De vaardigheid om informatie te zoeken, te overdenken en vervolgens in je eigen woorden uit te schrijven, is verdampt.
Dit herken ik (dochter groep 8), maar dit is eerder een breder probleem met geduld. Zodra iets 'teveel moeite kost' om iets 'aan' te leren, merk ik dat dit al snel afhaken wordt. Dit is een heel breed probleem, met een heel breed scala aan oorzaken, maar die in één zin zijn samen te vatten: "Kinderen in deze tijd zijn niet gewend te wachten." Ik moest vroeger naar de videotheek, me de blubber zoeken naar een film, en weer terug (en hopen dat hij boeiend is). M'n dochter kiest uit 3 streamingdiensten (en gaat vervolgens naar die "reality-prut" kijken

), en als het na 10 minuten niet boeit kiest ze wat anders. Toen ik vroeger iets wilde hebben, moest ik naar 'de grote stad', en dat kon alleen in het weekend. Nu is het 'vandaag besteld, morgen in huis'. Enzovoorts.
Let wel.
Dit is niet haar schuld! Dit is de moderne tijd, en dat heeft consequenties. Heel veel dingen kun je tegenwoordig versneld doen, of zelfs afsnijden. Dit gaat echter met een aantal dingen niet. Dat is 'vaardigheden leren' (sport (in de breedste zin), kunstzinnige vorming (schilderen, blokfluit, elektrische gitaar, dans), maar ook academisch (schoolwerk en professioneel)), maar ook betekenisvolle relaties opbouwen (vriendschappen). Die dingen kosten gewoon de tijd en energie die het nodig heeft. En die verschilt per persoon, per situatie. Die kun je niet significant versnellen of afsnijden. En het lastige voor die generatie is, is dat dit nou juist de dingen zijn, waar je het meeste voldoening uit kunt halen. (Mogelijk zelfs 'omdat' het zoveel tijd/energie kost (ik ben geen psycholoog, maar ik kan het me wel voorstellen)). Laten we eerlijk zijn. Wat zijn iedereens 'mooiste jeugdherinneringen'. Dat zijn vrijwel nooit herinneringen waarin je in je uppie een film zat te kijken.

We moeten als ouders/verzorgers doorhebben/accepteren dat onze kinderen in deze tijd opgroeien, en dat die significant anders is dan de onze. Pas dan kun je ze goed/beter begeleiden. (en dat kan lastig zijn, als dat (schuin) tegen je eigen morele kompas of levensovertuigingen ingaat.)
Het aardige is, is dat ze het wel doorheeft (op haar manier). Ze geniet er oprecht van, wanneer we met het gezin een bordspelletje doen. Een bordspel gaat zo snel als het gaat. Het kost gewoon tijd. (En ik ben stiekem ook erg blij dat wij als ouders nog steeds interessant genoeg zijn om een bordspelletje mee te doen, terwijl ze ook kan Robloxen/videobellen met haar dinnies.). Haar kamer was jaren lang één grote puinzooi (moet herkenbaar zijn voor ouders

) met tussenposes dat we het hielpen opruimen. Een week geleden had ze ineens een ingeving. Ze is gaan opruimen en mooimaken. Dit kostte haar een week. Nu is het echt een hele opgeruimde/gestijlde puberkamer. Ze heeft er heel veel tijd in gestoken, en ze geniet er nu ook echt van.
Zoals je zelf al schrijft. Je hebt er maar weinig invloed op. Ik heb m'n dochter op bovenstaande gewezen. Dat sommige dingen gewoon tijd kosten. Ik kon bovenstaande voorbeelden ook bij haar gebruiken (met wat rollende ogen als response

), maar volgens mij kwam het wel aan op een bepaalde manier.