Fabrikanten van computerchips staan voor een paar zware uitdagingen, stelt Technology review: een schoner milieu en betere productietechnieken. Jaarlijks verbruikt een gemiddelde chipfabriek 15 miljoen liter zuiver water en grote hoeveelheden toxische chemicaliën, ter reiniging en behandeling van microchips. Zo clean als het imago van de chipproductie met in ruimtepakken gehulde mannetjes soms overkomt, is deze dus niet. Tegelijkertijd zoekt men naar wegen om transistors en andere componenten van chips, kleiner te maken, voor goedkopere en snellere producten in deze hevig beconcurreerde markt. Letterlijk en figuurlijk een mogelijke oplossing voor beide problemen, is superkritisch kooldioxide. Vorig jaar berichtten we hier al over, maar we vonden het interessant genoeg om ook het artikel van Technology Review te behandelen.
Kooldioxide vormt onder de juiste omstandigheden een goed en milieuvriendelijk oplosmiddel. Het wordt ondermeer toegepast voor het onttrekken van caffeïne aan koffiebonen (caffeïnevrije koffie) en als reinigingsmiddel in stomerijen (dry-cleaning) - ter vervanging van het onvriendelijke perchloorethyleen (Per). Chemici zijn er van overtuigd dat kooldioxide ook een belangrijke rol kan gaan spelen bij toekomstige ontwikkelingen in de micro-elektronika.
Ruim een eeuw is het wetenschappers al bekend, dat bij een temperatuur van 31 graden Celsius en onder een druk van 75 atmosfeer, kooldioxide overgaat in een staat die men 'superkritisch' noemt. Superkritisch kooldioxide is een mengvorm van vloeibaar en gasvormig kooldioxide en gedraagt zich als een vloeistof met bijzondere eigenschappen: de viscositeit wordt nihil en de oppervlaktespanning daalt naar nul. Dit betekent dat het makkelijk in zeer kleine gaatjes en hoekjes kan komen. Anders gezegd: superkritisch kooldioxide kruipt waar andere vloeistof niet gaan kan.
Als kooldioxide kan worden toegepast in de fabrikage van chips, levert dat een klassieke win-win situatie op, volgens de onderzoekers: zowel milieu als chipindustrie hebben er baat bij. Kooldioxide is vriendelijker dan andere reinigingsstoffen en men zou het kunnen terugwinnen uit afvalgassen van fabrieken, zodat de gevolgen voor het broeikaseffect beperkter blijven. Daarnaast kan er enorm op het verbruik van zuiver water bespaard worden. Maar waar de fabrikanten ook belangstelling voor zullen hebben, is de mogelijkheid om naar kleinere procédés te kunnen gaan:
Researchers at Los Alamos, the University of North Carolina and elsewhere have been exploring the possibility that using supercritical carbon dioxide - or liquid carbon dioxide hovering just below the supercritical state - could let them make features on microchips at an unprecedented level of resolution. In photolithography, the fundamental process used in chip making, a photoresist (a light-sensitive material that covers the silicon chip) is exposed to light shined through a 'mask'; the exposed photoresist is then washed off, leaving a pattern on the silicon. Existing technology typically uses a water solution to wash away the photoresist. But the structures are getting so small that the high surface tension of the water itself can be damaging, explains DeSimone. Just like honey poured over a house of cards, the water can collapse the delicate silicon features. Supercritical carbon dioxide can wash over the structures without demolishing them.
Carbon dioxide could also provide a way of laying down the ultrathin copper wires used in today's best microchips. Jim Watkins and colleagues at the University of Massachusetts recently found they could dissolve metallic compounds in carbon dioxide and pour the solution into the tight nooks and crannies of trenches etched into the silicon to form the wires. When the researchers add hydrogen gas, the compounds release their metal loads onto the silicon surfaces to create high-quality interconnects thinner than 100 nanometers.
![]() |