Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie

Door , , 139 reacties

Een organisatie van astronomen en natuurkundigen, waaronder Stephen Hawking, wil zogenoemde nanocrafts naar Alpha Centauri sturen. Kleine vaartuigen moeten de afstand van 4,37 lichtjaar in twintig jaar overbruggen met een combinatie van lichtzeil en lasers.

Volgens de organisatie is de geschiedenis van de mensheid er een van grote sprongen, maar zou een bezoek aan de meest nabije ster met de huidige aandrijftechnieken honderden millennia duren. Nieuwe technologie zou echter wel het sturen van kleine ruimtevaartuigen op hoge snelheid mogelijk maken, stellen ze.

Breakthrough Starshot, zoals het project heet, wordt gefinancierd door de Russische investeerder Yuri Milner en is onderdeel van de Breakthrough Prize-reeks van awards voor wetenschappelijke doorbraken. Naast Milner zelf zitten Facebook-ceo Mark Zuckerberg en Stephen Hawking in het bestuur van het project, dat geleid wordt door vooraanstaande natuurkundigen, astronomen en voormalige NASA-medewerkers. Het project werd aangekondigd op de dag waarop de Russische kosmonaut Yuri Gagarin 55 jaar geleden als eerste mens een ruimtevlucht maakte.

De onderzoekers stellen voor om nanocrafts te bouwen die uit twee onderdelen bestaan: een StarChip en een LightSail. De StarChip moet alle micro-elektronica van een ruimtevaartuig bevatten, zoals camera's, sensoren, voeding, navigatie en communicatie, in een verpakking op gram-scale. De kosten zouden rond die voor een iPhone komen te liggen en hij zou op grote schaal geproduceerd kunnen worden uit oogpunt van redundantie en bereik. Voor de aandrijving is er het LightSail, dat een oppervlak van enkele vierkante meters gaat hebben en dankzij het gebruik van metamaterialen een paar honderd atomen dik zou kunnen zijn.

Voor de voeding van de elektronica van de StarChip kan americium gebruikt worden, dat ook vaak in rookmelders te vinden is. De ruimtezeilvaartuigen op snelheid brengen, is echter veel complexer. Het idee is nu om duizenden exemplaren met een moederschip in de ruimte te brengen en ze vanaf de aarde met lasers te beschijnen. De zeilen moeten het licht reflecteren, waarbij de energie niet geabsorbeerd mag worden. Om ze voldoende op snelheid te brengen zou namelijk tot aan honderd gigawatt nodig kunnen zijn, duizend keer de output van een kernreactor.

Een array van lasers moet daarvoor op grote hoogte en bij droge omstandigheden voor een gebundelde straal zorgen. In enkele minuten kunnen de zeilvaartuigen zo op twintig procent van de snelheid van het licht gebracht worden. Daarmee kunnen ze volgens de onderzoekers in twintig jaar de afstand van 4,37 lichtjaar tot Alpha Centauri, oftewel 40 biljoen kilometer, overbruggen.

Foto's en sensordata moeten vervolgens teruggestuurd worden naar de aarde, waar dezelfde lichtstraal vier jaar later de data zou moeten ontvangen. De mensen achter Breakthrough Starshot beamen dat er enorme technische uitdagingen zijn bij het uitvoeren van het project en daarom roepen ze op wereldwijd samen te werken.

Doel van de missie is om erachter te komen of er een aardeachtige planeet rond Alpha Centauri cirkelt en of die leven bevat. De wetenschappers hopen in dat geval een StarChip tot op een astronomische eenheid, bijna 150 miljoen kilometer, van die planeet te kunnen brengen, voldoende om foto's te kunnen nemen waarop geografische informatie als continenten en oceanen te onderscheiden zouden zijn. Op termijn kunnen de kosten voor een individuele lancering teruggebracht worden tot enkele honderdduizenden dollars, maar voor het onderzoek is een veelvoud daarvan nodig. Als verantwoording voor de kosten zou de technologie die voor dit initiatief ontwikkeld wordt, ook gebruikt kunnen worden bij onderzoek in ons eigen zonnestelsel, en zou de array van lasers ook gebruikt kunnen worden als telescoop en voor de detectie van asteroïden.

Moderatie-faq Wijzig weergave

Reacties (139)

Deze announcement was heel jammer.

Stephen Hawking was enkel aanwezig om zijn naam eraan te plakken, en uiteindelijk gaat het alleen maar om een miniatuurversie van een concept wat al lang en breed bestaat, plus lasers (wat ook al lang wordt geroepen icm andere proeven).

Op het moment dat het op oplossingen aankomt hebben ze een enorme lijst aan zooi die nog moet gebeuren, en laten dat nou net de kernproblemen zijn die voor een zonnezeil altijd al aanwezig zijn geweest, plus de problemen die ze met hun toevoegingen erbij brengen (energie zuipende lasers die tegelijk als wapen gebruikt kunnen worden, foto's terugsturen uit een ander zonnestelsel met een apparaatje ter grote van een postzegel, kom op zeg, laat staan hoe dat ding zich stuurt richting iets om er een foto van te maken, newsflash, als je rondvliegt en er niet bovenop zit ga je er geen foto van krijgen).

Het komt er op neer dat ze een idee hebben aangepast, daar wat grote namen aan hebben geplakt, en nu de community vragen om alles wat het zover (altijd al) onmogelijk heeft gemaakt op te lossen.

Grote teleurstelling.
Het komt er op neer dat ze een idee hebben aangepast, daar wat grote namen aan hebben geplakt, en nu de community vragen om alles wat het zover (altijd al) onmogelijk heeft gemaakt op te lossen.
Ik vraag me daarom ook af wat Mark Zuckerberg te zoeken heeft in het groepje astronomen en wetenschappers. Als hij nou gewoon genoemd wordt als donateur of investeerder zoals Yuri Milner, ok. Maar hij investeert er niet eens in en zit wel in het bestuur.
Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, want als het gaat om Mark Zuckerberg ben ik geen fan. Maar je kan niet ontkennen dat hij een slimme brein heeft. Hij mag nu misschien een CEO van Facebook zijn waardoor dat zijn 'status' is geworden. Die kerel kan redelijk wat qua programmeren e.d. Hij heeft gestudeerd aan Harvard (wat je ook niet zomaar doet). Een wetenschapper is hij dus in die zin wel.

Ik wil hier niet meer zeggen dat hij ook daadwerkelijks wat nuttigs toevoegd, maar het is ook niet zo dat hij daar niks te zoeken heeft omdat hij een CEO van een social media site is. Hij heeft wel verstand van (zekere) zaken die hier ook wat mee te maken hebben ;)
Maar er zijn veeeeeeeeeeeeeel betere wetenschappers (heb mark zuckerberg op technisch vlak vaker gehoord waar hij zeer ... laten we maar zeggen ... zwakjes uit de hoek kwam als 'wetenschapper'). Dus dat hij daar alleen voor naam en geld zit is redelijk aannemelijk. Maar een genie als Stephen Hawking compenseert dat ruimschoots.

Jammer alleen dat het (zoals @Diavire hierboven aangaf) idd een vrij kansloos hype news item is, waarschijnlijk om geld los te krijgen, om die 1001 problemen eens op te lossen.
Het is zeker een kansloze theorie. Alleen door het feit dat lasers altijd divergentie hebben ( het uitwaaieren van het licht ) ook wel mRad genoemd. Met 0.5 mRad ( wat al erg weinig is voor een laser ) word de straal elke 2000 meter aan afgelegde afstand ongeveer een meter dikker. Op een paar duizend kilometer blijft er al niets meer van de energie over.. De Apollo laser die ze gebruiken om de afstand van de maan in milimeters te berekenen heeft een mRad van iets minder dan 0.4 mRad. Dat resulteerd in een beam diameter van 6,5 kilometer als hij op de maan aankomt.. ( de maan staat op gemiddels 385.000 km van de aarde ) Het laagste aan mRad wat we op dit moment kunnen maken in een laser is 0.15 mRad. Op het moment dat je onze maan voorbij bent is hij dus al bijna 2,5 kilometer breed ( afhankelijk van de diameter van de laser zelf ) En dan ben je nog niet eens 0.0001 procent onderweg. Kansloos dus

Edit:typo

[Reactie gewijzigd door micla op 13 april 2016 20:34]

Uit het artikel:
In enkele minuten kunnen de zeilvaartuigen zo op twintig procent van de snelheid van het licht gebracht worden. Daarmee kunnen ze volgens de onderzoekers in twintig jaar de afstand van 4,37 lichtjaar tot Alpha Centauri, oftewel 40 biljoen kilometer, overbruggen.
Kortom: de laserstraal bestraalt het zeil alleen een paar minuten, daarna vliegt het de rest van de reis op dezelfde snelheid verder.
Dus je hebt maar beperkt last van de divergentie van de laserstraal.
In enkele minuten zouden de zeilvaartuigen een snelheid van 0.2 c moeten hebben. Als we voor het gemak even uitgaan van een constante versnelling betekent dat dat ze tijdens het versnellingstraject een gemiddelde snelheid van 0.1c of 30 km/s hebben. Als we uitgaan van een versnellingsperiode van 3-5 minuten betekent dat ze aan het eind van die periode 5.400 - 9.000 km hebben afgelegd. Met een divergentie van 1m per 2km zoals micla hierboven aangeeft moet het zeil dus een oppervlakte hebben van 5.7 m2 - 15.9 m2 hebben om geen energie van de laser verloren te laten gaan (ik ga uit van een rond zeil en laser). In het artikel hebben ze het over enkele vierkante meters, dus dat klinkt wat mij betreft wel redelijk. Wat efficiëntere lasers zou dit dus nog kunnen reduceren.

[Reactie gewijzigd door Berrick op 14 april 2016 11:21]

Het spijt me om zo bot te zijn, maar deze berekening klopt voor geen meter. Ten eerste is 0.1c geen 30km/s, maar 30,000km/s. Al was het wel 30 km/s, waarmee de versnelling dus inderdaad 5 tot 10 duizend km zou duren, dan zou de spreiding op het eind niet enkele meters, maar enkele kilometers zijn (5000 km * 0.5 m/km = 2500 m = 2.5 km) . Het oppervlak wat hiervoor benodigd is zou dan ook niet enkele vierkante meters zijn, maar enkele vierkante kilometers. Als we de factor duizend die jij in de snelheid miste er bij halen, dan wordt het benodigde oppervlakte nog eens een miljoen maal groter.

Daarnaast is de aanname van lineaire versnelling ook problematisch: in het begin zal het ruimtevaartuig dichter bij de laserbronnen zijn, en in licht van het bovenstaande zal die dan dus een stuk sneller versnellen dan richting het einde. De gemiddelde snelheid wordt daarmee hoger dan de helft van de eindsnelheid.
haha hij klopt zelfs voor geen kilometer!.. bizar slordig van mij... 2x meter met km verward (c = 300k km/s niet 300k m/s) en ik las 1m (diameter) divergentie per 2000 km, niet per 2000 m. Bedankt.

Lineaire versnelling is echter geen rare aanname als je er vanuit gaat (zoals ik deed) dat gedurende de versnellingsperiode de volledige laser op het zeil valt. De afname in intensiteit van de laser komt namelijk door de divergentie. Dit wordt gecompenseerd door het grotere werkbare oppervlakte, ofwel, de flux veranderd niet. Zoals je echter aantoont is dat totaal niet realistisch

Ik ben wel benieuwd naar de echte berekeningen. Welke aannames doen ze voor het oppervlakte, vermogen en divergentie van de laser, efficiëntie de impulsoverdracht (energieverlies bij reflectie van het licht,) etc.
Jup, als het zeil groot genoeg is om de divergentie te overkomen is het inderdaad niet zo gek om uit te gaan van lineaire versnelling, daar ben ik het volledig met je eens. :)
Denk dat hij meer doelt op het feit dat het zeil helemaal niet zo groot is
Voor de aandrijving is er het LightSail, dat een oppervlak van enkele vierkante meters gaat hebben en dankzij het gebruik van metamaterialen een paar honderd atomen dik zou kunnen zijn.
Als je dat tegenover het voorbeeld van de Apollo laser zet met een diameter van 6,5 kilometer wanneer het de maan bereikt, dan gaat er niet veel nuttige aandrijving overhouden wanneer zoiets een LightSail moet gaan aansturen, ook al is dat voor "maar" een paar minuten.
Klopt, er zijn inderdaad betere en ja waarschijnlijk is vooral voor zijn geld en bekendheid dat hij erbij zit. Maar om het neer te zetten als "Wat heeft hij te zoeken tussen astronomen en wetenschappers " vindt ik ook wel weer een beetje te kort door te bocht ;)

Al met al is het inderdaad ook gewoon een hype waar we verder vrij weinig mee opschieten. Helaas.
...foto's terugsturen uit een ander zonnestelsel met een apparaatje ter grote van een postzegel...
Dit inderdaad. Hoe gaat men data terug sturen over een afstand van ruim 4 lichtjaar als men niet eens in staat is een normale energiebron aan boord van dat apparaatje te plakken? Zelfs al zou je in staat zijn vanaf de aarde een laserstraal op die postzegel te mikken en een reflector als transportmiddel te gebruiken dan nog praat je over een praktisch onmogelijke missie. Een round-trip time van bijna 9 jaar en een laser die een onmogelijke hoeveelheid energie verbruikt.

Dit idee kun je dan beter in het groot uitwerken. Want waarom nanocrafts gebruiken? In de ruimte heb je geen weerstand dus kun je toch net zo goed een grote satelliet voorzien van een lightsail?
Dacht dat je 'praktisch' geen weerstand had. Als iets duizenden of miljoenen keren groter is en 20 jaar onderweg is kan dit mogelijk wel een effect hebben.

Denk dat ze de grootte eerder willen beperken voor de kosten van het lanceren + massa productie hiervan om er duizenden te sturen + minder kans op botsingen.
Zelfs al zou je in staat zijn vanaf de aarde een laserstraal op die postzegel te mikken en een reflector als transportmiddel te gebruiken dan nog praat je over een praktisch onmogelijke missie. Een round-trip time van bijna 9 jaar en een laser die een onmogelijke hoeveelheid energie verbruikt.
Dat is een interessant idee. Als je, zoals de bedoeling is de sonde continu met lasers bestookt en de sonde kan die lasers reflecteren en moduleren met de data van de foto's die hij maakt, dan komen die foto's met de lichtsnelheid weer terug. Net zo snel als met een schotelverbinding.
Daar kan Stephen Hawking nog een puntje aan zuigen. :+
Het reflecteren is niet moeilijk. Denk aan de sluiter van een spiegelreflexcamera, maar dan met een spiegel erachter in plaats van een sensor.

Maar zoals ik al zei, praktisch niet te doen. Want hoe kun je een laserstraal richten over zo'n afstand.

[Reactie gewijzigd door 3raser op 14 april 2016 10:16]

(...)

Dit idee kun je dan beter in het groot uitwerken. Want waarom nanocrafts gebruiken? In de ruimte heb je geen weerstand dus kun je toch net zo goed een grote satelliet voorzien van een lightsail?
Je hebt inderdaad geen weerstand in de zin van luchtweerstand, maar wel weerstand in de vorm van massatraagheid. Des te meer massa een voorwerp heeft, des te meer energie het kost om een gelijke versnelling te bereiken:
Traagheid, ook inertie genoemd, is in de natuurkunde het verschijnsel dat een voorwerp in zijn bewegingstoestand wil volharden, d.w.z. in dezelfde richting met dezelfde snelheid wil blijven bewegen, waardoor er een kracht nodig is om het voorwerp een andere richting of snelheid te geven. Deze 'kracht die nodig is om een voorwerp een bepaalde snelheidsverandering te geven' is evenredig met de massa. Dit wordt uitgedrukt in de eerste wet van Newton en (op een andere manier) als kinetische energie.
bron

[Reactie gewijzigd door matroosoft op 13 april 2016 18:45]

Het nieuws is de 100 miljoen dollar die Milner in het project stopt. Ik denk dat ze daarmee eigenlijk gewoon een haalbaarheidsstudie willen bekostigen. We zijn er nog lang niet volgens mij ;-)
12 April is niet de geboortedag van Joeri Gagarin maar de dag dat deze held 55 jaar geleden als eerste mens ooit de ruimte betrad.
Nog een foutje in het artikel: in het filmpje dat ik heb gezien met de aankondiging hiervan zegt Yuri Milner dat de StarChip met zijn LightSail tot 20% van de lichtsnelheid versneld zal worden. Dat is niet een twintigste van de lichtsnelheid, maar een vijfde. Daarmee klopt ook weer de stelling dat Alpha Centauri op deze manier in iets meer dan 20 jaar bereikt kan worden, aangezien het 4,37 lichtjaren ver is.
Er treedt nog een interessant effect op: tijddilatie. Omdat het StarChip met 20% van de lichtsnelheid reist, zal de reis voor de meetapparatuur aan boord langer duren dan dat het voor ons op aarde lijkt. Het zal zelfs 2.36 jaar langer duren volgens speciale relativiteit, indien wij waarnemen dat de reis 20 jaar is.

Helaas is mijn kennis van speciale relativiteit vrij veel weggezakt, dus weet ik niet meer zeker of wij nu zullen waarnemen dat het schip er 20 jaar over doet. Tevens lijkt het juist voor het ruimteschip alsof op de aarde de tijd sneller gaat. Een probleem wat hier enigszins op lijkt, maar wel degelijk anders is, is het Twin Paradox.

-edit- zie reactie van rty hieronder, ik was zo onnozel geweest om een factor v/c niet te kwadrateren, waardoor de de tijdsdilatie veel te hoog is uitgekomen

[Reactie gewijzigd door cheezzzowner op 14 april 2016 10:48]

Hoe kom je op 2,36 jaar?
Volgens mij is bij een snelheid van 0.2c, tijddilatie maar 2 procent.
Klopt, ik was vergeten v/c nog te kwadrateren
Bovendien heb je het precies verkeerd om volgens mij. Wij zien de tijd van het voertuig langzamer lopen dan hij dat zelf ziet, net zoals hij onze tijd langzamer ziet lopen dan wij dat doen (beweging is relatief). Voor de apparatuur duurt de reis dus net wat korter dan dat wij observeren. Echter de 20 jaar is de tijd die wij moeten wachten (plus de transmissie tijd)., niet de eigentijd van de StarChip.
Als starchip met de lichtsnelheid zou reizen (wat niet mogelijk is) dan zou je, als je aan boord was, er 0 seconden over doen. Vanaf aarde zou het echter lijken dat je er gewoon 4,37 jaren over doet.
De grootste fout in het artikel vind ik nog dat de naam van Yuri Gagarin geschreven wordt in een soort van vernederlandste "Joeri" versie terwijl Yuri Milner wel goed geschreven wordt. In het artikel wordt zo dezelfde naam vlak achter elkaar op twee verschillende manieren geschreven.
Om ze voldoende op snelheid te brengen zou namelijk tot aan honderd gigawatt nodig kunnen zijn, duizend keer de output van een kernreactor.
Een kernreacter levert doorgaans tussen de 500 en 1300 MW, oftewel 0.5 - 1.3 gigawatt. En dan heb ik het over 1 kern, een beetje kerncentrale heeft meerdere kernen. Het is dus een factor 10 minder.

Maar alleen dit enorme verbruik lijkt me al een dooddoener. Hoe ga je zoveel vermogen leveren gedurende meerdere minuten?

[Reactie gewijzigd door Aikon op 13 april 2016 14:11]

Maar alleen dit enorme verbruik lijkt me al een dooddoener. Hoe ga je zoveel vermogen leveren gedurende meerdere minuten?
Het tweakers-artikel zit ernaast. Er staat in het originele artikel helemaal niet dat er honderd gigawatt nodig is om ze op snelheid te brengen. Dat slaat ook nergens op, want (giga)Watt is vermogen en zegt totaal niks over de uiteindelijke energie (snelheid) van die nanobots. Er staat dat moderne technologie het mogelijk maakt om laser-arrays te bouwen die een vermogen van honderden GigaWatt kunnen leveren, en dat dat mogelijkheden biedt voor een lichtzeil-aandrijving.

Er staan wel meer slordigheden in het tweakers-artikel. Zo spreekt het originele artikel nergens over de grootte van de lichtzeilen; alleen over het materiaal ervan, dat slechts in de orde van grootte van 'grammen per vierkante meter' weegt.

Het bron-artikel zegt:
Generating and storing a few gigawatt hours of energy per launch
Enkele GWh per lancering, dus; oftewel, 1 kerncentrale een uurtje laten draaien.
Moet het vaartuig natuurlijk geen deeltje(s) van enige massa tegenkomen op z'n reis schat ik in? De afstand is immers (relatief) groot, net als de snelheid. Daarmee zie ik de kans op een botsing alleen maar toe nemen...

En "last but not least": hoe moet de communicatie (en laat staan: reis) terug verlopen?

Edit: typo + aanvulling.

[Reactie gewijzigd door klaafstra99 op 13 april 2016 14:03]

Ik denk dat dat de reden is waarom ze juist een swarm van kleine devices willen sturen in plaats van gewoon een paar grotere. Om deze dingen juist te tracken en met een laser mooi te raken lijkt me wel een uitdaging. Als ik het concept juist begrijp valt er niets te sturen, dan wordt het zeil gewoon recht van de laser weg geduwd, dus ik denk niet dat ze kunnen manouvreren om objecten te vermijden.

[Reactie gewijzigd door Nik Du Bois op 13 april 2016 14:07]

Altijd leuk zo een hoop junk de ruimte in schieten, voor hetzelfde geld halen we de comm sats van één of andere buitenaardse entiteit ermee uit de lucht... . Met de kans dat we de factuur gepresenteerd krijgen. Omdat ET zijn soap niet kon kijken ;)
Ach, dan hebben we op zijn minst contact gemaakt met intelligent buitenaards leven ;)
Ach, dan hebben we op zijn minst contact gemaakt met intelligent buitenaards leven ;)
Alleen jammer dat ik het niet meer meemaak.
Ik ben een paar duizend jaar te vroeg geboren.
Soaps kijken vs intelligent ... Hmmm.

Ook een vorm van relativiteit.

[Reactie gewijzigd door Ramzzz op 13 april 2016 16:16]

soaps ansich is wellicht relatief.
MAAR.
OM soaps te kijken is er wel degelijk een bepaalde mate van technologische kennis nodig, iets wat je een aap niet zo snel ziet bouwen.
Alleen jammer dat 't zo vaak herhaald wordt.
Relativeren kans op botsing: De ruimte is relatief leeg
De ruimte zit vol met stof. Naarmate een reis door de ruimte langer is, zal er navenant meer kans zijn op een botsing. Maar het is vast be(re)kend hoeveel procent chips er ongeveer uit zullen vallen.
De ruimte zit vol met stof.
De aarde botst elke dag op enige tonnen stof. Zelfs op de aarde zelf merken we daar vrijwel niets van.

Leg je argument dus nog eens uit, nu met enige relevantie tot het onderwerp graag.
De aarde botst elke dag op enige tonnen stof. Zelfs op de aarde zelf merken we daar vrijwel niets van.
Ehm ja, omdat de atmosfeer dat absorbeert...!
Leg je argument dus nog eens uit, nu met enige relevantie tot het onderwerp graag.
Een sonde met een grootte in de ordes van centimeters heeft geen atmosfeer van kilometers. Een zeil met een dikte van honderd atomen heeft al helemaal geen atmosfeer van honderd kilometer. Oftewel, als zo'n sonde een stofdeeltje tegenkomt dat klapt ie daar vol bovenop. Als het stofdeeltje min of meer stilstaat, dan is dat een klap met een snelheidsverschil van 0.2c! De energie die daarbij vrijkomt is gigantisch; dikke kans dat het hele ding meteen total loss is.

Ik heb geen idee hoe ik de kans op zo'n botsing zelf na zou moeten rekenen, maar even kort door de bocht: ik geloof er niks van dat alle grote namen achter dit project het probleem over het hoofd gezien hebben. Dan blijven er slechts twee mogelijkheden over: de hedendaagse wetenschap heeft gewoon niet genoeg gegevens om die risico-inschatting te maken (in dat geval lijkt het me een prima experiment om het uit te proberen; dat is belangrijk om te weten!) of heeft nagerekend dat waarschijnlijk "genoeg" exemplaren aan zullen komen.

Hoe dan ook, laten we het eerst eens uitproberen met een grote vloot goedkope dingen, voordat we een enkele, veel duurdere "echte" verkenner op pad sturen.

Arme Voyager 1, gaat ie uiteindelijk toch zijn status als verst-verwijderde sonde kwijtraken.

[Reactie gewijzigd door robvanwijk op 14 april 2016 05:25]

Zou je voor je je ruimteschepen verstuurd niet eerst een laserschot zonder ruimteschip vooruit kunnen sturen om zo de weg een beetje vrij te maken, of misschien eerst een stofruimer ofzo :P

Edit, bij nader inzien zal een laserschot niet gaan werken vanwege divergentie, blijft de stofruimer staan :Y)

[Reactie gewijzigd door Ryan1981 op 14 april 2016 15:03]

bij nader inzien zal een laserschot niet gaan werken vanwege divergentie
Zelfs als je exact zou kunnen focussen, dan nog denk ik niet dat je met een lichtbundel een stofdeeltje aan de kant kunt duwen of vernietigen (maar, ik zal eerlijk toegeven dat ik het niet nagerekend heb).
blijft de stofruimer staan :Y)
Het probleem is dat zowel de Aarde als Alpha Centauri in beweging zijn. Daardoor verandert het pad van hier naar daar continue, wat betekent dat je de stofruimer niet heel erg ver voor de sondes uit kunt sturen... en over dat soort afstanden en reistijden heeft dat het gevolg dat ze met dezelfde snelheid moeten vliegen.
Het idee van deze eerste lading sondes is dat ze ontzettend weinig massa hebben en er daarom relatief weinig (kinetische) energie nodig is om ze een gigantische snelheid te geven. Als de stofruimer met dezelfde snelheid moet gaan, dan moet ie echter precies die impacts waar we de "echte" sondes niet aan bloot willen stellen juist wel kunnen overleven. En ie moet een "veilig kanaal" ruimen dat groot genoeg is voor een heleboel sondes (die echt niet mooi in ganzenmars achter elkaar aanvliegen; ze zullen ook best een stuk naast elkaar zitten).
Dan moet de stofruimer dus een schild met een enorme diameter hebben, dat ook nog eens zwaar gepantserd is... Ik vrees dat de enige manier om dat voor elkaar te krijgen zoveel massa kost, dat je het ding nog niet in de buurt van de benodigde snelheid krijgt.

Als je wilt dat minstens tien sondes aankomen en de kans op een (automatisch, catastrofale) botsing onderweg is 90%, dan stuur je dus (inclusief veiligheidsmarge) tweehonderd sondes op weg. Lekker eenvoudig, veel goedkoper en veel meer kans van slagen. Als we ooit het type verkenner naar Alpha Centuari willen sturen zoals we ze nu naar Mars schieten... dan ehm... kan dat nog "een interessante uitdaging" (lees: "een enorm probleem") worden. Maar misschien moeten we eerst maar eens een lading "cube sats" sturen om vast te stellen of er daar überhaupt wel iets interessants te beleven is. :p

Als we het er nu toch over hebben: zet alsjeblieft een klok op die dingen en laat ze de waarde van hun interne timer onderweg steeds terug sturen. Ik heb het volste vertrouwen in Einstein, maar dit zou een prachtig experiment zijn om het nog eens te testen! Gigantisch veel verder verwijderd van significante massa's dan elk ander voorwerp dat ons een timestamp kan sturen en tegelijkertijd reizend op, veruit, de hoogste snelheid!
Daarom is het de bedoeling meerdere van deze vaartuigen tegelijk richting de ster te sturen zodat de kans groter is dat er (minstens) één aankomt: Kleine vaartuigen moeten de afstand van 4,37 lichtjaar in twintig jaar overbruggen...
Nee, een botsing zal al snel fataal zijn. Daarom:
De kosten zouden rond die voor een iPhone komen te liggen en hij zou op grote schaal geproduceerd kunnen worden uit oogpunt van redundantie en bereik.
Of ze sturen de signalen alle kanten op, of ze richten het op ons en sturen dan de signalen terug. En een reis terug zal er wel niet zijn (is ook niet echt nodig).
Een stofje gaat gewoon door het zeil heen. Dan zit er een gaatje in en gaat de reis vrolijk verder denk ik.
Dat zal reuze meevallen. Zodra je ons zonnestelsel uit ben is er weinig meer aan de hand. Een ander voorbeeld is het Andromedastelsel dat ons over vijf miljard opslokt. Ook dan is de verwachting volgens computerberekeningen dat er maar een enkele ster op een ster klapt. De afstanden in het universum zijn immens groot net zoals de afstand tussen de sterren.

[Reactie gewijzigd door Tuintje op 13 april 2016 21:37]

Ook dan is de verwachting volgens computerberekeningen dat er maar een enkele ster op een ster klapt.
Hmm..., dat geloof ik niet direct. Graag zie ik daar een linkje van. Als twee stelsels door elkaar heen gaan, krijg je volgens mij grote wijzigingen in de zwaartekrachtvelden - waardoor (evt. door eerst om elkaar heen te gaan draaien) er uiteindelijk een heleboel sterren zullen samensmelten.
Wat let je om zelf te gaan Googlen. Er zijn diverse computermodellen die dit aantonen. Vooruit, omdat ik in een goede bui ben: https://en.wikipedia.org/..._fate_of_the_Solar_System
Ik lees iets over samensmelten van cores. In die cores zit i.i.g. een groot zwart gat; dus dat zijn al minimaal twee 'sterren' die samensmelten... :P
Maar ik denk niet dat 't daar bij zal blijven. Als de arm waarin ons zonnestelsel door een gebied gaat (eens in de zoveel tientallen miljoenen jaren) met meer materiaal, wordt er al zoveel materiaal afgebogen dat er daarna veel inslagen zijn (zoals die van 66..65 miljoen jaar geleden).
Je moet het niet anders maken dan het is. Er zijn mensen die er voor geleerd hebben en daar mag je rustig vanuit gaan. En aangezien het wetenschap is en jij zegt dat het er niet bij blijft staat het je vrij om onderbouwd en aantoonbaar het verschil in wetenschap te gaan maken. Met andere woorden: proof them wrong.

Daarnaast heb jij het over rotsblokjes van acht kilometer doorsnede, terwijl een ster als VY CMa +/- 1400 keer zo breed is als onze ster, de zon. Die past er met gemak miljarden keren in terwijl de aarde maar vijf miljoen keer in de zon past. Met een lijnvliegtuig zou je er dik 1000 jaar over doen om VY CMa rond te vliegen.

Natuurlijk is er ruimtepuin. Maar zolang je niet in de buurt van een asteroïdegordel vliegt, of langs planeten met veel puin kan je weinig gebeuren. Dat is allemaal ingecalculeerd.
Daarnaast heb jij het over rotsblokjes van acht kilometer doorsnede
Je zou denken dat grotere massa's, zoals sterren, juist sterker worden afgebogen dan die rotsblokken. Immers, meer massa is meer zwaartekracht.
Wellicht weinig directe botsingen, maar uiteindelijk - op lange termijn - denk ik dat er veel samensmeltingen zullen zijn. Er is over te twisten of dat ook een botsing genoemd mag worden... i.i.g. geen directe botsing.

[Reactie gewijzigd door kimborntobewild op 15 april 2016 16:16]

ik heb dit ook al meerdere malen via verschillende bronnen vernomen.
Moeilijk te geloven maar het is toch echt zo, ik vraag me alleen af wat de oorzaak hiervan precies is. Veel afstand klinkt mij iets te simpel.
Is toch echt waar. De ruimte tussen de sterren is echt heel erg leeg, de kans dat er een paar sterren botsen is heel erg klein.
Wel zullen er inderdaad interacties plaatsvinden, sterren die in andere banen komen, sterren die om elkaars gemeenschappelijk zwaartepunt gaan draaien, allerlei sterren die met hoge snelheid weggeslingerd worden, etc. Maar uiteindelijk zal er niet veel botsen of samensmelten. Althans geen sterren, gas is weer een andere verhaal.

Dat de zwarte gaten in de kern uiteindelijk samensmelten is een gegeven, maar dat zal wel ff duren. En vergeet niet dat de zwarte gaten in de kern vele malen meer massa hebben dan de individuele sterren. Juist daarom zullen ze elkaar uiteindelijk wel "vinden" en samensmelten.

Afstanden tussen de sterren in een sterrenstelsel is in de orde van lichtjaren.
Als de zon een bolletje zou zijn van een centimeter ofzo dan staat de eerst volgende ster op iets van een kilometer of 10, als ik het goed heb, raak altijd wat in de war van van dit soort dingen, zou ik moeten opzoeken en ff uitrekenen, maar dat kun je zelf natuurlijk ook doen. Maar dan kun je je wel voorstellen dat de kans op een botsing niet erg groot is, zelfs niet als twee sterrenstelsels van een paar 100 miljard sterren botsen, maar dat het erg interessant zou zijn op te volgen, zeker weten O-)
Zo, wow...een woordje vergeten. You got me!! De afstand tussen de sterren is natuurlijk wat ik bedoel met ook een immense afstand. Dat had je toch ook zelf kunnen bedenken of niet dan?

En wat er verder onzin is is mij een raadsel. De kans dat er sterren op elkaar botsen is nihil. De kans dat dat ruimtevaartuig in botsing komt met puin is ook nihil en waarschijnlijk ingecalculeerd. En dat is wat ik zeg.

Maar als jij het beter denkt te weten ga gerust je gang en verlicht ons met wijsheid.
In enkele minuten kunnen de zeilvaartuigen zo op een twintigste van de snelheid van het licht gebracht worden. Daarmee kunnen ze volgens de onderzoekers in twintig jaar de afstand van 4,37 lichtjaar tot Alpha Centauri, oftewel 40 biljoen kilometer, overbruggen.
Als je een twintigste van de lichtsnelheid gaat, doe je er toch 20x het aantal lichtjaar over (i.e. 87 jaar)?
20%, aka 1/5e.
Het artikel zegt:
In enkele minuten kunnen de zeilvaartuigen zo op een twintigste van de snelheid van het licht gebracht worden.
Maar dat is vast en zeker een foutje, het moet zijn 20% in plaats van 1/20.
1/20ste, aka 5%
in het origineel staat 1/5 dus 20%. tweakers heeft het mis.
in het origineel staat 1/5 dus 20%. tweakers heeft het mis.
Het is een zeer slordig artikel. Wellicht beter om geheel te verwijderen. Ik weet echter dat Tweakers dat niet doet omdat we er allemaal op gereageerd hebben.
klopt in dit geval. Bij deze lage snelheid zijn er nog nauwelijks tijdsdilatatie effecten waarneembaar.
1/20 ≠ 20%

In het artikel staat "een twintigste", dus 1/20, dus 0,05, wat gelijk is aan 5%.
Een twintigste is toch echt 5% dus ook ik kom dan op ruim 80 jaar.
Nee, je doet er 5x zolang over. Dus 4,37 x 5. 20% vd lichtsnelheid, niet 1/20e. Het staat wel fout in dit artikel. Wat jij zegt klopt dus wel vanuit wiskundig oogpunt, maar het is niet wat de wetenschappers beogen :)

Bron: "These could fly at 20 percent of light speed "

[Reactie gewijzigd door LarBor op 13 april 2016 15:13]

Bron: "These could fly at 20 percent of light speed "
Maar niet binnen een paar minuten. Dat is een versnelling waarbij een massief stuk staal al problemen zou krijgen. Laat staan een microsat. Het is een versnelling duizenden malen sneller dan een kogel uit een geweer.
Vergeet niet dat er geen weerstand is in een vacuum.
Maar wel inertie.
Als je zo'n ding in een paar minuten naar 1/5 van de lichtsnelheid brengt heb je volgens mij alleen een lang uitgerekt stof spoor :P
Misschien volgens jou, maar volgens de experts die dit hebben bedacht niet, want er staat duidelijk in het bron-artikel dat het binnen een paar minuten moet gebeuren. Met alle respect, maar jij bent geen natuurkundige en in dat team zitten top wetenschappers op het gebied van natuurkunde dus hun mening weegt een stuk zwaarder. Dus dat je het überhaupt in twijfel trekt vind ik bijzonder vreemd.

Overigens gaat de versnelling niet van 0 naar 20% lichtsnelheid. Op het moment dat de sondes vanaf het moederschip worden gelanceerd hebben ze uiteraard al een behoorlijke snelheid.

[Reactie gewijzigd door LarBor op 14 april 2016 13:44]

Dit is een verkeerde vertaling. In de bron staat "20 percent of light speed "
Er naar toe sturen lukt wel. Nn dan kun je mbv de genoemde technieken vast een aardige snelheid op kunnen bouwen. Maar hoe ga je remmen? Ik denk dat ze dan met een noodgang het bereikte stelsel weer uit zullen suizen....
De zonnewind van Alpha Centauri zal een remmende werking hebben. Of die significant is, geen idee.
Zelfs als je niet af kan remmen om een omloopbaan van Alpha Centauri te bereiken, dan kun je nog altijd een fly-by doen. Als je geluk hebt danbuigt de zwaartekracht van de ster je genoeg af om onderweg te gaan naar de volgende ster :)
Als die zonnewind sterker is dan de laser op 4 lichtjaar afstand dan vouwt die folie zich om de sonde en is het uit met de missie. Een rigide constructie van de microsonde aan het zeil zal te zwaar zijn vermoed ik.
Dit dacht ik in eerste instantie ook maar toen las ik dat die laser maar enkele minuten in contact is met het ruimteschip terwijl de probe waarschijnlijk voor een langere tijdin aanraking komt met de fotonen van de ster.
Dan vouwt hij alleen maar eerder dicht.

Leuk hypothetisch verhaal, maar ik heb een zak met vraagtekens.
Voor wat betrefd hoe stevig folie moet zijn om de lichtdruk die je nodig hebt om in enkele minuten van 0 naar 0.2c versneld te worden heb ik ook de wiskunde niet gezien dus daar heb ik ook een groot vraagteken, maar er even van uitgaande dat dit al berekend is en mogelijk blijkt te zijn dan zou er op dit punt nog hoop zijn voor eventueel afremmen niet?
Ik kan me niet voorstellen hoe zo'n sonde moet afremmen, behalve dan om een planeet heen slingeren, omdraaien en dezelfde laser gebruiken voor een retro burn. Probleem met dat is dat lasers divergeren. De straal blijft niet netjes smal tot op 4LY afsand. Waarschijnlijk is hij al niet meer te zien en zeker niet sterk genoeg om je sonde te remmen.
Daarbij moet de sonde dan stuurraketten hebben om te draaien en om bij zo'n planeet te komen (waarvan we nu het bestaan niet kennen laat staan de baan weten) en de intelligentie aan boord hebben om zelfstandig zo'n koers te kunne uitrekenen. En wij op aarde moeten precies 4 jaar van te vooren de laser weer aanzetten natuurlijk.

Als dit al lukt wordt het een fly-by door het zonnestelsel denk ik ;)
Ik denk dat we hier wel iets interessants op het spoor zijn maar een antwoord heb ik niet zonder de wiskunde in te duiken, en daar ben ik niet zo goed in :P Waar ik aan zat te denken is het volgende:

Stel je neemt 5 minuten om hem lineair te versnellen (geen idee of het lineair is) van 0 naar 0.2c dan is hij na 5 minuten 9.03*10^6 km van zijn oorsprong verwijderd en heeft een impuls van 60000 kg*m/s. Zodra hij in de buurt van de ster komt zullen de fotonen van de ster dit impuls weer af laten nemen, en hoe dichter bij hoe sneller hij afremt. De vraag is dus hoe de intentisteit van de ster zich verhoud tot die 5 minuten en of de afstand die de probe nodig heeft om tot stilstand te komen met deze intensiteit kort genoeg is om niet te dicht bij de ster te komen. Wat mischien nog veel leuker is om uit te rekenen, is of het mogelijk is dat de ster misschien intens genoeg zou kunnen zijn om hem rechtsomkeert te sturen.
Allereerst; ja die versnelling zal nagenoeg lineair zijn want de toegevoegde energie is constant (op wat stof na).

Op het belangrijke punt: Als die zonnewind sterg genoeg is om hem af te remmen dan is onze zon (even er vanuitgaand dat ze gelijk zijn) sterk genoeg om hem te versnellen. Dan hebben we geen laser nodig 8-)
Maar die laser is nodig dus dan is Alpha Centauri niet sterk genoeg om de probe te remmen..
Zwaartekracht zal wellicht voor afremmen kunnen zorgen, maar gezien de kosten denk ik dat het niet zo uitmaakt. Daarnaast willen ze niet veel dichterbij komen dan 1 AU. Da's dus de afstand tussen de aarde en de zon. Om 1 AU af te leggen heeft zo'n vaartuig nog wel 40 minuten nodig, dus het is wel een aardige tijd nog aanwezig in Alpha Centauri.
...maar gezien de kosten denk ik dat het niet zo uitmaakt.
Die $100 miljoen zijn alleen de geschatte initiële (onderzoeks)kosten en wat prototypes maken.
Als het werkelijk uitgevoerd gaat worden, spreek je over vele miljarden. Dus gezien de kosten, denk ik dat het wel degelijk wat uitmaakt als er een methode wordt gevonden om e.e.a. weer netjes af te remmen, zodat er betere waarnemingen gedaan kunnen worden.
De kosten zouden rond die voor een iPhone komen te liggen en hij zou op grote schaal geproduceerd kunnen worden uit oogpunt van redundantie en bereik.
Dus de stuksprijs voor de probes is heel laag
Op termijn kunnen de kosten voor een individuele lancering teruggebracht worden tot enkele honderdduizenden dollars
Voor 1 miljard wellicht wel 2500 lanceringen en wie weet hoeveel probes per lancering
er moet niet geremd worden, foto's etc kunnen alreeds vanop een 'grote' afstand worden gemaakt alsook het verzamelen van specifieke data
ik neem aan dat je onderweg nog wel de nodige zwaartekracht tegenkomt en dat je best berekeningen kunt maken die de zonnenzeilen zo inzet dat het ding eindigd met een snelheid van die wij kennen van de huidige ruimtevaard, bovendien kun je altijd nog een beetje brandstof etc meenemen om het ding tot acceptabeler of iig manouvreerbaarder snelheden te krijgen. bovendien willen ze hier alleen maar proberen wat telemetrie bijeen te krijgen, het volgende te versturen schip zou wel eens een zonnenzeil van enkele voetbalvelden kunnen meekrijgen en door een op onze zon aangedreven laser op gang gebracht kunnen worden, bijv door handig gebruik te maken van solar flairs... natuurlijk zouden er dan tenchieken aan te pas komen die nu wellicht nog onmogelijk of simpelweg onrendabel blijken, maar als we zeker zijn dat daar iets te vinden is, dan worden dingen eens een stuk rendabeler.
Voor de aandrijving is er het LightSail, dat een oppervlak van een meter gaat hebben en dankzij het gebruik van...
Een oppervlak van een meter ...
Nou snap ik het wel ongeveer, maar dat is wel heel slordig.

Wel een enorm leuk project zeg. Een volgende stap in de ruimtevaart. Ik ben nog jong genoeg om de resultaten van dit project mee te kunnen maken en ik ben heel benieuwd. En ook naar wat de volgende stap daarna weer gaat worden.

Edit: zo'n hekel aan dit weer he. Ben compleet on-topic en correct, maar score is 0 ...
Daarnaast ook meteen iemand die mij onterecht gaat corrigeren ... maar ook die zak aarde heeft nu score 0 ...
Soms denk ik, waarom reageer ik eigenlijk nog in online communities. Aan de andere kant. Als de 'goeden' het ook opgeven, blijft er al helemaal niks meer over van de kwaliteit van internet.
jiriw, oprechte dank voor je inzet.

[Reactie gewijzigd door Tjeerd84 op 13 april 2016 18:01]

wat houd je tegen om de redactie te tippen?

Spel- en tikfoutjes - en dus *geen* andere foutjes - deel 44

[Reactie gewijzigd door Zak aarde op 13 april 2016 14:05]

Pst, dit is geen spel- of tikfout... en er 'mogen' geen andere foutjes in het topic gemeld worden. Tenzij ze drie complete lettergrepen (vier-kan-te) waren vergeten. Ondertussen is de fout ook hersteld en staat er nu:
Voor de aandrijving is er het LightSail, dat een oppervlak van enkele vierkante meters gaat hebben...
Wat ik vreemder vind is dit:
In enkele minuten kunnen de zeilvaartuigen zo op een twintigste van de snelheid van het licht gebracht worden. Daarmee kunnen ze volgens de onderzoekers in twintig jaar de afstand van 4,37 lichtjaar tot Alpha Centauri, oftewel 40 biljoen kilometer, overbruggen.
Ik zou zeggen; Een object wat van ons (dit zonnestelsel) vandaan beweegt met een-twintigste van de lichtsnelheid, reist een-twintigste lichtjaar in een jaar, gezien vanuit ons referentiekader. Dus een lichtjaar in twintig jaar. Hoe kunnen ze dan in twintig jaar in ons referentiekader ruim vier lichtjaar overbruggen? Het kan niet de verandering in afstand zijn tussen ons zonnestelsel en Alpha Centauri tijdens de reis want die is bijna verwaarloosbaar (de component op onze gezamenlijke as is op dit moment ongeveer 20 km/s naar ons toe... en dat is ongeveer 1/15000e van de lichtsnelheid).

Even de speciale relativiteitstheorie erbij halen om te kijken hoe 'lang' de afstand is vanuit het oogpunt van het ruimtevaartuigje. Beta = 1/20. Gamma = 1/sqrt(1-beta^2) = 1,00125.. Lengte contactie l' = l/gamma. Bij 1/20e van de lichtsnelheid is l': 4,37 / 1,00125.. = 4,3645.. ly .... dus dat verschil is ook niet significant.

Dus welke snelheid is er dan nodig om in 20 jaar Alpha Centauri te bereiken?
Vanuit ons zonnestelsel gezien zou het ruimtevaartuigje een snelheid moeten krijgen van 4,37 / 20c, ruim 1/5c dus. Misschien kunnen ze de laser wat langer aanzetten, maar dat is niet wat in het oorspronkelijke artikel staat...
Wordt er dan wellicht ergens van uitgegaan dan er nog versnelling plaatsvind door invloed van de zon (en mogelijk andere sterren)?
Het is echter geen spel- of tikfout.
Het woord "vierkante" ontbreekt. Bij mijn weten is dat een tikfout.
Het woord "vierkante" ontbreekt. Bij mijn weten is dat een tikfout.
Onjuist. Wiki:
Een typefout of tikfout, vaak afgekort als typo naar het Engelse typographical error, is een vergissing die wordt gemaakt tijdens het typen. Het zijn geen fouten die gemaakt worden door onwetendheid of te geringe kennis van de taal of spelling, maar fouten die worden gemaakt doordat een vinger verkeerd neerkomt op een toets van het toetsenbord of, in het verleden, van de schrijfmachine.
Een heel (en tevens essentieel) woord weglaten, da's geen verkeerd neerkomen van een vinger ;).

[Reactie gewijzigd door kimborntobewild op 15 april 2016 12:02]

Soms mis ik de optie +1 grappig echt wel :P
En hoe gaat een microsatelliet ter grootte van een chip foto's terug sturen naar de aarde op 4.37 LY?
Weten ze nog niet, mooi verhaal he.
Mooi project en idee.

Werken de satellieten dan als een soort repeaters voor elkaar? lijkt me lastig met zo'n kleine satelliet een signaal te versturen over 4,37 lichtjaar, maar als er zoals in de tekst meerdere onderweg zijn en sommige zijn nog maar op de helft ofzo, dan kunnen ze het signaal oppakken en weer versterkt doorsturen.

Maar verbaas me wel over dat Stephen Hawking dit nu roept, hij zegt dat we niet in de ruimte moeten schreeuwen van hier zijn we, omdat hij dan bang is dat er boze aliens ons zullen koloniseren, maar als er straks door in deze hoek van de melkweg overal zulke kleine satelieten rondzweven trekt dat ook veel aandacht.
We zenden al een kleine 100 jaar radiosignalen uit. Dus "men" weet in ruime omtrek dat we er zijn.
Gaaf idee, trouwens.
We zijn qua radiosignalen de afgelopen tijd als een nachtkaarsje uit aan het gaan. Geen kilowatt middengolf zenders meer, maar microcellen en fm en dab zenders die na een paar 100 km al niet meer te onvangen zijn.

Een civilisatie die voldoende geavanceerd is verbruikt geen nodeloze energie meer, zo blijkt.
Dat niet alleen, we hebben ook een aantal probes de ruimte in geslingerd met redelijk wat informatie over de plek van afkomst en de inwoners daar.

Als er geavanceerde evil aliens zijn, dan zijn we allang de zak.
Wel geeft het volgens mij aan dat ze niet relatief dicht bij wonen, of dat ze FTL technologie hebben.

We zijn al redelijk lang bezig met radiosignalen de ruimte in te sturen, en we hebben nog geen indicatie dat iemand ze heeft opgepikt of de technologie heeft om ons op een andere manier te ontdekken.

Tenzij onze planeet iets heeft wat iemand anders interessant vind zie ik niet in waarom iemand lichtjaren hier naar toe zou reizen om ons te domineren.

Tenminste, dat is wat wij al die jaren gedaan hebben.
Een bol van 100 LY (de radiouitzendingen om ons heen) is heel wat makkelijker tegen te komen dan twee sondes van een paar kuub. Ik denk dat je de Voyagers niet meer zou kunnen vinden als je zou willen.
We zenden al een kleine 100 jaar radiosignalen uit. Dus "men" weet in ruime omtrek dat we er zijn.
Gaaf idee, trouwens.
Gaaf? Die radiosignalen (de wat sterkere, vanaf 1935 ) zijn voornamelijk de speeches van Hitler en zijn Amerikaanse collega's. We mogen hopen dat aliens een paar decennia blijven voordat ze besluiten dat aardbewoners hele grote eikels zijn.

Overigens hebben die signalen nog geen regios bereikt waarvan we ook maar kunnen vermoeden dat er leven is. Er is nog hoop.
Maar verbaas me wel over dat Stephen Hawking dit nu roept, hij zegt dat we niet in de ruimte moeten schreeuwen van hier zijn we, omdat hij dan bang is dat er boze aliens ons zullen koloniseren, maar als er straks door in deze hoek van de melkweg overal zulke kleine satelieten rondzweven trekt dat ook veel aandacht.
Enkele kanttekeningen:
  • 1. De ruimte is zo gigantisch, dat het bijna onwaarschijnlijk is dat je zo'n vaartuigje van een gram vindt/tegenkomt. Dat zal hooguit per ongeluk gebeuren, en dan weet je echt nog niet waar het vandaan komt.
  • 2. Er is gewoon een reele kans dat wij de allereerste beschaving in het universum zijn (er moet iemand de eerste zijn) = we zijn alleen.
  • 3. Er is ook een reele kans dat alle andere beschavingen niet meer bestaan (er moet iemand de laatste zijn) = we zijn alleen, deel 2.

[Reactie gewijzigd door Fireshade op 13 april 2016 16:25]

Euhh, die laatste 2 kan je wel wegstrepen.
Miljarden sterren in één sterrenstelsel, miljarden sterrenstelsels. Ik snap niet waarom sommige mensen denken dat we alleen zijn. Onmogelijk in mijn ogen.
Ik denk dat wij redelijk nog in de middeleeuwen leven qua techniek. laatste 100 jaar is het pas hard gegaan.
Men is m.i. wat te snel met nu 'al' een ster (of groepje van 3 sterren) aan te wijzen waar men naar toe wil vliegen.
De komende jaren kan/zal er eerst nog heel veel onderzoek volgen naar kansbepaling waar er zich goede kandidaten bevinden voor aardachtige planeten.
Alpha Centauri is een binair stelsel, vreemde keus om daar eerst een te gaan vind ik
Alpha Centauri is een binair stelsel, vreemde keus om daar eerst een te gaan vind ik
Precies. Het is allemaal een erg vreemd verhaal dat uiterst onzorgvuldig door tweakers is vertaald en geplaatst. Een telefoontje naar een natuurkundige of sterrewacht had het kunnen vermijden.

Maar goed, Hawkings in een persbericht.... moeilijk te vermijden he? Terwijl de goede man al enige tijd niet erg bij de tijd is.
Even gechecked en mijn geheugen blijkt het bij het rechte eind te hebben: Deze ster is het minst ver van ons verwijderd:

http://www.skyandtelescop...sources/far-closest-star/

En je krijgt er 3 voor de prijs van 1 :D:P

[Reactie gewijzigd door Ryan1981 op 14 april 2016 15:17]

Ja hij staat relatief dichtbij; maar als je bijv. 99% minder kans hebt op een aardachtige planeet (nadat we meer data bestudeerd hebben m.b.v. de nieuwste telescopen) dan in een stelsel die bijv. 30% verder weg ligt, dan denk ik dat we beter 30% verder kunnen vliegen.

Op dit item kan niet meer gereageerd worden.



Nintendo Switch Google Pixel Sony PlayStation VR Samsung Galaxy S8 Apple iPhone 7 Dishonored 2 Google Android 7.x Watch_Dogs 2

© 1998 - 2016 de Persgroep Online Services B.V. Tweakers vormt samen met o.a. Autotrack en Carsom.nl de Persgroep Online Services B.V. Hosting door True