De westerse wereld is een beetje doorgeslagen in hun vergoeding systemen. Feitelijk kun je spreken over een 2 deling binnen organisatie's. Je hebt het kader personeel en je hebt het werkvolk. Het kader personeel zal zoveel mogelijk bezuinigen binnen een organisatie. Niet zozeer in het belang van het bedrijf maar meer om hun eigen toekomst er rooskleuriger uit te laten zien, ieder jaar een beter salaris en bonussen.
http://www.telegraaf.nl/b...s_kosten_miljoenen__.html
Feitelijk komt het er op neer, het staat niet meer in verhouding, zeker niet als kader personeel er alles aangelegen is om zichzelf te verrijken en het personeel daaronder steeds meer de duimschroeven aan draaien. We kennen de crediet en hypotheek crisis in de VS maar zo is dat ook in Engeland zo en in mate is het in Nederland ook voelbaar. Mensen die hun huis moeten verkopen krijgen niet meer het bedrag wat het waard is of wat ze nodig hebben om de hypotheek af te kopen. Huis weg maar geen geld voor een fatsoenlijk vervolg.
Daarbij is er een verschil tussen de particuliere sector en de overheidssector. Wat commerciele instellingen doen boeit mijzelf niet zoveel, als een bedrijf buitensporig te werk gaat en ik ben het niet eens met de vergoedingen dan kan ik mijn aandelen verkopen en elders investeren. Wat anders is het als dit soort praktijken plaatsvinden in de overheidssector maar daar gebeurt precies hetzelfde en als de overheid zelf niet ingrijpt dan kunnen wij als burgers er weinig verder aan doen. De managers zijn de lachende derden.
Maar contractueel vast personeel word gewoon gedwongen om het belang van de zaak voorop te stellen. Dat ging vroeger anders, vroeger deed een bedrijf aan teambuilding en zorgde er voor dat je het bedrijfsgevoel had. Als het dan nodig was om over te werken dan deed je dat graag, ongeacht compensatie of niet. De discussie nu is, doe je het uit bedrijfsliefde of uit noodzaak, omdat je anders eruit gewipt word ? En wie word er beter van, het bedrijf of het kader personeel ?
Als een bedrijf dan zijn groeiende jaaromzet bekend maakt en je zet dat tegenover het feit dat ze je overuren niet willen uitbetalen dan is het toch logisch dat de weerstand steeds groter word ? Vroeger kon je ook financieel met minder toe en was de noodzaak er minder om op je strepen te staan, tegenwoordig schieten overal de prijzen omhoog voor het dagelijks leven dus kunnen werknemers die concessie gewoonweg niet maken. De hoge bazen zelf werken ook niet voor niets en die zullen al helemaal niet een concessie doen, kan je dat dan wel van je personeel eisen
Als ik dan even refereer aan het artikel in mijn bericht houd dan in het achterhoofd dat de gezondheidszorg die we hadden al lang niet meer bestaat, ziekenhuizen in financiele moeilijkheden verkeren, de jeugd niet meer warm loopt voor een baan in de gezondsheidssector, jezelf meertalig moet zijn vanwege personeel van buiten Nederland aangetrokken, onnodig wachtlijsten ( politieke fout ) en misschien een vriend of familielid die onnodig sterft vanwege onderbezetting of personeel treft die te gestressed zijn.
Zijn we nog strijdbaar om het te veranderen ? Denk het wel, maar we laten minder van ons horen dan ooit tevoren en dus blijft het vooralsnog bij hetzelfde, slecht.