeld om de producten zo goedkoop mogelijk te krijgen (indirect wel), maar om 'vriendjespolitiek' te voorkomen.
Nou, ik weet uit ervaring dat de vereisten dusdanig worden opgesteld dat er eigenlijk maar een product/vendor/leverancier uit kan komen. Dus of vriendjespolitiek wordt bestreden weet ik niet, maar voorkeuren uitspreken d.m.v. een aanbesteding of RFI/RFP is aan de orde van de dag.
Bij dit soort aanbestedingen wordt er minitieus beschreven hoe en waar de producten aan moeten voldoen en ook qua garantie en afhandelingen staat het duidelijk op papier. Als men kwaliteit wil, en kwaliteit wenst/beschrijft zal er doorgaans ook kwaliteit geleverd worden.
Niet helemaal waar, want volgens mij is er geen (handig) mechanisme om de leverancier ook echt aan die kwaliteitseisen te houden wanneer de leverancier eenmaal als winnaar uit de bus is gekomen.

Correct me if I'm wrong.
Contractbreuk is iets dat meeste rechters niet appreciëren.

Komt erbij, beschrijf je bepaalde kwaliteitsgaranties, SLA's eigenlijk dan bepaal je ook ineens de boetebedragen die daar aan vasthangen.
Dat maakt terugvorderen ineens een stuk gemakkelijker.

Ook is het zelden zo dat een bedrijf in 1 keer alle centen binnenkrijgt, dat zal eerder over de volledige looptijd zijn.
Het begint al bij het feit dat bedrijf y de hele toko van bedrijf x moet gaan overnemen. Wat denk je dat dat kost? Bedrijf y moet zich inwerken, moet opnieuw het wiel uitvinden, maakt opnieuw dezelfde fouten als bedrijf x. Bedrijf x weet van de hoed en de rand en is wat dat betreft dus veel efficiënter qua organisatie. Misschien is de hardware een tientje duurder, maar qua manuren is het 20 euro goedkoper. Daarbij heb ik ervaring met aanbestedingen waarbij er dus helemaal niet goed beschreven wordt waar alles aan moet voldoen, de zogeheten gaten in het bestek. Het schrijven van bestekken wordt namelijk ook aanbesteed, en gaat dus naar de goedkoopste en over het algemeen dus kwalitatief slechtste partij. Alles moet namelijk zo goedkoop mogelijk.
Dat is normaal gezien een probleem voor het bedrijf y dat zich moet inwerken.

Deze contracten zijn normaal gezien prijsvast.

Dus als bedrijf y het met 100 man minder kan dan bedrijf x, goed voor hen, maar daar ligt de overheid niet van wakker.
Hebben ze 1000 man meer nodig dan bedrijf x, jammer voor hen, maar ook daar ligt de overheid dus niet van wakker.
Kwaliteit begint al bij de kwaliteit van de call for tender. En bij de overheid zie ik regelmatig draken van offerteaanvragen. Ja, je kunt het inderdaad minitieus beschrijven. Zo heb ik al eens een aanvraag gezien voor server racks, waarbij men heel duidelijk een bepaalde rack wilden, maar dat niet mochten neerschrijven. Toen hebben ze maar een onbeduidend kenmerk van die rack genomen (namelijk de enorme grote draagkracht) en dat als een must have opgeschreven. Dat er maar één rack was, wat daar aan voldoet is...

Als je een aanvraag doet die de omvang heeft, van de complete Lord of the Rings boeken, dan ben je in mijn ogen niet goed bezig.Alleen wordt de overheid hiertoe door vage regels vanuit Brussel en vanuit hun eigen organisatie toe gedwongen:
Je mag geen specifieke namen, merken of typen opgeven. Zelf niet dat je een Intell processor wil, omdat sommige (oudere) software gecompileerd is voor Intel en niet werkt op AMD.
Als aan alle criteria voldaan wordt, dient op prijs te worden beslist. En afwijken daarvan is feitelijk niet mogelijk. Ook al weet je dat de betrokken partij niet kan leveren voor die prijs.
Haha, "werkt niet op AMD". De verschilllen tussen een oude Intel en een nieuwe Intel zijn groter dan het verschil tussen AMD en Intel nu. Zou is die oude Intel bijvoorbeeld 16 bits (want sindsdien draaien apps onder 32 bits OS'en die de details al helemaal afschermen).
Dit soort aanbestedingen levert in eerste instantie wel een besparing op, maar het zal de kwaliteit niet ten goede komen waardoor het altijd maar afwachten is of het op de langere termijn ook minder geld kost.
Sorry, hoor, maar als ik dit artikel lees gaat het gewoon om een aanbesteding van hardware voor de werkplek, zoals de 19.100 monitoren.

Voor dat soort tastbare zaken is zo'n openbare aanbesteding prima.

Waar het bij de overheid misgaat is bij de implentatie van software.
16,000 desktops? Lekker milieuvriendelijk! 120 Watt per pc.

Ze hebben waarschijnlijk nog niet alle voordelen van VDI (Citrix/VMware) gezien. Veel minder stroomgebruik (15 Watt per client) en iedereen hoeft in ieder geval niet naar kantoor te reizen als de weg weer te vol zit. En kunnen mensen ook bij slecht weer gewoon werken. Plus centraal management en geen kapotte pc meer ("hij start niet meer op? Met 2 minuten heeft u een nieuwe pc!"). Nu met 10 cores/CPU kun je richting 100 users per 2CPU gaan, waardoor fat clients het moeten afleggen.

CBS is al wel over op die virtuele desktops. Daar zullen die thin clients dan wel voor zijn.
Leuk, je GIS applicatie op een thin client draaien. Muis klikken, koffie halen, terugkomen om te kijken of de klik al is verwerkt.

Thin clients zijn wel leuk voor Office-achtige apps, en domme oude COBOL apps die toch all op de antieke IBM servers draaien. Moet je wel thin clients hebben die daarmee kunnen omgaan.
Ligt het aan mij, of klopt het totaal sommetje niet.
Thin Clients: 3.450
Desktops: 16.000
Totaal: 19.450

Aantal monitoren: 19.100

Ben benieuwd wie een werkplek zonder monitor gaat krijgen....
Monitoren zijn prima te hergebruiken, en dat is hier ongetwijfeld het geval. Bij mij op t werk heeft bijna iedereen 2 of meer beeldschermen, dus een 1-op-1 verhouding zal het niet snel zijn.
Er wordt één aanbieder gekozen, die onder andere 16.000 desktops, 4500 laptops, 19.100 monitoren en 3450 thin clients moet leveren.

Haha het viel mij ook al op. Welke overige 350 mensen met een thin client, of desktop natuurlijk, zonder beeldscherm moeten gaan werken :P

Maar dit kunnen natuurlijk ook reserves zijn. Of aangesloten op een beamer..
Niet echt slim om een reeks aanbestedingen te doen.
Ze hadden dit beter moeten faseren, zodat bedrijven:

Goede uitgewerkte begrotingen kunnen maken
Met alternatieven kunnen komen
Foute kunnen voorkomen (die in eerdere fase aan het licht kwamen)
Er geen overboeking ontstaat wanneer bedrijven meedoen aan meerdere aanbestedingen
De aanbestedingen lijken per type product gegroepeerd. Een (afdeling van een) bedrijf wat meedoet aan de netwerk aanbesteding heeft weinig te maken met de aanbesteding voor desktops/laptops.
Wat ik niet lees is of de werkplekken ook voorzien moeten worden van software. Heb ik dat gemist of is dat vanzelfsprekend?

Waarom beginnen ze eigenlijk met de werkstations? Je zou zeggen dat je beter de fundering (dus de servers en het netwerk) kunt aanschaffen. Je kunt vervolgens afhankelijk van het systeem wat je gaat gebruiken (te denken aan VDI, Citrix of o.d.) de geschikte werkplek op aanschaffen.
Ik denk dat de overheid zelf haar OS deployment solutions allang op zijn plekkie heeft staan... (universele standaard werkplek images van getronics ofzo.) Hebben ze alleen nog het ijzer nodig om het op te zetten.

Overheid en VDI? het zou me verrassen. Doorgaans lopen ze dusdanig ver op de nieuwste ontwikkelingen achter dat de installatie van Windows 2003 al heel vooruitstrevend is anno nu ;-) Zoals het er allemaal uit ziet gaat het echt alleen maar om ijzer. De design keuzes (VDI, Terminal Services - al dan niet citrix) zijn al gemaakt en staan hier los van. Los daarvan lopen vervangingsslagen van client en servers waarschijnlijk niet aan elkaar gelijk. Tot slot is met een beetje OS deployment oplossing het niet erg relevant meer of clients en servers van het zelfde merk zijn. Windows is Windows, of het nou Dell, HP, IBM, Lenovo of iets anders is. HP servers met Dell clients en Cisco switches is helemaal geen uitzondering. vanwege driver packs en server management tools is het dan weer wel erg makkelijk om dan toch iig je pizzadozen en blade servers van het zelfde merk te hebben, dus die wil je niet los knippen, maar overigens...
Bij de Rechtspraak:
(meerendeel) Windows Server 2008
VDI / citrix
Windows 7 clients
Exchange 2007
steeds meer virtualisatie van productieservers
uitfaseren 100en applicaties

Er wordt aan een modernere (gedeelte van) de overheid gewerkt :)
Ik werk bij een overheidsorganisatie en we hebben zo'n 1650 VMWare VDI werkplekken/(=1350+ fysieke thinclient).Dat wordt later dit jaar nog met enige honderden VDI werkplekken uitgebreid.


In de datacenters wordt ook volop gevirtualiseerd : nagenoeg 100% van de servers is gevirtualiseerd en ook Storage is uiteraard voorzien van virtualisatie.

Dus de overheid is nog zo gek niet.

[Reactie gewijzigd door netman op 7 april 2011 00:18]

Ik hoop wel dat men nu ook eens serieus naar kwaliteit en vooral de werkbaarheid in de praktijk kijkt van het hele ICT-gebeuren.. Als je leest en hoort van alle ICT-ellende bij b.v. de politie etc, dan mag daar wel eens veel beter naar gekeken worden..

Het blijft sowieso een enorme kostenpost die met ons belastinggeld betaald moet worden..
Wat me niet helemaal duidelijk is, is die 25 miljoen per jaar of per looptijd? Ik krijg de indruk dat het het eerste is. Wat dus neerkomt op 1000 euro/jaar/computer.
"Totale contractwaarde", dus over de looptijd.
Een particulier bedrijf moet ICT middelen fiscaal in minimaal 5 jaar afschrijven. Het zou de overheid sieren wanneer ze ervoor zorgt ook minimaal 5 jaar met haar pc's te gaan doen.
En waar zeggen ze dat dat niet gebeurt? enige wat ik uit het artikel kan halen is dat als de leverancier niet naar wens functioneert, ze over 2 jaar een nieuwe tender uitschrijven.
Eigenlijks zouden dit soort grote orders niet bij slechts één bedrijf geplaatst moeten worden, maar gespreid over meerdere leveranciers. Hiermee voorkom je dat de overheid bepaalde bedrijven bevoordeeld. Ook voorkom je dat te lage kwaliteit wordt geleverd als meerdere bedrijven concurreren om de laagste prijs.
Da's lekker met de support, als je een bonte verzameling van allemaal andere hardware en leveranciers voor de support (laptops met een rood stickertje worden door X gerepareerd, met een groen door Y en een blauw door Z), zo haal je alle schaalvoordelen weg.
Iemand enig idee om hoeveel printers het dan zou gaan? Loopt wel in de duizenden denk ik zo.
En hoe zit het met de lopende contracten? Nu wordt toch alles per ministerie aanbesteedt?

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Apple iOS 10 Google Pixel Apple iPhone 7 Sony PlayStation VR AMD Radeon RX 480 4GB Battlefield 1 Google Android Nougat Watch Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True