Grand Theft Auto IV

De afgelopen weken kon je internet niet op zonder over GTA te struikelen. De hype rond Rockstars populaire free-roaming game nam rond de releasedatum 29 april ongekende vormen aan. Elke scheet van Rockstar was nieuws, elk stukje informatie over het spel werd onder een vergrootglas gelegd. Inmiddels worden de online en offline straten van Liberty City dagelijks door duizenden gamers onveilig gemaakt. Hoogste tijd dus om de grootste game-release aller tijden uitgebreid te bespreken.

Zelfde concept

Het spelconcept van Grand Theft Auto behoeft eigenlijk geen uitleg. Deel IV is niet revolutionair. Simpel gezegd biedt GTA IV hetzelfde als de voorgaande games: een lowlife crimineel die zich via verschillende misdaden opwerkt naar de hoogste regionen van de onderwereld. Daarbij worden dan na verloop van tijd nieuwe delen van de vrij begaanbare wereld geopend. Missies worden langzaam moeilijker, de portemonnee dikker en de wapens groter. Aan deze ruwe omschrijving van de GTA-serie voldoet ook deel IV.

Toch gaat het te ver om GTA IV te zien als 'gewoon' een nieuw deel in de serie. De stap van GTA III naar GTA IV is weliswaar niet zo groot als van GTA II naar III, maar desondanks doet dit spel zijn voorgangers makkelijk vergeten. Dat komt niet in de laatste plaats doordat de aanpak lichtjes is veranderd. Een goed verhaal hebben alle delen, maar Rockstar heeft voor GTA IV veel meer aandacht besteed aan de hoofdrolspelers. Niko Bellic begint onderaan de ladder en werkt zich langzaam op. Daarmee houdt de vergelijking met eerdere hoofdpersonages in Grand Theft Auto echter al snel op.