Dat klopt. Respect!
Een van mijn favoriete citaten gaat over dat idee:
"The point of public relations slogans like "Support our troops" is that they don't mean anything... That's the whole point of good propaganda. You want to create a slogan that nobody's going to be against, and everybody's going to be for. Nobody knows what it means, because it doesn't mean anything. Its crucial value is that it diverts your attention from a question that does mean something: Do you support our policy? That's the one you're not allowed to talk about."
-- Noam Chomsky
Niemand is tegen democratie, iedereen is er voor. Politici hameren er op dat je stem
recht hebt en daar vooral gebruik van moet maken, maar de reden is niet omdat ze een zier geven of je stemt of niet, maar omdat je dan door te stemmen meegaat in de stroom, mede-verantwoordelijk bent voor alles wat fout gaat en niet bedenkt dat op wie je ook stemt, het niets uitmaakt.
Die indoctrinatie is erg diep. Daarom krijg ik altijd veel commentaar als ik zeg dat ik niet stem. :-) De ene groep zegt dan dat ik niet mag meepraten, de andere zegt dat ik wel een mening mag hebben maar kansen laat liggen om invloed uit te oefenen. En nog een groep zegt dat de kiesdeler me naait omdat mijn stem virtueel bij de grootste partij wordt toegevoegd. Alsof dat mij dan te verwijten valt, dat men op die manier op immorele wijze mijn niet-uitgebrachte stem kaapt. Dat is hetzelfde als wanneer moslims verkrachte vrouwen de schuld geven van wat ze overkwam.
Democratie is een bliksemafleider voor ontevredenheid en nu we internet hebben, dat werkt ook al zo:
"It is fashionable to suggest that cyberspace is some island of the blessed where people are free to indulge and express their individuality. This is not right. I have seen many people spill out their emotions – their guts – online and I did so myself until I started to see that I had commodified myself. Commodification means that you turn something into a product which has a money value. In the 19th century, commodities were made in factories by workers who were mostly exploited. But I created my interior thoughts as commodities for the corporations that owned the board I was posting to, like CompuServe or AOL. And that commodity was then sold on to other consumer entities as entertainment. Cyberspace is a black hole, it absorbs energy and personality and then re-presents it as an emotional spectacle. It is done by businesses that commodify human interaction and emotion. And we are getting lost in the spectacle."
-– Carmen Hermosillo a.k.a. ‘humdog’ (1994)
Ik weet niet of we nog iets gaan meemaken. Wat ik wel weet is dat mensen niet bereid zijn in opstand te komen als ze door dat te doen het risico lopen geld en bezit, of liever, een makkelijk leven kwijt te raken.
We zijn allemaal zo rijk, dat we, zoals ik net las, elke 16 maanden een nieuwe smart phone kunnen kopen. Onlangs was er het onderzoek waaruit blijkt dat we nummer 7 zijn in de lijst van gelukkigste mensen per land. Demonteren doen we al nauwelijks. Was ook laatst nog in het nieuws.
Wie gaat de barricade op als je baas je een snipperdag aanrekent? We zijn gevangen in onze rijkdom en ons luizenleventje. Er valt te veel te verliezen als je je baan kwijt raakt doordat de samenleving helemaal verstoort raakt.
Waar wij ons druk over maken als volk is dat als de bezetting van het Maagdenhuis voorbij is, er voor een miljoen schade zou zijn veroorzaakt in het pand! Op tv laat men opengebroken deuren zien, de schande, de schade! Wat erg dat er jongeren in dat kantoor hebben geslapen, terwijl wie daar ook werkte daar weer moet zitten werken!
Face it, we zijn zo rijk en vergenoegd in ons luizenleventje dat de politiek letterlijk overal mee weg komt en met hulp van en i.c.m. ICT worden mensenrechten uitgehold, en net zo erg, onderzoekende journalistiek langzaam uitsterft door de veranderingen in de maatschappij, die we helaas zelf allemaal helemaal te gek vinden. Misschien verandert er daarom niets. We weten stiekem dat we allemaal in meerdere of mindere mate hypocrieten zijn.
En dus kiezen we, net als in films, voor de gouden kooi, wanneer een slaaf de kans krijgt te vluchten, vrij e zijn, maar uit angst blijft zitten omdat de baas hem af en toe toch een broodje met honing geeft.