Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Legendarische speler Reckful krijgt na overlijden eerbetoon in World of Warcraft

Blizzard heeft een virtueel eerbetoon aan een legendarische speler in World of Warcraft gemaakt. De speler Byron 'Reckful' Bernstein heeft na zijn irl-overlijden een plaatsje gekregen in de Cathedral of Light in de game.

Blizzard heeft een homage aan Reckful gebracht door de speler permanent in de Shadowlands-uitbreiding op te nemen. De speler staat daar permanent in de Cathedral of Light, waar hij één zin aan dialoog heeft. "I don't train Assassination Rogues", zegt de npc. Dat is een verwijzing naar Reckfuls speelstijl, die weigerde de overpowered Assassination Rogue-rol te spelen in Wrath of the Lich King.

Het eerbetoon is aan Byron Bernstein, een populaire gamestreamer. Bernstein had bijna een miljoen volgers op Twitch, maar beroofde zichzelf vorige maand van het leven. Na zijn dood kwamen honderden fans samen in de Cathedral of Light in Warcraft samen als eerbetoon aan de speler. Blizzard noemde hem toen ook 'een van memorabelste WoW-spelers aller tijden'.

Denk jij aan zelfmoord? Praat erover!

Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Bel naar 113, of ga naar www.113.nl. In België bel je naar 1813, of kijk op zelfmoord1813.be.

Reckful

Door Tijs Hofmans

Redacteur privacy & security

07-08-2020 • 20:33

193 Linkedin

Submitter: Zeror

Reacties (193)

Wijzig sortering
Deze disclaimer ontbreekt in het artikel: Denk je aan zelfmoord? Praat erover. Bel 0800-0113.
Late reactie, excuses. Heb het erbij gezet, doen we voortaan altijd bij dergelijke berichten.
Caelestis jouw houding is bizar
Ik ben het eens met Caelestis dat dit eerbetoon na zelfmoord beter achterwegen gelaten had kunnen worden. Je wil niet de indruk wekken dat het loont om jezelf van kant te maken. Er hoeft maar 1 persoon te zijn die ook niet lekker in zn vel zit en zich laat inspireren. Ik begrijp de downmodding daarom niet helemaal.
Dus als een naaste van jou zelfmoord pleegt, herdenk je ze maar niet, want dan krijgen ze aandacht? iets met empathie man, kom op..
Tot je een tiener krijgt die ziezo het "volwassen leven" niet begrijpt maar wel ziet hoe een "held/legendary/idool" vereeuwigd wordt in zijn/haar favoriete game en vervolgens dan het idee krijg dat zelfmoord toch misschien een optie is nadat hij/zij elke dag gepest wordt op school o.i.d.

Voor mij is het niet "als" een naaste zelfmoord pleegt maar juist een x aantal jaar terug toen ik 17 was.
De schreeuw voor aandacht en soms bizarre afleidingen zie altijd in het verleden...nooit wanneer het er toe doet.
Het betreffende persoon had ook een bepaald idool maar had het volwassen inzicht niet om de nuance te zien in "respectvol herdenken".
Wow is een game vol met kinderen waarbij dit soort "eerbetoon" niet acceptabel is.
Er is een plaats en tijd voor alles maar dan moet dat wel correct gekozen worden.
Misschien moet je je eens verdiepen in het verhaal achter de zelfmoord??

Beetje kort door de bocht ben je.
Een kinderspel.... gemiddelde leeftijd is 28.
Dus als hij door een bus was geraakt dan was het wel ok? Beetje vreemde redenatie.
Dat is de boodschap niet en ik acht de kans dat iemand zich hierdoor van het leven beroofd als zo goed als nul. Het gaat hier verder om een World of Warcraft streamer met een miljoen volgers, niet iedereen die veel gamed zal zich bij zelfmoord "vereeuwigd" zien in een spel.
Voor de meeste mensen is de logica niet aanwezig om het als "ernstig" te zien en zal het ook geen gevolgen hebben.
Maar statistisch gezien heb je het over een miljoenen publiek die hiervan op de hoogte wordt gesteld door blizzard dan wordt dat 1 op een miljoen uitspraak een werkelijkheid.
Dat ene persoon die niet zo rationeel nadenkt als jij en iedereen die je kent.
Zelfmoord onder kinderen hoor je bijna nooit wat over en dat heeft te maken met het feit dat het bij wet verboden is om openbaar te stellen.
Vooral een omgeving als WoW wat voor veel mensen een ontsnapping methode is kun je gevoelige personen treffen en wordt het kans alleen maar groter.
Stel dat het neerzetten van een standbeeld helpt om ook maar 1 kind de verkeerde weg in te sturen.
Is het "rouw" gedrag van de meerderheid zo belangrijk dat je de dood van een kind op de koopt toe neemt?
Dat jij je kop in het zand wil steken is puur je eigen keuze. Ik veroordeel je niet net zo min als dat ik Rhektal veroordeel.
Het was een persoon met eigen problemen en eerlijk gezegd draag hem ook een warm hart toe.
Punt is iemand die zelfmoord pleegt zit zo diep met zichzelf in de knoei met zaken die alleen maar geclassificeerd kunnen worden als je diepste en donkerste angsten wat je aan niemand wil vertellen. En wat gaan jullie doen? Zijn zwakste moment van zijn leven eren met een NPC.

Dit hele rouw gebeuren is niet voor hem. Als hij nog leefde kreeg hij waarschijnlijk een hartaanval van echte schaamte en angst van alle aandacht.
Het gaat om jou eerbetoon zodat jij je beter voelt. Wat helemaal normaal is maar je moet wel de juiste tijd en locatie kiezen.
Ik heb veel depressies behandeld als GZ-psycholoog. Oorzaken verschillen van mensen met een sterke aanleg voor depressiviteit tot mensen die het enkel krijgen door veel ellende te hebben meegemaakt. In het eerste geval moeten de therapeutische gesprekken meestal worden ondersteund met farmacotherapie om ze weer een beetje op de rit te krijgen. In het tweede geval is medicatie zeker niet de eerste interventie. In de kern zijn activering en cognitieve therapie belangrijke interventies bij alle depressies.

Ik las dat deze gamer ook leed aan een bipolaire stoornis. Dit is dan weer wat anders dan ‘slechts’ een depressieve stoornis en vele malen ingewikkelder. Hier komt altijd een stuk medicatie bij kijken en zorgt de stoornis voor ingewikkelde situaties in het sociale en relationele leven. Daarentegen kunnen deze personen in een manische episode ontzettend kleurrijk zijn. Mooi dat er op deze manier een eerbetoon aan hem wordt gegeven.
Vraag me dat toch altijd af... hoe kan je, met een miljoen volgers, zó ongelukkig zijn dat je zelfmoord zou (willen) plegen?.. :|
Omdat de wegen van een depressie ondoorgrondelijk zijn. Geen hoeveelheid geld, roem of macht kan op tegen de overheersende macht van je brein.
Ligt er maar net aan wat de depressviteit ten grondslag heeft.

Het kan je overkomen bijvoorbeeld vanuit een rouwproces of zelfs teleurstelling. Bij de ander komt het uit een karakter/persoonlijkheid. De ander heeft de breinchemie niet 'op orde' (iemand heeft alles voor elkaar, maar toch depressief), buiten directe eigen schuld om. Depressie is bijvoorbeeld ook zeer sterk gelinkt aan migraine.

De manieren hoe je er mee omgaat kan je veranderen, maar je emoties en gevoelens kan je niet kiezen. Een persoonlijkheid kan je met veel therapie aan werken. Breinchemie of migraine kan levensstijl soms helpen. Maar in de kern is depressie aangemerkt als een echte ziekte, omdat het juist de extremiteit van de situatie aangeeft die buiten directe controle ligt van een individu.

Als eigen ervaringsdeskundige kan ik beamen dat depressie een neerwaartse spiraal kan hebben, waarbij een soort gedachten tunnelvisie ontstaat met ontsnapbaarheid aan vervelende gebeurtenissen, gedachten of situaties. Het is bewezen dat deze cyclussen dezelfde brein circuits als fysieke pijn triggeren. Daarmee zijn mensen tot erge dingen in staat om die pijn te ontsnappen..

[Reactie gewijzigd door Hans1990 op 7 augustus 2020 23:44]

Het kan zeker verschillende oorzaken hebben. Maar iedereen, ongeacht of je gezond bent of niet, kan er last van krijgen. Alleen zal de ene persoon er gevoeliger voor zijn dan de ander.

Ik heb er zelf ook lichte ervaringen mee. Bij mij ontstaat het vanuit angst. Het begint bij een tunnelvisie op negatieve gedachten/emoties en gevoelens. Hoe meer je hier op gaat focussen hoe meer het de overhand gaat nemen. Totdat je op het punt komt dat je gedachten en emoties alleen nog maar negatief zijn en het enige is waar je aan denkt. Als je daar tegenin gaat word het alleen maar erger (wat bijna iedereen met angst en depressie doet). Desondanks heb je altijd zelf de keuze wat je met deze gedachten doet. Je brein ontvangt een opdracht van jou, niet andersom. Alleen als je er midden inzit lijkt het net alsof het je overkomt en je er niks aan kunt doen. Omdat je niet geleerd hebt hoe je dat kunt doen. Terwijl jezelf continue je brein opdracht geeft om er mee bezig te zijn. Het lastige bij een depressie is dat je 100% gelooft in een verstoorde gedachtengang. De ene persoon leert hier mee omgaan door er anders over te denken (dit kan een heel lang proces zijn) en de ander beland in een steeds diepere negatieve spiraal met uiteindelijk de dood als enige oplossing.

Er is niks mis met pijn. Dat mag je gewoon voelen. Zodra je dat niet mag voelen wordt het een probleem. Maar dat is ook direct een grote oorzaak want wie wil er nu continue pijn voelen? Niemand. Oftewel je zit helemaal vast in de feedbackloop from hell.

Wat ik bedoel met mijn opmerking is dat je nooit de controle over je brein verliest. Je hebt altijd zelf de controle over wat je bewust denkt ook al lijkt dat niet zo.

Reckfull had veel meer mentale problemen plus een bi polaire stoornis wat het nog veel complexer maakt. Bij dit soort gevallen heb je het niet meer zelf in de hand.
Even een opmerking. Je hebt het over jou en je brein. Eigenlijk ben jij eigenlijk je brein. Dus je brein is jou. De rest van je lichaam is maar een omhulsel wat nodig is om jou/brein te laten overleven.

Soms is er gewoon iets mis in iemands brein, dus de persoon. Hier is of niks aan te doen of eventueel een reparatie aan het brein dus aan jezelf. Denk aan bv Alzheimer, Gilles de la Tourette, persoonlijkheidsstoornis etc.

Dus nee je hebt nooit totale controle over jouw brein of in dit geval jezelf.
Je brein kun je niet waarnemen maar de rest van je lichaam wel.
Je brein voelt geen prikkels maar je lichaam wel.
Bij mensen met dergelijke problemen is het niet vreemd om jezelf in het derde persoons perspectief te zien met een twee strijd binnen jezelf.
Doen alsof "technische" feiten er toe doen slaat werkelijk nergens op.
Je help jezelf niet en de ander ook niet.
Eh het brein doet niks anders dan op prikkels reageren. Begrip hebben van de biochemie en de invloed op je gevoel is overigens onderdeel van sommige psycho educatie trajecten, zoals bij ADD.
Ja klopt helemaal het brein interpreteert de signalen van het lichaam. Als een van de twee mist wordt er niks waargenomen.
Maar nog steeds voegt dat totaal niks toe op het beleving van een persoon om zichzelf als 2 entiteiten te zien.
Voor de meeste mensen heet het "worstelen met jezelf" maar als er een afkeer vormt voor wat dan op je lichaam of in je brein kan het levens echte vormen aannemen. Variaties hiervan zijn bijvoorbeeld bi-polair wat op een of ander manier een "hip" woord is geworden in de media...
Het onderbewuste brein zal 'het' voor elkaar krijgen met de dood tot gevolg. Dit is heel lastig te bevatten en nog moeilijker om je zelf daarop te sturen als 'het' gebeurt. Daar kan je alleen bijna niet uitkomen

[Reactie gewijzigd door Core2016 op 8 augustus 2020 21:31]

Dat is dus juist niet het geval met daadwerkelijke depressie.
offtopic:

Beste medetweakers, mag ik vragen waarom jullie bovenstaande reactie van biggydeen2 naar -1 modereren? Er is hier geen sprake van trollen, beledigen of wat dan ook maar gewoon een normale post waarbij iemand in een reactie op de vorige post op een paradox wijst.
Wanneer deze speler aan kanker was overleden en @biggydeen2 zou beweren dat dit niet was gebeurd wanneer hij iedere dag een slok natuurazijn had genomen, zou zijn reactie ontopic zijn, (hopelijk) geen troll, maar zeker beledigend ten opzichte van kankerpatiënten en de medische wetenschap. Absoluut een -1 waard.

Zo ook het wijzen op een niet-bestaande paradox in casu depressies en (in latere posts) meer nonsens omtrent de werking van het brein en psychofarmaca. Het zijn feitelijk onjuiste beweringen die potentieel schade aanrichten en ronduit beledigend zijn ten opzichte van iedereen die met een serieuze depressie te kampen hebben (gehad) en het in veel gevallen niet meer na kunnen vertellen.
Iedereen heeft zijn eigen mening.
Heb ik helaas ook ondervonden bij een paar posts van mij een lange tijd geleden.
Hoe bedoel je staat volledig tot jouw beschikking?
Bij een depressie focust iemand heel erg op bepaalde gedachten en emoties waarbij een beeld ontstaat wat in de werkelijkheid niet klopt wat je continue achtervolgd. Alleen iemand met een depressie ziet dit als 100% waarheid. Die focus op het negatieve beeld gaat daardoor niet meer weg. En juist omdat het weg moet en je weer normaal wilt voelen ga je er steeds meer op focussen. Precies hetzelfde met angst. Daarom kunnen mensen met angst klachten makkelijker in een depressie belanden. Je vecht tegen jezelf. Het is niet zo dat je brein zomaar bepaalde gedachten op je afvuurt. Dat is een lang proces en gebeurt zeker niet zomaar. Dan alsnog is het altijd je eigen keuze wat je met deze gedachten doet. Terwijl voor iemand die er in zit dat niet zo lijkt. Alleen het probleem is dat je 100% in deze gedachten gelooft en dat maakt een despressie heel erg lastig. Je moet dus iets afleren waar je 100% van overtuigd bent. Een depressie kan letterlijk iedereen overkomen. Ook al ben je daar niet gevoelig voor en ben je 100% gezond. Bij een depressie heb je nog steeds de volledige controle over je brein. Alleen doordat je continue je brein voedt met visies en gedachten die niet kloppen lijkt het alsof je hier geen controle over hebt. Reckfull had echter niet zomaar een depressie maar ook een bi polaire stoornis.
Het hebben van een depressie is (jammer genoeg) niet te reduceren tot het slechts hebben van (veel en overweldigende) negatieve gedachtes. Het is er een onderdeel van, maar depressie kan zoveel meer zijn. Als ik jou stukje lees krijg ik de indruk dat je ergens denkt dat het een "logica" volgt. En dat is denk ik weer slechts een deel het probleem. Ik heb een depressie, al jaren lang, en het hebben van veel overweldigende negatieve gedachtes speelt een grote rol. Als je het hebt over geloven in wat je denkt, dan is dat ingewikkeld. Op een bepaald niveau geloof ik de negatieve gedachtes, je zou kunnen zeggen op het meest basale niveau. Echter op een ander niveau kan ik er ook kritisch naar kijken. Maar dat even terzijde. Daarnaast lees ik dat jij ervan uitgaat dat je in zekere zin controle hebt over je gedachtes. Dat is iets waar veel mensen het niet mee eens zullen zijn. Je kunt controle hebben, in de zin van, ik ga nu hier aan denken, en dan denk je dat. Echter geloof ik dat het gros van de gedachtes die men heeft onbewust naar boven komen.

Een depressie kan zoveel meer zijn dan alleen maar dat. Mensen reduceren het vaak tot dat, wat ertoe leidt dat ze bijvoorbeeld niet begrijpen hoe iemand depressief kan zijn wanneer alles goed gaat in hun leven. Depressie kan het je constant totaal uitgeput voelen, voelen alsof je droomt, alsfo je continu in een nachtmerrie zit, je zwaar voelen, dat je geen vinger kan oplichten, je kan niet meer logisch redeneren, of creatief denken.

Maar...dit is slechts één uiting van depressie. Dat is een valkuil waar veel mensen die ik zie invallen. Ze denken dat ze depressie begrijpen, of weten hoe het eruit ziet, omdat ze er zelf ervaring mee hebben,of omdat ze het bij anderen hebben gezien. De ene depressie is de andere niet. De een kan nog werken, lacht en lijkt blij, maar is geheimelijk zwaar depressief. De ander lijkt een zombie, en kan niks meer, en is ook depressief. De één is gewoon continu moe, en heeft nergens zin in, maar voelt niet altijd alsof alles een nachtmerrie is, de ander wel.
Het is niet zo dat je brein zomaar bepaalde gedachten op je afvuurt. Dat is een lang proces en gebeurt zeker niet zomaar.
Ik had jaren geleden een paar winters achter elkaar echte winterdepressie (geen dipje of zo). Sindsdien weet ik dat mijn brein wel degelijk zomaar negatieve doemgedachten en emoties op mij kan afvuren. Het begon en eindigde altijd letterlijk van de ene op de andere dag. Wel was het zo dat bepaalde acties, zoals buiten wandelen en met vrienden afspreken, enorm veel invloed had op hoe ik me voelde.
Dan alsnog is het altijd je eigen keuze wat je met deze gedachten doet.
Klopt ergens wel, maar sommige mensen worden de eeuwige strijd gewoon moe, of hebben er tijdelijk minder controle over, of worden zoals ik verrast door de depressie. En dat dan gepaard gaat met suïcidale gedachten, lijkt het voor sommigen eerder een kwestie van "wanneer" dan "of". Ik zeg "lijkt", want als zij de strijd goed blijven voeren met medicatie, therapie en een goede leefstijl, kunnen ze hem blijven winnen. Maar het blijft een onmenselijk zware strijd, op leven en dood. Ik heb het grootste respect voor mensen die hem jarenlang moeten voeren.
Daar heb je zeker gelijk in. Ieder mens heeft exact dezelfde gedachten ooit wel eens gehad. Alleen doen de meeste mensen er niks mee. Het probleem ontstaat doordat je er juist iets aan probeert te veranderen. Omdat het niet goed is, dit mag je niet denken, ik moet me goed voelen, waarom voel ik me zo etc etc. Dan komen deze gedachten vaker en vaker terug tot het moment komt dat je er de hele dag mee bezig bent ongeacht wat je doet.

Deze zware strijd kan je ook niet winnen want je vecht tegen jezelf. De oplossing is de strijd opgeven en er niet meer tegen te vechten. Niet door zelfmoord te plegen maar alles over je heen laten komen. Gevoelens, gedachten, emoties. Laat het er zijn (dat is makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet er alles van). Alleen dan is er een uitweg.

Medicatie is ook geen oplossing want medicatie zorgt er niet voor dat je anders gaat denken maar het vlakt emoties af. Daardoor kun je er beter mee omgaan maar het zal nooit je gedachten veranderen.

Maar hoe gek het ook lijkt, je kiest er zelf voor om zo te denken. Je kiest er zelf voor om in te gaan op doemgedachten. En zodra je daar bewust van bent en leert dit om te buigen door er niet meer op in te gaan ga je vanzelf het licht weer zien. Uiteindelijk zijn het "slechts" gedachten. En dit is het meest lastige van alles. Het hebben van negatieve gedachten is heel normaal. Totdat je denkt dat het niet normaal is en je dit probeert te veranderen. Je brein zoekt altijd naar een oplossing. Alleen dit probleem kun je niet zelf oplossen. Alleen door het los te laten en te accepteren dat je op dit moment deze gedachten en gevoelens hebt.
Deze jongen lost gewoon even depressie hebben op, jij hebt gewoon letterlijk het leven van duizenden mensen gered zojuist...

Nu even serieus, wat ik van jou comments heb gelezen twijfel ik of je een echte depressie gehad hebt (zeker kan ik het niet weten). Naar mijn mening is jou goedbedoelde advies wel compleet fout.
Feit is juist dat als je in een echte depressie zit ben je juist aan het overleven, elke dag is een gevecht om het niet op te geven. En ja ik praat wel uit ervaring en het is echt onvoorstelbaar zwaar om elke dag door te moeten als de enige gedachten die door je hoofd gaan de hele dag door zijn dat "Jij niet goed genoeg bent" "Het is beter als jij er niet meer bent" "Zie je wel er is helemaal niemand die iets om je geeft" "Je zal helemaal niet gemist worden".
Juist het moment dat je die gedachtes accepteert en je stopt met vechten ga je over op een wanhoopsdaad.
Klopt zeker dat negatieve gedachtes normaal zijn, maar elke 24/7 met suïcidale gedachten rondlopen is allesbehalve normaal.

Veel mensen verwarren je even wat slechter of "depri" voelen met echt depressief zijn, maar dat zijn echt twee compleet verschillende dingen.

Als er ooit iemand met zulke problemen naar jou toe komt hoop ik voor die persoon dat jij hem doorstuurt naar iemand die hem/haar wel kan helpen, want wat ik van jou heb gelezen bagatelliseer jij het nogal. En depressie moet je nooit onderschatten.

En als je echt depressief bent moet je zeker niet stoppen met vechten.
Zoek hulp, dat maakt het makkelijker om eruit te komen.

[Reactie gewijzigd door grondbaviaan op 8 augustus 2020 10:50]

Nogal kort door de bocht om dat te bepalen op basis van een paar reacties. Ik weet wel degelijk wat het is om letterlijk elke seconde van de dag negatieve gedachten te hebben voor meerdere jaren lang. Dus ik bagataliseer dat zeker niet... Heb ik een zware depressie met zelfmoord gedachten? Nee dat niet.

Accepteren is dus niet alleen de gedachten die je hebt accepteren maar ook leren begrijpen dat deze gedachten niet kloppen. En dat is helemaal geen makkelijk proces of doe je zomaar even. Dat zeg ik ook nergens.

Dat gevecht waar je het over hebt is echter niks anders. Er zijn wel degelijk mensen die om je geven en je zult zeker gemist worden. Alleen jij bent er van overtuigd dat dit niet waar is. En dat maakt het zo heftig.

Wat ik je wel kan verzekeren is dat als je gaat vechten tegen een depressie je er nooit uit gaat komen. Je kunt niet vechten tegen continue negatieve gedachten. Zo werkt je brein niet. Je moet leren door anders naar deze gedachten te kijken. Niet door er tegen te vechten. In geen enkele therapie leer je om tegen deze gedachten te vechten.

En volgens mij bedoelen we hetzelfde. Jij hebt het over niet toegeven aan je gedachten en het daadwerkelijk zelfmoord plegen. Dat is elke dag een gevecht en als je dit opgeeft pleegt iemand zelfmoord. Maar dat is niet wat ik bedoel.

Ben ik nu opeens iemand die een depressie kan oplossen? Zeker niet.
Wat ik je wel kan verzekeren is dat als je gaat vechten tegen een depressie je er nooit uit gaat komen. Je kunt niet vechten tegen continue negatieve gedachten. Zo werkt je brein niet. Je moet leren door anders naar deze gedachten te kijken. Niet door er tegen te vechten. In geen enkele therapie leer je om tegen deze gedachten te vechten.
En dit kunnen sommige mensen dus niet, hoe graag ze ook willen, hoe hard ze ook proberen, soms wint dat almachtige brein. Was het maar zo makkelijk voor vele om 'anders naar deze gedachte te kijken' en 'er niet tegen te vechten'. Dat gaat simpelweg soms niet, hoe je het ook went of keert, daarom al deze reacties me dunkt.

[Reactie gewijzigd door W1ckeD op 8 augustus 2020 11:07]

Het staat er wat simpel maar dat is het zeker niet. En inderdaad kan ook niet iedereen dit. Daar ben ik zeker van bewust. Soms zit het zo diep dat het gewoon niet meer lukt.
Dringend verzoek van een creatief therapeut: verdiep je eens in depressies en de werking van het brein.
Wat ik tot dusverre lees is simplistische desinformatie vanuit een uiterst smal referentiekader die niet alleen feitelijk onjuist is, maar ook zeer kwetsend kan zijn jegens iedereen die in de situatie heeft gezeten waarin hij/zij niet de controle over zijn/haar brein had.

Wellicht ben ik wat fel van toon, maar ik hoop van harte dat jouw reacties 'gemind' worden om mogelijke schade te voorkomen. Zeker met je ronduit domme opmerkingen omtrent medicatie. Je hebt echt geen idee hoeveel levens er zijn gered door (de combinatie van therapie en) psychofarmaca.

Iets met klokken en klepels...
Ik denk dat men snel een angststoornis(heb ik) en depressiviteit door elkaar haalt. Angststoornissen kunnen depressieve gevoelens triggeren door het gevecht dat je ertegen voert dat je altijd voor je gevoel verliest. Ik heb al een waslijst aan psychologen versleten zonder ook maar enig positief resultaat, inmiddels heb ik eea gelezen over de ACT methode en dat is voor mij wel een verademing. Juist de angst accepteren, ridiciluseren en uitdagen zorgt er paradoxaal genoeg voor dat het afneemt. Een goede angststoornis kan op het gegeven moment depressiviteit tot gevolg hebben door feitelijk een fysieke en mentale uitputting.
Klopt. Ik worstel al jaren met terugkerende depressie helaas. Erg lastig, en dan ben ik blij met een begripvolle vrouw om me heen welke mij veel steunt.
Omdat aan het eind van de dag een miljoen volgers op het internet niets voorstelt. Het internet is maar een facsimile voor echte connecties met echte mensen. Ik weet niet hoe zijn thuissituatie was, maar als je weinig tot geen relaties in het "echte" leven hebt zijn deze relaties meestal hol en niet hetzelfde.

Je ziet hetzelfde met mensen op Twitter die denken politiek actief te zijn omdat ze politiek getinte tweets achterlaten die natuurlijk niets beïnvloeden in de echte wereld. Games zou je hier ook onder kunnen scharen, die geven je een gevoel van autonomie/agency die voor veel mensen in de echte wereld ontbreekt. Een gevoel van controle te hebben over je leven.

Misschien wel het grootste probleem in onze samenleving op dit moment is vervreemding.
Als je in het echte leven weinig vrienden hebt kan dat het zelfs nog erger maken. Dan voel je je helemaal leeg en weet je iedere keer wat je mist. Ik ken de persoon in kwestie verder niet, maar soms zijn de personen waarvan je het minst verwacht het meest ongelukkig. Niemand die er dan ook naar vraagt, want iedereen denkt dat alles goed is.

Jammer om een hoop nare reacties hier te lezen. Ik heb momenteel niet de energie er tegenin te gaan, maar gelukkig doen anderen dat wel. Helaas zijn er altijd mensen die denken dat een depressie, burnout, of iets dergelijks op te lossen is met "gewoon leuke dingen doen", "aan andere dingen denken als het in je hoofd zit", "joh je hebt het toch goed" (doorgaan met volgend onderwerp), "je kunt toch wel dingen doen die je leuk vind" of "je bent nog jong, dat komt allemaal wel" etc. Allemaal onderschatten ze zwaar het probleem. Soms IS niks meer leuk. Soms heb je 0 energie, dan gaat het niet om 'wat leuks' te doen. Soms vormt iets een blokkade waar je zelf niet meer uit komt. Helaas heb ik dit zelf ook moeten leren bij mensen in mijn omgeving. Het lukt dan niet om zelf die donkere wolk weg te krijgen.

Ik lees regelmatig 'vraag hulp' in dit artikel, maar ik zou het graag concreet maken: maak een afspraak met de huisarts, niets om je voor te schamen. Gooi alles eruit wat je dwars zit.
Amen. :)

Dat klopt helemaal en het is ook best lastig als je rationeel bekijkt hoe je het misschien allemaal voor elkaar hebt in vergelijkt tot de rest van de wereld. Volgens het BNP doen we het best goed.

Neemt niet weg dat heel veel dingen waar je als mens voldoening van krijgt in de huidige samenleving in het westen niet op de voorgrond staan. Ik noem maar het zorgen voor anderen, ontplooien van jezelf zonder, en dan bedoel ik specifiek *niet* een cursus voor je werk etc. etc. Met corona zie je ineens welke beroepen alles draaiende houden, en na die tijd klappen we wat en dan gaan we weer over tot de orde van de dag.

Ik denk dat het ontbreken van een "social fabric" leidt tot een groot gevoel van unheimlichkeit waarvan veel mensen voelen dat het er is maar er niet hun vinger op kunnen leggen wat het nu precies is. Het atomiseren van de samenleving leidt tot frictie en eenzaamheid en allerlei niet wenselijke uitspattingen. Een diep gevoel van niet helemaal passen is misschien wel een goede omschrijving.

Zoals ik al zei IMHO.

[Reactie gewijzigd door Sandor_Clegane op 8 augustus 2020 19:48]

Dat kan gebeuren als je bipolair bent en in Amerika woont en 0 vertrouwen hebt op mentale hulp, het land wat je portemonnee leeg trekt en weinig terug krijgt.

edit: een Twitlonger van zijn toen roommate en zijn kant van het verhaal;
https://www.twitlonger.com/show/n_1sradgv

edit2: Downvote me maar, maar dan ben je blijkbaar niet bekend met Reckful zijn ervaringen.

[Reactie gewijzigd door kevz op 7 augustus 2020 20:50]

Al ben ik het eens dat de hulp in de VS lang niet zo goed is als hier, was dat hier absoluut geen factor. Hij had zeer goede hulp, echter zag hij, net als vele andere psychiatrische patienten, niet waarom bepaalde dingen werden gedaan.

Er wordt gesproken over de 'spelletjes' die met hem werden gespeeld. Natuurlijk is dat kut wanneer je gewoon bij de tijd bent.
Probleem is echter dat je op dat soort plekken moet controleren wat er met iemand gebeurd, of ze nog bij de tijd zijn.

Ik heb zelf in een psychiatrische ziekenhuis gewerkt, zowel open als gesloten. Een zeer groot gedeelte van je werk is observeren, kijken wat iets met iemand doet, welke medicatie aanslaat, tot in welke mate, of een dosering omhoog of omlaag moet.

We hebben het hier over mensen die zichzelf van hun leven beroven, die hulp nodig hebben. Dan moet je goed in kaart brengen wat er met iemand gebeurd.

Wanneer je ook met antidepressiva werkt, is het ook essentieel om goed mensen in de gaten te houden, deze worden vaak slechter voordat ze beter worden.

Uiteindelijk blijft het zo dat Byron dit allemaal niet wilde, daarnaast was hij zeker intelligent, en voelde zich niet altijd serieus genomen. Het is jammer dat hij slechte ervaringen heeft opgedaan met hulpverlening, want was er eerder, beter ingegrepen, had het anders kunnen lopen.
Maargoed ook zijn sessies met Dr K (een Twitch streamer, en tevens ongelooflijk goede en deskundige harvard pyschiater) waren niet voldoende. Hij was zo beschadigd, en de combinatie met bipolair was gewoon te zwaar voor hem.
Erg triest verhaal om te lezen. Het leek weer iets beter te gaan, maar dan plots is het klaar. Ik ben bang ook niet de laatste keer dat dit gebeurd.

Bijvoorbeeld: mij is wel eens verteld dat de 'gevaarlijkste' weken op antidepressiva circa 2 weken na het starten ervan is: de depressieve stemming is dan nog niet weg, maar angsten of geremdheid soms wel. Daardoor hebben mensen die suicidiaal zijn de energie om er 'wat aan te doen'.

Ik weet niet of het US gezondheidsysteem hier exclusief in is. Ook elders (in NL bijvoorbeeld) zijn er ongekende wachtlijsten op GGZ. Eerste aanspreekpunten in zorg zijn soms ook niet altijd scherp hierin. Soms worden mentale klachten verward manipulatie of aandachttrekkerij, met nog meer conflict/trauma als gevolg.
Bijvoorbeeld: mij is wel eens verteld dat de 'gevaarlijkste' weken op antidepressiva circa 2 weken na het starten ervan is: de depressieve stemming is dan nog niet weg, maar angsten of geremdheid soms wel.
Sterker nog, de angsten kunnen ook verhevigen in die eerste weken. Ik heb het zelf ondervonden. Heb antidepressiva geslikt ivm burnout en angst. Toen ik ermee begon kon ik gelukkig mijn dag al een beetje indelen met kleine bezigheden. Had toen een klein legosetje besteld (shoppen ging niet) en ik kreeg terwijl ik aan het bouwen was angst dat t me niet ging lukken. Dat was een heel andere angst dan mijn normale, het voelde heel raar. Dat heb ik sindsdien nog een paar keer gehad, en na ruim een week slikken was dat voorbij. Toen de pillen eenmaal aansloegen heb ik helemaal geen angsten meer gehad, ook niet mijn gewone.

Ik ben uiteindelijk wel blij dat ik de antidepressiva heb geslikt, ze hebben me veel geleerd over mijn brein, en ik kan angst en onzekerheid nu een stuk beter relativeren. Juist omdat ik me besef dat het een gevolg is van serotonine en breinchemie.

[Reactie gewijzigd door A Lurker op 8 augustus 2020 09:14]

Je wordt gedownvote om je claim, die nergens op slaat. De Verenigde Staten heeft uitstekende medische hulp, maar een vreselijk verzekeringsysteem.
Absoluut geen uitstekende medische hulp. Hedge fondsen hebben al honderden ziekenhuizen over de cliff getrokken. Er zijn daar hele gebieden verstoken van medische hulp op redelijke afstand. Het is echt een derde wereld land aan het worden.
Ik moet wel zeggen dat hedge fondsen daar gruwelijk huishouden en enorme maatschappelijke schade veroorzaken, dus het is niet alleen medische hulp wat achteruitgaat.
Een verschil van perspectief zullen we het maar noemen dan.
Het is vreselijk wat er is gebeurd. Laat dat voorop staan. Echter, als je (volgens jouw woorden) 0 vertrouwen hebt in mentale hulp, je bipolair bent, en je ook nog eens honderden mensen op je stream hebt die je dagelijks vertellen dat je dood moet, dan kan je niet de medische hulp de schuld geven. Die was er dan blijkbaar niet.
Honderden mensen op zijn stream die zich zo gedragen is wat over the top. Er zijn altijd zure appels, maar Reckful had respect van verreweg de meeste mensen op Twitch. Hij was altijd open over wie hij was en waar hij mee zat. Het is inderdaad een dubbel verhaal van de verkeerde hulp krijgen toen hij het nodig had en sindsdien mentale hulp weren, en het feit dat hij ernstig bipolair was en suicidaal sinds de dood van zijn broer. Je kan stellen dat hij zelf niet de hulp opzocht die hij nodig had en daarom is hij er niet meer.

In ieder geval een mooi gebaar van Blizzard om Reckful als Rogue NPC in WoW te zetten.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Kvraag me af wat ik ga eten vanavond. Heb wel zin in pizza.

Kan daarna wat gaan gamen. Heb sowieso nog dat nieuwe spel wat ik net gekocht heb!

....

Mwah niet echt zin in...
Want het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
.......

Continuiteit is het probleem. Je kunt zo lang als je wilt liegen tegen jezelf dat het leven wel zin heeft. Maar op een gegeven moment, na eindeloos herhalen en ervaringen die het bovenstaande benadrukken, komt er simpelweg ooit de gedachte;

Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Ik heb hier geen zin meer in.

Succes kan hier zelfs nadelig uitpakken. Want je bent niet dom. Je WEET dat je een goed leven hebt. Je WEET dat je niet alleen bent. Je WEET dat je gelukkig HOORT te zijn. En op een gegeven moment wordt je het gewoon beu dat je ondanks alles wat je hebt, je nogsteeds kut voelt. Het schuldgevoel is immens. En niet eens zonder reden (hoewel dat soms gebeurd), maar vanwege redenen die nooit goed *kunnen* komen (gebeurtenissen in de jeugd vaak, vaak ook nog eens diep onderdrukt puur als zelfbescherming).

De reden waarom bekende mensen er uiteindelijk "opeens" een eind aan maken is omdat ze die Onmacht die het bovenstaande opwekt, proberen op te vullen met de "macht" die faam en rijkdom met zich meebrengt. Maar macht maakt niet gelukkig tenzij dat jij toevallig een machtsgeil persoon bent, en als dat niet zo is.... op een moment kun je gewoon niet meer tegen jezelf liegen.

Zodra het moment is gekomen waar je aan jezelf toe moet geven dat ZO VEEL van wat je "gelukkig zou moeten maken", niet werkt, En er is *snelle* manier om eruit te stappen (wapen, touw, pillen, hoog gebouw, trein) in de buurt.... Einde oefening. Een van de redenen waarom ik weiger bij een vuurwapen in de buurt te komen. Ik wil niet dat een snelle dood een simpele beslissing ver weg is.

Oh en de reden waarom ze altijd blij tot aan het einde lijken te zijn? 2 redenen. De eerste is dat mensen die continue lijden zoveel mogelijk het lijden van anderen willen voorkomen omdat ze weten hoe het voelt, en een gezellige avond voor de rest is dan de beste optie. Bovendien werkt empathie twee kanten op en ik voel me nog het beste als ik iemand anders eventjes aan het lachen kan maken.

De tweede is dat je met chronische depressie al heeeeeel snel merkt dat mensen er niet over willen praten. Oh dat willen ze best om je te helpen. Maar een dag later voel jij je weer rot. En dan luisteren ze weer. Maar mensen hebben ook empathie, ze voelen zich rot voor jouw. Maar als jij je elke dag rot voelt, en elke dag met ze praat, laat jij hun elke dag rot voelen en dat worden mensen (terecht) beu. Op een gegeven moment heb je alles al verteld, "weten ze het ondertussen nou wel", en doe je niets anders dan de kamer temperatuur beneden nul houden waar je ook gaat. "Het leven gaat door" is het mantra dan.

Dus hou je maar gewoon je mond. Oh, en een lach op je gezicht, anders gaan mensen continue vragen "Vind je het niet gezellig?" want als je denkt dat andere mensen jouw gesteltheid langer dan 2 weken in het achterhoofd houden tenzij je continue depressief doet, vergeet het maar. Als Autist er boven op kan ik beamen; als mensen het niet zien, zijn ze er niet bewust van dat het er is. Ook hebben ze geen besef wat het woord Chronisch nou werkelijk betekend.

En praten met een psychiater is ook leuk. Uurtje per week met een selectie pakket aan pillen om je tot de volgende koest te houden. Allerlei diagnoses om je oren geslingert krijgen terwijl je weet wat het probleem is en er is niets aan te doen. Probleem is dat je blij zou moeten zijn en je bent het niet. Probleem is dat als je jezelf af vraagt waarom je nou zo kut voelt, dan herriner je wat je vroeger is overkomen, en hoe kut dat voelde. Probleem is dat je vaak geen keuze hebt om deze dingen te herrineren, je herrinert je ze gewoon. En hoe vaak je ook tegen jezelf zegt dat die tijd voorbij is en niet meer terug komt, dat veranderd niets aan de herrinering van het gevoel die je al hebt of hoe vaak je dat herrinert.

Wegen van een depressie ondoorgrondelijk? Laat me niet lachen. Tis heel makkelijk. Ook mensen kunnen kapot gaan. Kunt een gevallen beeldje met heel veel lijm weer in elkaar proberen te zetten. Maar je krijgt het beeldje nooit terug. Mensen zijn misschien wel flexibeler dan porcelein... Maar lang niet oneindig.

......

HEH. Zo. Heb ik mijn zegje weer eens gedaan. Zometeen wat wiet roken, beetje gamen nog... heerlijk.

.....

......
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos.
Het leven is nutteloos......
Mooie reactie. Jaren geleden na een samenloop van heftige gebeurtenissen zelf in een depressie beland. Dat waren gedachtegangen die ik nooit meer wil hebben. Het leven was op dat moment zowel uitzichtloos als nutteloos en het kostte veel moeite om daar uit te komen.

Sindsdien gaat het goed en de gebeurtenissen die aan de basis liggen kunnen nooit meer voorkomen. In de basis is het leven goed en mooi maar zodra de hersenen het voor elkaar krijgen het tegendeel te "bewijzen" begint het gedonder.
Een goede sessie truffels lijkt mij meer heilzaam dan wiet in dat geval. Eye-opener!
Dat lijkt me kan je wel weglaten. Ik ben helemaal niet principieel anti-recreatief wiet gebruik, maar de risico's worden nogal onderschat, juist met dingen als depressies.

Het is altijd lastig om te zeggen of Wiet het symptoom is of een factor die bijdraagt aan passiviteit en isolatie, maar als je een depressie hebt is wiet waarschijnlijk geen positieve bijdrage.
Sterker nog: er is sterk wetenschappelijk bewijs dat wiet de kans op psychoses, zeker bij nog hersenen in groei, sterk verhoogt: dit aspect van de gevaarlijke bijwerkingen worden maar al te snel genegeerd bij wiet als relatief "ongevaarlijke" drug. Er treedt na langdurig gebruik irreversibele veranderingen op in het mechanisme hoe de synapsen van de hersencellen met elkaar communiceren.
offtopic

[Reactie gewijzigd door sampoo op 9 augustus 2020 21:21]

Nou nee, die redenatie slaat nergens op: Als jij van de derde verdieping naar beneden valt en je breekt je wervelkolom treden er ongetwijfeld irreversibele veranderingen op. Het lijkt me vrijwel uitgesloten dat dit positief zal uitpakken voor jou. Bovendien is het aanhalen van alcoholgebruik een whataboutism tactiek om wiet salonfähig te maken. Beiden zijn gewoon schadelijk en dan vooral bij nog groeiende hersenen en ook hier geldt: Dosis facit venenum en ik zou zelfs zeggen: Dosis et tempus faciunt venenum.
offtopic

[Reactie gewijzigd door sampoo op 9 augustus 2020 21:21]

Het is subjectief wat heilzamer is. Truffels kunnen afhankelijk van de persoon een veel slechtere uitwerking hebben dan wiet en anderen kunnen beide weer zonder problemen gebruiken. Het veiligste is om je er helemaal niet aan te wagen, maar ik zou dan ook alcohol niet vergeten. Dat wil ook wel eens verkeerd uitpakken als je toch al last hebt van depressies. Maar anderen worden juist weer depressief zonder alcohol of wiet. Wat doe je dan?

[Reactie gewijzigd door sampoo op 9 augustus 2020 10:51]

Eens! Middelen (dus ook alcohol, suiker en cafeïne) moet je nooit nemen met als doel een beter gevoel.
Ik herken je verhaal, bewaar het ook. Verder voeg ik hier niet teveel aan toe, ook geen goedbedoelde adviezen behalve de wens voor je dat je - iedere keer dat je het voelt- kan erkennen dat schuldgevoel een hele slechte raadgever is. Een emotie die niets toevoegt, waar niemand iets aan heeft en die alleen maar zwaar weegt op de drager. Schud die als eerste van je af wanneer je kan, het is het niet waard en het is niet waar. Het ga je goed!
Ik wedt niet of het met respect of respectloos bedoelt is de hele tijd 'Het leven is nutteloos'.
Verder is er een verschil tussen een depressie (hoe lang die ook moge duren) en daadwerkelijke chronische depressie.
En er spelen een hoop meer gedachten dan 'Het leven is nutteloos.' Ook het gebrek aan gedachtes en gebrek van gevoel.

Ook hoef je helemaal geen vervelende dingen meegemaakt te hebben, is het een en ander ook erfelijk, etc.

Verder is het al dan niet bevatten van wat chronisch is (ik neem aan dat mensen snappen dat een been niet gewoon weer aangroeit) het probleem. Dat is het onzichtbare.

En genoeg mensen die niet tegen ballast kunnen, de een zegt dat en vraagt dus of je dat enigszins probeert te beperken, geen probleem indien mogelijk en de ander is byebye, ook geen probleem. Er leven buiten de ggz bv genoeg mensen die wel met 'moeilijke' mensen om kunnen gaan, desnoods 'lotgenoten' (vreselijk woord). Maar dankzij een vriend met dezelfde ziekte een diagnose gehad, medicatie. En van hem een hoop hulp/tips.
Ggz komt vaak langs om een oogje im het zeil te houden of het bv niet tijd is voor een opname.
@Choasmarkk Ik ben zelf een fan van 2C-B.
Ik wil alleen even zeggen dat ik denk dat je een vrij slechte psychiater hebt gehad als dat je ervaring is geweest. Heb je wel eens geprobeerd een andere te zoeken en te kijken hoe dat is?
Gelijk heb je lekker jointje erbij!
Doen waar je je eigen lekker bij voelt.
Heel belangrijk!
Omdat de druk enorm hoog is om elke dag weer die miljoenen volgers tevreden te houden. Het is niet de eerste keer en zal vast ook niet de laatste zijn.
Dit precies, heb in t verleden veel lui gevolg en de meeste gingen elke 3-4 maanden er wel even tussenuit omdat ze gewoon niet aan ontspannen toekwamen en er zelf aan onder dregen te gaan. Het lijkt voor kinderen allemaal super tof om bekend te zijn maar zien totaal niet de soms zwarte achterkant. Blij dat ik niet in hun schoenen staan, dan maar een paar mijloen minder inkomsten.
Heeft er in zijn geval niets mee te maken. Zijn depressie ging veel en veel dieper dan dat. Daarnaast was hij ook bipolair, dus ook genetisch had hij zware depressieve episodes.
Naast het feit dat success niet altijd geluk met zich mee brengt, was reckful ook bipolair en volgens mij al vrij lang suïcidaal.
Hij was inderdaad bipolair en had heel wat mentale problemen waar hij ook open over was.
De 'volgers' waren groot deel trolls die dagelijks meermaals riepen dat hij dood moest en niks waard was etc. Zijn filmpjes te vinden op Youtube waar Reckfull on stream volledig breekt door al de negatieve dingen die mensen zeiden.

Samenloop van omstandigheden zal het wel zijn maar psychische problemen dus
"groot deels", bullshit. Het probleem is dat gemene mensen en negatieve mensen ALTIJD harder roepen dan de mensen die wel iets positiefs te melden hadden. Zeker in WoW hadden veel spelers een redelijke mate van respect voor hem.
Ok , sure nuance verschil. Wat ik bedoelde was duidelijk dat die negatieve trolls veel meer aandacht krijgen van een negatief ingesteld persoon (bipolair , depressies etc).

Als jij dag na dag 10tallen (van de miljoenen) reacties ziet staan dat je beter dood zou zijn - dan maakt het imo niet uit wie je bent, het gaat aan je vreten
Succesvol of goed zijn in je vak lost een depressie niet op.
Is juist waarschijnlijker, tis vrij bekend dat de comments/feedback die je als online persona krijgt niet bevorderlijk zijn voor de mentale gezondheid. De kunst is leren om te gaan met de negatieve (voornamelijk de hoeveelheid), maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

En het wordt natuurlijk niet makkelijker als je al een bestaande aandoening hebt.

[Reactie gewijzigd door KSU4reqY op 7 augustus 2020 20:51]

Als er een recept bestond om gelukkig te zijn dan zou de uitvinder hiervan miljardair zijn.

Helaas is die er niet en zijn mijlpalen (als je het een mijlpaal kan noemen overigens) als het hebben van veel geld, bezit, volgers, likes en andere door de mens bedachte zaken geen garantie voor geluk.
Omdat er meer in in het leven dan alleen volgers op je Stream. Geluk in het leven is een combinatie van verschillende factoren die bij elkaar komen. De beste man had misschien meerdere problemen waar hij mee te maken had, misschien zelfs schulden, drugsgebruik, werkloos/uitzichtloos. Dat weten we niet (en tbh, ik wil het ook niet weten).

RIP
Waarom zouden volgers gelijk staan aan geluk? Zoals je ook in de muziek ziet, zijn de meest succesvolle mensen juist vaak erg depressief, en maken ze er helaas een eind aan.
Jij geeft precies aan wat iemand denkt die zelfmoord pleegt. Jij kan je gelukkig niet voorstellen wat het is om zo diep in de put te zitten dat je jezelf maar beroofd van het leven. Dat geld ook de ander kant op. De mensen die zo diep in de put zitten zien echt geen andere weg dan zichzelf beroven van het leven. Ze kunnen zich geen leven meer voorstellen waar je gelukkig bent en kunt genieten van de miljoenen volgers.
Sommige bekende YouTubes ervaren ook stress en druk doordat ze elke dag aan het monteren en spelen zijn om de fans tevreden te houden. Sommige kunnen hier heel slecht mee omgaan.
Dat is het zelfde als, hoe kan je ongelukkig zijn met miljoenen op de spaarrekening . Emoties en geluk houden geen rekening met populair zijn of geld..
Tja, Juice worlds, Avicii? Er bestaat meer in het leven.

Goed om altijd bij jezelf stil te staan. Hoe sta je in het leven. Alles raast voorbij maar vergeet jezelf niet.

[Reactie gewijzigd door Quintiemero op 7 augustus 2020 21:30]

Omdat geluk in je leven niet bepaald wordt door roem.
Het zit hem in de simpele dingen. Daarnaast is een gezonde huishouding van hormonen, geluksstofjes en dat soort zaken ook wel handig.
Fame isn't everything.

Zo zijn er tientallen beroemde mensen die ondanks de aandacht die zelfmoord plegen. En natuurlijk veel meer onbekende mensen met een leuke familie en vriendengroep.

Ieder ander ziet een vrolijke gelukkig persoon. Tot de deuren achter hen sluit en de gordijnen dichtgaan.

[Reactie gewijzigd door jqv op 7 augustus 2020 22:09]

Wat heeft het aantal "volgers" in hemelsnaam met iemands geluk te maken?

Denk je echt dat dat zo belangrijk is?
Wees maar blij dat je je dat af kan vragen. Dan heb je zelf geen last van die depressies.

(Ik overigens ook niet hoor, maar wel over ingelezen hoe dat zit en wat er dan in je om gaat).
Omdat er meer is in het leven dan volgers hebben?

En (echte) depressie is een ziekte, en dan kan je nog zo knap zijn, nog zo populair of al het geld in de wereld hebben, dan nog kan je aan deze ziekte lijden en geen uitweg meer zien.
Omdat populariteit online niks zegt over hoe je je in real life voelt.
Je kan het ook omdraaien, hoe kan je met een miljoen volgers gelukkig zijn.
Zoveel mensen met een mening, zoveel afgunst... Mocht je er al vatbaar voor zijn, dan kan ik me voorstellen dat die druk alleen maar negatief werkt.

Kijk maar naar je zelf de negatieve reacties blijven vaak beter hangen dan de positieve.
Lees eens wat over depressie en andere psychische aandoeningen.
Hoe meer vrienden op FB hoe meer volgers op Sociale media is vaak een indicatie dat iemand buiten sociale media om juist heel eenzaam is.
Omdat geld of volgers niet gelijk staat aan geluk.
omdat depressie niet een knopje aan/uit is van wat je gelukkig maakt, het is geen dipje, het is een complete(chronische) verstoring van het normaal werken van je hersenen/psyche
Omdat dat niet het echte leven is, een maat van mij was altijd vrolijk voor de buitenwereld.
Hij was wel manisch depressief, zijn kinderen zijn inmiddels volwassen, zijn oudste zoon heeft ook een beste steek los, dus woont onder begeleiding.
Die heeft dus vorig jaar een touw gepakt en zijn vrouw zag hem hangen in het trappengat.
Geen geld problemen, wel een probleem tussen de oren.
Hij had ook een oudere broer die op een soort gelijke manier zelfmoord heeft gepleegd toen Reckful nog klein was. Erg triest allemaal :(
Met veel volgers komen ook veel haters, je kan in veel landen zien dat cyberbullying enorm aan het groeien is.

In Japan bvb heeft een celebritie zelfmoord gepleegd omdat mensen het nodig vonden haar dik te noemen, haar door haar Indonesische roots een aap te noemen en haar dagelijks "positieve" commentaar te geven, die in realiteit pure kritiek is die nergens op slaat.

Als je dan in zo'n situatie niemand hebt om je verder te helpen gebeuren dingen zoals zelfmoord.

Een ander voordeelbeeld van uit Zuid Korea een bekende actrice / zangeres werd echt zwaar gecyberbullief omdat zei bvb geen bh wou dragen en dat paste blijkbaar niet in de maatschappij, het werd uiteindelijk zo erg dat ze ook zelfmoord pleegden.

Beiden waren onder de 25,beiden waren mooi en er was niets mis mee.

Mensen beseffen niet wat ze bereiken met al hun haat op sociale media.

Wat ik over Reckfull gelezen heb is dat hij altijd al met een depressie gezeten heeft die komt en gaat, dat hij zelf ook mensen hielp om over hun depressie,... te raken. Er zal vermoedelijk wat misgegaan zijn op een moment dat hij zich alleen voelde en niet genoeg steun had in zijn privé leven.
Ik kan mij niet voorstellen dat 1 miljoen volgers mijn geluk zou kunnen bepalen.
Lastig uit te leggen. Ik begreep het zelf ook nooit en vond het onzin. Tot ik het zelf kreeg. Ondanks dat je alles hebt en gelukkig zou moeten zijn kan het je gewoon overkomen uit het niets.
1 miljoen volgers.
En dan kijk je om je heen en zie je toch alleen jezelf op die zolderkamer.
Hoe word je gelukkig van volgers dan?

Lijkt me toch echt dat andere delen van je leven belangrijker zijn dan een online following.
Helaas snappen veel van de mensen dat tegenwoordig niet meer, het creëert juist een enorme eenzaamheid,afstandelijkheid naar mekaar toe.

[Reactie gewijzigd door Poesmij op 8 augustus 2020 09:50]

Die volgers en de aandacht is slechts de afleiding/uitweg voor het echte probleem. Zodra de pc uit gaat is het gevoel weer terug bij zo’n persoon. Hoe vaker ze spelen hoe vaker ze het gevoel even niet hebben. Maar dat lost ook niets op.
Waarom zou 1 miljoen volgers hebben ook maar iets te maken hebben met gelukkig voelen?
Omdat er verschil is tussen virtueel en de echte wereld.

Spreek dagelijks jongeren die er achter komen dat online vrienden niet datgene kunnen geven wat echt menselijk contact wel aanbied.

Het is echt een probleem van de online generatie, al herken ik het maar al te goed van vroeger, en dat terwijl ik al de 40 gepasseerd ben.
Omdat het leven niet draait om volgers en duimpjes...
Ik denk dat het vooral de rede is dat je zelfmoord wilt plegen. Die sociale wereld maakt je mentaal kapot met al die fake bullshit over hoe perfect je moet zijn of al die criticasters die over de top reageren. Hoewel ik niet echt depressief was/werd voel ik me 10x beter zonder FB, Twitter, Insta. Er sijpelt iets heel ongezonds in je bestaan dat het tegenovergestelde doet als wat je er eigenlijk uit wilt halen. Overigens kreeg ik dat ook van dagelijks 't nieuws volgen ... totaal niet nodig en het beïnvloed je vooral negatief. Niet dat je onder een steen moet liggen, maar zo nu en dan wat lezen en updaten is genoeg om bij te zijn met de belangrijke zaken.

Gewoon lekker met je vrienden IRL afspreken of 's bellen, veel leuker. Heb je tenminste echte gesprekken en sociale interactie. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste die kapot zal zijn gegaan aan social media ... zeker niet als je mentaal al niet de beste bent. Er zullen 'r nog vele volgen.

Overigens vind ik ook zelfmoord belonen niet zo'n goede zet.
Pfoe; juist jezelf pushen om zo veel mogelijk volgers te hebben; en telkens alleen maar meer willen?

Gestalkt worden; iedereen die je kent; geen moment rustig ergens zitten zonder 'fans'.

Ik zou daar juist heel erg ongemakkelijk van worden.
Waarom zou je gelukkig worden van volgers? Zoiets zie je ook met artiesten (Kurt Cobain?). Dit is een rol die ze spelen en waar ze heel populair in zijn, maar dan nog kunnen ze irl heel andere problemen hebben en diep ongelukkig zijn.
Beter èèn vriend dan een miljoen volgers.
Niet waar te maken verwachtingen?
Juist als je enorm veel 'bereikt' hebt en je toch ongelukkig voelt of ontevredenen bent over je zelf, wat is er dan nog over?
Om even in ander perspectief te zetten. De zanger van Linkin Park heeft ook zelfmoord gepleegd, ondanks de miljoenen fans, dollars, etc.

Dit filmpje laat misschien goed zien, dat wat je van buitenaf van een persoon waarneemt, niet per definitie een afspiegeling is, hoe die persoon zich van binnen dagelijks voelt. (Edit. Filmpje is 36uur voor de zelfmoord opgenomen)

https://edition.cnn.com/v...-park-twitter-lc-orig.cnn

[Reactie gewijzigd door morrowyn op 8 augustus 2020 17:44]

Het verhaal van Chester hoef je mij niet te vertellen hoor.
Als tiener was ik enorme fan van Linkin Park en ik heb zelfs nog steeds een Poster van ze in m'n huis hangen.

Dat hij zelfmoord heeft gepleegd verbaasde mij echt totaal niet.. ik bedoel, heb je ooit een liedje van ze gehoord?? Écht het toppunt van teenage angst en emo rock. :P
Iemand die met zo veel passie zulke depressieve liedjes kan vertolken kán gewoon niet gezond en happy zijn. :|
Kijk naar Avicii, gestopt DJ.
Al het geld van de wereld en tijd om het op te maken... maar toch geen rust of geluk kunnen vinden.
Ongelukkig ben je vaak niet van buiten; maar van binnen.
In welke mate heeft het aantal volgers direct te maken met het ervaren van geluk?
Ben misschien niet de doelgroep (40jr) maar wat heb je aan volgers als je leven voor de rest leeg is.

Wat @Desogames schrijft. Is een heel goed verhaal. Als die 1miljoen volgers het enige luchtpuntje in je leven is dan is mijnsinziens je leven behoorlijk leeg.
Er zijn mensen die als kind misbruikt zijn en daardoor zo in de problemen komen in hun hoofd dat zelfmoord het einde betekend. Over dit soort zaken kan je, als gelukkige die dat niet heeft meegemaakt, niet over oordelen. Het lijkt alsof ze voor zelfmoord kiezen, maar dat is niet het geval. Depressie wordt soms mensen aangepraat, en daardoor lijkt het minder erg dan het is, maar de mensen die er spijtig genoeg echt mee te maken hebben hebben een serieuze hele erge ziekte.
Sowieso zijn geestesziektes niet iets om licht over te doen.

Ik heb zelf nooit depressie gehad maar ik heb wel een psychotische episode gehad waar ik een tijdje voor ben opgenomen.
Hoewel ik niet álles meer herinner van wat er toen in mijn hoofd rond ging herinner ik me wel méér dan genoeg om te weten dat je 'geest' en gedachten écht heel raar kunnen zijn wanneer je 'ziek' bent met zo een aandoening.

Ik persoonlijk was, toen ik mijn psychotische episode had, totaal niet bewust van het feit dat ik helemaal koekwaus was. Het voelde als een moment van helderheid en euforie gemixt met extreme achterdocht en argwaan maar nooit gedurende mijn gehele episode (ook niet toen ik opgenomen was) voelde/dacht ik dat ik ziek was en hulp nodig had. Pas toen de medicatie aan begon te slaan en ik bij zinnen begon te geraken viel het besef dat mijn gedachten en emoties onzinnig waren.

Zoals ik al zei heb ik dus zelf nooit depressie gehad, maar ik kan me wél voorstellen dat deze mensen wellicht niet het besef hebben dat ze 'ziek' zijn en medische/professionele hulp nodig hebben. Ook al voel ik me niet zo lekker of wat dan ook ik heb een hekel aan anderen om hulp vragen en ik kan me dus ook goed voorstellen dat zo iemand dat niet zou willen/durven.

Vanuit dat perspectief kan ik dus niet anders dan mensen aanmoedigen om pro-actief iemand die je kent te benaderen als ze symptomen van depressie vertonen en niet zomaar nee voor een antwoord te accepteren!
Mijn vader heeft mij, toen ik mijn psychotische episode had, praktisch 'tegen mijn wil' laten opnemen en daar ben ik hem achteraf enorm dankbaar voor... maar ik weet zeker dat depressie een stuk minder symptomatisch is dan psychose, en ik kan me dus ook goed voorstellen dat dát het moeilijker maakt voor je kennissen en familie om te herkennen dat jij aan depressie leid en (hun) hulp nodig hebt.

Ik weet dat we vandaag de dag in een extreem individualistische maatschappij leven en we liever mensen ontwijken dan confronteren maar juist met dit soort geestesziekten is het belangrijk dat jou naasten er op aandringen dat je hulp nodig hebt omdat je zelf niet helder genoeg bent om dat te beseffen.

[Reactie gewijzigd door Ayporos op 8 augustus 2020 22:05]

Mensen die zelfmoord plegen zijn sowieso al zwak? Pardon? Jij hebt overduidelijk geen ervaring met depressie, anders zou je dit absoluut niet schrijven. Jij kan als gezond persoon geen oordeel vellen over mensen die zelfmoord plegen vanwege depressie of een andere stoornis. Je hebt het zelf namelijk nooit meegemaakt, en hebt geen idee wat er gebeurd in het brein van zo iemand.

Als iemand die in het verleden met ernstige depressie klachten te maken heeft gehad, en gelukkig de juiste medische hulp heeft geaccepteerd (Medische hulp helpt enkel als de patient er voor open staat), kan ik je garanderen dat het niks met "zwakte" te maken heeft.
Ik snap dat je je aangevallen voelt door de reactie van @Enchantress maar het is wel degelijk een vorm van zwakte.

Dat je er wellicht niet bewust voor gekozen hebt of er geen controle over hebt gehad betekent niet dat het geen zwakte is.
Ik denk dat je je frustratie/woede (zo komt het iig over) verkeerd stuurt.
Het probleem is niet dat mensen zwak zijn, maar dat dit als iets verwijtbaars wordt aangemerkt.
Dat de ene persoon meer vatbaar is voor depressie dan de ander is, mogelijkerwijs, net zo min verwijtbaar aan die persoon als het feit dat de ene persoon blond haar heeft en de andere zwart.

Ik snap dat je wellicht niet graag wilt accepteren dat jij, op het gebied van (vatbaarheid voor) depressie wellicht zwakker bent dan anderen, maar dat is een probleem van jouzelf, niet het woord.
Niet willen accepteren dat je zwak bent voor of slecht bent in sommige dingen is gevaarlijk.
Mijn pa is altijd erg sportief geweest in zijn leven maar wou maar niet accepteren dat hij ouder werd en blééf activiteiten doen waar zijn lichaam gewoon niet meer tegen kon.
Hierdoor heeft hij een hernia opgelopen waar hij tot drie keer toe aan geopereerd is.
Het was, in dat geval, dus zeer zeker zijn koppigheid die een grote rol heeft gespeeld in het veroorzaken van zijn hernia.

Begrijp me niet verkeerd, het is niet mijn bedoeling om te zeggen dat het jou schuld is of zo. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat net doen alsof jij er geen enkele rol in speelt anti-productief kan zijn. Je vatbaarheid/zwakte voor depressie heb jij wellicht geen controle over, maar accepteren dat je die vatbaarheid/zwakte hebt wél.
Ik denk dat die bijzonder simplistische visie op de wereld net jouw eigen zwakte toont.
mijn god wat een mening, volgens mij heb jij ook hulp nodig of niet?
een beetje empathie zou niet verkeerd staan, maar als ik het zo zie wat er staat hebben ze jou ook vaak te pakken gehad of niet?
Iedereen heeft een breekpunt, dat maakt je niet zwak. Ik denk dat je door dat beeld van aandachtshongerige hypochondrie misschien even bent vergeten dat er militairen, handhavers (DSI) en hulpverleners (ambulance, brandweer) zijn waarvan méér wordt gevergd dan jij vanachter je comfortabele bureau. De één maakt in z'n hele carrière niet meer mee dan een "beetje" geweldpleging en overvallen, de ander stuit op gebruikte martelkamers inclusief overleden slachtoffers, moet schieten op kinderen met bomgordels aan, of raapt na een ongeluk tussen een vrachtwagen en personenauto mensen bij elkaar (of wat er van over is).

En als je dat even te vaak doet, dan raak je niet alleen afgestompt, het doet iets met je wereldbeeld. Die neerwaartse spiraal rem je niet zomaar af.
Al heel wat jaren geleden keek mijn moeder naar Oprah, en daar zat een vrouw, een vrouw die werd geprezen om haar kracht. Een vrouw die op een dag thuis kwam, en haar echtgenoot vond en die zelfmoord had gepleegd, voordat hij dit had gedaan, had hij haar (hij was stiefvader) 3 kinderen vermoord.

In 1 klap had ze niets meer. Ik zag deze vrouw, en ze was emotioneel dood, het was al jaren later, maar ze was emotioneel dood.

Wat ik al zei, zij werd geprezen om hoe sterk ze was. En ik ga niet zeggen dat ze sterk of zwak was, maar ik kan je wel zeggen dat iedereen iets anders doet dan. Als zij er een einde aan had gemaakt, had dit net zo goed niet sterk of zwak zijn geweest.

De ene sluit zich af van de emotie, de ander kan dit niet en wordt of helemaal gek, of maakt er een einde aan.

Hier bestaat geen sterk of zwak.
"De ene sluit zich af van de emotie, de ander kan dit niet en wordt of helemaal gek, of maakt er een einde aan.

Hier bestaat geen sterk of zwak."

Huh? Dus iemand die gek wordt en/of zelfmoord pleegt is even sterk/zwak als iemand die het leed verwerkt en verder gaat met zijn/haar leven?...
Dus jij durft te stellen dat iemand die dit leed, met veel moeite, verwerkt en tóch verder weet te gaan met zijn/haar leven en (opnieuw) geluk weet te vinden NIET sterk is en ook niet geprezen hoeft te worden hiervoor? (want immers kan kracht niet bestaan zonder dat zwakte bestaat)..

Wauw... dat klinkt als iemand die denkt dat participatie trofeeën een goed idee zijn en dat het slecht is om de score bij te houden bij sport evenementen. :|

Dát is precies het soort mentaliteit waarmee je de maatschappij kapot maakt.
Nee niet iedereen is gelijk. Sterker nog, niemand is gelijk. Iedereen is anders en idereen heeft andere sterktes, zwaktes en waarden. En als je dit ontkent dan betekent dat dat jij personen niet als (individueel) persoon ziet... ik heb meelij met iedereen die met jou te maken heeft in dat geval.

[Reactie gewijzigd door Ayporos op 9 augustus 2020 19:25]

Huh? Dus iemand die gek wordt en/of zelfmoord pleegt is even sterk/zwak als iemand die het leed verwerkt en verder gaat met zijn/haar leven?...
Als je niet leest, dan begrijp ik dat het verwarrend is. Bijzonder wel gezien het in de citaat staat: "De ene sluit zich af van de emotie"

Afsluiten van emotie heeft niets met verwerken te maken.


Jou hele betoog daarna heeft er mee te maken dat je niet goed leest, dus volgens mij verdient dat verder geen reactie.
Je laat hier duidelijk zien dat dit niet jouw vakgebied is.

Ik zei nooit dat er maar 3 mogelijkheden zijn om met verlies om te gaan. Maar wel wanneer we het over hebben dat je nieuwe partner al je kinderen vermoord en dan zelfmoord pleegt. Als jij denkt dat mensen sterk genoeg zijn om dit echt te verwerken, dan heb je er gewoon geen verstand van.

Dit is een diep trauma die nooit maar ook nooit weggaat, dit is te extreem. Ieder moment van de dag zal je dat verlies voelen, tenzij je er voor afsluit.
Dat is een pijn die vrijwel niemand ooit zal ervaren. Ja het verlies van kinderen kennen mensen, maar al je kinderen in 1 keer op zo'n brute manier, door iemand die jij je leven in hebt gelaten. Nee dat is niet te verwerken.
Je doet hier een beroep op autoriteit zonder daarvoor bewijs te geven.

Je claimt dat dit niet mijn vakgebied is, en impliceert (omdat je van mening bent dat jou overtuiging meer waard is dan die van mij) dat het dus wél jou vakgebied is.

Ben jij psycholoog? psychiater? werk je met mensen die dit soort leed hebben meegemaakt?..
Als jij claimt dat je het beter weet, dan zou ik daar graag bewijs voor zien.

De wereld vandaag is een stúk aangenamer en veiliger (iig hier in het rijke westen) dan het dat 100 jaar geleden was. Tot vrij recentelijk was het vrij 'normaal' dat tragedie en sterfte dagelijks rondom mensen plaats vond en deze mensen hebben het óók overleefd, immers waren we er nu anders niet.

Als jij bewijs van bekwaamheid/professie kunt overhandigen zal ik je wellicht wat serieuzer nemen, maar tot die tijd kan ik vrees ik niet anders dan je oordelen als een pessimistisch persoon die geen vertrouwen heeft in de (veer)kracht van mensen, zoals ik reeds al heb gezegd in mijn vorige reactie.
Ik werk al 12 jaar binnen de GGZ/Jeugdzorg. Dus ja dit is mijn vakgebied.

Jouw reacties laten duidelijk zien dat dit niet jou vakgebied is, ook al zou een professional het niet met mij eens zijn, zullen zij nooit de type uitspraken doen die jij nu wel doet.

Om daarmee gelijk op je laatste stuk te reageren.

Overleven vs leven:
Je spreekt over overleven, niemand zegt dat niemand dit soort tragedies overleeft, maar ademen en bijvoorbeeld een positieve (of negatieve) bijdrage aan onze economie, is niet hetzelfde als leven.
Overleven draait alleen om de basis, eten, drinken, zuurstof, warmte enz enz. Dit is iets wat vroeger heel normaal was. Daarom wordt er ook wel gezegd, dat psychologische problematiek, een welvaartsziekte is. En al is dit niet helemaal waar, is het wel zo dat wij veel meer tijd aan kunnen besteden, dan hier vroeger kon, of nog steeds kan in veel landen. Ben je immers bezig met overleven, dan heb je niet zoveel tijd om na te denken.

Waarom ik het onderscheid maak, is omdat wanneer we iemand hebben met flinke problematiek, zoals ptss of depressie, dan domineert dat zoveel, dat iemand in overlevingmodus gaat. Ze zijn niet meer bezig met dingen die ze fijn vinden, of wat ze graag zouden willen bereiken. Maar de dag doorkomen. Hoe kan je immers over morgen nadenken, wanneer vandaag al zo zwaar is.

Iemand met zo'n gigantisch trauma en verlies, een constante herinnering wat ze verloren is, die kan niet leven. Bij alles wat je doet denk je aan je verlies.
'Normaal' gesproken ga je bij een flink verlies, door een diep dal, en daar komen de meeste weer uit, omdat er nog positieve dingen zijn in je leven, dingen die het leven de moeite waard maken, of simpelweg iemand die je forceert om uit je bed te komen. Maar wat als al je kinderen dood zijn? En dan kan je nog wel familie hebben, maar dat kan hier niet tegenop.

Dus dan kom je op dat punt waar iemand of naar suicide gaat, of totaal zijn/haar emoties niet meer onder controle heeft en hier zich helemaal in verliest, of ze sluiten zich af van de emoties die zij ervaren.

Nu is vooruitgaan met zo'n gigantisch verlies al vrijwel onmogelijk, onthoud dat zij deze man in haar leven liet, in haar huis liet, bij haar kinderen liet. Dus dat schuldgevoel erbij, dat maakt permanent iets heel grootst kapot, en dat komt nooit meer goed.


Ik ken heel veel mensen die al 15+ jaar lang met zware ziektes leven, en echt alleen maar overleven, hun kwaliteit van leven is vrijwel 0. Ik kende een vrouw die al 40 jaar lang de hele dag door last had van psychotische klachten, was al 10 jaar niet naar buiten geweest omdat ze bang was dat ze werd vermoord. Een man die al 20 jaar lang depressief is, die alleen maar dood wilt, maar de stap niet durft te nemen, maar iedere dag vecht om te overleven.
Dit zijn niet de mensen die je op straat ziet, zelfs binnen de GGZ zijn dit de extreme gevallen. Maar als je dit werk lang genoeg doet, dan leer je ze kennen, en dan weet je ook dat deze mensen niet beter meer gaan worden, er is teveel beschadigd.
Duidelijk.

Bedankt voor je reactie. :)
Het is in der daad niet mijn vakgebied, en dat claimde ik ook nooit.

Ik vraag me echter af, gezien jij wél (vaak) met dit soort mensen geconfronteerd wordt, of het écht waar is wat jij zegt óf of dat er een bias bij jou ontstaan is omdat je (logischerwijs) meer geconfronteerd wordt met mensen die niet erbovenop komen in tegenstelling met mensen die wél erbovenop komen.
Gezien deze mensen, veronderstellend dat ze bestaan, niet (langdurig) bij de GGZ/Jeugdzorg zouden lopen en dus ook niet op jou radar terecht zouden komen.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil je niet aanvallen. Maar ik kan me goed voorstellen dat iemand die in een laarzenreparatie winkel werkt wellicht denkt dat iedereen laarzen draagt omdat dát de mensen zijn die in zijn/haar winkel terecht komen, om maar even een 'botte' vergelijking te trekken?

Gedurende mijn psychotische episode en opname in de GGZ ben ik ook geconfronteerd met allerlei mensen van 'verwende' tiener meisjes die zichzelf sneden vanuit kinderachtige tiener 'angst' tot wietverslaafde mafkezen tot een vrouw die dusdanig beschadigd was (ik vermoedde dat ze verkracht/misbruikt was) dat ze als een soort husk rond waggelde.

Wellicht zijn mijn overtuigingen naïef en wellicht heb jij gelijk.. maar ik vind het belangrijk om te geloven dat mensen de potentie hebben voor enorme kracht, als ook zwakte. Daarom weiger ik, zoals jij dat wel doet, in absoluten te geloven als "wanneer je dit overkomt, dan 100% kom jij daar niet meer bovenop".
Dat vind ik namelijk afbreuk doen aan de menselijke geest. Ook al is het statistisch gezien in 99,99% van de gevallen waar, dan nog betekent het dat je de hoop opgegeven hebt en dat die mensen dus eigenlijk geen bestaansrecht meer hebben... en dát gaat mij een brug te ver.

[Reactie gewijzigd door Ayporos op 13 augustus 2020 00:42]

Dit soort mensen bestaan vrijwel niet. Dit zijn de extreme. In dit voorbeeld gaat het om een vrouw van wie haar kinderen vermoord zijn door de man met wie zij een relatie had.

Als ik het algemener neem, dan zijn er zeker mensen die er beter uit komen. Het ging er hier om dat Enchantress een absoluut nam, namelijk mensen die zelfmoord plegen zijn zwak.

In de 12 jaar dat ik dit werk doe, heb ik 1 iemand gehad die zelfmoord heeft gepleegd, een alcoholverslaafde man, die al 20 jaar zijn vrouw enorm miste (was overleden), en wiens kinderen geen contact meer met hem wilde.
Uiteindelijk draait het leven om hoop, zolang jij de hoop hebt dat het beter wordt, dan ga je op een moment weer vechten. Mensen die de hoop kwijt zijn, komen in die 3 eerder genoemde punten terecht. Want als je niet de hoop hebt dat het beter wordt, dat dit k*t leven het maximale is wat nog te behalen is, dan verlies je dat gevecht.

Dit was ook het geval met Reckful. Het gaat er niet zozeer om of hij beter had kunnen worden. Maar na zo'n lange strijd met zijn depressie, en zoveel professionals te hebben gehad, waarvan er echt oprecht mensen waren die hem hielpen, waarbij hij dat zo ook ervaarde, geloofde hij duidelijk niet dat zijn leven terecht zou komen waar hij wilde.

Beter gezegd, ondanks dat Dr. K echt goed voor hem was, kunnen die gesprekken ook wat van zijn hoop hebben weggehaald. Eerst begreep Reckful niet waarom hij was zoals hij was, maar na die gesprekken wel, en daar kwam ook de realisatie uit dat dit een strijd voor de rest van zijn leven was.


Ik begrijp het punt dat je probeert te maken over de laarzenwinkel, oftewel de normalisering.
Het is moeilijk te zeggen wat de invloed daarvan is. Ik moet zeggen dat ik zelden geloof dat er geen verandering mogelijk is, dat is echt zeer zelden. Zelfs wanneer ik daar over twijfel, blijf ik er voor gaan, want anders gaat het nooit lukken. En zelfs als ik echt oprecht geloof dat het niet beter gaat worden, dan geloof ik ook nog steeds dat wat je doet waarde heeft. Die man die zelfmoord had gepleegd, was tijdens mijn stage mijn client. Ik weet dat ik mijn best voor hem heb gedaan, fijne gesprekken gehad, dingen gedaan die hij wilde doen. En daarmee hoop/denk ik dat hij aan het einde wist, dat ik wel om hem gaf, dat hij van waarde was. Ik respecteerde zijn keuze, en begreep hem ook, ook al heb ik gevochten voor een andere uitkomst.

Ik denk vooral dat ik heb geleerd dat er voor sommige mensen geen hoop meer is, dat er teveel schade is, en dat de dingen die het belangrijkste voor hen zijn, niet meer haalbaar zijn.
En soms geloof ik wel dat het beter kan worden, maar geloven zij er echt niet meer in. Maar ook dan is suicide niet zwak. Sowieso je leven beeindigen gaat enorm tegen de natuur in, het vraagt heel veel van je om dat te doen.


Ik merk dat 'verwende' tienermeisjes een enorme trigger is voor mij. Die tienermeisjes hebben vaak een lang verleden van misbruik, verwaarlozing, kleinering enz. Het voelt niet altijd alsof zij dit hebben meegemaakt, maar zulke meiden worden niet opgenomen als niet extreem serieus is waar ze mee kampen. Dat zijn echt hele pittige gedragsstoornissen.
Zou best kunnen dat dit met die vrouw is gebeurd. Al zal waarschijnlijk de reden zijn waarom ze zo rondliep, was door dingen zoals Benzo's (lorazepam, oxazepam etc), antipsychotica en/of antidepressiva.


Ik geef nooit de hoop op, ik accepteer wel realiteiten. In het geval van die vrouw, tja ik geloof inderdaad dat iemand daar niet bovenop komt. Niet omdat ik niet denk dat mensen niet beter kunnen worden of geen veerkracht hebben. Maar omdat er iets mis is met iemand, als je bovenop de uitmoording van je eigen kinderen kan komen. Dat klinkt misschien hard, maar de impact is zo gigantisch, en hoort iemand zo ongelooflijk diep te raken, en als je dan bedenkt dat al je kinderen in 1 keer dood zijn, daar kan je nooit bovenop komen.
Er zijn helaas al velen spelers van ons weggevallen.
Een memorabilia is https://www.wowhead.com/a-guide-to-in-game-memorials.
Het is maar een handvol, maar zeker nooit vergeten.
Is het een goed idee om iemand die zelfmoord gepleegd heeft te vereeuwigen in een game als eerbetoon? Daar waar vele spelers het een mooi gebaar zullen vinden kan het een zetje zijn voor mensen met soortgelijke problemen, niet?
Niemand die met depressieve gevoelens rondloopt denkt "goh, wat zou ik toch graag vereeuwigd worden in een spelletje". De pest bij depressie is nu net dat je nergens (blijvende) voldoening meer uit haalt. En wie zelfmoord pleegt voor de eeuwige roem is waarschijnlijk op zoek naar iets meer dan alleen een eerbetoon in een spelletje. Dus nee, dit zal niemand die al niet om andere redenen eruit wil stappen aanmoedigen, zeker niet als je geen enkele garantie hebt dat je zo'n eerbetoon krijgt.
Ik stel de vraag omdat er hier in België op TV altijd het nummer van de zelfmoordlijn voorbij komt wanneer het onderwerp aangekaart wordt.
Het is inderdaad standaard bij zulke nieuwsberichten om naar hulpdiensten te linken. Het oorspronkelijke artikel van de BBC waarnaar gelinkt wordt heeft wel een link naar een hotline. Bij het artikel op Tweakers zelf ontbreekt het (op het moment van schrijven) maar het staat bovenin de comments.

Als je bij de NPC langsloopt roept die niet "ik sta hier om een speler te vereeuwigen die zelfmoord heeft gepleegd", dus als je die speler en de omstandigheden niet al kende zal het onderwerp niet aangekaart worden. De tweet van Blizzard vermeld ook alleen maar dat hij overleden is, niet waaraan. Alle moeite is gedaan om de schijn te vermijden dat zelfmoord verheerlijkt of aangemoedigd wordt (en zijn virtuele nagedachtenis is dan ook niet om de manier waarop hij gestorven is, maar wat hij betekende voor spelers toen hij nog leefde).

[Reactie gewijzigd door MneoreJ op 8 augustus 2020 15:53]

Zo'n spel is natuurlijk de ultieme manier om je van het echte leven af te sluiten.. (en ondertussen verder af te glijden)..
Afleiding ja, maar ik denk niet dat dat je er meer door wegglipt. Dit soort depressies zijn aandoeningen, volgens mij is zelfs bewezen dat er sprake van hersenbeschadiging is. Volgens mij werden games zelfs wel eens gebruikt in de behandeling van depressie.

En als die depressie en bipolar nog niet erg genoeg was, was hij nog eens streamer / influencer. Weet je hoeveel daarvan jaarlijks zelfmoord plegen? Het is een vreselijk harde en nare wereld, vol met trollen die zeggen dat je waardeloos bent en dood moet. Volgens mij heb ik er dit jaar alleen al 5 rapporten over gelezen.
Voor mij is het wel een gevaar om weg te glippen met gamen. Voor mij is het een vlucht, naar een wereld die ik tenminste snap en waar zaken lukken, en waar ik niet lastig gevallen wordt met problemen waar ik angstig van wordt. Juist dán moet ik de pc uitzetten, lange wandeling maken, gaan mediteren, vrienden uitnodigen om een gezonde maaltijd te hebben en gezellig samen sporten of knutselen. Ik word naar gamen getrokken als de wereld mij overweldigd, wanneer het te ingewikkeld wordt, wanneer ik teveel pijn of angst ervaar. Maar vluchten is dan best tricky en helpt me vaak maar weinig, soms zelfs verder wegzakkend..
Ja en veel mensen kunnen dat niet begrijpen of willen dat van zichzelf niet zien. Als je 30 jaar later terug kijkt op al die tijd die je achter de pc hebt doorgebracht, dan beseffen mensen zich soms pas hoeveel ze zijn misgelopen. Of hoeveel tijd ze hebben laten lopen die ze bv hadden kunnen besteden aan het zichzelf verder ontwikkelen (zowel sociaal, communicatief als educatief). Je kunt het ook vergelijken met iedere dag 4 uur voor de tv hangen, of blowen, of drinken (of een combinatie daarvan).
Nee, je kiest daar niet voor. Je legt nu de schuld bij het slachtoffer.

Iemand tot zelfmoord drijven is domweg een verwerpelijk iets, wat niet te verdedigen valt.
Standbeeld? Sinds wanneer is een NPC een standbeeld?
Ja heb ik aangepast, thanks.
Ik speel het niet maar zag dat Asmodan er heen was geweest. Voor mensen die WoW spelen, Reckfull wuift en doet vanalle responses op jouw input '/love' etc wat het toch leuker maakt dan een 'standbeeld'

Edit yup ik bedoelde Asmongold !

[Reactie gewijzigd door sleepwalkerbe op 8 augustus 2020 00:48]

Bedoel je niet Asmongold?
Vaak heb je geen idee wat bekendheid met iemand kan doen, sommige kunnen er tegen, maar veel mensen kunnen er niet tegen op moment dat ze te bekend zijn en onder druk van o.a. fanatieke fans staan. Heb respect voor Activision voor dit gedenk gebaar. _/-\o_
Heeft er niet veel mee te maken. Bipolair, en diverse traumas, waaronder de suicide van zijn broer toen hij jong was, zette hem op dit pad. Twitch heeft hem goede en slechte dingen gebracht.
Is er ook bekend wat de redenen waren van zijn zelfmoord, ook al speel ik geen wow.
Bipolair, depressie, dat soort dingen volgensmij. Een gemis in de gaming wereld, ik volgde hem best veel jaren geleden.
De dood van zijn broer (Ook zelfmoord) was ook zeer zwaar voor Byron. Byron heeft samen met Dr. K (psycholoog die ook twitch streamt) meerdere keren sessies gehouden waar hij sprak over zijn slepend gevecht tegen zelfmoord en depressie
Je kan z'n twitter nog nalezen, in zijn berichten kan je tussen de regels wel door lezen hoe hij z'n breekpunt bereikt.
depressie, veel meegemaakt.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.


Apple iPhone 12 Microsoft Xbox Series X LG CX Google Pixel 4a CES 2020 Samsung Galaxy S20 4G Sony PlayStation 5 Nintendo Switch Lite

'14 '15 '16 '17 2018

Tweakers vormt samen met Hardware Info, AutoTrack, Gaspedaal.nl, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer DPG Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2020 Hosting door True