Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Astronomen: er bevinden zich tienduizenden zwarte gaten in centrum Melkweg

Astrofysici denken dat er zich tienduizenden zwarte gaten bij het centrum van ons melkwegstelsel bevinden. Deze hypothese is gebaseerd op de waarschijnlijke ontdekking van een dozijn kleinere zwarte gaten rondom het enorme zwarte gat in het centrum van de Melkweg: Sagittarius A.

De astronomen hebben bewijs gevonden voor de aanwezigheid van een dozijn zwarte gaten rondom Sagittarius A door te zoeken naar minder felle, maar consistentere röntgenstraling die ontstaat na het samengaan van een röntgendubbelster. Daarbij is het dubbelstersysteem in een inactieve staat. De astronomen zochten specifiek naar de binding tussen een zwart gat en een ster met een relatief lage massa, omdat de straling bij deze dubbelsterren consistenter aanwezig is dan bij dubbelsterren met zwaardere sterren. Bij het zoeken maakten de wetenschappers van de Amerikaanse Columbia-universiteit gebruik van archiefdata van het Chandra X-ray Observatory van NASA. Op basis van de data zijn er twaalf gevonden die zich binnen drie lichtjaar van Sagittarius A bevinden.

Deze ontdekking is volgens de wetenschappers een bevestiging van een theorie, die al tientallen jaren bestaat, dat er zich duizenden zwarte gaten rondom supermassieve zwarte gaten moeten bevinden. Door de resultaten te extrapoleren aan de hand van analyses van waar dergelijke al ontdekte dubbelstersystemen in de ruimte zich bevinden, stellen de wetenschappers dat er zich tussen de driehonderd en vijfhonderd röntgendubbelsterren met sterren met relatief weinig massa in dezelfde omgeving van de twaalf ontdekte dubbelsterren moeten bevinden, met daarbij nog eens tienduizend zwarte gaten.

Tot nu toe hebben wetenschappers voornamelijk gezocht naar deze zwarte gaten door te kijken naar de felle röntgenstraling die wordt uitgestraald op het moment dat zo'n zwart gat zich als het ware bindt aan een voorbijtrekkende ster en daarmee een röntgendubbelster vormt. Bij dit proces komt een flinke hoeveelheid röntgenstraling vrij. Volgens de onderzoekers heeft dit weinig opgeleverd, omdat het centrum van de Melkweg zo ver weg staat dat dergelijke straling enkel eens in de honderd of duizend jaar sterk en helder genoeg is. Daarnaast is het zoeken naar individuele zwarte gaten lastig omdat die enkel zwart zijn en weinig activiteit vertonen.

Volgens de astronomen kan hun onderzoek veel betekenen voor het onderzoek naar zwaartekrachtgolven, omdat het voor het onderzoek in dit veld belangrijk is om te weten hoeveel zwarte gaten zich bevinden in het centrum van een gemiddeld sterrenstelsel. Eventueel wordt het mogelijk om beter te voorspellen hoeveel zwaartekrachtgolven met zwarte gaten kunnen worden geassocieerd. Het onderzoek is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature, onder de titel 'A density cusp of quiescent X-ray binaries in the central parsec of the Galaxy'.

Door

Nieuwsredacteur

145 Linkedin Google+

Submitter: Rabelais

Reacties (145)

Wijzig sortering
Worden die kleine zwarte gaten dan ook nog opgeslokt door de grote gaten? En/of wat gebeurt er dan precies?
Dat komt inderdaad vrij vaak voor: zwarte gaten die, eenmaal binnen elkaars zwaartekrachtsveld gekomen, fuseren tot een groter zwart gat.
Sterker nog: elk supermassief zwart gat is ontstaan uit talloze fusies met andere zwarte gaten. Geen ster is immers massief genoeg om in zijn eentje een supermassief zwart gat te vormen nadat hij nova is gegaan.

De zwaarste (bekende) ster is https://en.wikipedia.org/wiki/R136a1 en deze heeft een massa van slechts 316 zonsmassa's. Bij haar dood wordt er ook nog eens een substantieel deel weggeblazen, maar omdat deze ster zo zwaar is, zal zij eindigen in een zwart gat. Een relatief klein zwart gat :)
Er is een concurerende theorie dat sommige zwarte gaten ouder zijn dan de eerste generatie sterren, en dus direct na de Big Bang gevormd zijn. Dan ben je dus niet gebonden aan de limieten van de grootte van een ster.
Een klein zwart gat kan inderdaad opgeslokt worden door het grote. Als zowel het kleine als het grote zwarte gat geen accretieschijf hebben zou daarbij geen straling ontsnappen. Wel onstaan er zwaartekrachtgolven die we tegenwoordig goed kunnen waarnemen ("voelen").

Maar voor zover ik weet heeft ieder centraal zwart gat in het centrum van een sterrenstelsel ook een accretieschijf. Valt hierin een klein zwart gat wat uiteindelijk versmelt met het grote, dan zal die schijf van stof en gas exta versneld worden - tot bijna de lichtsnelheid - en hierbij extra röntgenstraling produceren. Die röntgenflits kunnen we met satellieten goed waarnemen.
V.w.b. die accretieschijven: die komen juist vrij weinig voor bij centrale supermassieve zwarte gaten.
Zulke sterrenstelsels noemen we "actieve sterrenstelsels". De combinatie supermassief zwart gat met een accretieschijf vormt een quasar. In het jonge heelal vrij algemeen, tegenwoordig een stuk minder (vanwege het razendsnelle opvreten van de materie door het warte gat).
Overigens is er een theorie dat onze melkweg (weer) een actieve melkweg wordt wanneer we gaan botsen met de Andromeda. Gelukkig duurt dat nog even: zo'n 4 miljard jaar.
Bij nagenoeg alle sterrenstelsles meten we radio- en röntgenstraling uit de kern, veroorzaakt door de versnelling van een accretieschijf. In het centrum van onze Melkweg heet die bron Sgr A*. En ons stelsel, zoals de meeste in onze buurt, is bepaald geen quasar.

Een quasar is veel actiever, en zendt straling uit in álle golflengten (radio, infrarood, zichtbaar licht, ultraviolet, and gamma-straling. Een quasar kan dus met een "gewone" camara achter een telescoop gefotografeerd worden, wat weer niet kan bij andere stelsels zoals het onze of de Andramedanevel, omdat deze geen zichtbaar licht uitstralen (maar dus wél röntgen- en radiostraling).

Een sterrenzelsel met centraal zwart gat zonder accretieschijf zou geheel geen straling uitzenden en - zoalng er geen zwaar object als een neutronenster of zwart gat in valt - ook geen zwaartekrachtgolven produceren.
ja, uiteindelijk wel.

@B00m3rang Gaf al een hint van het antwoord op de vraag van wat er dan gebeurt wanneer zwarte gaten elkaar opslokken.

De massa van het supermassieve zwarte gat zal toenemen met een equivalent van de massa van de zwarte gaten die hij opslokt. Hierdoor zal het overblijvende en steeds groeiende zwarte gat ook langer leven doordat het alweer wat extra massa heeft. De theorie is dat zwarte gaten Hawking straling uitstralen over hun levensloop, het duurt ellendig lang maar indien ongemoeid (dus wanneer het niks meer heeft om op te slokken) zal een zwart gat in massa verminderen omdat het energie verliest onder de vorm van die Hawking straling. Iets dat tot nog niet zo lang geleden onmogelijk werd geacht omdat men ervan uit ging dat zwarte gaten helemaal niks uitstraalden vandaar hun benaming. Hun temperatuur ligt echter boven het absolute nulpunt en dus moeten ze wel iets uitstralen, al verdwijnt deze straling in het niets t.o.v. kosmische straling.

[Reactie gewijzigd door YourMom op 5 april 2018 15:19]

Hoe lang kan zo'n zwart gat dan bestaan en wat gebeurt er als ie ophoudt te bestaan? Boem of juist niks?
Zwarte gaten kunnen ettelijke miljarden jaren oud worden afhankelijk van hun omgeving: hebben ze veel omliggende massa (sterren, planeten,...) dan zullen ze massiever en ouder worden.

Volgens een van de theorieën van Hawking over het einde van het universum zouden zwarte gaten op de lange duur de enige overlevende objecten zijn in het heelal totdat ook zij uitsterven door gebrek aan verdere materie om op te slokken, steeds kleiner worden en uiteindelijk 'uitddoven' over een periode van nog eens vele honderden miljarden, zelfs biljarden jaren... het zijn tijdsschalen dat wij ons niet kunnen voorstellen...

Dit gezegd: we bevinden ons hier wel in theoretische materie, er zijn meerdere theorieën over het einde van het universum, dit is er slechts eentje van... Big crunch, big freeze, eindeloze expansie, materie - antimaterie,...
Dit verbaasd toch helemaal niemand? Materie accumuleert zich altijd rond het middelpunt van de totale massa. Ieder deeltje dat ver buiten een stelsel ook maar enig minimaal beïnvloed wordt, zal zich uiteindelijk ophopen tot een lichamelijk object in dat stelsel. Ik verwacht dat deze op den duur ook weer samensmelten.

Zo eindigen ook onze atomen ooit in de kern van een zwart gat, om vervolgens, compleet opnieuw geassembleerd, weer uitgespuugd te worden uit de quasar, en de cirkel des leven begint opnieuw.

Wel fantastisch, en knap, dat er nu bewijs gevonden is.

[Reactie gewijzigd door Mocro_Pimp® op 5 april 2018 11:56]

Volgens mij worden je atomen als ze eenmaal in de kern van een zwart gat beland zijn niet meer door de quasar uitgespuugd. Hetgeen door de quasar wordt uitgespuugd komt uit de gassen die nog rondom (buiten) het zwarte gat ronddraaien.
This guy!

Eenmaal binnen de 'event horizon' van een zwart gat kom je er niet meer uit. Sterker nog, voor een observator ver buiten het zwarte gat, zijn er geen gebeurtenissen (events) binnen de 'event horizon'. Het duurt vanuit die observator oneindig lang voordat iets de 'event horizon' bereikt. De gebeurtenissen binnen die horizon gebeuren dus na oneindig veel tijd, iets wat niet mogelijk is.

Een quasar (quasi-stellar radio source) is een groot zwart gat, wat erg veel materie opslokt, bijvoorbeeld doordat een nabijgelegen ster erin valt. De materie van de ster probeert zich in een baan om het zwarte gat te bewegen, waarbij de baansnelheid afhangt van de afstand tot het zwarte gat. Dat betekent dus dat gas dat zich er vlak naast bevindt, een andere snelheid heeft, en dus voor wrijving zorgt. Die wrijving verhit het gas tot ongelofelijke temperaturen. De straling afkomstig van dat gas kunnen we van veraf detecteren.
En hawking radiation dan?
In simpele taal is Hawkingstraling het volgende:

In de ruimte (ook in een hoog vacuüm en ook gewoon om ons heen) ontstaat spontaan overal een combinatie van materie en anti-materie. Normaal ontstaan beide kernen zo dicht bij elkaar dat ze elkaar ook meteen weer opheffen. Van buiten merk je daar dus niet veel van.

Maar op de grens van een zwart gat gebeurt wat bijzonders: door de enorme krachten kan één van de twee kernen nét aan de binnenkant liggen en uiteindelijk opgeslokt worden, terwijl de andere kern nog nét kan ontsnappen.

Die kernen die vrij komen noemen we 'Hawkingstraling'.

Hawkingstraling komt dus niet uit het zwarte gat zelf, maar ontstaat 'toevallig' precies op de grens. Doordat materie weet te ontsnappen naar de gewone ruimte zal de tegenhanger, de kern anti-materie, naar het zwarte gat vallen waar het weer materie tegen komt dat opheft waardoor het zwarte gat iets lichter wordt.

Zo lekt een zwart gat wat massa naar de gewone ruimte. Maar dat is slechts zéér, zéér weinig.

[Reactie gewijzigd door T-men op 5 april 2018 14:58]

In dat geval 'lekt' het evenveel matter als anti-matter toch?
Het is namelijk om het even of een materie of een anti-materie deeltje naar het zwarte gat wordt getrokken.
Beide bevatten massa het is niet zo dat anti materie negatieve massa bevat.

We kunnen dan ook gewoon anti materie maken (https://www.livescience.c...ter-amazing-accuracy.html)
Als ik dit soort uitleg nou eens had met natuurkunde, kon ik er misschien wat meer van :) :)
Hawking straling kan met de huidige technologie niet gedetecteerd worden. Deze straling "verdrinkt" in de veel sterkere kosmische achtergrondstraling.
Ja, maar het komt er wel uit. Wat B00m3rang bedoelt is denk ik dat hij aanneemt dat Hawking straling dan delen zijn van objecten die in het zwarte gat vallen.

Hawking radiation is straling zich vormt op de horizon van het zwarte gat. Het steelt als het ware energie van het zwarte gat en zendt straling uit de event horizon naar buiten toe.
(Bron: Stack-exchange - Gebruiker: Brandon Enright)

De objecten zelf die in de singularity vallen blijven daar. Deze kunnen als je kijkt naar de dimensie `tijd` uitgerekt worden tot in oneindigheid (dan heb ik het niet over uitrekken in lengte, breedte, hoogte, etc.). Ook leuk om te weten: Sommige protonen kunnen zelfs in hun geheel de val naar de singularity toe overleven.
Het is überhaupt al de vraag of materie er echt in valt.
Voor zover de huidige stand van zaken valt er vanuit ons oogpunt nooit iets in een zwart gat.
Hoe dichter je erbij komt hoe langzamer de tijd gaat omdat je steeds sneller beweegt en het duurt dus steeds langer om dat laatste stukje af te leggen.
Uiteindelijk duurt dit langer dan het universum bestaat.

Het is een beetje het verhaal dat als je de straat over steekt en iedere stap de helft aflegt van de afstand die je nog te gaan hebt. Je haalt op die manier nooit de overkant.

Aangezien zwarte gaten hawkin radiation uistralen en uiteindelijk op die manier verdwijnen zorgt voor de situatie dat voordat de materie de tijd heeft gekregen er in te vallen(vanuit ons oogpunt) het zwarte gat al lang verdampt is.
Vanuit het oogpunt buiten de event horizon inderdaad, vanuit het oogpunt van het object valt deze er gewoon in zover ik weet
Dit is een zeer recente aflevering over deze topic: http://radio.seti.org/episodes/hawkingravity.
Er gaat ook een theorie zover ik weet dat aan ieder zwart gat een wit gat gekoppeld is, wat dan weer het compleet regenovergestelde is van een zwart gat.
Klopt, alleen het bestaan van een wit gat bewijzen zou al huge zijn. Alleen als dit wel het geval is, dan zouden er ook witte gaten moeten bestaan en die zouden zeer zeker voor wetenschappers merkbaar zijn.

Ook het feit dat wij ervannuit gaan dat niks verloren gaat in het heelal is nog steeds niet bewezen, we weten gewoon feitelijk te weinig en bouwen theory op theory wat betreft zwarte/witte gaten.

Het is echt de droom om te weten wat er in het centrum van een zwart gat gebeurd, verdwijnen de atomen?, worden ze verpulverd tot nog kleinere onontdekte deeltjes?. Wie weet.
Ik ken er niet veel van, maar er is toch de wet van behoud van energie? Hoe kan er dan iets verloren gaan?
  • 1. Verloren voor ons, omdat alles binnen de event horizon niet meer voor ons waarneembaar is
  • 2. De wet van behoud van energie is alleen een wet onder relatief aardse omstandigheden. Op kosmische schaal gedragen wetten zich soms eigenaardig. Energie gaat bijvoorbeeld verloren vanwege de uitdijing van het universum.
Energie gaat bijvoorbeeld verloren vanwege de uitdijing van het universum.
Wordt de energie daadwerkelijk omgezet in ruimte (simpel gezegd) of is dit meer in de zin dat het heelal uitdijt, de totale hoeveelheid energie gelijk blijft en dus de energie dichtheid afneemt?
Energie wordt niet omgezet in ruimte. De ruimte wordt groter door donkere energie, https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Donkere_energie.

Je gedachte dat de totale energie gelijk blijft, maar de energie dichtheid lager wordt is juist.

https://physics.stackexch...nd-conservation-of-energy
Hier leidt iemand de energiebalans af.
Gaat die energie verloren, of is-ie gewoon meer verspreid? ;)
De wet van behoud van energie geldt voor echt wel meer dan alleen aardse omstandigheden. De wet zal altijd gelden ook al kan die 'vaag' worden in sommige relativistische en quantum mechanische problemen.

Energie gaat zeer zeker niet verloren door kosmische inflatie, dat trouwens door donkere energie wordt veroorzaakt. Ook de phaseverschuiving van een photon zorgt niet voor energie verlies (wat jij denk ik bedoeld in punt twee).

https://physics.stackexch...nd-conservation-of-energy
Geldt dat niet alleen voor op aarde of binnen een atmosfeer ?
als dit wel het geval is, dan zouden er ook witte gaten moeten bestaan en die zouden zeer zeker voor wetenschappers merkbaar zijn.
Wat als ..
een wit gat aan de binnenkant van een zwart gat zit, en vanuit dat oogpunt uitziet als een big bang, wegens timedialation. Daarin zou ik wel geloven, maar black holes alle the way down.. dat lijkt me niet.

Een zwart gat verdampt, hoe zou dat er dan van binnen uit zien?
Zwarte gaten waren ook puur theorie. Ik durf niet met zekerheid te zeggen dat ze echt niet bestaan. Waar moeten we naar zoeken als ze wel bestaan als we niet weten wat we willen vinden? Daarbij zijn zwarte gaten stabiel. Als witte gaten het tegenovergestelde zijn moeten die dan niet onstabiel zijn? Dan zijn ze kort waar te nemen en wordt waarnemen moeilijk.

Zou wel een ding zijn als we witte gaten kunnen vinden. Als die de kleinere onontdekte deeltjes uitspuwt is dat des te beter.
Er is zeer zeker een punt te maken van het bouwen van theorie op theorie, zoals jij aangeeft zou een white hole waarneembaar moeten zijn, misschien is ons white hole wel de big bang. Een zwart of liever gezegd de singulariteit daarin zou een plek zijn van oneindige dichtheid, alla wat we nu weten lijkt erop dat de big bang is ontstaan uit een plek van oneindige dichtheid.
Dit is inderdaad een zeer interessante theorie. Daarnaast bestaat er ook nog de mogelijkheid dat de big bang zelf een white hole is geweest. Voor de geïntreseerden hier een relatief simpel artikel over dit onderwerp.

https://wetenschap.infonu...eg-van-ons-universum.html

Daarnaast is het inderdaad ook waar dat wanneer materie eenmaal in een zwart gat terecht komt deze niet meer verlaat. (Hawking straling daar gelaten natuurlijk ;) ) RIP
Hawking straling verlaat een zwart gat niet, het zijn halven van quantum deeltjees waarvan de “tweeling” op de verkeerde kant van de event horizon tot bestaan kwam 😉
Dus is het theoretisch gezien weldegelijk massa dat het zwarte gat verlaat door quantum uncertainty ;)
Deze fluctuaties noemen we Hawking straling.

Daarnaast zijn het geen halve quatum deeltjes maar de helft van een quatum pair voorzover ik weet. (Ik ben verre van een expair dus correct me if I'm wrong)

Dus ik begrijp je punt niet echt :'(
Zover mijn kennis ging rond zwarte gaten, was het uitsluitend straling (in diverse spectrum) wat nog uit een zwart gat komt, dat zijn die grote lichtpulsen een quasar. Al had ik lange tijd geleden nog gelezen dat er bij massive zwarte gaten ook soms plasma wordt weggeschoten als een te grote ster wordt opgeslokt door een zwart gat.
uitsluitend straling (in diverse spectrum) wat nog uit een zwart gat komt, dat zijn die grote lichtpulsen een quasar.
Dat komt niet "uit" een zwart gat (niet vanachter de event horizon), maar vanuit de directe omgeving van een zwart gat.
Zwarte gaten 'lekke' materie https://en.wikipedia.org/wiki/Hawking_radiation. Het is waarschijnlijker dat alles (elk deeltjes) heel ver van elkaar eindigt https://en.wikipedia.org/wiki/Heat_death_of_the_universe.
Zwarte gaten lekken geen materie, maar energie. Het ontsnappende deeltje van het virtuele deeltjespaar ontleent energie van het zwarte gat om een reëel deeltje te worden. Staat allemaal in je link over hawking straling. ;)
e=MC² dus als ze energie lekken in ons universum dan lekken ze ook massa, dus materie.
Energie en massa zijn uitwisselbaar ja, maar materie kan je niet zomaar in 1 adem hierbij noemen. Materie bestaat uit energie ja, maar niet alle vormen van energie is materie. Materie is opgebouwd uit fermionen en de andere groep is bosonen. Laat hawkingstraling nou net een boson zijn wat ontsnapt, namelijk een foton, wat dus niet onder de noemer materie valt.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Massa-energierelatie
https://nl.wikipedia.org/wiki/Materie

Dus nogmaals, een zwart gat lekt geen materie via hawking straling, maar lekt energie via hawkingstraling. Door het verlies van energie neemt de massa af ja.

Edit:
Verder misschien nog eens de wiki over hawkingstraling doorlezen, dan had je geweten dat hawkingstraling ontstaat uit virtuele deeltjes die onstaan op of net buiten de waarnemingshorizon en dat deze virtuele deeltjes energie van het zwarte gat ontlenen om van virtueel naar reëel deeltje over te gaan. Dus ook in dit hele proces lekt het zwarte gat geen materie. En als je dieper op het fenomeen zwart gat ingaat dan zal je leren dat een zwart gaat helemaal geen bol van materie is.

[Reactie gewijzigd door Rudie_V op 5 april 2018 15:10]

* lekken
en
* elk deeltje
en ik denk dat dat het punt is. ze hebben nu bewijs. er zijn genoeg voorbeelden wat op logica zou moeten terugvallen, maar zonder bewijs om het te bewijzen heb je niet veel aan theorieen. zodra iets bewezen is, word het ook makkelijker om aan te nemen.

In de astronomie heb je al talloze theorieen die allemaal met wiskunde te berekeken zijn en logsich zijn (bijvoorbeeld zwarte materie) maar zolang we het bewijs niet hebben zullen het niks meer als theorieen/formules zijn.
Je weet dat het woord theorie in de wetenschap n andere betekenis heeft dan die in de volksmond?

https://www.google.nl/amp...theory-and-1732904200/amp
ja sorry was dat ook even vergeten, theorie had hypothesis moeten zijn.
Dat niet alleen. Stephen Hawking heeft gezegd dat de natuurkundige wetten tijdens de oerknal niet opgaan. Wellicht kan je zwarte gaten vergelijken met de situatie tijdens (mag je van tijd spreken?) de oerknal. In dergelijke situaties verdwijnt de logica.
Leesvoer: http://www.hawking.org.uk/the-beginning-of-time.html
De conclusie van deze lecture:
The conclusion of this lecture is that the universe has not existed forever. Rather, the universe, and time itself, had a beginning in the Big Bang, about 15 billion years ago. The beginning of real time, would have been a singularity, at which the laws of physics would have broken down. Nevertheless, the way the universe began would have been determined by the laws of physics, if the universe satisfied the no boundary condition. This says that in the imaginary time direction, space-time is finite in extent, but doesn't have any boundary or edge. The predictions of the no boundary proposal seem to agree with observation. The no boundary hypothesis also predicts that the universe will eventually collapse again. However, the contracting phase, will not have the opposite arrow of time, to the expanding phase. So we will keep on getting older, and we won't return to our youth. Because time is not going to go backwards, I think I better stop now.
en een interessante discussie op Quora: https://www.quora.com/Do-...ak-inside-of-a-black-hole

[Reactie gewijzigd door robb_nl op 5 april 2018 14:23]

In de wetenschap heet dat ''scientific theory''.
https://en.wikipedia.org/wiki/Scientific_theory

Klinkt fantasisch maar deze term wordt te pas en te onpas door wetenschappers gebruikt. Als we het over ''scientific theory'' hebben dan zouden we het feitelijk alleen over ''Established scientific theories'' moeten hebben omdat alleen die ''withstood rigorous scrutiny and embody scientific knowledge''.

[Reactie gewijzigd door 8mile13 op 5 april 2018 15:27]

Mij verbaast dit wel. Ik betwijfel je uitspraak "Materie accumuleert zich altijd rond het middelpunt van de totale massa."

Want als dat waar zou zijn zouden alle sterren die nu om het middelpunt van de Melkweg draaien uiteindelijk in het middelpunt uitkomen.

En dat is volgens mij niet zo.
In grote lijnen klopt dat wel aangezien massa gerelateerd is aan zwaartekracht. Echter als de middelpuntvliedende kracht groter is dan de zwaartekracht vliegt het object weg van het centrum van die massa(op macro schaal). Daarnaast hebben we nog het uitdijen van het universum door de big bang wat daarin ook nog eens een flinke duit in het zakje doet.
Bewijs hebben voor een stelling is nog steeds belangrijk.
Zo eindigen ook onze atomen ooit in de kern van een zwart gat,
Dat is nog maar de vraag wat er precies met deeltjes gebeurd als deze in een zwart gat vallen. Er is namelijk een probleem met het behoudt van informatie als een deeltje in een zwart gat valt. Volgens theorieën blijft de quantuminformatie van een deeltje wellicht bewaard in een soort van schil rond het zwarte gat.
om vervolgens, compleet opnieuw geassembleerd, weer uitgespuugd te worden uit de quasar, en de cirkel des leven begint opnieuw.
Dat is volgens jou misschien zo, de wetenschap is er nog niet uit.
Sorry, maar je verkondigt best wel onzin. Of het wel of niet iemand kan of mag verbazen, doet niet ter zake. Zelfs als het totaal voor de hand ligt, zal het nog steeds bewezen/ontdekt moeten worden.

Ook je opmerking dat elk deeltje dat ook maar minimaal beinvloedt wordt uiteindelijk zal ophopen in het stelsel, is niet correct. Een deeltje kan prima langs een sterrenstelsel bewegen, beinvloedt worden (met als gevolg dat z'n koers verandert), maar alsnog verder vliegen en buiten de invloedssfeer van het stelsel komen.

Om over je opmerking over een quasar maar niet te beginnen, want dat hangt helemaal van de aannames aan elkaar.
De straling die uit een quasar lijkt te komen komt niet van het massieve zwarte gat, maar wordt geproduceerd door de versnelling van de zogenaamde accretieschijf. Die bestaat uit stof en gas - en soms complete sterren - en draait rond het zwarte gat. De sterke zwaartekracht versnelt de schijf tot bijna de lichtsnelheid waardoor röntgenstraling ontstaat en soms ook plasmadeeltjes die als "jets" uit de polen van het zwarte gat lijken te schieten.

Zelfs de zogenaamde Hawkingstraling (veel te zwak om te meten) komt niet uit een zwart gat maar van een deeltje wat dichtbij de "horizon" van het zwarte gat ontstaat, samen met een antideeltje wat wél in het zwarte gat valt. Dat antideeltje onttrekt energie (en dus massa) aan het zwarte gat.
Dit verbaasd toch helemaal niemand? Materie accumuleert zich altijd rond het middelpunt van de totale massa.
Nee, waarom zou dat het geval zijn?

Sterker nog, het hele idee van een zonne-zeil is nu juist dat je weggeblazen wordt van het middelpunt van ons zonnestelsel. Maar ook gewone (planeten)banen rondom onze zon zijn stabiel.
Stabiel is in dezen een heel relatief begrip. Het lijkt op dit moment stabiel. Door zaken als baanresonantie en de huidige omloopbanen lijkt het allemaal alsof het een Zwitsers precisie-uurwerk is, maar er zijn al eerder planeten met elkaar van baan c.q. volgorde vanaf de zon verwisseld in ons zonnestelsel. Dat kan door invloeden van buitenaf (invloed zwaartekracht passerende sterren(stelsels)) of binnenuit (botsingen hemellichamen; invloed zwaartekracht van de planeten op elkaar) maar gaat voor ons op zo'n tergend langzaam tempo dat iets 100 miljoen jaar zo kan draaien, vooraleer wij zouden merken dat het eigenlijk helemaal niet stabiel is en aan het veranderen is..
Dan nog duiken er nog steeds geen planeten de zon in. De banen van planeten zijn in goede benadering cirkelvormig, met een kleine eccentriciteit. Die zou moeten oplopen tot het nivo van kometen wil je een planete verliezen, en dat gebeurt simpelweg niet.

Nu is dat natuurlijk deels een survivor bias. We hebben zo'n grote ster als zon omdat vrijwel alle massa die in niet-cirkelvormige banen zat wél in de zon is geëindigd, of op planeten beland is. En dan loop je tegen de open deur op, dat wat overblijft stabiel is, omdat het anders niet was overgebleven.
Dit verbaasd toch helemaal niemand?
Behalve mensen zoals ik wie er helemaal geen verstand van hebben.
Ieder zijn specialiteit. De ene is goed in zwarte gaten en de andere in spellingsregels.
I see what you did there... ;)
Dit is echt gaaf, dat ze mu bewijs hebben. Je merkt dat de technologie voor het zien, horen en berekenen steeds beter worden met de jaar. Ik gok dat we binnen 100 jaar in ieder geval al een onbemande ruimte voertuig (probe of zo?) verder kunnen sturen met wat boosts van veel beter ionnen motor. En natuurlijk met genoeg zend kracht en wellicht een camera.

Misschien wel een bemande, dat er ineens een nieuw raket word uitgevonden. Naja in Star Trek word lichtsnelheid uitgevonden in 2065, het is nep, dat weet ik. But you never know! :). Misschien binnen 100 a 150 jaar :):)
Iets met massa kan niet met de snelheid van het licht reizen (met huidige technieken.)
Mocht dit wel lukken zitten we nog met het probleem dat radiogolven nooit sneller zullen zijn dan het voertuig en dus nooit het voertuig zal bereiken.
Dit communicatie probleem zou dan toch eventueel op te lossen zijn dmv Quantum entanglement? Hier zijn we (mensheid) dichter bij dan FTL.
Nope, ook met quantum entanglement kun je geen informatie sneller dan de lichtsnelheid versturen.

Zie bijv. https://medium.com/starts...r-than-light-e0d7097c0322

Of Google op de Einstein-Podolsky-Rosen paradox en Bell inequalities
daarvoor gebruik je toch subspace communicatie ?
Beperkt bereik. Volgens de Starfleet Technical Manual.
Ja dat is waar. Maar met dit soort dingen denk ik altijd, daar vinden ze heus wel iets op, ooit dan. :)
In de middeleeuwen hebben geleerden ook lang gedacht dat ze een vierkant konden constueren met dezelfde oppervlakte als een gegeven cirkel. Niemand wist precies hoe, maar het zou toch mogelijk moeten zijn. Twee zulke simpele figuren,,,,

Totdat de wiskunde beter begrepen werd, en het besef ontstond dat pi irrationeel is. Dat maakte duidelijk waarom de zoektocht kansloos was.

Op dezelfde manier wisten we vòòr Einstein niet waarom de lichtsnelheid de maximumsnelheid was. Wat was er zo bijzonder aan licht? Sinds Einstein weten we het antwoord: licht heeft geen massa, en kan daarom de maximumsnelheid van het heelal bereiken. Dat we die snelheid de lichtsnelheid noemen is dus misleidend, het is eigenlijk geen eigenschap van licht maar van het heelal zelf.
Als er inderdaad sprake is van meerdere dimensies en een multiverse dan zou sub space communicatie helemaal zo gek nog niet zijn .
En sneller dan het licht hoeft niet als je de ruimtetijd zelf kan buigen. Stellar folding etc.
Met de huidige techniek is dan ook een verwarrende uitspraak het zou de huidige wetenschap moeten zijn.. we zijn er nog lang niet we komen pas net kijken..
Toch hebben we in 12000 jaar als mensheid mooie stapjes gezet in de wetenschap.
Als je met lichtsnelheid ergens wilt komen ben je lang onderweg. Lichtsnelheid is (ondanks dat het het snelste is dat bestaat), relatief langzaam. De melkweg zelf is al 100.000 lichtjaar in diameter. De dichtstbijzijnde ster is ~2 lichtjaar, wat inhoudt dat als er een voertuig met 0,5c er 4 jaar over zou doen om er alleen al te komen.

We nemen dan nog niet eens in overweging dat er met geen enkele mogelijkheid een voertuig kan worden ontworpen die daadwerkelijk die snelheid haalt. Feit blijft, dat als er écht geen mogelijkheid is voor ftl (we hebben het hier over warp of wormholes, theoretische fysica), we vrijwel zeker in ons eigen zonnestelseltje zullen blijven.

Edit. Typo 100.000 lichtjaar ipv 10.000

[Reactie gewijzigd door Makine_31 op 6 april 2018 08:50]

Njah als ik met lichtsnelheid reis, dan staat bij mij de klok still, terwijl hij op de aarde hewoon doorloopt,
Dus met lichtsnelheid naar de andere kant van de melkweg is voor mij in een oogwenk gedaan, alleen op aarde is er tienduizenden jaren vertreken.
Het rare is , als je sneller dan het licht gaat, zou tijd negatief worden, maar rijzen naar het verlden is een bekende paradox, dus dat bewijst al weer dat we niet sneller dan het licht kunnen
Jou tijd staat niet stil, jij ervaart tijd net zoals je dat nu doet. Maar voor iemand die vanaf de aarde jou waarneemt verstrijkt de tijd bij jou langzamer dan op aarde.
Neen, de tijd staat wel degelijk volledig stil aan de lichtsnelheid. Een lichaam kan zich maximaal met de lichtsnelheid verplaatsen doorheen de spacetime. Dus als je de volledige lichtsnelheid aflegt in de 3 ruimtelijke dimensies, heb je geen snelheid meer doorheen de 4e dimensie (de tijd). Je zou geen seconde ouder geworden zijn. Dit is niet meer dan de speciale relativiteit van Einstein.
Een lichaam (dus massa), kan zich nooit met de lichtsnelheid door verplaatsen, dat zou namelijk een oneindige hoeveelheid energie vereisen, maar dat terzijde. Maar mocht hij wel met de lichtsnelheid bewegen (en dit constant en in een rechte lijn doen) dan zal het voor ons lijken dat zijn tijd stil staat, voor hem gaat de tijd gewoon verder en lijkt het alsof bij ons te tijd stil staat. Immers uit de speciale relativiteitstheorie volgt ook dat niet te bepalen is welk object beweegt en welke zich in rust bevind. Dus voor hem duurt het nog steeds een eeuwigheid voordat hij bijvoorbeeld bij het centrum van de melkweg aankomt.
Je eerste punt klopt, dit is een academische denkoefening. Een betere oefening zou zijn een lichaam dat zich aan 99.99% van de lichtsnelheid verplaatst. De tijd zou voor hem niet stilstaan in die zin dat hij zichzelf in slow-motion ervaart, maar het zou géén eeuwigheid duren. Hij zou gedurende die reis verwaarloosbaar verouderen en zou een eeuwigheid aan "gebeurtenissen" quasi "onmiddellijk" ervaren.
Alleen theoretisch. Ouder worden is een functie van hoe de materie in ons lichaam georganiseerd is en functioneert en onderhevig is aan entropie. Het is de vraag of dat hezelfde blijft bij een snelheid van 99 van de lichtsnelheid. Of is er geen entropie op lichtsnelheid?
Nee hij ervaart zichzelf niet in slowmotion, het langzaam lopen van tijd geld alleen voor een waarnemer die de tijd meet in een inertiaalstelsel dat een andere snelheid heeft dan zijn eigen. Dus de pesoon die met de snelheid van het licht van de aarde af beweegt (of beweegt de aarde van hem af!?!) ervaart tijd niet anders dan dat de personen op aarde dat doen. Alleen als hij de tijd op aarde gaat meten DAN merkt hij dat de tijd daar langzamer verstrijkt dan bij hem (en andersom).
Maar daar heb je meteen een paradox of als je gelujk hebt heb je iets ondekt om van dimensies te wisselen,
Want als ik met lichtsnelheid van de aarde weg ga, en ik kom weer terug, dan ben ik in 2020 terwijl de rest 2018 ervaart.

Neen als ik naar de aarde kijk gaat daar de tijd erg snel voorbij, terwijl het voor mij als gewoon word ervaren ( indien 0,99999999999999C )
Je kan dus in een oogwenk overal in het universum wezen
Neen als ik naar de aarde kijk gaat daar de tijd erg snel voorbij, terwijl het voor mij als gewoon word ervaren ( indien 0,99999999999999C )
Dat is fout: de tijd op aarde gaat voor jou even traag als andersom.
In het standpunt van de achterblijvers ga jij heel snel en staan zij stil, maar in jouw standpunt gaan de aardlingen heel snel en sta jij stil

[Reactie gewijzigd door vampke op 5 april 2018 23:08]

Time dilation gebeurt anders ook gewoon in orbit
Dus als ik het ligt aan doe, bevriest mijn tijd, ten opzichte van ikzelf ? Klinkt niet logisch
Ik begrijp niet wat je wil zeggen.
Wat heeft het licht aandoen ermee te maken?
Jij zegt als een object de snelheid van het ligt ervaart , staat de tijd bij de opservator stil,
Dus zodra ik het ligt aan zet staat mijn tijd stil, en gaat die van de fotonen heel snel.
En in het perspectief van de fotonen staan hun still en ga ik heel snel
Dat heb ik helemaal niet gezegd.
Tijd staat niet stil voor de observator. Elke observator ervaart tijd zoals hij dat altijd doet. De observator observeert echter dat de tijd in het referentiestelsel van iets wat aan bijna lichtsnelheid reist trager loopt.
Als we het omdraaien geldt net hetzelfde: het object dat snel reist wordt dan observator (in jouw voorbeeld de fotonen). Die ervaren tijd zoals altijd, maar zien de tijd bij jou veel trager verlopen.
de relativiteitstheorie stelt dat er geen vast raamwerk is dat 'stilstaat'.
Google op de twinparadox. De paradox ligt in het feit dat de ene tweeling toch ouder is dan de andere terwijl dat eigenlijk op het eerste zicht niet zou kunnen: volgens de reizende tweeling is het de achterblijver die van hem wegvliegt aan bijna lichtsnelheid. Vanuit zijn oogpunt is het zijn broer diens tijd trager gaat, net zoals het andersom ook het geval is. Het feit dat de reizende tweeling toch jonger is bij terugkomst ligt in het feit dat hij degene is die rechtsomkeer maakt.
Tijdens de reis weg van aarde lijkt het voor beide tweelingen dat de tijd van de ander trager gaat
Die rechtsomkeer snap ik niet helemaal, maar daar zou je nog wel eens gelijk in kunnen hebben,
Ik weet dat het bijvoorbeeld een feit is dat de core van de aarde door time dilation 2,5 jaar jonger is dan de korst.
Dit is echter door time dilation op basis van zwaartekracht


Edit ik snap hem al , je hebt gelijk

[Reactie gewijzigd door itcouldbeanyone op 6 april 2018 12:19]

En hoe verklaar je dan dat het licht er toch zo lang over doet om te reizen... al zou jouw eerste bewering kloppen dan ben je echt niet met een oogwenk aan de andere kant hoor. Ook jij zou miljarden jaren onderweg zijn net als het licht op die snelheid.
en om die reden staat tijd dus ook niet stil... Zelfs niet bij lichtsnelheid anders zou je met die snelheid overal tegelijk kunnen zijn. Dat is simpelweg te simpel gedacht.
De tijd verstrijkt langzamer ja... heeeeeel erg langzaam (in verhouding. Jij zou nog steeds de normale tijdsduur ervaren als je in dat schip zit. ) maar staat zeker niet stil. Einstein had het niet fout omdat jij dit niet wil accepteren ;)

[Reactie gewijzigd door Marty007 op 5 april 2018 18:33]

klopt, maar andersom ook: voor jou als "lichtsnelheidreiziger" lijkt juist de tijd van degene op aarde langzamer te gaan.
Dat is uiteraard waar, echter is dat onmogelijk. Massa kan niet met lichtsnelheid voortbewegen. Je merkt wel dat hoe dichter bij 1c je komt hoe langzamer je tijd ervaart. Mocht je een voertuig kunnen creëren die .99999c zou halen (bijvorbeeld), dan zou in theorie het mogelijk zijn om (voor jou) in een oogwenk naar de andere kant van de melkweg te gaan. Maar voor andere mensen zijn er dan duizenden jaren voorbij.

Je zou deze methode kunnen toepassen om naar de toekomst te reizen. Maar praktische redenen zijn er verder niet echt.

Sneller als het licht is niet mogelijk volgens onze huidige kennis van de natuurkunde. Mijn aanhaling van Warp en wormholes zijn slechts methodes om op een andere manier door ruimtetijd te reizen. Maar fysiek sneller als licht is niet mogelijk.
Dit heb ik altijd een moeilijk concept gevonden. Kan iemand verifiëren of wat ik er van begrijp klopt.
Pak de volgende situatie een schip versnelt tot 0,99 lichtsnelheid en reist zo gedurende een jaar.
Voor de externe waarnemer is er een jaar voorbij en is het schip 0,99 lichtjaar verder.
Voor de interne waarnemer is dezelfde afstand afgelegd maar is er minder tijd verstreken. Dus lijkt het voor de interne waarnemer of hij sneller dan het licht heeft gereisd?
Klopt dit?
Indien niet kan iemand me uitleggen waar mijn redenering de mist ingaat.
Zoals elders opgemerkt: Als je reist met de snelheid van het licht ervaar je geen tijd meer. De reistijd voor de reiziger is dan 0 seconden voor iedere denkbare bestemming.
Als je met lichtsnelheid ergens wilt komen ben je lang onderweg. Lichtsnelheid is (ondanks dat het het snelste is dat bestaat), relatief langzaam. De melkweg zelf is al 10.000 lichtjaar in diameter. De dichtstbijzijnde ster is ~2 lichtjaar, wat inhoudt dat als er een voertuig met 0,5c er 4 jaar over zou doen om er alleen al te komen.
Kun je die twee beweringen misschien onderbouwen? Met een google-linkje, of zo?
Melkweg is 10k dik, maar 100k breed, dus dat klopt al niet,
Wat hij bedoelde was een ster op 2 lichtjaar met halve lichtsnelheid duurt 4 jaar ( in het voertuig 2 , maar vanafbaarde gezien 4. )
Zelfs met lichtsnelheid is het heelal nog onmenselijk groot. Met lichtsnelheid ben je vanaf de aarde naar het middelpunt van de melkweg 25.000 jaar onderweg.

Maar het zou wel gaaf zijn om met Warp speed door het heelal te reizen _/-\o_
nee hoor, tijddilatatie en lengtecontractie zorgen ervoor dat als je aan lichtsnelheid reist je in helemaal geen tijd op je bestemming bent.

waar voor wij die op aarde achterblijven er 25000 jaar verstreken is tegen dat jij 25000 lichtjaar ver zou zijn zou er voor jou geen tijd verstreken zijn.
zelf zou je letterlijk helemaal niets gemerkt hebben van het 'onderweg zijn' aangezien je het ene moment lichtsnelheid bereikt en het volgende op je bestemming bent.
Het grappige is dat de solar probe strax 2,45 dagen time dilation ervaart per jaar, door zn 0,067C ofwel 700.000KMH
Je kan geloof ik nog je naam in de chips laten schrijven van die probe
Mega groot, over 1000 jaar zijn we pas waarschijnlijk maar in een klein deel geweest. Ja, maar als je een groot, maar dan echt een groot ruimte schip heb met letterlijk alles aan boord dan komen generaties later er pas aan. Niet als een Ark, maar meer als een heel groot huis, of land waar kinderen geboren worden.

Dat zou heel gaaf zijn! _/-\o_ Engage! En dan net als team Rocket er vandoor 8)7 soort van haha
Lichtsnelheid is erg leuk, maar daar hebben we nog niet echt veel aan als je naar andere sterren wilt. Dan ben je nog jaren onderweg. We moeten iets uitvinden om de ruimte vouwen. Dat schiet in elk geval op.
Als je zou reizen met de snelheid van het licht, ervaar je geen tijd meer. De reistijd is dan gelijk aan nul.
Als ik me met lichtsnelheid van jou af verplaats, doe jij dit ook van mij. Als ik me dus van je af verplaats zou de tijd voor ons beide stilstaan. Toch duurt het even voordat je me ziet terugzwaaien vanaf de maan.
Nope. Je stelling gaat niet op. Snelheid druk je altijd uit ten opzichte van iets anders. Als jij je met de snelheid van het licht bij mij vandaan beweegt ben ik zelf het referentiekader en bevind ik mij dus per definitie in rust.
Yup, dat klopt. Dus in jouw referentiekader zal mijn tijd stilstaan, maar in mijn referentiekader (ruimteschip) zal mijn tijd gewoon doorlopen.
Alhoewel je gelijk hebt, is het omgekeerde ook waar. Twee systemen kunnen allebei in rust zijn ("inertiaalsysteem") en toch met bijna de lichtsnelheid ten opzichte van elkaar bewegen.

Versnelling daarentegen is niet relatief.
Ok, dank voor de nuance.
Ik denk dat hij dat precies bedoelt. Voor jou reist hij met c van je af en sta jij stil. Maar voor hem, staat hij stil en beweeg je van hem af. Conclusie: jullie reizen beide met c, maar in tegengestelde richting.
Als je met de lichtsnelheid naar de zon zou reizen doe je er toch gewoon 8 minuten over en niet 0 seconden?
Voor de reiziger niet. Voor aardse toeschouwers duurt de overtocht wel 8 minuten. Vergeet de uitspraak: Alles is relatief. Einstein is verkeerd geciteerd door een journalist. Hij heeft dit nooit gezegd. Het is ook totale onzin.

Wat hij wél heeft gezegd: Gelijktijdigheid is relatief. Het moment waarop de reiziger bij de zon arriveert is niet voor iedere waarnemer dezelfde.
Oja daar heb je gelijk in. Eigenlijk zoals Warp? De ruimte voor je word kleiner en achter rekt uit? Dan ga je wel een stuk ''sneller''.
Nee hoor, aan lichtsnelheid is de afstand veel kleiner door lengtecontractie
Dit geldt enkel voor een lichaam dat zich aan die snelheid verplaatst. Voor iemand die dat vanop aarde "observeert" zou het lichaam (ruimteschip of eender wat) zich wel degelijk verplaatsen over een afstand van verschillende lichtjaren. Theoretisch gezien kan je aan 100% lichtsnelheid een sterrenstelsel op een miljard lichtjaar gaan bekijken, want de tijd staat letterlijk volledig stil aan die snelheid. Alleen heeft dit weinig praktisch nut aangezien het 1) volledig onhaalbaar is en 2) er thuis op aarde niet meer veel volk zal overschieten om je bevindingen mee te delen. ;)
en bovenop de lengtecontractie ook nog tijddilatatie

m.a.w., als je echt aan lichtsnelheid zou kunnen reizen is onderweg zijn iets wat je niet zal merken, vanuit jou standpunt dan (je bereikt de lichtsnelheid het ene moment en bent op je bestemming het volgende moment).
ik denk dat lichtsnelheid all uitgevonden is sinds het ontstaan van dit universum :P

[Reactie gewijzigd door dakka op 5 april 2018 12:25]

Door alles, door het universum =D
Haha ja dat is een goeie! Had ik niet bij stil gestaan haha 8)7
Star trek maakt toch gebruik van warp drives? Ook die gaan niet sneller dan t licht. Sterker nog, schip zelf staat stil bij een warp drive. :)
Dat is een hele goeie, dat bedacht ik me pas na een aantal reactie. Was schijnbaar nog niet helemaal wakker haha. Volgens mij word de ruimte voor kleiner en achter rekt het uit. Maar alsnog, het zou erg gaaf zijn! =D. Zolang het maar veilig is en we snel kunnen gaan.

Niet dat we met een groot schip willen vertrekken, engage! en boem! Dan zweeft het schip daar, daar en ook nog daar 8)7
Inderaad. Warp drive is theoritisch op papier ook haalbaar (en er zijn geruchten dat NASA al is begonnen met exprimenteren). Of en wanneer we dat ooit bereiken, geen flauw idee.

Ik zit dan voornamelijk te denken aan de verschillen in tijd of het probleem rondom communicatie te denken. Een signaal kan immers geen gebruik maken van iets als een warp drive.

Future problems
Om een werkende warpdrive te maken moeten we "alleen maar" iets vinden met een negatieve massa. Omdat dat tot nu toe niet bestaat en volgens de huidige theorieen ook niet kan bestaan wordt dat lastig: https://en.wikipedia.org/wiki/Alcubierre_drive
De aarde is plat, sneller dan het geluid gaat niet, het menselijk lichaam is niet bedoeld voor hoge snelheden, in die snelle stoomtrein ga je dientengevolge hartstikke dood.

Er zijn veel theoriën geweest die heel goed kloppend leken, maar de wetenschap kruipt verder. Er is geen negatieve massa en daardoor klopt de Alcubierre drive niet en dan is er een andere aandrijving mogelijk, of er is negatieve massa en we kunnen het (nog) niet opwekken. Dat er absoluut geen manier is om om de lichtsnelheid heen te komen geloof ik niet.
Helaas buigt een zwart gat ook het licht af(niks ontsnapt aan die zwaartekracht, zelfs het licht niet ;)) , omdat radiogolven binnen hetzelfde spectrum vallen zullen we dus met huidige technieken nooit weten wat zich daar afspeelt. ook al zou een probe een heel nieuw universum ontdekken bijvoorbeeld.
Iedereen is meer wakker dan ik schijnbaar haha, al moet ik zeggen dat ik niet heel veel verstand ervan heb 8)7. Inderdaad met de huidige technieken niet, maar wie weet wat ons te wachten staat? Misschien dat ooit een Little Musk (een toekomstige kleinkind van Musk?) of natuurlijk iemand anders ineens wat uitvind. Of misschien nooit. Misschien zullen wij het nooit weten, maar wie weet. Ik ben altijd meer van, zeg nooit nooit. Bij veel dingen is het naar mijn mening zo dat het is niet of het komt, maar wanneer. Ben misschien een beetje te optimistisch op dit gebied. Maar ik weet wat de mens kan (en helaas ook niet kan).
Helaas zal geen enkele probe de reis in een zwart gat overleven. Het verschil in de zwaartekracht tussen het deel van de probe dichterbij het gat en het deel iets verderweg wordt vlak bij het gat zó groot dat de atomen waaruit die probe bestaat uit elkaar worden getrokken.

Maar dit gebeurt natuurijk niet in SF-films. :)
Jaja, Space: Above and Beyond was een hele realistische serie! ;)
Genoeg dingen die van films en tv series afgekeken worden.
Wel in versimpelde vorm, maar basis blijft.
Worden radio signalen trouwens niet ook opgeslokt door die zwarte gaten?
Het grappige is, het archief wat ze hebben geraadpleegd is van een ruimtetelescoop die in 1999 is gelanceerd. Project zelf is in 1976 gestart en in 1992 om kosten te besparen is het ontwerp veranderd.

Dus toch alweer 42 jaar oud die moderne techniek.
Communicatie met de aarde wordt dan alleen wel heeeeeel erg lastig. De tijd die de communciatie signalen nodig hebben om de aarde te bereiken en vv gaan steeds langer duren.

Als je maar ver genoeg bent kan het wel een jaar duren voor dat jouw vraag de aarde bereikt en dan weer een jaar om het antwoord te ontvangen. Lijkt me allemaal nogal zinloos dan.
Veel langer dan jaren. De afstand van de melkweg is tientallen jaren en de kans dat er in dit sterrenstelsel leven te vinden is is een stuk kleiner dan andere stelsels in een oneindig groot heelal maar bij sterrenstelsels praat je al heel snel over tienduizenden jaren lichtafstand.
jaren om te beginnen. Eerst zal het minuten dan uren dan dagen en jaren gaan duren. Van punt naar punt in de melkweg is totaal onzinnig communiceren omdat dat 120.000 jaar zou duren heen en weer 120.000 jaar terug.

Als je dan een vraag zou stellen die en die verzenden krijgt iemand van zo'n 2500 generaties later in jouw leefgemeenschap pas antwoord hahahaha...

Gaat helemaal nergens meer over.
Ze zijn bezig. Hopen dat er snel een doorbraak volgt.
Vraagje ivm met bovenstaande discussie over reizen op lichtsnelheid? Is entropie afwezig op lichtsnelheid? Anders zou je wel degelijk veranderen gedurende die reis.
Ik vraag me ook af of een menselijk lichaam dat versneld wordt tot de lichtsnelheid niet zijn organisatie en functies verliest en je dus niet meer bestaat in de vorm waarin je begon (maar meer een geluid maakt zoals "splat")
Hawking radiation is de straling die van een zwart gat afkomt na het vergruizen van de materie die zo ongelukkig mocht zijn in een zwart gat terecht te komen correct? Kan de planeet aarde technisch gezien in door zo'n gat opgeslokt worden? Zou geen pretje zijn. Gelukkig duurt het ~16.7 biljoen jaar voordat de zon zijn helium opbruikt, kool/zuurstof vormt en alles opslokt in zijn laatste vlammen. :)
Sportief dat je een poging doet. Maar veel kan ik er niet mee. Als je het beter denkt te weten, verzin dan een experiment wat jouw gelijk aantoont die ook door anderen uitgevoerd kan worden. Want zo simpel is het. Niemand hoeft een echte wetenschapper te zijn om iets te bewijzen. Een voorspelling doen en de juistheid daarvan aantonen met een experiment is voldoende. Dan kun je direct een Nobelprijs afhalen en krijg je een dikke bijschrijving op je spaarrekening en een eervolle plaats in de geschiedenisboeken.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Call of Duty: Black Ops 4 HTC U12+ dual sim LG W7 Samsung Galaxy S9 Dual Sim OnePlus 6 Battlefield V Microsoft Xbox One X Apple iPhone 8

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True

*