Preview: Battlefield Bad Company 2

De Frostbite Engine, die ook in deel een werd gebruikt, staat bekend om de mate van destructie die ermee op de omgevingen kan worden losgelaten. Dit is in Bad Company 2 ook weer prima in orde, want ook nu storten de huizen, torens en andere gebouwen weer prachtig in elkaar. Af en toe krijgen we de indruk dat het instorten van gebouw A wel erg lijkt op dat van gebouw B, maar dat kan ook komen doordat we met een previewversie hebben gespeeld. Hoe dan ook, de destructiekunsten van de engine dragen enorm bij aan de intensiteit van de gevechten. Wanneer we met ons machinegeweer aan het schieten waren, vielen er nu en dan bommen uit de lucht en sloeg zware artillerie rond ons in, en als de gebouwen en bomen rond ons dan daadwerkelijk omvallen, draagt dat bij aan de spelbeleving: je zit middenin een serieus gevecht.

Kogels koppen

Het gebeurde wel eens dat een dergelijke bom of kogel precies op onze Engineer of Medic landde, en dat betekende vanzelfsprekend een triest einde voor ons poppetje. Maar niet te lang getreurd, want uiteraard konden we tijdens de match gewoon respawnen. Het spawnpunt konden we zelf kiezen uit een lijst van mogelijkheden. We konden bijvoorbeeld weer starten bij het beginpunt van de mapfase of bij de posities van onze teamgenoten. Als het spawnpunt is gekozen loopt er een timer af, en als er 'ready' staat wordt de respawn ingezet.

Dit leverde soms bizarre taferelen en beperkingen op. Zo werd onze teamgenoot afgeknald door een tegenstander die rustig ging herladen. Op dat moment doken wij na een respawn voor zijn neus op en met een zwiep van ons mes gaven we hem een glimlach van oor tot oor. Aan de andere kant belandden we ook regelmatig in een kogelregen na het spawnen, al erkennen we dat dat voornamelijk aan ons ongeduld was te wijten. Bij de respawn-keuzemogelijkheden is namelijk precies te zien in wat voor situatie de teamgenoten zich bevinden.

Lijkpikken

De matches die in Arica Harbour plaatsvonden waren lang, intensief en gingen op en neer. Op het ene moment hadden de Russen hun basis prima onder controle, maar dit kon plotsklaps omslaan als er een Amerikaanse tank of patrouille had huisgehouden en vele levenloze Russische lichamen achterbleven. De lijken kunnen uiteraard van hun wapens ontdaan worden, maar daarbij ontstaat een opvallende 'bijwerking': op het moment dat we het geweer van een Russische gevallene wilden oppakken, namen we meteen zijn gehele kit over, dus ook zijn secundaire wapen en verdere uitrusting. Dat betekende onder meer dat we onze eigen uitrusting niet konden combineren met wapens van de vijand. Op sommige momenten kwamen we erachter dat we onze raketwerper niet meer voorhanden hadden omdat we de kit van een tegenstander hadden aangenomen.