Heavy Rain

Het spel is opgedeeld in diverse afgezonderde gedeeltes, die je levels kunt noemen maar ook als scènes zou kunnen bestempelen. Een overgang van het ene naar het andere level brengt vaak een wisseling van personage met zich mee, waardoor je van het ene op het andere moment een totaal andere setting met een totaal ander tempo voorgeschoteld kunt krijgen. Zo schakelden we van een gevecht met een personage over naar een trage scène waarin we onderzoek deden en op zoek gingen naar bewijsmateriaal. Deze overgangen lijken misschien wat onnatuurlijk, maar voelen geen moment zo aan. Elk van de vier verhaallijnen is meeslepend en elke keer dat je weer terugkomt bij een van de verhalen duurt het geen vijf seconden voordat je er weer helemaal bij bent.

Hierin ligt de kracht van Heavy Rain. Of je het nu een game of een 'algemeen entertainmentproduct' wilt noemen, de manier waarop het verhaal wordt verteld is subliem. Dit was al een grote kracht van Fahrenheit, en Heavy Rain pakt op dit punt nog grootser uit: het weet de speler op de juiste momenten te voorzien van net genoeg informatie om constant het gevoel te krijgen dichter en dichter bij de waarheid te komen, zonder de uiteindelijke ontknoping van het verhaal te kunnen voorspellen. Dit zorgt ervoor dat de spanning constant hoog blijft, met enkele levels als absolute hoogtepunten.

Spanning

Die hoogtepunten danken hun waardering niet altijd aan dezelfde elementen. Zo schotelt Heavy Rain de speler op een bepaald moment een scène voor waarin Madison een huis doorzoekt, waarbij de eigenaar op elk moment terug kan komen en haar kan betrappen. De spanning druipt op dat moment van het scherm af. In andere stukjes wordt Ethan tot enkele bizarre keuzes gedwongen, soms misselijkmakend van aard, wat weer een heel ander soort spanning met zich meebrengt. Deze spanning is echter op zijn beurt weer niet te vergelijken met de stiekem aanwezige druk als je op zoek bent naar bewijsmateriaal. Dit doet FBI-agent Norman Jayden met behulp van een high-tech systeem dat hem in staat stelt allerlei sporen eenvoudig te vinden en automatisch in een database op te slaan. Het spel verplicht je echter zelden een bepaald aantal sporen te vinden; je kunt het plaats delict dus ook verlaten zonder alle sporen te hebben gevonden, al heeft dat uiteraard wel gevolgen voor de verdere ontwikkelingen in het verhaal.

Een spannende scène is overigens pas echt spannend als het lot van de hoofdpersonages je iets doet. Quantic Dream heeft dat goed in de gaten gehad, en heeft zich er duidelijk op gericht de speler een band met de personages op te laten bouwen. Geen van de vier hoofdrolspelers is namelijk wat je zou kunnen noemen een stereotype game-personage. In veel games stap je als speler in de schoenen van een personage dat uitsteekt boven het maaiveld: jouw speler is net even sterker, sneller, slimmer dan de rest. In Heavy Rain geldt dat niet. Je leert die vier personages niet kennen als held maar als mens, met al hun sterke, maar zeker ook zwakke punten. Alle vier tonen ze zich in diverse scènes sterk, maar zijn ze lang niet zo zelfverzekerd als het naar buiten toe lijkt. De speler ziet beide kanten van de personages, en dat zorgt al snel voor een hechte band met elk van hen, die voelbaar wordt zodra er drama op de loer ligt.

Drama

Dat er drama op de loer ligt, is duidelijk: de titel van het spel suggereert het al, en na de proloog blijkt de titel terecht: het stortregent in Heavy Rain, zowel letterlijk als figuurlijk. Je zou zelfs kunnen stellen dat deze game niet erg geschikt is voor gamers met een depressieve inslag, want het spelen van Heavy Rain zal het levensbeeld er niet vrolijker op maken; het spel zuigt je op en schotelt je zware kost voor. Wat er in Heavy Rain met die gewone mensen kan gebeuren, wens je niemand toe. 'Kan gebeuren', want een aanzienlijk deel van het leed voltrekt zich al dan niet, op basis van hoe jij het spel speelt.

Hoewel het een feit is dat je acties directe gevolgen hebben voor het verloop van het verhaal, kunnen we dit moeilijk precies beoordelen zonder het spel een keer of zes uit te spelen, en die tijd hebben we helaas niet. Vast staat het dat verhaal op verschillende manieren kan eindigen, maar in hoeverre subtiele verschillen daar echter invloed op hebben, is minder duidelijk. Het ligt voor de hand dat het plaatsvinden van bepaalde ingrijpende gebeurtenissen ervoor zorgt dat het einde er anders uitziet. De meer ingrijpende plotwendingen zorgen hiervoor en zijn vaak makkelijk als zodanig te herkennen, maar in hoeverre het uitmaakt of het eitje dat je tussendoor mag bakken goed of niet goed lukt, valt nauwelijks te controleren.