In vier delen gaat AnandTech de toekomst van de processor bespreken; in het eerste deel wordt gekeken of er nog ruimte is voor een processor met één core. Zoals bekend lijkt een processor die draait op 10GHz verder weg dan een aantal jaar geleden. Processors met meerdere cores hebben de toekomst in de ogen van zowel Intel als AMD. Een feit is dat de snelheid waarmee CPU's krachtiger worden, is afgenomen. Tussen 1985 en 1996 groeide de prestaties met gemiddeld 58 procent per jaar, tussen 1996 en 2004 liep dit terug naar 41 procent per jaar. Ook zijn er aanwijzingen dat er sprake is van een steeds grotere afname van de groei.
Hiervoor zijn drie redenen aan te geven. De eerste is het opgenomen vermogen; processors zitten dicht tegen wat met normale koeling opgelost kan worden. Ook wordt, met het kleiner worden van het productieproces, de hoeveelheid verloren energie steeds groter. De stroom die lekt door de transistoren wordt groter naarmate zij krimpen. De tweede reden is 'wire delay'. Al komen de snelste transistoren nog niet in de buurt van de maximale snelheid die de draadjes tussen de transistoren aankunnen, er bestaat een praktisch maximum aan wat de draden aan kunnen leveren. De derde reden is de 'memory wall', het verschijnsel dat het verschil tussen de prestaties van een processor en het geheugen steeds groter worden. Op dit moment is de lekkage van transistoren het grootste probleem, en de reden waarom Intel stelt dat één core geen toekomst heeft.
Ook verwijst Intel echter als tweede reden voor de stap naar meerdere cores, naar de concurrentie. Dit is volgens AnandTech geen argument. De prestaties van een serverprocessor, zoals de Niagra van Sun, is in een single thread op het niveau van een Pentium III. De baten van meerdere threads voor de desktop zijn veel kleiner dan voor een server. Technieken zoals strained sillicon, hebben al een flink gedeelte van de lekkage op weten te lossen; zonder zou de Pentium 4 minstens 250 Watt verstoken. 'Slapende' transistoren kunnen veel lekkage schelen, en in de toekomst kunnen 'high k'-materialen volgens Intel ook lekkage voorkomen. Het probleem verdwijnt hier niet door en zal op de achtergrond altijd een belemmerende factor blijven. De 'wire delay' is door Intel en AMD beperkt gehouden door koper te gebruiken in plaats van aluminium; ook een goed ontwerp kan veel schelen.
Wat is er dan fout gegaan met de Pentium 4 dat deze de 10GHz nooit zal bereiken? Het komt erop neer dat het Netburst-idee niet slecht was, maar dat de manier waarop Intel de 'double pumped'-Arithmetic and Logical Unit implementeerde erg veel energie vereist om alle berekeningen zo snel te kunnen doen. Dit probleem wordt echter niet opgelost door meerdere cores te gaan gebruiken, maar alleen maar verschoven. Processors met erg lange pipelines verbruiken, op de manier die Intel in de Prescott heeft gebruikt, nu eenmaal erg veel energie. Dit zegt echter weinig over de noodzaak tot 'dual core'.