Je punten zijn terecht, maar ze raken
niet helemaal dezelfde laag als waar mijn kritiek zit. Laat me dat onderscheid scherp maken.
Allereerst: ja, de vergelijking met Meta/Google gaat mank als je kijkt naar
budget, winst en schaal. Dat was ook niet bedoeld als “NS moet hetzelfde kunnen”. Het punt van die vergelijking is
orde van grootte, niet economische gelijkheid. Het internet differentieert verkeer niet op winstgevendheid; architectuur moet omgaan met pieken binnen haar eigen domein.
Dan het verkeer:
Een veertienvoudige piek is groot, zeker. Dat dit de DDoS-bescherming triggert is
verklaarbaar. Maar verklaarbaar is niet hetzelfde als wenselijk bij een
maatschappelijk kritische dienst. Juist bij extreme omstandigheden (sneeuw, uitval)
moet je systeem er rekening mee houden dat gedrag afwijkt van historisch gemiddelde. Dat is geen anomalie, dat is het stress-scenario waarvoor de dienst bestaat.
Over “fragiele architectuur”:
Dat de app en website een melding tonen betekent functioneel dat de UI nog reageert, maar architectonisch dat
de kernfunctie (reisplanning) niet gedegradeerd maar volledig geblokkeerd werd. Een robuust ontwerp had minimaal een
read-only of gecachte fallback kunnen bieden. Fragiel betekent hier niet “alles plat”, maar “geen gecontroleerde degradatie”.
Begrensde bandbreedte:
Volledig mee eens dat je niet betaalt voor extreme pieken die zelden voorkomen. Maar precies dáár zit het architectuurpunt: je hoeft niet alles op bandbreedte op te lossen. CDN’s, caching, statische noodpaden en gescheiden API-lagen zijn juist bedoeld om
zonder structureel hogere kosten pieken op te vangen. Dit is dus niet alleen een geld-vraagstuk, maar ook een ontwerpvraagstuk.
Beveiliging die het systeem niet begrijpt:
Dat het systeem “leert van het verleden” klopt. Maar bij kritische infrastructuur is
alleen leren van historische gemiddelden onvoldoende. Context (weer, landelijke verstoringen, tijdstip) hoort mee te wegen. Als legitiem massaal gebruik en een aanval hetzelfde effect hebben, dan is de beveiliging correct vanuit zichzelf, maar
niet correct vanuit de dienst.
Dan je laatste vraag — de belangrijkste:
wil je dit graag wel geregeld hebben door de NS en daar ook de meerprijs per kaartje voor betalen?
Eerlijk antwoord:
nee, niet per se via hogere kaartprijzen. Dit gaat niet primair over “meer capaciteit kopen”, maar over
anders ontwerpen:
– gecontroleerde degradatie
– expliciete crisis-modus
– scheiding tussen kerninformatie en comfortfuncties
Dat hoeft het OV niet structureel duurder te maken, maar vraagt wel bewuste keuzes.
Samengevat:
Ik betwist niet
waarom het gebeurde. Dat is goed uitlegbaar.
Ik betwist of dit het
juiste faalgedrag is voor een nationale vervoerder op het moment dat mensen de dienst het hardst nodig hebben.
Dat is geen moreel oordeel en geen vergelijking met Meta’s winst, maar een ontwerpvraag.